เข้ามาอ่านกันเยอะๆน้า ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนพิเศษ: จากนี้และตลอดไป

ชื่อตอน : ตอนพิเศษ: จากนี้และตลอดไป

คำค้น : ตอนพิเศษ: จากนี้และตลอดไป

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.8k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 02 พ.ค. 2563 20:22 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนพิเศษ: จากนี้และตลอดไป
แบบอักษร

ตอนพิเศษ : จากนี้และตลอดไป​​ 

 

 

"มาม๊าครับ/คะ!!" 

เสียงเด็กๆตะโกนเรียกแม่ของตนเสียงดังมาแต่ไกลพร้อมวิ่งเข้าไปหาแม่ของตัวเองที่กำลังทำกับข้าวอยู่ในครัว 

"ว่าไงหืมเด็กๆมีอะไรรึเปล่าครับทำไมวิ่งหน้าตาตื่นมากันแบบนี้หละแล้วแด๊ดของพวกเราไปไหน"ผมถามเด็กๆทันทีที่เด็กๆมาถึงตัวผม 

"มาม๊าครับมีคุณป้าปากแดงมานั่งตักแด๊ดออสตินของพวกเราครับแถมยังเอาน๊มนมเบียดแขนแด๊ดซีโน่ด้วย" 

ฮึ้ยมากันอีกแล้วอีพวกชะนีทั้งหลาย ต้องบอกว่าตั้งแต่พี่ๆสามีของผมย้ายมาอยู่ที่เชียงใหม่กับผมและลูกๆอย่างถาวร พวกผู้หญิงที่ไม่รู้มาจากไหนมากมายเข้ามารุมล้อมสามีของผมกันทุกวันเลย  

วันก่อนก็มาอ่อยพี่คิม วันนี้ยังมาอ่อยพี่ซีโน่กับพี่ออสตินของผมอีกหรอมันจะมากไปแล้วผมจะไม่ยอมให้ใครมาแย่งสามีผมไปแน่ผมรีบวางมือจากกับข้าวตรงหน้าแล้วรีบเดินออกไปหาสามีทันทีแต่พอมาถึงศาลาท่าน้ำที่พึ่งสร้างใหม่ผมก็เห็นนางชะนีสามสี่คนพยายามบดเบียดสะโพกของพวกเธออยู่บนตักของสามีผมทั้งสองคน พอพี่ๆเขาเห็นผมแค่นั้นแหละนางชะนีทั้งหลายกระเด็นออกจากตักสามีผมโดยอัตโนมัติเลยทีเมื่อกี้หละปล่อยให้นั่งสีอยู่ได้นะ 

"เมียx2" 

"กรี๊ด!!ไอ้ผู้ชายไร้น้ำยาชั้นนั่งเบียดมาตั้งนานยังไม่ตั้งแค่เห็นอีเด็กตุ๊ดมาแค่เนี่ยทำไมแข็งกันย่ะ ฉันรับไม่ได้ ผู้ชายโลกนี้มันเป็นอะไรกันหมดกรี๊ด!!"ผมหละอยากจะบ้าตายกับเสียงกรี๊ดของพวกเธอแต่ผมกลับรู้สึกดีแบบแปลกๆแหะที่สามีทั้งสามของผมซื่อสัตย์กับผมขนาดนี้ 

"จะกรี๊ดทำไมนักหนาวะเเสบแก้วหูทีนี้ก็ไปบอกต่อด้วยว่าสามีของพ่อเลี้ยงธารามีน้ำยาแค่กับเมียเท่านั้นอย่าได้ริมาลองของกันอีกกูเบื่อแถมเปลืองตัวอีกด้วย" 

"ใช่ แถมเป็นผู้หญิงภาษาอะไรมาให้ท่าผู้ชายที่เขามีครอบครัวแล้ววะน่าเกียจจริงๆแล้วอีกอย่างถึงเมียผมจะไม่มีน่าอกตูมๆอย่างพวกเธอแต่เมียผมเนี่ยลีลาเด็ดกว่าพวกเธอหลายเท่าจำไว้เลย แถมสวยแบบธรรมชาติให้มาแบบไม่ต้องไปศัลยกรรมพลาสติกอย่างพวกเธออีกต่างหาก ทั้งนมทั้งหน้านี่ของปลอมหมดไม่ไหวจริงๆผู้หญิงสมัยนี้" 

"กรี๊ด!!" 

สามีผมนี่ปากร้ายจริงๆด่าทีนี้สำนึกเลย ยิ่งพี่คิมหันต์ด้วยนะรายนั้นพูดน้อยแต่ด่าทีนี้สลดแทบไม่ทันเลยหละครับ 

"พี่ออสติน พี่ซีโน่ทำแบบนั้นกับผู้หญิงไม่ดีนะครับ"ผมแสร้งเดินเข้าไปในศาลาแล้วนั่งบนลงบนตักของพี่ออสตินแล้วลูบไปที่หน้าอกของพี่ซีโน่พร้อมส่งยิ้มแบบเย้ยๆไปให้สี่สาวอิจฉาเล่น 

"ไอ้พวกวิปริตกรี๊ด!!"กรี๊ดกันอีกแล้วครับเอ๊ะอะเป็นกรี๊ดพวกเธอส่งสายตาเครียดแค้นมาให้ผมเสร็จแล้วเดินกระทืบรองเท้าส้นเข็มออกไปเลยครับ ทีนี้ก็มาชำระความกับสองเสือต่อเลยแล้วกันครับ 

"พี่ติน พี่ซี คืนนี้นอนนอกห้องนะครับผมจะให้ลูกๆมานอนกับผม" 

"ได้..."พี่ออสตินยังไม่ทันได้เอ่ยปากพูดเสียงโทรศัพท์ผมก็ดังขึ้นก่อน 

"ว่าไงครับพี่เอมโทรหาผมมีอะไรรึเปล่า" 

(น้องธาราจ๊ะมาช่วยพี่คิมด่วนเลยจ๊ะตอนนี้พี่คิมโดนคนไข้วางยาในน้ำตอนนี้อาการคุ้มคลั่งมากพี่กับพี่ออมแทบจะกันกันไม่อยู่แล้ว รีบมาเลยนะจ๊ะ) ว่าไงนะพี่คิมหันต์โดนวางยางั้นหรอ 

"พี่ตินพี่ซีพาผมไปหาพี่คิมทีพี่คิมอาการแย่มากเลยตอนนี้" 

"ครับๆ" 

"มีนา ปริ๊นซ์ไปตามพี่ดารินแล้วไปเจอกันที่โรงพยาบาลนะครับ"ผมหันไปสั่งลูกสาวคนเล็กกับลูกชายคนรองอย่างรีบร้อน 

โรงพยาบาล 

พอผมมาถึงก็เจอพี่ออมกับพี่เอมกำลังจับตัวผู้ชายตัวเล็กๆคนหนึ่งเอาไว้แล้วก็มีบุรุษพยาบาลที่กำลังช่วยกันดันประตูห้องตรวจผู้ป่วยเอาไว้ห้าหกคน ฟังจากที่พี่เอมเล่าให้ผมฟังเหตุมันเกิดจากเด็กผู้ชายคนหนึ่งเป็นคนไข้ของพี่คิมที่หลงรักพี่คิมมากถึงขั้นลงมือวางยาในแก้วกาแฟของพี่คิมตอนที่คิมกำลังหันหลังให้  

พอฤทธิ์ยามันเริ่มทำงานพี่คิมก็เกิดอาการขึ้นมาแล้วโวยวายจนเด็กคนนั้นขวัญเสียแล้วโยนเด็กคนนั้นออกมาจากห้อง พี่เอมเล่าต่อว่าพี่คิมพยายามจะขับรถกลับบ้านมาหาผมแต่พี่ออมบอกว่ามันอันตรายเกินไปจึงให้บุรุษพยาบาลลากตัวพี่คิมมาขังเอาไว้ก่อน 

ผมหันไปมองตัวต้นเหตุที่นั่งสลดอยู่ที่เก้าอี้อย่างเดือดดาลแต่ก่อนที่ผมจะได้ต่อว่าอะไรเด็กนั่นผมก็จำหน้าเด็กคนนี้ได้ขึ้นใจเลย มันคือเด็กคนที่มาเดินตัดหน้ารถผมเมื่ออาทิตย์ก่อนนี่ แล้วพ่อแม่เด็กก็มา 

"ใครทำกับลูกชายของฉันแบบนี้กัน บอกมานะฉันจะแจ้งตำรวจให้มาจับข้อหาทำร้ายร่างกาย เบลไหนบอกแม่สิใครทำอะไรลูกของแม่จ๊ะ" 

แม่เด็กที่มาถึงก็โวยวายเลยครับไม่มีการถามซักคำว่าลูกตัวเองทำอะไรลงไป ผมหละอยากจะกระชากคอมันมาถามจริงๆว่าทำแบบนี้แล้วพี่คิมของผมจะหันไปรักมันรึไง 

"คุณหมอที่รักษาผมครับอยู่ๆเขาก็คุ้มคลั่งแล้วก็เหวี่ยงผมออกมาจากห้อง ผมเจ็บมากเลยครับคุณแม่"อีเด็กตอแหลจะใส่ร้ายผัวกูหรอมึงเดี๋ยวได้เจอดีแน่ 

"คุณคะแจ้งตำรวจเลยคะฉันไม่ยอมหรอกนะคะ" 

"เอาสิครับแจ้งจับสามีผมเลย ผมจะได้แจ้งความกลับข้อหาวางยาสามีผมบ้าง ลูกคุณวางยาสามีผม แค่สามีผมโยนลูกคุณออกมาแค่นี้คงไม่ตายหรอกมั้งแต่สามีผมสิอาจจะตายได้นะคุณไม่รู้ลูกคุณใช้ยาอะไรกับสามีของผม" 

"ไม่จริงลูกฉันไม่ได้เป็นคนแบบนั้นซักหน่อย" 

"พี่ออมเปิดกล้องวงจรปิดในห้องพี่คิมให้คุณป้าคนนี้แกเห็นธาตุแท้ของลูกตัวเองหน่อยครับ" 

"แม่ครับ คือผมไม่เป็นอะไรมากแล้วเรากลับบ้านกันนะแม่"ไอ้เด็กนั่นพอได้ยินว่าผมมีวิดีโอจากกล้องวงจรปิดก็รีบห้ามแม่ตัวเองไม่ให้แจ้งตำรวจทันที 

"ได้ไงกันคะคุณลูกดูสิหนูตัวช้ำไปหมดแล้ว แม่จะเอาเรื่องพวกมันเอาให้โรงพยาบาลมันเจ๊งไปเลย" 

"ดีครับงั้นทุกคนก็ดูให้เต็มตาเลยครับ"ผมให้พี่ออมเปิดตั้งแต่เด็กนั่นมันเดินเข้ามาในห้องเลยครับชัดทั้งภาพทั้งเสียง 

'คุณหมอคิมครับผมรู้สึกยังเจ็บๆขาอยู่เลยครับช่วยตรวจดูให้ผมหน่อยได้ไหมครับ' 

'ขอโทษนะฉันเป็นหมอรักษาหัวใจก็จริงแต่ไม่ได้หมายความว่าฉันจะเป็นหมอกระดูกด้วยเชิญไปที่ชั้น4 มีหมอที่สามารถตรวจกระดูกให้คุณได้ คุณพยาบาลช่วยมาเชิญคนไข้ไปชั้น4ตรวจกระดูกด้วยครับ' 

ในจังหวะนั้นเด็กบ้านี่มันก็แอบหยดอะไรลงไปไม่รู้ลงในแก้วกาแฟของสามีผมแล้วพี่คิมก็ยกแก้วดื่มจากนั้นห้านาทีพี่คิมก็ทรุดลงกับพื้น 

'หึหึ ยาออกฤทธิ์แล้วสินะครับทีนี้คุณก็เสร็จผมหละพอคุณกับผมมีอะไรกันผมก็สามารถเข้าไปอยู่ในบ้านคุณได้แล้วทีนี้ไม่ว่าใครหน้าไหนก็ไม่สามารถทำอะไรผมได้อีก' 

เด็กบ้านี่มันจะเข้ามาอยู่ในบ้านผมงั้นหรอฝันไปก่อนเถอะมึง ผมและทุกคนหันไปมองหน้าเด็กที่ชื่อเบลอย่างรังเกียจก็มีแต่พ่อแม่เด็กเบลหละมั้งครับที่มองอย่างไม่เชื่อสายตาว่าลูกตัวเองจะทำอะไรแบบนี้ได้ลงแล้วผมก็หันกลับไปดูที่จอภาพต่อ 

'ออกไปเดี๋ยวนี้ กูบอกให้ออกไปไง!!'พี่คิมตะคอกเด็กนั่นดังมากแล้วพี่คิมก็จับเด็กนั่นโยนออกมานอกห้องแล้วตัวพี่คิมเองก็วิ่งออกไปหน้าประตูโรงพยาบาลแต่โดนพวกบุรุษพยาบาลหิ้วกลับมาขังในห้องพร้อมฉีดยานอนหลับแบบแรงให้กับพี่คิมทันที 

"พี่เอม พี่ออมครับผมฝากจัดการเรื่องเด็กนี่ด้วย ไปครับพี่ซีพี่ตินเราไปดูพี่คิมกันเถอะครับ" 

"แด๊ด!! มาม๊าแล้วแด๊ดหละคะแด๊ดเป็นไงบ้างคะ"ดารินที่มาถึงก็ตะโกนหาแด็ดคิมของเขาทันทีเลยครับ 

"แด๊ดปลอดภัยแล้วครับป้าเอมเขาฉีดยานอนหลับให้แด๊ดแล้ว" 

"ใครกล้าทำแบบนี้กับแด๊ดของรินกันคะ"ดารินเขาหวงแด๊ดทุกคนของเขามากเลยนะครับยิ่งเกิดเรื่องแบบนี้ด้วยแล้วผมว่าเด็กนั้นอาจเละ 

"อยู่ตรงนู้นกับป้าเอมของเรานั่นแหละไปสิ"สงสัยพี่ออสตินคงยั๊วพอกันถึงได้สนับสนุนดารินแบบนี้ 

"นั่นมันเบลเพื่อนของรินที่เป็นโรคหัวใจนี่คะ รินเป็นคนแนะนำเบลให้มารักษากับแด๊ดเองนี่" 

ห๊า!!เพื่อนลูกผมหรอวะเนี่ยถึงว่าเด็กนั่นถึงได้ดูติดใจพี่คิมของผมนัก ดารินลูกผมเดินเข้าไปแล้วตบหน้าเด็กเบลนั่นหันเลยครับ 

เพี๊ยะ! 

"วันหลังอย่ามายุ่งกับแด๊ดเราอีก ขอโทษนะคะคุณป้าแต่หนูคงให้แด๊ดหนูรักษาเบลต่อไม่ได้แล้วเชิญหาหมอท่านอื่นหรือไม่ก็หาโรงพยาบาลอื่นรักษาเถอะนะคะหนูรับไม่ได้จริงๆ" 

"หนูดารินอย่าแจ้งตำรวจจับเบลเลยนะลูกป้าขอร้อง ป้าจะย้ายเบลไปรักษาที่ต่างประเทศแล้วจะไม่ให้กลับมาที่นี่อีก" 

"เรื่องนั้นถามแม่หนูเถอะคะว่ายอมไหม" 

"ไปแล้วไปลับอย่ากลับมาให้เห็นนะครับไม่งั้นธุรกิจบ้านคุณเจ๊งแน่" 

พี่ซีโน่พูดขึ้นเสียงเย็นเลยครับทำเอายัยป้านั่นอ้าปากค้างเมื่อเห็นว่าลูกตนหาเรื่องผิดคนเสียแล้วเพราะไม่มีใครไม่รู้จักคุณซีโน่นักธุรกิจชั้นแนวหน้าของประเทศแถมพ่วงด้วยสถานะสามีของพ่อเลี้ยงธาราที่เป็นถึงลูกหลานของมาเฟียตระกูลดราครอฟและตระกูลฟุจิคาระ 

"นี่หนูดารินเป็นลูกของพ่อเลี้ยงธารางั้นหรอจ๊ะป้าคิดว่าหนู..." 

"คิดว่าหนูเป็นลูกของคนจนสินะคะเพราะหนูก็แค่เด็กทุนของโรงเรียนเอกชนแต่โทษทีคะหนูเป็นลูกสาวของเจ้าของโรงพยาบาลที่คุณยืนอยู่นี่และคนที่ลูกชายคุณคิดจะจับก็พ่อของหนูเอง รีบกลับไปในที่ของคุณซะถ้าหนูยังเห็นหน้าลูกชายคุณอีกอย่าหวังว่าจะรอด" 

ดารินเข้าไปกระซิบประโยคสุดท้ายใกล้หูของแม่ของเบลให้ได้ยินกันสองคนแต่ปฏิกิริยาของแม่เบลที่หน้าซีดก็ทำให้รู้ว่าคงไม่ใช่คำพูดที่น่าพิศสมัยแน่ 

"ไปกันคะมาม๊า แด๊ดตินแด๊ดซีหนูห่วงแด๊ดคิมแล้วคะ" 

ไร่อินทนนท์ 

​เรากลับมาถึงไร่แล้วครับหลังจากที่ไปรับพี่คิมออกมาจากห้องตรวจผู้ป่วยที่ใช้ขังพี่คิมเอาไว้ 

"พี่คิมดื่มน้ำก่อนครับ ค่อยๆดื่มนะครับ" 

ผมค่อยๆประคองแก้วให้พี่คิมดื่มน้ำจนหมดก็วางแก้วลงกับโต๊ะพี่คิมดึงผมไปนั่งบนตักก่อนจะซบหน้าลงมาที่ไหล่ของผมโดยมีพี่ออสตินและพี่ซีโน่นั่งอยู่ด้านข้างและลูกๆทั้งสามของผมที่นั่งอยู่ที่โซฟาอีกตัวหนึ่ง 

"ไม่เป็นไรแล้วครับพี่คิมทุกอย่างมันผ่านไปแล้วครับอย่าคิดมากนะ" 

"พี่กลัวครับธารากลัวว่าพี่จะทำผิดกับเราไปมากกว่านี้" 

"ไม่มีอะไรต้องกลัวแล้วโว้ย ต่อจากนี้คงไม่มีใครกล้ามาลองของแล้วเพราะรู้แล้วว่าไม่ว่าไงเราก็ไม่เกิดอารมณ์กับพวกหล่อนแน่นอน"พี่ออสตินพูดให้กำลังใจพี่คิมหันต์ 

"อืมกูก็หวังว่ามันจะเป็นแบบนั้นเหมือนกัน"พี่คิมพูดหน้าตายใส่พี่ออสติน 

"เอาหน่ายังไงก็ค่อยๆแก้ปัญหากันไปอย่างที่แล้วมาก็แล้วกันแบบนั้นก็ดีไม่ใช่หรอช่วยกันแก้ปัญหาจริงไหมครับมีนาลูกสาวของแด๊ด" 

"มันก็จริงคะแด๊ดแต่ไม่ว่ายังไงคืนนี้แด๊ดก็ต้องไปนอนนอกห้องอยู่ดีจริงไหมคะข้อหาที่นั่งนิ่งให้ผู้หญิงพวกนั้นสี" 

ผมหละอยากจะขำหน้าพี่ออสตินตอนนี้มากเลยครับโดนลูกสาวปล่อยมัดฮุกเข้าให้ฮ่าๆๆลูกใครให้รู้ซะบ้าง 

เวลา22.30น. 

เมื่อเวลานอนมาถึงพี่ๆสามคนก็เนรเทศตัวเองมานอนรวมกันที่ห้องนั่งเล่นส่วนผมกับลูกๆก็นอนในห้องแต่ไม่ว่าจะทำยังไงผมก็หลับไม่ลงจนผมได้ยินเสียงประตูห้องเปิดแล้วตัวผมก็เหมือนลอยได้ทำให้รู้ว่าสามีของผมคนใดคนหนึ่งมาอุ้มผมอออกจากห้องนอนเสียแล้ว 

"ไงวะคิม เมียพวกเราหลับแล้วหรอวะ"ซีโน่ถามคิมหันต์เมื่อเห็นคิมหันต์อุ้มธาราออกมา 

"ไม่ ยังไม่หลับ ไม่ต้องแกล้งหลับแล้วครับเมียพี่รู้ว่าเรานอนไม่หลับถ้าไม่ได้อ้อมกอดอุ่นจากพวกพี่" 

"หลงตัวเองชะมัด แต่มันก็จริงนั่นแหละครับผมนอนไม่หลบถ้าไม่ได้พวกพี่นอนกอด กอดผมแบบนี้ตลอดไปเลยนะครับ" 

"หายโกรธพวกพี่รึยังครับ"ซีโน่ถามเมียตัวเล็กด้วยท่าทางอ้อนๆ 

"หายตั้งนานแล้วครับมาครับเรานอนกอดกันเถอะ" 

"ครับพวกพี่จะกอดธาราแบบนี้ทุกวันตลอดไปเลยครับแต่ว่าขอกอดแบบอื่นก่อนนะครับลูกชายพี่มันตื่นซะแล้ววันนี้พวกพี่ขอจัดสดนะครับที่รัก" 

ห้องนอนธารา 

"คิกๆสุดท้ายแด๊ดของพวกเราก็ทนไม่ไหว" 

"แบบนี้เราจะได้น้องใหม่ไหมพี่ดาริน"ลูกชายคนสุดท้องถามพี่สาวคนโต 

"คงไม่แล้วหละครับปริ๊นซ์มาม๊าของพวกเราทำหมันไปแล้ว" 

"นอนได้แล้วมั้งพี่ดาริน ปริ๊นซ์ดึกแล้วเดี๋ยวพรุ่งนี้เข้ามหาลัยสายหรอกโดยเฉพาะนายปริ๊นซ์พรุ่งนี้มีสอบไม่ใช่รึไงทำคะแนนไม่ดีเดี๋ยวก็อดเข้ามหาลัยเดียวกันหรอก" 

"คร๊าบคุณแม่" 

#จบจริงๆแล้วนะส่วนเรื่องของวายุขอคิดพล๊อตเรื่องก่อนเนอะ ขอบคุณที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้กันนะคะและเหมือนเดิมเมื่อจบแล้วเราจะทำการติดเหรียญเฉพาะตอนที่มีNCนะจ๊ะ ฝากติดตามผลงานเรื่องต่อๆไปของไรท์ด้วยนะคะบายจร้า 

 

ความคิดเห็น