email-icon facebook-icon Twitter-icon

"คุณจะฝืนอะไรก็ได้แต่คุณฝืนโชคชะตาตัวเองไม่ได้" ขอบคุณที่หลงเข้ามาอ่านนิยายเรื่องนี้ ทุกความคิดคิดเห็นคือเเรงผลักดัน เม้นเป็นกำลังใจและกดถูกใจให้ไรท์กันด้วยนะคะ ^^

ตอนที่ 2 หาเรื่องใส่ตัว 1

ชื่อตอน : ตอนที่ 2 หาเรื่องใส่ตัว 1

คำค้น : คิณ,อคิราห์,จันทร์เจ้า,พิมพิลาไล,thelovers,รัก,ผัว,เมีย

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 12.5k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 06 มิ.ย. 2563 19:50 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 2 หาเรื่องใส่ตัว 1
แบบอักษร

ตอนที่ 2

หาเรื่องใส่ตัว 1

 

ฉันกลับมานั่งตรงฝั่งตัวเองหลังจากที่รับรู้ว่าการไปยื้อแย่งพวงมาลัยกับเขาคงไม่ทำให้เกิดประโยชน์อะไรขึ้นมานอกจากนั้นยังอาจส่งผลเสียต่อตัวเองในภายภาคหน้า

 

สายตาจึงเปลี่ยนมาสอดส่ายดูหนทางที่เขากำลังพาไปแทน สองข้างทางเต็มไปด้วยคอนโดสุดหรูมากมาย ห้างสรรพสินค้าชั้นนำต่างตกแต่งด้วยไฟหลากสีทำให้สองข้างทางดูสวยงามมาก ติดอยู่ที่ว่าในสถานการณ์แบบนี้ไม่ใช่เวลาที่จะมาชื่นชมบรรยากาศรอบข้างเลยสักนิด

 

ฉันนั่งนิ่งจมปลักอยู่กับความคิดของตัวเองในขณะที่ผู้ชายคนข้างๆ ก็ตั้งหน้าตั้งตาขับรถต่อไปด้วยความเร็วที่ไม่ธรรมดา

 

จะรีบไปไล่ควายที่ไหน นี่ขับรถหรือจะเหาะ!!!

 

ขณะที่กำลังนินทาเขา ในใจก็กำลังคิดหาทางหนีทีไล่เพื่อหนีผู้ชายน่ากลัวคนนี้ เซ้นส์มันบอกฉันว่าอันตราย

 

อันตรายมาก ๆ

 

 

 

 

คอนโด G

รถสปอร์ตคันหรูเคลื่อนตัวเข้ามาจอดยังลานจอดรถในคอนโดหรู หลังจากนั้นร่างสูงข้างๆก็เปิดประตูออกไปพร้อมเดินอ้อมมายังฝั่งที่ฉันนั่งอยู่

 

“ลงมา”

 

เสียงเย็นจากผู้ชายคนเดิมดังขึ้นขณะที่เขาเปิดประตูรถฝั่งที่ฉันนั่งออก

 

ผลัก!

 

โดยที่เขาไม่ทันได้ตั้งตัวฉันรีบผลักร่างสูงไปสุดแรงแล้วออกตัววิ่งให้เร็วที่สุด

 

“ยัยตัวเเสบ หยุดเดี๋ยวนี้นะ”

 

เเฮ่ก ๆ โอ้ยย ทำไมวิ่งตามมาอยู่ได้เนี่ย ฉันรีบออกตัววิ่งให้เร็วกว่าเดิม แต่ทำไมมันกว้างแบบนี้วะเนี่ยวิ่งไปทางไหนก็เจอแต่รถ

 

ร่างสูงก็วิ่งตามฉันมาติด ๆ ก่อนที่จะเอื้อมมือมาคว้าเอวฉันไว้แล้วจับฉันขึ้นพาดบ่า  ไอ้บ้าทำไมเขาวิ่งเร็วขนานนี้เนี่ย

 

“ปล่อยฉันนะไอ้บ้า  ปล่อยยย ช่วยด้วยค่ะช่วยด้วยใครก็ได้ช่วยฉันที”

 

ฉันรีบแหกปากตะโกนร้องลั่น หวังให้มีคนได้ยินและมาช่วยฉันบ้างแต่แถวนี้มันไม่มีใครเลยเนี่ยสิ

 

ให้ตายเถอะ!

 

“หยุดแหกปากสักที น่ารำคาญ”

 

ร่างสูงตะโกนตอกกลับฉันและกึ่งเดินกึ่งวิ่งมุ่งหน้าพาฉันไปยังลิฟท์ที่อยู่ใต้ตึก

 

ตุบ ตุบ

 

“ปล่อยฉัน ไม่ไป ฉันไม่ไป ไอ้คนเลวไอ้คนชั่วปล่อยฉันน้าาาา”

 

ฉันพยายามดิ้นสุดแรงเกิดและใช้ฝ่ามือทุบตีไปยังแผ่นหลังกว้างสุดกำลัง ไม่ได้เด็ดขาดฉันจะมาตายอย่างอนาถที่นี่ไม่ได้ ฉันยังมีความฝัน ยังเรียนไม่จบ

 

มีพ่อมีแม่ มีหลาย ๆ อย่างที่ไม่ได้ทำ ชีวิตฉันจะมาจบแบบนี้ไม่ได้

 

“บอกให้เงียบ!”

 

ร่างสูงตะคอกขึ้นมาเสียงดังอีกครั้งอย่างคนที่ใกล้จะหมดความอดทน

 

ติ๊ง

 

ทันใดนั้นลิฟท์ก็เปิดออก ร่างสูงก้าวเข้าไปข้างในลิฟท์กดหมายเลขชั้น 28 และกดปิดอย่างรวดเร็ว ภายในลิฟท์เป็นกระจกทั้งสี่ด้านทำให้ฉันมองเห็นภาพสะท้อนของผู้ชายร่างสูงที่แบกตัวเองไว้ในสภาพกลับหัวกลับหาง

 

โอ้ยเลือดจะไหลลงไปเลี้ยงสมองฉันหมดแล้วนะ

 

“นายยย ปล่อยฉันไปเถอะนะ”

 

ฉันเอ่ยขึ้นเสียงเบา ในเมื่อต่อต้านยังไงก็ไม่เป็นผล คงต้องใช้วิธีประณีประนอม

 

“ไม่!”

 

สั้น ๆ ง่าย ๆ ได้ใจความ เขาตอบกลับมาแบบไร้เยื่อไย ทันใดนั้นประตูลิฟท์ก็เปิดออกพร้อมกับร่างสูงที่ก้าวออกไปแล้วเดินมุ่งหน้าไปยังประตูห้องบานใหญ่ ฉันสังเกตไปยังรอบๆตัวเพื่อหาทางหนีทีไล่

 

แต่ให้ตายเถอะ!

 

ไม่มีเลยทางเข้าออกเหมือนจะมีแค่ลิฟท์ตัวนั้นตัวเดียวจริง ๆ แถมชั้นนี้ทั้งชั้นก็เหมือนจะมีแค่ห้องเค้าห้องเดียวอีกด้วย ทำไมมันลึกลับแบบนี้วะเนี่ย

 

ไม่ทันได้สังเกตอะไรมากร่างสูงก็กดรหัสอะไรสักอย่างตรงหน้าห้องและปิดท้ายด้วยการแสกนนิ้วมืออีกที ก่อนจะผลักบานประตูเข้าไปข้างใน

 

ปัง!

 

และปิดลงในทันที

 

ตุบ

 

ร่างสูงโยนฉันลงบนโซฟาด้วยแรงที่ไม่เบานัก ไอ้บ้าโยนลงมาได้จุกชิบหาย ฉันรีบลุกขึ้นมานั่ง แล้วหันไปมองรอบกาย

 

ภายในห้องตกแต่งด้วยโทนสีมืดทำให้บรรยากาศรอบตัวดูน่ากลัวนอกจากคนจะน่ากลัวแล้วยังทำให้ห้องน่ากลัวอีกนะ

 

แต่ก็ดูสะอาดเรียบร้อยดีไม่ค่อยมีของตกแต่งอะไรมากมายเท่าไหร่ ข้าง ๆ มีชั้นหนังสือที่ดูเหมือนว่าจะเป็นตำราภาษาอังกฤษทั้งหมด มีบันไดที่ขึ้นไปยังชั้นสองคาดว่าน่าจะเป็นห้องนอน

 

ส่วนชั้นล่างที่ฉันอยู่ก็มีชุดโซฟาชุดใหญ่ที่ฉันนั่งอยู่ตอนนี้ตรงข้ามกับโซฟามีทีวีจอใหญ่ติดอยู่ริมผนัง ทำไมห้องมันหรูงี้เนี่ย ต้องรวยแค่ไหนกัน ฉันคิดอยู่ในใจแต่ก็แอบคิดแผนการในหัวว่าจะหนีเขาไปยังไงดีด้วย ประตูก็มีอยู่ทางเดียว เฮ้อ...

 

ฉันจะทำยังไงดี

 

“ใครส่งเธอมา”

 

จู่ ๆ ร่างสูงที่เงียบไปหลังจากโยนฉันลงบนโซฟาก็เอ่ยขึ้นมาด้วยเสียงเย็นๆ แล้วจะให้ตอบว่าไงล่ะ ฉันมาของฉันเอง

 

“ไม่มีใครส่งฉันมาทั้งนั้นแหละ ฉันแค่เดินผ่านแถวนั้นกำลังจะกลับหอแล้วได้ยินเสียงคนรุมกระทืบกัน ฉันเป็นคนดีไงก็เลยจะเข้าไปช่วยคิดว่านายโดนทำร้าย แต่กลับเป็นนายต่างหากที่ทำร้ายคนอื่น”

 

ฉันตวัดสายตาขึ้นมองเข้าแล้วตอบกลับร่างสูงไปด้วยประโยคอันแสนยาวเหยียด ลอบมองสีหน้าของร่างสูงหลังจากที่เขาได้ยินคำตอบ

 

“คิดว่าฉันจะเชื่อเธองั้นเหรอ ฉันจะถามอีกรอบใครส่งเธอมา?”

 

เขาเอื้อมมือมาจับข้อมือของฉันแน่นพร้อมกับกระชากให้ฉันลุกขึ้น จนตอนนี้ฉันกำลังยืนประจันหน้ากับเขาอยู่ แถมมือใหญ่ยังบีบรัดข้อมือฉันแน่นจนเจ็บไปหมด

 

อะไรของเขากัน ฉันพูดความจริงก็ไม่เชื่อ

 

“นายบ้ารึไง จะให้ใครส่งฉันมา ฉันเป็นนักศึกษานะเห็นมั้ยว่าใส่ชุดนักศึกษาอยู่เนี่ย!”

 

ฉันตอบกลับเขาไปเสียงดังด้วยความเหลืออด เป็นมาเฟียรึไงวะถึงคิดว่าจะมีใครมาตามเนี่ย

 

“จะไม่พูดความจริงใช่มั้ย?”

 

ร่างสูงตรงหน้าตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก พร้อมกับโน้มใบหน้าเข้าใกล้ฉันเรื่อย ๆ

 

จังหวะนี้แหละ

 

ตุบ

 

“โอ้ย”

 

ก่อนที่เขาจะได้เข้ามาใกล้ฉันมากกว่านั้น ฉันก็รีบแทงเข่าใส่กลางลำตัวของเขาเต็มแรงร่างสูงตรงหน้าค่อยทรุดลงกับพื้นมือใหญ่กุมเป้าตัวเองไว้พลางเเสดงสีหน้าแห่งความเจ็บปวดออกมาอย่างปิดไม่มิด

 

ฉันสะบัดข้อมือให้หลุดออกจากการเกาะกุมของเขาแล้วรีบวิ่งไปยังประตูบานใหญ่ทันที

 

แกรก แกรก

 

แต่มันเปิดไม่ออก อย่าบอกนะว่าต้องกดรหัส สแกนนิ้วออกอีกเนี่ย พอหันไปมองด้านข้างของประตูจึงทำให้รู้ว่ามันเป็นความจริง อะไรจะรัดกุมปลอดภัยอะไรขนาดนี้เนี่ย   ฉันพยายามกดรหัสมั่วไปแต่ทำยังไงก็ไม่ได้ซักที

 

ทำยังไงดีล่ะจันทร์เจ้า

 

“ยัยตัวแสบ เธอไม่มีวันหนีฉันไปได้หรอก”

 

“เฮือก”

 

ฉันสะดุ้งสุดตัวทันทีที่ได้ยินเสียงของคนที่คิดว่าคงสลบไปแล้วดังขึ้น พอรีบหมุนตัวหันไปมองข้างหลังก็เห็นร่างสูงยันตัวลุกขึ้นก่อนจะเดินมายังจุดที่ฉันยืนอยู่

 

“ในเมื่อพูดดีๆแล้วไม่ฟัง ฉันคงต้องจัดการกับเธอขั้นเด็ดขาด”

 

ผู้ชายตรงหน้าพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเรียบเย็น ยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาใกล้เรื่อย ๆ

 

“จะทำอะไร อย่าเข้ามานะ”

 

ฉันถอยหนีเขาจนตอนนี้รู้สึกได้ว่าแผ่นหลังสัมผัสกับผนังห้องที่เย็นเฉียบเพราะเครื่องปรับอากาศในห้องนี้ที่ถูกลดอุณหภูมิลงจนรู้สึกหนาวแปลกๆ หัวใจดวงน้อยเต้นระส่ำจนได้ยินเสียงออกมานอกอก เหตุเพราะผู้ชายตรงหน้าที่กำลังต้อนฉันเข้ามาจนชิดผนัง วงแขนกว้างกักขัฉันไว้ใต้อาณัติร่างสูง พร้อมกับโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้เรื่อยๆ จนรู้สึกได้ถึงริมฝีปากที่กำลังคลอเคลียอยู่ตรงข้างหู

 

“เธอหาเรื่องใส่ตัวเองนะ...ฉันเตือนแล้ว”

 

“อย่าเข้ามาใกล้ฉันนะ”

 

ฉันรีบใช้มือดันใบหน้าของร่างสูงไว้ พร้อมกับพยายามหันหน้าหนี แต่เขากลับรวบข้อมือของฉันแล้วจับกดแนบกับผนังห้องอันเย็นเฉียบ

 

ร่างสูงโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ฉันเรื่อย ๆ จนรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดบริเวณต้นคอ ฉันพยายามดิ้นจนสุดกำลังและจะใช้เข่าแทงเขาอีกครั้ง แต่ครั้งนี้เขากลับรู้ทันและเบียดลำตัวเข้ามาจนชิด ทำให้ไม่สามารถขยับขาไปไหนได้เลย

 

“หึ ฉันไม่โง่ซ้ำสองหรอกนะ”

 

เขากระซิบชิดกับใบหูของฉันพร้อมกับใช้ริมฝีปากขบเม้มบริเวณติ่งหูจนทำให้ขนอ่อนลุกชันไปทั้งตัว

 

“นาย อย่าทำอะไรฉันเลยนะ”

 

ฉันยังคงหลับตาปี๋ และเอ่ยขอร้องเขาด้วยเสียงอันสั่นเทา ใกล้เกินไปแล้วแบบนี้ฉันกลัวนะ

 

“เธอทำให้ฉันต้องยุ่งยาก รู้ตัวมั้ย”

 

เขาตอบกลับฉันทั้ง ๆ ที่ริมฝีปากก็เคลื่อนมาคลอเคลียแถวพวงแก้มนุ่มจมูกโด่งสูดดมกลิ่นหอมของแก้มนุ่มตรงหน้าด้วยความพึงพอใจ กลิ่นหอมอ่อน ๆเหมือนแป้งเด็กแต่กลับทำให้ร่างสูงรู้สึกชอบกลิ่นนี้มาก จนเขาไม่อาจห้ามการกระทำของตัวเองได้

 

“นาย หยุดๆ อื้อ...”

 

ขณะที่เธอกำลังพยายามห้าม เขากลับลากไล้ริมฝีปากไปยังซอกคอขาวค่อย ๆ ขบเม้มละเลียดชิมความหอมหวานจนทำให้ร่างเล็ก หลุดเสียงครางออกมา

 

“อืม...”

 

ร่างสูงหลุดเสียงแห่งความพึงพอใจออกมา ปากก็ยังไม่หยุดลากไล้ ขบเม้มจนบัดนี้ซอกคอขาวเกิดรอยจ้ำสีแดงเล็ก ๆ ขึ้น เขาเหมือนกับคนไม่มีสติไม่สามารถห้ามอารมณ์ความรู้สึกของตัวเองได้เลย

 

ทั้ง ๆ ที่ปกติเขาจะระวังตัวเองมากกว่านี้แต่ครั้งนี้เขากลับเลือกที่จะทำตามใจตัวเองทั้ง ๆ ที่ผู้หญิงตรงหน้าอาจจะเป็นคนจากกลุ่มไหนที่ถูกส่งมาเพื่อทำร้ายเขา  

 

ลิ้นร้อนค่อย ๆ เลียไปยังซอกคอหวานหอมพร้อมกับดูดเม้มสลับกันไปมา จนร่างบางของหญิงสาวที่ไม่เคยต้องมือชายใดมาก่อนเริ่มอ่อนปวกเปียก ร่างสูงค่อย ๆ ปล่อยมือจากข้อมือบางพลางเลื่อนมาโอบกอดรอบเอวบางเข้ามาชิดลำตัวของเขาจนสัมผัสได้ถึงความนุ่มนิ่มของร่างเล็ก

 

“อ่า...หยุดเถอะได้โปรด”

 

ร่างเล็กเอ่ยห้ามเสียงเบา ทั้ง ๆ ที่ตอนนี้เรี่ยวแรงแม้แต่จะยืนด้วยขาของตัวเองยังแทบจะไม่มี ถ้าร่างสูงไม่โอบกอดเธอเอาไว้ร่างทั้งร่างคงได้ทรุดฮวบไปนั่งกับพื้นแล้ว

 

 ทว่าร่างสูงไม่แม้แต่จะสนใจเสียงห้ามของหญิงสาวเลยแต่กลับเลื่อนมืออีกข้างที่ว่างอยู่ค่อย ๆปลดกระดุมเสื้อของร่างเล็กด้วยความชำนาญ ริมฝีปากที่ขบเม้นซอกคอขาวจนพอใจเลื่อนขึ้นผ่านกรามเล็ก พวงแก้มนุ่มหอม ก่อนจะหยุดอยู่ตรงมุมปากสีอมชมพูเป็นกระจับตรง กดจูบเบา ๆ บริเวณนั้นซ้ำ ๆ ก่อนค่อยจับใบหน้าเล็กให้หันกลับมามองเขา

 

“มองฉัน”

 

ร่างสูงพูดออกไปด้วยเสียงแหบพร่า ส่วนร่างบางก็มองตาเขาด้วยสายตาปรือๆเพราะกำลังหลงมัวเมาอยู่กับอารมณ์สวาทที่คนร่างสูงได้สร้างขึ้น

 

“คิณ ชื่อฉัน”

 

ร่างสูงสบสายตาหวาน ๆ ของร่างเล็ก พร้อมกับบอกชื่อเขาไปแต่ดูเหมือนกับว่าเธอจะยังไม่เข้าใจสิ่งที่เขาต้องการจะสื่อ

 

“เรียกชื่อฉัน”

 

“อืม….คิณ”

 

พอร่างเล็กเอ่ยชื่อเขาเท่านั้นก็เหมือนกับว่าความอดทนของเขาได้ขาดสะบั้น ริมฝีปากหนาเคลื่อนลงไปประกบกับริมฝีปากอวบอิ่มของผู้หญิงตรงหน้าด้วยความกระหาย

 

ทันทีที่ริมฝีปากสัมผัสกันก็เหมือนมีกระเเสไฟฟ้าไหลผ่านไปทั่วร่างของคนทั้งสองทำให้อารมณ์หวามไหวของคนทั้งคู่สูงขึ้นเรื่อยๆ ร่างเล็กเปิดริมฝีปากเล็กน้อยเพื่อโดยไม่รู้ตัว เปิดโอกาสให้ลิ้นหนารุกล้ำเข้ามายังโพรงปากของเธอ ลิ้นหนาส่งเข้าไปพัวพันกับลิ้นเล็กด้วยความพึงพอใจเกี่ยวกระหวัดรัดรึงจนได้ยินเสียงจ๊วบจ๊าบหยาบโลนดังไปทั่วห้อง

 

“จ๊วบ...อืม”

 

มือหนาค่อย ๆ เลื่อนขึ้นมากอบกุมหน้าอกอวบอิ่มนวดเฟ้นจนทำให้ร่างเล็กหลุดเสียงครางออกมาทั้งที่ปากและลิ้นยังคงเกี่ยวกระหวัดกันอยูู่

 

“อ่าห์...”

 

พรึบ

 

ไม่ทันได้ตั้งตัว บราเซียสีหวานก็หลุดออกไปจากร่างเล็กเผยให้เห็นหน้าอกอันอวบอิ่มและยอดถันสีชมพูอ่อนที่ไม่เคยต้องมือชายใด แต่บัดนี้กลับปรากฎแก่สายตาผู้ชายตรงหน้าที่เธอรู้จักเพียงแค่ชื่อ

 

ร่างสูงค่อย ๆ ถอนริมฝีปากออกมาอย่างอ้อยอิ่ง รสชาติที่แสนหวานทำให้เขาไม่อยากที่จะละริมฝีปากออกไปเลย แต่หน้าอกอวบอิ่มตรงหน้าก็เชิญชวนให้เขาเข้าไปลิ้มลองเหลือเกิน ไม่รอช้าร่างสูงก็ฉกริมฝีปากลงไปดูดดึงไล้เลียยอดปทุมถันสีชมพูด้วยความหลงไหล

 

“หวาน...”

 

เอ่ยออกมาตามสิ่งที่ตัวเองรู้สึก ส่วนร่างเล็กที่ตอนนี้แทบจะทนไม่ไหวเพราะความซ่านเสียวที่ชายหนุ่มกำลังมอบให้

 

“อ้าส์...อืม ไม่ไหว.”

 

“จ๊วบ...จ๊วบ”

 

เสียงดูดดึงยอดถันดังขึ้นแข่งกับเสียงครางของร่างน้อย ร่างสูงไล้เลีย ขบเม้ม ดูดดึงยอดอกอย่างเมามันส์มืออีกข้างก็นวดเฟ้น สะกิดยอดถันอีกข้างอย่างไม่ให้น้อยหน้า จนบัดนี้ยอดถันเปียกชุ่มไปด้วยน้ำลาย

 

แปลกที่หญิงสาวไม่นึกรังเกียจเธอไม่เข้าใจตัวเองว่าตอนนี้ร่างกายกำลังเป็นอะไรทำไมถึงตอบสนองต่อสัมผัสวาบหวามที่เขามอบให้ทุกอย่างมือเล็กสอดเข้าไปยังเส้นผมหนานุ่มของร่างสูงตรงหน้าในใจบอกให้กระชากออกแต่มือเล็กกลับกดดลงให้แนบชิดมากยิ่งขึ้น

 

“อืมมมม...ฉัน...อ๊าาส์”

 

เธอแทบพูดไม่เป็นภาษาเมื่อร่างสูงเริ่มขบเม้มยอดถันของเธอ รุนแรงมากขึ้น ร่างกายเธอมันทรยศกลับแอ่นอกให้ร่างสูงดูดเม้มยอดถันได้สะดวกขึ้น สองมือดึงทึ้งเส้นผมหนานุ่มเพื่อระบายความรู้สึกหวามไหวที่ก่อตัวขึ้นเรื่อย ๆ มากเกินไปแล้ว เธอควรจะหยุดเขาไม่ใช่รึไง

 

“เธอหวานชิบหายเลยว่ะ”

 

เสียงของร่างสูงเอ่ยออกมาทั้ง ๆ ที่ปากก็ยังทำหน้าที่ของมันไม่หยุด ลิ้นหนายังคงไล้เลียดูดเม้ม เกี่ยวกระหวัดยอดถันสีชมพูพลางใช้ฟันขบกัดเบาๆด้วยความหมั่นเขี้ยวจนบัดนี้เริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงเข้ม

 

 

“จ๊วบ...อืม”

 

 

 

 

เพจ : นางฟ้าดาวตก

ทวิตเตอร์ : @nangfahdawtok

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว