email-icon

ขอบคุณสำหรับการเข้ามา "คอมเม้น" เป็นกำลังใจให้ไรท์ ถ้า "ติดดาว" ให้จะเป็นกำลังใจให้ไรท์มากๆ เลย

ตอนที่ 4 คุ้นเคย

ชื่อตอน : ตอนที่ 4 คุ้นเคย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.3k

ความคิดเห็น : 17

ปรับปรุงล่าสุด : 21 ต.ค. 2561 22:51 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 4 คุ้นเคย
แบบอักษร

หญิงสาวลืมตาขึ้นช้าๆ ด้วยอาการปวดหัวด้วยอาการเมาค้าง​ ทั้งที่นางไม่เคยดื่มมันมาก่อน มองไปรอบห้องแต่ต้องตกใจเมื่ออะไรทับนางมองด้วยความตกใจยิ่งกว่า ชายคนนั้นก็คือชายที่เธอได้ดื่มกินด้วยเมื่อวาน เขาเริ่มขยับตัว หญิงสาวจึงรีบหลับตาลง

"มู่หลิน...แม่ทัพมู่..." ชายหนุ่มละเมอเบาๆ หลงหลานมู่ลืมตาช้าๆ มองใบหน้าหญิงสาวภายใต้หน้ากาก ยังคงหลับอยู่ เขาจึงใช้มือดึงหน้ากากนาง แต่นางยังจับมือเขาไว้

"เจ้าจะทำอันใด" หญิงสาวผลักเขาให้ลุกออกไป แต่กลับกลายว่าเขาล่วงหล่นลงจากเตี้ยง

"เจ้าผลักข้าทำไม" หลังของเขากระแทกพื้นอย่างจัง เขาเป็นคนที่ระวังตัวสุดๆ แต่เขาไม่ได้ระวังนางเลย

"เจ้าจะถอดหน้ากากของข้าทำไม" 

"ข้าแค่อยากเห็นใบหน้าที่แท้จริงของเจ้า" ชายหนุ่มมองใบหน้านาง

"ข้าจะไม่ถอดหน้ากากเด็ดขาดใบหน้าข้ามันอัปลักษณ์" 

"เราเป็นสหายกันแล้วใจต้องปิดบัง แต่ที่แน่นๆ ก็คือ เจ้าเป็นหญิง เจ้าปิดข้ามิได้ดอก" ชายหนุ่มมองหน้าหญิงสาวที่มีสีหน้าซีด

"เจ้ารู้" 

"ใช่...ข้ารู้"

"เจ้ารู้ได้อย่างไร"

"ข้านอนกับเจ้า เราสองคน..."

"หยุดเลยนะ" หญิงสาวเอาหมอนโยนใส่เขา เขารับมันไว้

"ทีนี้เจ้าจงเผยใบหน้าเจ้ามาเถิดข้ามิบอกใครดอก ข้าสัญญา" 

"ก็ได้" หญิงสาวจับหน้ากากไว้ แล้วใช้มือข้างหนึ่งดึงเชือกจากด้านหลังออก 

ใบหน้าของนางได้ปรากฎประจักต่อสายตาของหลงหยางมู่ ใบหน้าดั่งดวงจันทร์ฉายแสง ดวงตากลมโต ผิวพรรณดุจไข่มุข​ 

"มู่หมิง...มู่หมิง...มู่หมิง..." หญิงสาวเรียกชายหนุ่มที่มองใบหน้านาง ตั่งแต่โตมาไม่เคยมีใครเป็นหน้าที่แท้จริง มีแต่ฮ่องเต้ซุนเกาหวาง หวังหวงโฮ่ว นางข้าหลวงไม่กี่คน 

ทำไมข้าถึงยอมให้ชายที่รู้จักกันแค่วันเดียวเห็นใบหน้าข้า

"ว่าไงหรือแม่นางจั่น" สติของเขาที่หลุดลอยไปกับใบหน้านางที่งดงาม ที่ไม่เคยสนใจหญิงใดมาก่อน แต่กับนางผู้นี้สามารถสะกดใจเขาได้

"เจ้ามิกลับบ้านของเจ้าหรือ แล้วเพื่อนของเจ้าเล่า" หญิงสาวถามถึงแม่ทัพมู่

"ใช่ข้าต้องกลับบ้าน" ชายหนุ่มบอกกลับหญิงสาว

"เจ้าก็ไปซิ" 

ชายหนุ่มเดินไปหน้าประตูแล้วหันกลับมามองนางที่กำลังใส่หน้ากาก เดินไปหานางแล้วถอดแหวนหยกขาวเรียบบนนิ้วก้อยออกจากนิ้ว จับมือนางข้างซ้ายขึ้นมา บรรจงสวมแหวนลงบนนิ้วเรียวของนาง

"ก่อนไปข้าขอมอบสิ่งนี้ให้แก่เจ้า แม่ข้าทำให้ข้าและลูกๆ ทุกคน มันเป็นแหวนที่อยู่กับข้ามาตั่งแต่เกิด ข้าอยากให้เจ้าเก็บรักษามันให้ดี วันข้างหน้าข้าจะมาเอาคืน" 

"ท่านเอากลับไปเถิด ข้าไม่มามารถรักษาของล่ำค่าขนาดนี้ได้ดอก" หญิงสาวมองแหวนบนนิ้วตัวเอง

"ข้าไปก่อน แล้วข้าจะมาพบเจ้า" ชายหนุ่มก้าวเท้าออกไปจากห้อง

"ช้าก่อนมู่หมิง" หญิงสาวบอกเขา เขาจึงหันกลับมา

"มีอันใดหรือ" ชายหนุ่มถาม

"ข้าขอมอบผ้าพืนนี้ให้กับท่าน เพื่อมิตรภาพของเรา" หญิงสาวส่งผ้าเช็ดหน้าสีขาวปลายผ้าด้านขวาเป็นรูปดอกไม้

"นี้มันดอกไม้อันใดหรือ" 

"นี้คือดอกกุ้ยฮวา ที่ข้าชอบ" หญิงสาวบอก

"มันงดงามยิ่งนัก" ชายหนุ่มบอกกับนาง

"แล้วท่านจะไปไหนต่อจากนี้" 

"ข้าจะไปขายผ้าแพรที่เมืองฉางฉี แล้วข้าจะมาพบกับเจ้าได้ที่ไหน" 

"ข้าจะออกมาพบท่านที่ประตูวังหลัง ทางด้านหลัง บอกว่าเป็นญาติของนางกำนัลหมี่หลิน ตำหนักองค์หญิงซุนหลี่" หญิงสาวยิ้มให้เขา

"ข้าต้องไปแล้วสหาย" ชายหนุ่มมองแม่ทัพมู่ที่ยืนอยู่ด้านนอก

"แล้วเจอกัน"


"แม่ทัพมู่ที่ข้าให้ไปสืบได้ความว่าอย่างไงบ้าง" หลงหลานมู่ถามแม่ทัพมู่ที่อยู่บนม้าออกจากเมืองลี่จู

แม่ทัพมู่เล่าในสิ่งที่สายเข้าไปยังวังหลวงแคว้นเย่ว์แล้วกลับมารายงาน

"ทำไมถึงประมาทได้ถึงเพียงนี้ บ้านเมืองจะถูกโจมตีได้ง่ายเพราะความเอาใจใส่ของผู้นำไม่เพียงพอ"

"ให้กระหม่อมสั่งการลงไปหรือไม่พะยะค่ะ" 

"ยัง ข้าจะกลับไปลูชิง ไปคุยกับฮ่องเต้เสียก่อนว่าพระองค์คิดเห็นประการใด" 

"พระองค์เหมือนไม่ใช่หลงหลานมู่เลย" แม่ทัพมู่พูดขึ้นมา เวลาเขาตั่งใจที่จะรบกับแคว้นไหน เขาจะส่งหนังสือว่าต้องการให้แคว้นนั้น เมืองนั้นเป็นส่วนหนึ่งของแคว้นมู่ ถ้าแคว้นไหนส่งจดหมายว่าต้องการสงครามหรือไม่ส่งจดหมายภายในสามวันเขาจะทำสงครามทันที

"ข้าก็เป็นหลงหลานมู่คนเดิม ข้าจะกลับไปดูทัพด้วย" 

"กระหม่อมจะให้คนอยู่ที่นี่ส่วนหนึ่งและกลับไปพระองค์ร้อยคน"


หญิงสาวปีนกำแพงวันเข้ามาจากสวนด้านหลังวัง

"ว้าย....." หญิงสาวร้องเสียงหลง ตกลงมาแต่มีแขนของใครคนหนึ่งรองรับไว้

"ฟู่เฉิน" หญิงสาวมองชายหนุ่มที่รองรับเธอในอ้อมแขน แล้ววางนางลง

"องค์หญิงหนีเที่ยวอีกหรือพะยะค่ะ" ชายหนุ่มถามหญิงสาว

"แม่ทัพฟู่ข้าแค่ไปเก็บลูกไม้นอกวัง" 

"รู้หรือไม่หวังหวงโฮ่วกับนางกำนัลตามตัวท่านให้วุ่น" 

"ซุนเอ่อร์" เสีนงทรงอำนาจเรียกนางอยู่ด้านหลัง นางจึงหันกลับไปมอง

"เสด็จแม่" หญิงสาวร้องด้วยความตกใจ แต่ก็ต้องเดินเข้าไปหานางแล้วย่อตัว

"เจ้าหายไปทั้งคืนรู้หรือไม่ข้าและพ่อต้องตามหาเจ้าแทบพลิกแผ่นดิน" 

"หม่อมฉันผิดไปแล้วเพคะ" หญิงสาวมีสีหน้าสลดลง

"ข้าจะกักบริเวณเจ้า คัดบทกุลสตรีห้าจบและพรุ่งนี้เจ้าต้องร่ายรำเพลงชางเฉินเทียนให้ข้าดูจนกว่าข้าจะพอใจ"

"เสด็จแม่" หญิงสาวร้องด้วยความตกใจ

"แค่นี้ไม่พอ เจ้าเอาอีกหรือ"

"พอแล้วเพคะ" 

"ฟู่เฉินดูแลนางให้ดีด้วย เจ้าเป็นพี่ชายที่ใกล้ชิดนางที่สุด อย่าให้เกิดเหตุการณ์เหมือนเมื่อวานอีก" หวงโฮ่วสั่งฟูเฉิน

"พะยะค่ะ" 

"ไปได้แล้ว" 

"เพคะ" หญิงสาวเดินขึ้นตำหนักไป 


"องค์หญิงอย่าทำแบบนี้อีกนะเพคะ หัวของหลินเหม่ยจะหลุดออกจากบ่าไปด้วย" หลินเหม่ยนางกำนัลร้อง

"เจ้าก็พูดเกินไปแล้ว"

"จริงเพคะ ฮ่องเต้และหวงโฮ่วให้หาองค์หญิงแทบพลิกแผ่นดิน" 

"แล้วพี่ใหญ่ว่าอย่างไงบ้าง" ซุนหลี่ถามนาง คือรัชทายาทซุนหลี่หงพี่ชายของนาง

"พอพระองค์รู้เรื่องก็เข้าวังมาทันที ถามถึงองค์หญิง ตอนนี้คงกลับตำหนังซู่ฉางไปแล้วเพคะ" 

"หลินเหม่ยข้าอยากกินขนมและเอาหนังสือทำสงครามมาด้วย" 

"องค์หญิงหวงโฮ่วรับสั่งให้คัดตำรากุลสตรีให้พระนางดูนะเพคะ"

"เจ้าก็คัดให้ข้า ข้าจะอ่านการทำสงคราม" 

"แต่การทำสงครามให้ชายอ่านนะเพคะ"

"หลินเหม่ย" หญิงสาวส่งเสียงเบาๆ และน่าขนลุก

"เพคะๆ หม่อมฉันจะไปเอามาให้" 

"ดีมาก" 

หลินเหม่ยเดินออกไปจากห้อง หญิงสาวเดินไปที่หน้าต่างยื่นมือเรียวขึ้นมามอง นิ้วนางที่มีแหวนหยกสีขาวเนียน มองท้องฟ้าทิศเหนือของเมืองคือภูเขาทอดยาวไปเป็นแคว้นมู่

"ทำไมรู้สึกคุ้นเคยกับท่านยิ่งนักเหมือนเคยเห็นมาก่อน" 


นิยายฟรี ขอมากกว่า 5 เม้นแล้วจะต่อให้นะ 

1 เม้น 1 กำลังใจ

ความคิดเห็น