ขอนอนได้ไหม,

บทที่ 14 ภาคกำเนิดฮอลโลว์

ชื่อตอน : บทที่ 14 ภาคกำเนิดฮอลโลว์

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.4k

ความคิดเห็น : 13

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ต.ค. 2561 18:24 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 14 ภาคกำเนิดฮอลโลว์
แบบอักษร

แม้ไทม์จะโกรธจนแทบระเบิดแถมเขายังเกือบคิดจะเปิดเดสโคเลอร์ไปยังลาส์นอเช่ ดีที่เขาก็สงบสติไว้ได้ทันเมื่อเทียบอกว่า กลุ่มยัยตัวแสบยังปลอดภัยดี

"ในถ้ำมีทางลับใต้ดินที่ ฉันแอบสร้างไว้ ดูเหมือนเด็กพวกนั้นจะใช้ที่นั่นซ่อนตัว"

"เป็นแบบนั้นเองหรอ เฮ้อออ โล่งอก"

ถ้ากลุ่มยัยตัวแสบเป็นอะไรไปแล้วละก็เขาคงรู้สึกผิดกับเทียไม่น้อย ยังไงทั้งสี่ตนก็ต้องอยู่ด้วยกันไปอีกนาน แถมยัยพวกนั้นอาจจะกลายมาเป็นลูกน้องให้เทียในอนาคตด้วย

ก่อนที่ไทม์จะเข้าถ้ำไป เขาต้องมาเคลียเรสปิร่าที่แสนน่ารำคาญนี่อีก ทั้งใช้แรงดันวิญญาณเอย ใช้บาร่าเอย ก็ไม่สามารถไล่ควันดำอมม่วงนี่ไปได้เลย

"เป็นความสามารถที่น่ารำคาญจริงๆด้วยแฮะ นี่ถ้าเรายังไม่มีวิธีกำจัดมัน เราก็ยังไม่ควรไปท้าตีท้าต่อยกับเจ้าบารากัน"

ขนาดนี่เป็นเพียงเรสปิร่าที่หลงเหลือเพียงส่วนหนึ่งยังสร้างความลำบากให้เขาได้มากถึงขนาดนี้ แล้วถ้าเป็นแบบตัวเต็ม เขาไม่สลายกลายเป็นละอองเลยหรือไงดูเหมือนจะทำอะไรต้องตั้งสติให้มากกว่านี้

"เดรโก้ เราไม่สามารถสัมผัสเรสปิร่าของบารากันได้หรอกนะ การหลีกเลี่ยงที่จะยุ่งเกี่ยวกับมันน่าจะเป็นการดีที่สุด"

"นั่นสินะ"

จริงๆแล้วมันก็มีวิธีอยู่ นั่นคือวิถีมารแห่งการผนึก และอาจเป็นวิธีเดียวที่จะสามารถปิดกั้นเรสปิร่าได้ชั่วคราว วิถีมารแห่งการผนึกนั้นมีขายในร้านค้าบลีชอยู่ แต่ราคามั่นนี่สิมันทำให้เขาคิดแล้วคิดอีกจนสุดท้ายก็ไม่ซื้อแม่งหรอก

'วิถีมารห่าอะไรราคาแม่งตั้งแสนห้า ถ้าซื้อทีมีหวังใส้แห้งกันพอดี'

"เทียลองเปิดเดสโคเลอร์พา กลุ่มของยัยตัวแสบออกมาข้างนอกสิ"

ไทม์แกล้งทำเป็นเลิกยุ่งกับเรสปิร่า แล้วหันไปพูดกับเทีย จริงๆจะให้เขาไปเองก็ได้ แต่เขาอยากให้เทียสร้างความประทับใจให้แก่กลุ่มของยัยตัวแสบ จนพวกเธอยอมมาเป็นพวกของเทียในอนาคต ซึ่งมันน่าจะได้ประโยชน์กับเทียมากกว่า

หลังจากเทียเปิดเดสโคเลอร์เข้าไปในถ้ำ ไทม์ก็กลับมาคิดหาวิธีกำจัดเรสปิร่าต่อ ตอนแรกเขาก็ลองคิดหาวิธีทั้งใช้เซโร่แบบเบาๆก็แล้ว  ใช้ลมเป่าก็แล้วเขาก็ยังไม่สามารถทำลายมันได้อยู่ดี

"ถ้าเป็นริวจินจักกะของปู่ยามาโมโตะ เก็นริวไซละ? จริงสิ อุณหภูมิอาจแผดเผาพิษได้ ฮ่าๆเรานี่ก็ไม่น่าโง่"

ไทม์รีบเข้าร้านค้าพร้อมตัดใจใช้เหรียญวิญญาณหนึ่งแสนเหรียญซื้อทักษะวิญญาณของริวจินจักกะของปู่ยามาโมโตะมา

"[ ท่านต้องการติดตั้ง จิตวิญญาณของ ริวจินจักกะไว้ที่ดาบฟันวิญญาณเล่มไหน 1.เซโลโซ เลวีอาธาน 2. มุราซากิ มิไรฮะ ซาตานโซล ]"

"ระบบเราควรติดตั้งริวจินจักกะไว้ที่ดาบเล่มไหนดี"

"[ เรียนมาสเตอร์ กระผมคิดว่ายังไม่ควรให้ท่านมิไรกลืนกินจิตวิญญาณดวงอื่น ท่านมิไรในตอนนี้ยังไม่ฟื้นตัวโดยสมบูรณ์  ]"

"เข้าใจแล้วลงติดตั้งไปที่เซโลโซ เลวีอาธาน"

'กิ้ววว~ ขอบคุณสำหรับอาหาร คิกๆ'

เสียงเล็กๆคล้านภูติพรายที่หายไปจนเขาไม่ได้ยินมาตั้งนาน กลับดังขึ้นมาอีกครั้ง คราวนี้เขาแน่ใจแล้วว่าภายในกันเบรด เซโลโซ เลวีอาธานมีจิตวิญญาณสถิตอยู่จริงๆ

"[ การติดตั้งเสร็จสมบูณ์ แต่เนื่องจากท่านยังไม่ได้เป็นอารันคาร์อย่างสมบูรณ์ ท่านจึงไม่สามารถปลดปล่อยริวจินจักกะได้ ]"

แม้เสียงระบบจะแจ้งเตือนแต่ไทม์ก็ไม่สนใจ เขาคว้ากันเบลดขึ้นมา และจ้องมองมันอย่างสงสัย ก่อนจะลองเอาหูแนบไปที่ใบดาบเพื่อหวังจะฟังเสียงของตัวแสบภายในดาบอีกครั้ง

'อา~ย่อยจาง กุบๆ ไทม์โอนี่จัง เราอยากกินแบบนี้อีก เจ้านี่มันอร่อยมากเลย'

"เอออ~ เธอได้ยินที่ผมพูดอยู่ตลอดเลยใช่ไหม เลวีอาธาน"

ไทม์ที่ได้ยินเสียงเด็กน้อยวัยประมาณแปดเก้าขวบปีก็ได้แต่กุมขมับไปสักพักก่อนจะถามออกไปเพื่อทดสอบอะไรบางอย่าง

'ช่ายแย้ว เราทั้งได้ยิน ได้เห็นสิ่งที่ไทม์โอนี่จังพบเหมือนกันหมดนั่นแหละ เราริษยาไทม์โอนี่จังมากเลยรู้หรือเปล่าคิกๆ'

"ทำไมถึงต้องริษยาผมละ ?"

'ไม่บอกหรอก จริงสิไทม์โอนี่จัง เราอยากกินจิตวิญญาณแบบเมื่อกี้อีกได้หรือเปล่า ?'

'กินบ้าอะไรละ เจ้าสิ่งที่เธอกินไปราคามันตั้งแสนเหรียญวิญญาณเลยนะเฮ้ยยยย!!!'

ไทม์ได้แต่สบถบ่นภายในใจ ถ้าเขาไม่คิดทดลองกำจัดเรสปิร่าแล้วละก็ ป่านนี้แม้แต่เหรียญเดียวเขาก็ไม่คิดจะใช้มันเลยด้วยซ้ำ

'เราได้ยินสิ่งที่ไทม์โอนี่จังคิดอยู่นะ เอาแบบนี้ละกันไทม์โอนี่จัง เอาเลวี่จังไปสัมผัสกับเรสปิร่าอะไรนั่นสิ เดี๋ยวเลวี่จะจัดการมันเองเพื่อเป็นการตอบแทนค่าอาหารแสนอร่อย'

"อ่าโทษที ว่าแต่เลวี่จังนี่คือใครกัน?"

'ชื่อย่อเราเอง ต่อไปนี้ไทม์โอนี่จังต้องเรียกเราว่าเลวี่จังนะ เอาละเอาเลวี่จังไปสัมผัสเรสปิร่าได้แล้ว'

ไทม์เกาหัวแกร๊กๆ ก่อนที่จะทำตามสิ่งที่เลวี่จังบอก เขานำเซโลโซ ไปสัมผัสกับเรสปิร่า สักพักเขาก็ได้ยินเสียงแปลกๆ มันไม่ใช่เสียงเตือนจากระบบของเขา แต่มันน่าจะเป็นของเลวี่ ? ดาบฟันวิญญาณมีระบบเป็นของตัวเองด้วย นี่มันเรื่องบ้าอะไรฟ้ะ

'[ ท่านต้องการกลืนกิน เรสปิร่า ด้วยความริษยาของท่านหรือไม่ ]'

'แน่นอน เราริษยาเจ้าสิ่งนี้เสียเหลือเกิน จงนำมันมาเป็นพลังของเราเสีย!'

เสียงที่เคยไร้เดียงสาของเลวี่จัง แปรเปลี่ยนไปเป็นเสียงที่แสนชิงชังฟังดูแล้วคล้ายเธอจะริษยาไปเสียทุกสิ่งอย่าง เออสงสัยเธอไม่ริษยาแล้วจะตายมั้ง

'ใช่แล้วถ้าเลวี่จังไม่ได้ริษยา เลวี่จังจะตายให้ได้เลย**'

"แบบนี้ก็ยังได้ยินอีกเนอะ..."

ตึ้งงงงงง

"[ ท่านได้รับทักษะสกิลเฉพาะ เรสปิร่า(ลมหายใจมรณะ) ]"

ตึ้งงงงงง

"[ ท่านได้รับทักษะควบคุมพิษวิญญาณแบบสมบูรณ์ ]"

ตึ้งงงงงง

"[ ท่านได้รับทักษะเฉพาะ รีซิสเทินซ์เรสปิร่า ]"

ไทม์ที่ได้ทักษะสกิลใหม่มาอีกสามอันถึงกับยืนงงเป็นไก่ตาแตก นี่มันอะไรกันแน่ ดาบฟันวิญญาณทำแบบนี้ได้ด้วยหรอ เขาเกือบไม่ได้สติไปอีกนานแน่ถ้าไม่ได้ยินเสียงหยอกล้อของเลวี่จังตัวแสบ

'ของตอบแทนแค่นี้พอใจไหมละ [ไ ท ม์ โ อ นี่ ~ จั ง! ]'

ความคิดเห็น