ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : -1- ไส้หลุด.2

คำค้น : น่ารัก,ฝาแฝด,สมการเวหา,ณิดา,ทัพเวหา,ชิล,อ่านสบาย,ตลก,บ้าบอคอแตก

หมวดหมู่ : นิยาย ตลก,คอมเมดี้

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.2k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ต.ค. 2561 13:12 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 1,000
× 0
× 0
แชร์ :
-1- ไส้หลุด.2
แบบอักษร

The LuX hotel

ณิดาแหงนคอมองโรงแรมระดับห้าดาวที่เธอไม่เคยคิดจะเข้าพัก เพียงกดจองเธอยังไม่กล้าเพราะราคาแพงระยับของมันนั้นคนธรรมดาไม่อาจเอื้อมถึง แค่สถาปัตยกรรมภายนอกก็รู้สึกได้ว่ามีกลิ่นชนชั้นสูงเด่นชัดราวกับมีเงินทองไหลออกมาตามลมอย่างไรอย่างนั้น เอาไว้ถ้าวันไหนมันลดราคาสักแปดสิบเปอร์เซ็นต์เธอจะจองแล้วกัน

“ถึงแล้ว...เข้าไปสิ ฉันคงไม่ต้องตามไปส่งนายถึงบนห้องหรอกนะ”

“อยู่ด้วยกันไม่กี่ชั่วโมง ทำไมคุณรู้ใจผมจังเลย”

เธอทำได้เพียงมองค้อนกับความหน้าไม่อายของเขา ฟังแล้วอยากเห็นพ่อแม่หมอนี่จังเลยว่าเลี้ยงลูกอย่างไรถึงได้หน้าด้านหน้าทนเหลือเกิน

“ไปเถอะ รีบๆ ไปได้แล้ว” ณิดาออกปากไล่พลางเดินหนีแต่ทัพเวหาก็คว้าแขนเธอไว้ก่อน

“ไปกินข้าวในโรงแรมด้วยกันก่อนสิ คุณกินแค่บะหมี่สำเร็จรูปมันไม่ดีต่อสุขภาพนะ” เขาเอียงคอแล้วยักคิ้วน้อยๆ คนอื่นคงมองว่าท่าทีนั้นช่างน่ารักน่าชัง แต่เธอมองแล้วคิดว่าเขาช่างน่าหมั่นไส้เหลือเกิน

“นายรู้ได้ยังไงว่าฉันกินบะหมี่สำเร็จรูป” ณิดาขยับแขนออกจากการเกาะกุม ...นอกจากนายเวย์จะหน้าไม่อายแล้วยังมือไวใช่ย่อย

“รู้แล้วกันน่ะ” เขาพูดพลางดันหลังเธอเข้าไปในโรงแรม

“นี่! นายแอบมองตอนฉันกินเหรอ ที่แท้นายตื่นตั้งนานแล้วแต่แกล้งหลับต่อให้ฉันดูแลนายใช่ไหม!”

“ไม่ได้แกล้ง” เขาไหวไหล่เบาๆ “ผมเห็นถ้วยบะหมี่พลาสติกในถังขยะ แล้วในห้องก็มีกลิ่นบะหมี่จางๆ ซึ่งไม่ใช่กลิ่นอ้วกผมแน่ๆ เพราะผมไม่ได้กินบะหมี่รสต้มยำกุ้ง”

ณิดาขมวดคิ้ว คนธรรมดาที่ไหนจะวิเคราะห์เก็บข้อมูลเรื่องรูป รส กลิ่นเสียงของบะหมี่ละเอียดอะไรขนาดนั้น

“นายเป็นนักสืบเหรอ...เรียนมาจากเชอร์ล็อคโฮล์มหรือไง”

ระหว่างทางที่เธอจับผิดทัพเวหานั้นเขาก็ดันหลังเธอไปเรื่อยๆ รู้ตัวอีกทีณิดาก็เข้ามาอยู่ใจกลางโรงแรมและมีพนักงานใส่สูทเรียบกริบยืนทำจมูกฟุดฟิดเมื่อได้กลิ่นเหล้าปนอ้วกลอยจากตัวทัพเวหา

“คุณรอที่นี่นะ ผมขึ้นไปอาบน้ำเปลี่ยนชุดก่อน ถ้าหิวก่อนก็สั่งได้”

“นี่นาย...เดี๋ยวสิ ฉันไม่กินนะ”

มือเล็กคว้าแขนแกร่งก่อนที่นายตัวดีจะทิ้งเธอไว้กลางห้องอาหารคนเดียว ซึ่งจะเรียกว่าเธอแต่งตัวได้แย่ที่สุดในบรรดาแขกเหรื่อในห้องอาหารก็ได้ ณิดาไม่ชอบบรรยากาศแบบนี้เลย

ทัพเวหาจับมือเธอไว้ เขาก้มลงกระซิบ “หรือจะขึ้นไปด้วยกัน ไปเยี่ยมห้องผมหน่อยไหม...”

“บ้า! ใครจะไปกับนายกัน”

เธอสะบัดมือเขาออกแทบจะทันที แก้มใสซับสีเลือดทีละน้อย ณิดาเดินเข้าไปในห้องอาหารตามพนักงาน แม้เธอจะมีเงินจ่ายได้แค่ค่าน้ำเปล่าเท่านั้นก็เถอะ

...ถ้านายเวย์เล่นตุกติกไม่กลับลงมา เธอจะเอากรรไกรตามแทงท้องเขาจนไส้หลุดให้ดู!

ณิดาเดินเข้ามานั่งในห้องอาหารอย่างเสียไม่ได้ เธอยิ้มเจื่อนให้พนักงานแล้วแจ้งว่าจะรอรับอาหารพร้อมทัพเวหา เพราะถ้าเขาไม่ลงมาภายในสิบห้านาทีเธอจะได้จ่ายเงินเองในราคาถูกลงหน่อย

มือเล็กคว้าโทรศัพท์ขึ้นมากดดูข้อมูลการเดินทางไป ‘ซาปา’ ซึ่งเป็นสถานที่ท่องเที่ยวทางเหนือของเวียดนาม เมืองชนบทติดกลับชายแดนประเทศจีนมีอากาศหนาวเหน็บจนมีหิมะตก ณิดาไม่เคยเห็นหิมะของจริงเลยสักครั้งในชีวิต เธออยากสัมผัส อยากรู้เหลือเกินว่าหิมะนั้นจะนุ่มนิ่มขาวบริสุทธิ์และให้อารมณ์โรแมนติกเหมือนกับที่เธอเห็นในหนังเรื่องโปรดหรือเปล่า

แอปพลิเคชันไลน์แจ้งเตือนข้อความจากมารดาส่งมาถามไถ่สารทุกข์สุกดิบทำให้ณิดายิ้มได้ในรอบวัน เพราะตั้งแต่เจอหน้าทัพเวหานั้นเธอก็ได้แต่แยกเขี้ยวยิงฟันเหมือนแมวเตรียมข่วนอยู่ตลอดเวลา



“สั่งอาหารหรือยัง”

กลิ่นกายหอมกรุ่นสะอาดสดชื่นหลังอาบน้ำนั้นลอยมาตามลมก่อนที่เสียงทุ้มของทัพเวหาจะดังข้างหู

“นี่!”

เธอเอี้ยวตัวหลบเขาโดยอัตโนมัติพลางทำหน้ามุ่ย เขาช่างเป็นคนอัธยาศัยดีทำตัวสนิทสนมปานรู้จักกันมาเป็นแรมปีได้อย่างไม่ประดักประเดิด ณิดาได้แต่สงสัยว่าหมอนี่เขินอายเป็นบ้างหรือไม่

ยิ่งเธอมองใบหน้าเกลี้ยงเกลาหล่อเหลานั้น ประกอบผมยุ่งๆ ไม่สนใจเซทเป็นทรงหลังสระของเขาแล้วก็ยิ่งหมั่นไส้ ทำไมรอบตัวนายคนนี้ถึงได้มีแต่คำว่าน่าหมั่นไส้และหน้าไม่อายแปะอยู่เต็มไปหมด

“ฉันยังไม่สั่ง”

“ผมสั่งให้ดีกว่า ผอมๆ อย่างคุณเนี่ย ถ้าไม่กินเยอะๆ เดี๋ยวไม่มีแรงไปซาปา”

ประโยคนั้นทำให้ณิดาต้องขมวดคิ้วอีกรอบ แล้วทัพเวหารู้ได้อย่างไรว่าเธอจะไปซาปา?!

“วางโทรศัพท์ไว้บนโต๊ะแบบนั้นผมมองเห็นนะ” เขาหรี่ตามองโทรศัพท์เธอเป็นคำตอบ

“ยุ่ง!”

ณิดาดุเขาอย่างเสียไม่ได้ คนอะไรหูตาไวเหลือเกิน เขาต้องมีอาชีพเป็นนักสืบไม่ก็สายลับ FBI แน่นอน

ทัพเวหายกสองมือบ่งบอกว่าเขายอมแพ้จากนั้นกางเมนูออกสั่งอาหารอย่างคล่องแคล่วราวกับเกิดมากินข้าวในภัตตาคารห้าดาวมาตลอดชีวิต ณิดามองภาพนั้นก็เริ่มเข้าใจแล้วว่าเขาอาเจียนเพราะอาหารเป็นพิษจนนอนซมขนาดนั้นได้อย่างไรกัน

สงสัยว่ากระเพาะคงบอบบางและอ่อนไหวไม่แพ้เด็กทารกแน่ๆ

“นี่นาย...สั่งอาหารอ่อนๆ สิ สั่งข้าว สั่งไข่ หรือเนื้อปลาย่อยง่ายๆ ก็พอ ท้องไส้ไม่ดีอยู่ด้วย จะกินเนื้อวัว กินหอย กินตับห่านไปทำไมกัน”

เธอเตือนเขาเป็นภาษาไทยให้เข้าใจกันสองคน ระหว่างพูดนั้นปากก็ยิ้มแย้มให้บริกรอย่างปกติ

“ณิดา...”

“อะไร”

แม้เขาเรียกชื่อเธอเฉยๆ แต่ดวงตาสีน้ำตาลเรียวยาวนั้นลดความแพรวพราวลงแต่มีความอ่อนโยนเข้ามาแทนที่ คิ้วพาดเฉียงของเขาขยับน้อยๆ เพราะทัพเวหากำลังยิ้มอย่างละมุนละไมไม่เหมือนคนที่เพิ่งนอนจมกองอ้วกสักนิด

“ณิดา... ตอนนี้ยูกิเนะก็ไม่น่ารักเท่าคุณแล้วรู้ไหม”

“ก็แหงล่ะ ยูกิเนะคงไม่มาเช็ดอ้วกให้นายแน่ๆ”

“คุณรู้ไหมว่ารอบข้างเราทุกวันนี้เต็มไปด้วยคนเห็นแก่ตัว ผมดีใจนะที่ผมหาคุณเจอ รู้สึกดีจริงๆ” ประโยคของเขาทำให้เธอใจเต้นผิดจังหวะ

แต่มันแค่นิดเดียว ...นิดเดียวเท่านั้น

“นายช่วยพูดเหมือนคนปกติบ้างได้ไหม ฉันเริ่มฟังนายไม่รู้เรื่องแล้ว”

“คุณเชื่อในรักแรกพบไหมล่ะ”

เธอหลบเลี่ยงดวงตาสีน้ำตาลหวานเชื่อมสีช็อกโกแลตของเขา ถ้ามันเป็นก้อนช็อกโกแลตจริงๆ มันก็น่าจะหอมอร่อยไม่น้อย

“...ทำไมฉันต้องบอกนายด้วย”

เขายกไหล่น้อยๆ แต่รอยยิ้มทรงเสน่ห์นั้นยังคงประทับอยู่บนใบหน้าขาวสะอาดสุขภาพดี ปากของเขาเริ่มมีสีแดงขึ้นมาหน่อยๆ แสดงว่าอาการดีขึ้นมาก

“ผมเป็นนักวิทยาศาสตร์ ผมไม่เชื่อสิ่งที่ยังพิสูจน์ไม่ได้ ถึงแม้บางอย่างพิสูจน์แล้วแต่มันก็อาจเป็นข้อพิสูจน์ที่ยังไม่ครบถ้วน”

“ฉันไม่เข้าใจ” ณิดาแสร้งบอกปัดพลางยกน้ำขึ้นจิบหนีสายตาคมวาวคู่นั้น

“รักแรกพบไง พิสูจน์ไม่ได้ ตัวแปรคืออะไรก็ไม่รู้ คุณคิดไม่ทันเหรอ”

เขาเอียงคอพลางขมวดคิ้วมองราวกับว่าเธอช่างโง่เง่าเหลือเกิน เปลือกตาคู่สวยหลับลง สูดลมหายใจเข้าแล้วผ่อนออกช้าๆ เธอค่อยๆ ลืมตามองท่าทีน่าหมั่นไส้นั้น

“นายเวย์...ทำไมนายไม่พูดเป็นสมการมาเลยล่ะ ฉันคงฟังรู้เรื่องมากขึ้น!!”

เธอบีบแก้วน้ำในมือเพื่อพยายามข่มอารมณ์ไม่ให้ข่วนหน้าทัพเวหา!

“ผมไม่เคยเห็นผู้หญิงคนไหนชอบฟังสมการ ผมชอบคุณจังณิดา คุณฉลาดกว่าที่ผมประเมินไว้ งั้นวันนี้เราไปซาปาด้วยกันนะ”

ณิดาส่ายหัวน้อยๆ สงสัยว่าหมอนี่ต้องเมาอ้วกตัวเองแน่ ฉันประชดย่ะ!!

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว