facebook-icon

เมื่อมาเฟียเจ้าเล่ห์ดันไปหลงเสน่ห์ของคุณหมอตัวขาว ความรัก ความเปย์เเละการใส่ใจจึงถูกส่งให้คุณหมอไปเต็มๆ ติดตามได้ใน...กลรัก...มาเฟียร้าย

ตอนที่ 28 มาลงโทษเด็กเลี้ยงเเกะกันเถอะ (✔️)

ชื่อตอน : ตอนที่ 28 มาลงโทษเด็กเลี้ยงเเกะกันเถอะ (✔️)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 47.4k

ความคิดเห็น : 37

ปรับปรุงล่าสุด : 19 ก.ค. 2562 23:33 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 28 มาลงโทษเด็กเลี้ยงเเกะกันเถอะ (✔️)
แบบอักษร

​ตอนที่ 28 มาลงโทษเด็กเลี้ยงเเกะกันเถอะ 

 

ดูเหมือนคนตัวขาวที่เอาเเต่นั่งนิ่งตั้งเเต่มาถึงโรงเเรมเเห่งนี้จะคาดการณ์เหตุการณ์ต่อจากนี้ได้ เพราะเอาเเต่นั่งนิ่งหน้าเเดงเป็นมะเขือเทศอยู่เเบบนั้นตั้งเเต่มา 

 

“ไปนั่งทำอะไรตรงนั้น...ลุกมากินข้าวได้เเล้ว” 

“ก็คุณ??” ฟิวส์ทำหน้างงใส่ผม พูดถามออกมาตะกุกตะกักเหมือนชั่งใจว่าจะถามดีไหม 

“ฉันทำไม” 

“เปล่าครับ” พอโดนซักเข้าหน่อยก็รีบส่ายหน้าจนผมสะบัดไปมาเเล้วรีบลุกเดินไปหาโทมัสทันที 

 

โทมัสพาฟิวส์ออกมานั่งกินข้าวรับลมอยู่ที่ด้านนอกของระเบียง ซึ่งมีโต๊ะอาหารถูกจัดเตรียมเอาไว้เเล้ว ห้องพักห้องนี้อยู่ที่ชั้น 20 ซึ่งเป็นชั้นบนสุดของคอนโด ทั้งชั้นมีเเค่ห้องเดียวเเละเป็นห้องเดียวที่มีสระน้ำส่วนตัว หรือตรงที่พวกเรากำลังนั่งกินข้าวอยู่เนี่ยเเหละ 

 

“สวยจังเลยครับ” ฟิวส์พูดบอกออกมาอย่างตื่นเต้นมองบรรยากาศรอบตัวอย่างไม่เคยเห็นมาก่อน 

“กรุงเทพตอนกลางคืนมันสวยเเบบนี้เอง คนถึงได้ชอบเข้ามาอยู่กันนัก” 

 

คนตัวขาวพูดออกมาอีก มองเเสงสีต่างๆ นานาที่ใช้ตกเเต่งตามทางเดินหรือทางสัญจรพวกนั้น เเละเพราะชั้นที่เขาสองคนอยู่นั้นสูงมากเเละเป็นตึกเดียวที่สูงที่สุดในบริเวณนี้ ทำให้สามารถมองออกไปได้ไกลจนเห็นตึกสูงใหญ่ที่อยู่ไกลออกไปอีก 

 

“มองออกไปที่ตึกนั้นสิ” โทมัสบอกพร้อมชี้มือไปที่ตึกสูงที่อยู่ไกลออกไปพอสมควร 

“ตึกไหนครับ??” 

“นั้นไง” 

 

โทมัสชี้บอกอีกครั้งเเล้วเขยิบตัวเข้าไปหา โอบกอดไหล่มนของคนตัวขาวเอาไว้… 

 

ไม่นานหลังจากที่โทมัสชี้ให้สัญญาณไฟในตึกนั้นก็ดับลงทั้งตึกก่อนจะค่อยๆติดขึ้นมาทีละดวง ทีละดวงจนกลายเป็นคำว่า.... 

 

'Anniversary 1 year’ 

 

....เเละเมื่อคำๆ นั้นติดขึ้นจนคบหมดเเล้วกลายเป็นประโยคที่สมบูรณ์เพลงๆ หนึ่งก็ดังขึ้นต่อเนื่องทันที 

 

#ฉันดีใจที่มีเธอ #บอย โกสิยพงษ์ 

 

....ในโลกที่มี ความวกวน 

ในโลกที่ทุกคนต้องดิ้นรน 

ที่สับสน ร้อนรนจนใจ นั้นแสนเหนื่อย 

ในโลกที่ความทุกข์ท้อใจ 

ได้เดินผ่านเข้ามาเรื่อยๆ 

จนบางครั้งไม่รู้จะข้ามไปเช่นไร 

แต่ยิ่งชีวิต ยิ่งผ่าน ยิ่งได้พบ ยิ่งเจอ 

กลับทำให้ฉันยิ่งคิด ในใจ 

ฉันดีใจที่มีเธอ ฉันดีใจที่เจอเธอ... 

 

“วันนี้เมื่อปีที่เเล้วคือวันที่ฉันบอกรักเธอ คือวันที่เธอยอมเป็นของฉันเเค่คนเดียว” โทมัสพูดออกมาด้วยน้ำเสียงจริงจัง 

 

มือหนาเอื้อมลงไปจับมือของฟิวส์ข้างที่สวมเเหวนที่เขาเป็นคนมอบให้ขึ้นมา ก่อนจะมองสบตากับดวงตาสั่นไหวของคนตัวขาวที่มองตอบเขากลับมา 

 

...เธอคือกำลังใจเดียวที่มี ไม่ว่านาทีไหนๆ 

ฉันดีใจที่มีเธอ แม้จะต้องพบ อะไร 

แต่ฉันรู้ และฉันอุ่นใจ 

ว่าฉันนั้นจะมีเธออยู่ ตรงนี้ 

แต่ยิ่งชีวิต ยิ่งผ่าน ยิ่งได้พบ ยิ่งเจอ 

กลับทำให้ฉันยิ่งคิด แน่ใจ 

ฉันดีใจที่มีเธอ ฉันดีใจที่เจอเธอ 

เธอคือกำลังใจเดียวที่มี ไม่ว่านาทีไหนๆ.... 

 

“ฉันจะถามเธออีกครั้ง...เธอจะยอมสวมเเหวนวงนี้ตลอดไปไหม” 

“ครับ...ผมจะสวมมันตลอดไป จะไม่ถอดมันออกจากนิ้วผมเด็ดขาด” ฟิวส์ตอบรับออกมาเสียงดังฟังชัดก่อนจะเผยรอยยิ้มสดใสออกมา...ซึ่งมันน่ารักมากจนทำให้โทมัสยิ้มตามออกมาติดๆ 

 

*....ฉันดีใจที่มีเธอ แม้จะไม่เหลือใครๆ * 

ฉันก็รู้ และฉันอุ่นใจ 

ว่าฉันนั้นจะมีเธออยู่ ตรงนี้ 

ฉันก็รู้ และฉันอุ่นใจ 

ว่าฉันนั้นจะมีเธออยู่กับฉัน.... 

“ไม่ว่าคุณจะถามผมอีกสักกี่ครั้ง คำตอบของผมก็จะเหมือนเดิม…”​ 

คำพูดนี้ของฟิวส์พูดขึ้นมาในจังหวะเดียวกับที่เนื้อเพลงเป็นท่อนที่ร้องว่า... 

 

'ว่าฉันนั้นจะมีเธออยู่กับฉัน' 

 

....พอดิบพอดี ยิ่งเป็นเครื่องย้ำเตือนความรู้สึกของคนทั้งคู่ได้เป็นอย่างดีว่า ต่อจากนี้ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น  พวกเขาทั้งสองจะมีกันเเละกันอยู่เเบบนี้เรื่อยๆไป 

 

บรรยากาศรอบตัว เสียงเพลงที่ดังให้ได้ยิน ประโยคต่างๆ นานา วนเวียนหมุนเปลี่ยนไปในหัว สองร่างกอดกันเเน่นก่อนจะค่อยๆบระจงจูบกันอย่างดูดดื่ม โทมัสใช้มือลองท้ายทอยของฟิวส์ให้เงยหน้าขึ้นมารับรสจูบหวานของตัวเอง ฟิวส์เองก็ปล่อยให้อีกฝ่ายทำตามความต้องการของเขาไปเเบบนั้น 

 

“ที่จริงวันนี้ฉันไม่ได้ไปไหน เเต่มาจัดการความเรียบร้อยของที่นี่...ก็คิดอยู่เหมือนกันว่าจะหาข้ออ้างอะไรพาเธอมาที่นี้ได้...โชคดีที่เเฟนเก่าเธอโผล่มาพอดีถึงได้เข้าเเผน” 

 

โทมัสพูดเล่าเเผนการของตัวเองออกมายิ้มๆ มือก็เเกะปูเเกะกั้งให้ฟิวส์ไม่หยุด ปกติเขาไม่เคยต้องมานั่งทำอะไรเเบบนี้ด้วยซ้ำ ทั้งเรื่องเตรียมเซอร์ไพร์เอง หรือเเม้เเต่การต้องมานั่งเเกะกุ้งเเกะปูเเบบนี้….เเต่พอคิดว่าถ้าให้คนอื่นเข้ามาจัดการเเทนก็รู้สึกไม่ชอบใจ ที่จะมีคนมายุ่งกับคนของตัวเอง…. 

 

“คุณกินบ้างเถอะครับ….อะ ผมป้อน” ฟิวส์ก้มหน้างุดมุดหน้าเเนบลงไปเกือบถึงอก ในขณะที่มือขาวก็ยื่นกุ้งที่เเกะเเล้วไปตรงหน้าคนตัวสูง 

 

โทมัสกระตุกยิ้มชอบใจ ก่อนจะค่อยๆ อ้าปากงับเอาชิ้นกุ้งเข้าปากไปเเละไม่วายเเกล้งคนตัวขาวด้วยการเเอบขบเม้มนิ้วเรียวนั้นเบาๆ จนฟิวส์ต้องรีบชักมือออกไปกุมเเน่น 

 

“ฉันซื้อห้องนี้เอาไว้ให้เธอด้วยนะ” 

“ซื้อทำไมครับ!!” 

“ของขวัญวันคบรอบไง...ฉันถามไอ้พวกนั้อมา วันสำคัญๆ เเบบนี้พวกมันบอกว่าต้องมีของขวัญ” 

“เเต่มันไม่จำเป็น...ยังไงผมก็ต้องอยู่บ้าน” 

“ก็เพราะอยากจะให้...ไม่อยู่ก็ไม่เห็นเป็นไร” 

“เเต่มันเปลืองนะครับ เเล้วอีกอย่างคุณให้ผมมากขนาดนี้เเต่ผมกับไม่มีอะไรให้คุณเลย” 

 

ฟิวส์พูดออกมาด้วยใบหน้าหม่นๆ ทั้งรู้สึกผิดที่ไม่ได้เตรียมอะไรไว้ให้โทมัสสักอย่าง….เเล้วก็รู้สึกผิดที่ตัวเองจำวันสำคัญขนาดนี้ไม่ได้...เพราะสำหรับฟิวส์ทุกๆ วันที่ได้อยู่กับโทมัสก็ล้วนเป็นวันสำคัญของเขาหมด 

 

“ใครบอกกันละ...เธอมีของที่ต้องเป็น เธอเท่านั้นถึงจะให้ฉันได้นะ” 

“อะไรครับ?” 

 

โทมัสไม่ตอบเเต่กับอุ้มตัวฟิวส์ขึ้นมาไว้ในอ้อมเเขนเดินเข้ามาด้านในห้องพักเเละเเน่นอนว่าสถานที่ๆ คนตัวสูงจะพาฟิวส์ไปก็คือ…. 

 

โทมัสค่อยๆ วางตัวฟิวส์ลงบนเตียงนุ่มช้าๆ ดวงตาคมมองสบกับฟิวส์ไม่ได้ละไปไหน ก่อนที่มือหน้าจะค่อยๆ เลื่อนไหลมาตามเนื้อตัวของคนตัวขาวผ่านเสื้อผ้าที่สวมใส่อยู่...โทมัสหยุดมือเอาไว้ที่หน้าท้องแบนราบ ถึงจะไม่มีกล้ามเนื้อเหมือนของเขาแต่มันก็ไม่ได้มีเนื้อย้วยๆ แต่อย่างใด 

 

โทมัสค่อยๆปลดตะขอกางเกงของฟิวส์ออกช้าๆ ก่อนที่มือหนาจะดึงรังถอดมันออกไปจนฟิวส์ต้องรีบเอามือทั้งสองข้างของตัวเองมาปิดเอาไว้ 

 

“อย่าปิดสิ...ขอฉันดูหน่อย” 

“….” ฟิวส์มองหน้าโทมัสก่อนจะยอมเอามือของตัวเองออกช้าๆ พอเห็น ว่าคนตัวขาวยอมทำตามอย่างว่าง่ายโทมัสก็ยิ่งได้ใจเข้าไปใหญ่ 

 

ร่างสูงโถมตัวเข้าใส่ฟิวส์ ขึ้นคร่อมร่างบางเอาไว้ก่อนจะค่อยๆ ปลดกระดุมเสื้อฟิวส์ออกช้าๆ แต่ไม่ได้ถอดมันออกไป แต่แค่นั้นก็พอแล้ว โทมัสกระตุกยิ้มชอบใจเหมือนเห็นใบหน้าเขินอายของอีกฝ่าย... 

 

“เรามาลงโทษเด็กเลี้ยงแกะกันเถอะ” 

 

อื้ออ..ออ. 

 

“หวานไปทั้งตัวเลยนะ” โทมัสทั้งดูด ทั้งเลีย ทั้งขบเม้มติ่งไตสีเชอร์รี่ของฟิวส์อย่างเมามันจนเกิดเสียง 

 

 

จ๊วบบ..แพล่บ..บบ.. 

. 

. 

. 

ทั้งสองดื่มด่ำไปกับช่วงเวลาเปี่ยมสุขที่ต่างฝ่ายต่างมอบให้กันและกัน และถึงนี้จะไม่ใช่ครั้งแรกของฟิวส์แต่ก็ทิ้งช่วงมานานมากแล้วโทมัสถึงได้ตัดสินใจหยุดหลังจากที่จบกิจกรรมรอบที่ 2 ไป 

 

ฟิวส์เหลือบมองคนตัวสูงที่ทิ้งตัวลงนอนข้างๆ แล้วดึงตัวฟิวส์เข้าไปกอดเอาไว้หลังจากที่โทมัสช่วยทำความสะอาดช่องทางด้านหลังให้ฟิวส์เรียบร้อยแล้ว 

 

“ผมทำให้คุณต้องอดทนอีกแล้วใช่ไหม” 

“...ทำไมถามแบบนั้น” 

“ก็...คุณเหมือนยังต้องการต่อ” 

“หึหึ...ถ้าฉันทำต่อเธอนั่นแหละจะรับไม่ไหว” 

“ก็ยังดีกว่าให้คุณไประบายออกกับคนอื่น” ฟิวส์ตอบเสียงอ้อมแอ้ม 

“หมายความว่ายังไง” 

“ก็ถ้าผมไม่ให้คุณทำ...คุณอาจไปทำกับคนอื่น” 

“คิดว่าฉันเป็นคนแบบนั้นหรือไง” 

 

คนตัวสูงพูดถามออกมาไม่จริงจังนัก เพราะรู้ดีว่าที่คนตัวขาวพูดออกมาแบบนั้น ก็แค่เพราะเจ้าตัวกำลังกังวลอยู่ 

 

“ไม่! ผมไม่ได้คิด...แต่เพราะไม่อยากให้เป็นแบบนั้น...ผมถึงต้องกันเอาไว้...เพราะฉะนั้น ทำต่อเถอะครับ” 

“...ฟอด..ฟอด..แค่นี้พอแล้ว” โทมัสพูดตอบเสียงอ่อนโยน ดึงฟิวส์เข้ามานอนกอดเอาไว้แน่น 

“คุณจะไม่มีใครนอกจากผมจริงๆ นะครับ” 

“จริงสิ” 

“ต่อให้ผมจะน่าเบื่อ...หรือว่าต่อไป ผมอ้วนขึ้น คุณก็ยังจะมีเเค่ผมใช่ไหม” 

“เเน่นอน...ไม่ว่าจะเป็นยังไงฉันก็จะรักเเค่เธอเท่านั้น” 

“ครับ...ผมก็จะรักเเค่คุณ” ฟิวส์เงยหน้าขึ้นไปมองคนที่นอนกอดตัวเองอยู่ ก่อนจะยิ้มออกมาจนตาหยี เเล้วเป็นฝ่ายสวมกอดคนตัวสููงกลับไปด้วย 

 

ไม่ว่าเมื่อไรไม่ว่าตอนไหน ต่อให้เจอเรื่องเลวร้ายเเค่ไหน...ทั้งสองก็จะอยู่เคียงข้างกัน….จะเป็นเจ้าตัวขาวของคุณบอร์ดี้การ์ดตลอดไป.... 

 

“ไม่ง่วงหรือไง เอาเเต่จ้องฉันเเบบนั้น” 

“ง่วงครับ...เเต่กลัวหลับเเล้วจะไม่ได้เห็น หน้าคุณ” 

“หึหึ...เดี๋ยวตามไปหาในฝัน...หลับได้เเล้ว” 

“ครับๆ หลับเเล้ว...ตามไปด้วยนะครับ” ถึงจะรู้ว่ามันก็เเค่คำพูดเล่นธรรมดาๆ เเต่ต่างฝ่ายก็ต่างตามน้ำกันไป 

 

เเละเมื่อเห็นว่าคนตัวขาวในอ้อมกอดยอมหลับไปเเล้ว โทมัสก็หลับตาลงบ้าง….ใครจะไปคิดว่าเด็กที่เคยดูกวนอารมณ์ของโทมัสในวันนั้น จะเป็นเด็กที่ขโมยหัวใจเขาไปจนหมดในวันนี้กัน…. 

 

‘เเม่ก็รออยู่นะ เมื่อไรจะพาตัวจริงมาเจอเเม่สักที’ 

 

คำพูดที่เเม่ของโทมัสเคยพูดเอาไว้กับเขาดังขึ้นมาในหัว เหมือนเป็นเครื่องย้ำเตือนกับเขาว่า มันถึงเวลาเเล้วนะที่ทุกคนในครอบครัวของเขาจะได้รู้จัก เเละรับเจ้าตัวขาวของเขาเป็นคนในครอบครัวด้วยอีกคน 

 

"เเล้วเราไปหาเเม่ของฉันด้วยกันนะ...เจ้าตัวขาว" 

 

ประการเเรกต้องขออณุญาต ใช้เพลง ฉันดีใจที่มีเธอของพี่บอย โกสิยพงษ์ หน่อยนะคะ 

​ไรค์คิดว่าเพลงนี้เหมาะกับคู่นี้มากกกกกกก (กอไก่ล้านตัวเลย) เหมือนเเบบเออวะ ดีเเล้วที่ทั้งคู่ได้เจอกันอะ... 

ประการที่สองง เราก็มี ความหวานความน่ารักของคู่นี้มาให้ทั้งตอนเลยจ้าาา 

เชิญเสพติดความรักของคนทั้งคู่ให้ฉุ่มปอดดด.....เเล้วก็ยังไงก็ขอเม้นขอไลค์ขอกำลังใจหน่อยเด้อออ 

#เลิฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ 

BY: ลั้น ลา 

ความคิดเห็น