ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : -1- ไส้หลุด

คำค้น : น่ารัก,ฝาแฝด,สมการเวหา,ณิดา,ทัพเวหา,ชิล,อ่านสบาย,ตลก,บ้าบอคอแตก

หมวดหมู่ : นิยาย ตลก,คอมเมดี้

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.2k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ต.ค. 2561 13:17 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
-1- ไส้หลุด
แบบอักษร

ทัพเวหาต้องหรี่ตาลงเล็กน้อยเพราะแสงสว่างจ้าเหนือเพดานสาดเข้าดวงตา เขายกศีรษะหนักอึ้งขึ้นนั่งตัวตรง ลำคอยังมีรสหวานอมเปรี้ยวเหมือนน้ำส้ม มันเหมือนเกลือแร่ที่เขาเคยกินตอนเด็กอย่างไรอย่างนั้น แม้กลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่แต่ในปากกลับแห้งเหลือเกิน มือหนายกขึ้นกุมขมับพลางหันมองรอบตัว

ตากลมโตคู่หนึ่งกำลังจ้องเขาเขม็ง กรอบหน้าเธอสวยเหมือนการ์ตูนตาหวาน ร่างบอบบางนั่งนิ่งราวกับหุ่นยนต์สาวที่เขาเคยเห็นในเซ็กส์ทอยช็อปที่ญี่ปุ่น

ผมสีดำสนิทเหมือนรัตติกาลนั้นถูกเกล้าขึ้นเป็นมวยสูงเปิดเผยคอยาวระหงเหมือนสาวน้อยในชุดกิโมโน แต่ที่น่าแปลกใจคือข้างกายเธอมีทั้งกรรไกร ทั้งส้อมปลายแหลม ทั้งสเปรย์ป้องกันตัว และโคมไฟที่สามารถฟาดหัวคนแตกได้

“Who are you?”

เขาถามด้วยเสียงแห้งผากพลางสังเกตห้องนอนเล็กๆ ซึ่งอาจจะเป็นโรงแรมสองดาวสักที่ในฮานอย กลิ่นเหม็นบางอย่างบอกทัพเวหาว่าห้องนี้มีกองขยะ

...หรืออาจจะเป็นอ้วกของใครบางคน

“I saved you from dehydration. You got food poisoning and threw up” เธอตอบพลางถอยหลังห่างเขาเล็กน้อย

คำตอบของเธอทำให้ทัพเวหารู้ว่าอ้วกนั่นคืออ้วกของเขาเอง ส่วนอาการอาหารเป็นพิษนั่นก็ต้องมาจากอาหารทะเลชุดใหญ่จากร้านกับข้าวข้างทางเมื่อคืนไม่ผิดแน่

“Thank you. Is this your room?”

“Yes.” เธอตอบพลางคว้าสเปรย์พริกไทยมาถือไว้แน่น

ตากลมโตกะพริบถี่ไม่ยอมให้เขาคลาดสายตา ดวงตาเธอใสแจ๋วเหมือนลูกแมวตัวน้อยๆ แสนจะน่ารักน่าฟัด

ทัพเวหาอดยิ้มไม่ได้ ถ้ากลัวเขาขนาดนั้นทำไมยังลากเขาเข้ามานอนในห้องได้อีก ผู้หญิงหนอผู้หญิง ถ้าเป็นน้องเป็นนุ่งเขาจะจับตีก้นสักทีข้อหาอยู่กับผู้ชายแปลกหน้าในโรงแรมสองต่อสอง

ตาสีน้ำตาลดาร์กช็อกโกแลตมองขวดน้ำตั้งเรียงรายมีฉลากตราโรงแรม ทัพเวหารู้ทันทีว่าเขาอยู่ที่ไหนโดยไม่ต้องเอ่ยถาม ซองยาและน้ำเกลือแร่สีส้มแปร๋นบนโต๊ะตัวเล็กข้างโซฟาบอกชัดว่าอาการเขาต้องย่ำแย่มากๆ ขนาดที่เธอต้องขนยาออกมาแผงใหญ่

เขาคลำหาโทรศัพท์ในกางเกงแล้วไม่เจอ บางทีมันอาจจะหล่นระหว่างทางมาโรงแรม แน่นอนว่าโรงแรมนี้ตั้งอยู่ใกล้ที่สุดในย่านสถานบันเทิงที่แฝดผู้น้องลากสาวสเปนคนสวยออกจากผับแล้วทิ้งเขาไว้กับผู้หญิงอีกนับสิบ

“Can I use your phone?”

แม่สาวตากลมแป๋วนั่นไม่ยอมตอบเขา เธอลังเลเล็กน้อยก่อนจะยื่นโทรศัพท์ให้

“Thanks.”

เมื่อรับมาก็พบว่าเธอต่ออินเทอร์เน็ตให้เรียบร้อย เขากดเข้าระบบไม่นานก็สามารถติดต่อหาแฝดผู้น้องได้

“เฮ้ ทีย์ นี่ฉันเอง ตอนนี้นายอยู่ที่ไหนวะ”

ทัพเวหาจงใจพูดภาษาไทยเพื่อไม่ให้เธอแอบฟัง บางทีสาวญี่ปุ่น...เขาเดาว่าเธอเป็นคนญี่ปุ่น นั่นแหละ เพื่อป้องกันสาวญี่ปุ่นแอบฟังเรื่องเมาเละเทะและสวาปามจนป่วยอาหารเป็นพิษอย่างน่าอายก็เลยเลือกใช้ภาษาแม่ดีกว่า

“ฉันไม่ได้อยู่ในผับ...จีพีเอสมันไม่ได้โกหกหรอก คงมีคนขโมยไป...อืม พาสปอร์ตอยู่ในโรงแรมใช่ไหม...ได้...เดี๋ยวฉันไปเอา”

ทัพเวหามองสีหน้าไม่ไว้ใจของเธอ เขาอมยิ้มเล็กน้อยแต่เธอไม่ยิ้มตอบ ใบหน้านวลกลับเชิดใส่เขาเสียอย่างนั้น

“...ไม่เป็นไร นายกลับก่อนเลย อืม...แจ้งอายัดบัตรให้ด้วย ขอเงินสดและบัตรเครดิตใบใหม่...ฉันว่าจะอยู่ที่นี่ต่ออีกหน่อย เอ้อว่ะ อาหารเป็นพิษเหมือนกันเดะ ....ไม่ต้องห่วง...ปลอดภัยดี มีคนสวยช่วยไว้ อืม...หน้าเหมือนน้องยูกิเนะ โคตรน่ารัก”

Ahem!!! ” เธอกระแอมเล็กน้อย แต่เสียงนั้นกลับกระแทกแดกดันอย่างไรชอบกล

ทัพเวหาคิดเอาเองว่าเธอคงไม่พอใจที่เขาถือโทรศัพท์นานเกินไปจึงรีบวางสายแล้วยื่นโทรศัพท์คืนให้เธอ

“I’m very appreciated your kindness. Let me take you to dinner tonight please.”

“ไม่ต้องเลี้ยงข้าวฉันหรอก ถ้านายซาบซึ้งในความช่วยเหลือมากนักก็อย่าเอาฉันไปเปรียบเทียบกับนางเอกหนังญี่ปุ่นอีก”

ทัพเวหาเบิกตากว้างทันที หน้าที่ซีดอยู่แล้วก็ซีดลงอีกหลายส่วน จะบอกว่าเขาหน้าแตกยับก็คงไม่แปลก สาวสวยตรงหน้าคือคนไทยล้านเปอร์เซ็นต์เพราะเธอพูดไทยชัดแจ๋ว มิหนำซ้ำยังด่าเขากลับเสียด้วย!

“ละ...แล้วทำไมคุณไม่พูดไทยกับผมตั้งแต่แรกล่ะ!”

“ก็นายถามภาษาอังกฤษ จะให้ฉันตอบภาษาไทยเหรอ” คนตัวเล็กพูดพลางถลึงตาใส่ 

“เอ่อ...นั่นสิ...แต่คุณน่ารักจริงๆ นะ สวยด้วย ใจดีด้วย”

“นี่!! นาย!!” เธออ้าปากพะงาบๆ เพราะทำตัวไม่ถูก แก้มใสแดงซ่านนั้นเสริมให้เธอน่ารักกว่าน้องยูกิเนะนางเอกหนังคนดังไปอีกสามเท่า

“ผมพูดความจริงนะ”

สาวตาโตผมดำน่าทะนุถนอมแต่แอบเซ็กซี่หน่อยๆ แบบนี้ทำให้เขาใจอ่อนยวบทุกรอบที่เห็น ทัพเวหามีคติว่าถ้าเขาถอย เขาก็จะถอยเพื่อรุกเท่านั้น ถ้ารุกแล้วก็ต้องไปให้สุด จะมาทำเหนียมอายต่อหน้าสาวสวยในสเปกอย่างนั้นหรือ ...ฝันไปเถอะ!!

“ถ้านายดีขึ้นแล้วก็ออกไปสิ ฉันจะไม่ทวงบุญคุณอะไรทั้งนั้น” เธอบอกพลางคว้ากรรไกรมาถือรอจ้วงแทงเขาให้ถนัดถนี่ ทัพเวหาเห็นดังนั้นจึงยอมเก็บซ่อนประกายวิบวับในตาลงหนึ่งระดับ

“โห...เย็นชามากเลย ผมไม่มีเงินสักดอลลาร์ คุณจะรีบไล่ผมไปไหน”

“แล้วนายจะให้ฉันทำยังไงล่ะ!” เธอบีบกรรไกรแน่นราวกับว่ากำลังควบคุมตัวเองไม่ให้แทงเขาจนไส้หลุด

ทัพเวหาแปลกใจเหลือเกินที่เธอไม่มีวี่แววเขินอายเหมือนผู้หญิงคนอื่นที่เห็นเขาครั้งแรก แต่ถ้าคิดอีกมุมหนึ่งมันอาจไม่แปลกก็ได้เพราะเธอเห็นเขาในสภาพอ้วกหกเลอะเต็มเสื้อเหม็นโฉ่ขนาดนี้ เป็นใครก็คงเขินไม่ลง

“พาผมไปโรงแรม The LuX หน่อยสิ น้องชายผมทิ้งเงินกับพาสปอร์ตไว้ที่นั่น”

คนตากลมชั่งใจอยู่นานจนเขาท้องไส้ปั่นป่วนขึ้นมาอีกรอบ ทัพเวหาวิ่งเข้าห้องน้ำโดยไม่เอ่ยขอ อาการอาหารเป็นพิษดีขึ้นมากแต่ยังไม่หายขาด ก่อนหน้านี้เขาก็ถ่ายท้องไปจนนับครั้งไม่ถ้วน

พอเดินออกจากห้องน้ำแล้วนั่งแหมะหมดแรงบนโซฟาตามเคย ทัพเวหาคว้าขวดน้ำเกลือแร่มาจิบแก้คอแห้งและเพื่อทดแทนน้ำที่เสียไป เขาวางขวดน้ำลงแล้วยิ้มตาหยีส่งให้เธอ

“ผมกลัวเป็นลมไปกลางทาง ไปส่งหน่อยสิ ...นะ” เขาเอียงคอถามพลางกุมท้อง

ไม่รู้ว่าสาวไทยหน้ามนสงสารหรือตัดรำคาญ เธอพยักหน้าน้อยๆ ยอมไปกับเขาในที่สุด คนรอฟังคำตอบเห็นแล้วยิ้มกว้างโดยไม่รู้ตัว

“ผมชื่อทัพเวหา เรียกเวย์ก็ได้ แล้วคุณล่ะ ชื่ออะไร”

“ณิดา...เรียก...เอ่อ เรียกฉันว่าณิดานั่นแหละ”

“ถ้าตอบช้ากว่านี้ผมกะจะเรียกคุณว่ายูกิเนะ”

หมอนใบใหญ่ถูกปาใส่หน้าเขา ทัพเวหารับมันไว้ด้วยความเต็มใจ

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว