facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 5 NC

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 22.5k

ความคิดเห็น : 41

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ต.ค. 2561 00:13 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 500
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 5 NC
แบบอักษร

หัวใจขายฝาก

บทที่ 5


ปาณัทพาจอมภพกลับมาที่บ้านหลังเล็กด้วยรถยนต์คันหรู เมื่อถึงบ้านแล้วเขาจึงกางสัญญาขายฝากบ้านหลังนี้ให้จอมภพอ่าน ทุกอย่างเป็นจริงอย่างที่ปาณัทบอก แม้ลายเซ็นจะโย้เย้ไปมาแต่จอมภพก็จำได้ว่านั่นคือลายมือของบิดา


“อาจารย์เขียนจดหมายฉบับนี้ไว้ ฝากให้จอมด้วย”


ปาณัทยื่นกระดาษแผ่นหนึ่งส่งให้ จอมภพรับมาถือในมือ ลายมือในจดหมายคือความตั้งใจจากมืออันสั่นเทาในช่วงชีวิตสุดท้ายของภวัต

“ถึงจอม ลูกชายของพ่อ

จอมคงสงสัยว่าทำไมพ่อถึงได้ทำเช่นนี้ อย่าเพิ่งด่าหรือโกรธพ่อเลย ขอให้จอมเข้าใจถึงความหวังดีครั้งสุดท้าย พ่อขอโทษที่เป็นพ่อที่ไม่ดีสำหรับจอม ทำให้จอมต้องเหนื่อยและเสียใจบ่อยๆ พ่อไม่มีสมบัติอะไรจะยกให้จอมนอกจากบ้านหลังเล็กที่แทบจะไม่มีค่าอะไรเลย หากคนที่ยอมช่วยเหลือไม่ใช่เปา

เปาเป็นลูกศิษย์ที่พ่อไว้ใจ เขาเป็นคนดีมาก พ่อเชื่อว่าเขาจะทำตามสิ่งที่พ่อตั้งใจไว้ได้ ถึงแม้จอมจะโกรธและเกลียดพ่อแค่ไหน แต่พ่อขอร้องให้จอมยอมทำตามสัญญาเพื่อพ่อนะลูก

สุดท้าย ขอให้เชื่อว่าพ่อรักจอมที่สุดในโลก

ภวัต”

ดวงตาของจอมภพร้อนผ่าว เขาพยายามกลั้นหยาดน้ำไม่ให้ไหลรินออกมา เขารู้ว่าพ่อรักเขา แต่ไม่รู้ว่าทำไมถึงได้เชื่อใจผู้ชายตรงหน้านักหนา ผู้ชายที่จอมภพไม่มั่นใจในสัมพันธภาพที่มีกับบิดาตนเอง


“ทำตามที่อาจารย์สั่งไว้เถอะจอม อย่าดื้อเลย”


ปาณัทเอ่ยเสียงนุ่ม เขามองไหล่กว้างที่ค้อมลู่ลงอย่างเห็นใจ เข้าใจดีว่าจอมภพยังไม่อาจยอมรับได้เพราะศักดิ์ศรีของชายหนุ่ม แต่ปาณัทเชื่อว่าเขาจะทำให้จอมภพเข้าใจเรื่องทั้งหมดได้ในอนาคตข้างหน้า


“ได้ ผมจะทำเพื่อพ่อ ทั้งที่ผมไม่ได้เต็มใจจะเป็นผู้ชายขายฝากของคุณเลยแม้แต่นิดเดียว”


จอมภพเค้นเสียงตอบ เขาลุกพรวดพราดไปเก็บเสื้อผ้าและเครื่องใช้จำเป็นไม่มากนัก ใช้เวลาไม่นานทั้งคู่ก็ยืนอยู่หน้าประตูบ้านหลังเล็กที่ถูกปิดตาย จอมภพมองด้วยความอาลัยก่อนจะตัดใจหันมาสบตากับปาณัทด้วยแววตาห่างเหินจนปาณัทใจหาย


“ไปสิ ผมพร้อมแล้ว คุณจะพาผมไปสวรรค์หรือนรกก็ตามใจคุณ”


ปาณัทลอบถอนหายใจ กำแพงที่จอมภพก่อขึ้นเพื่อกั้นกลางระหว่างกันนั้นดูจะหนาจนยากที่จะทำลาย แต่เมื่อนึกถึงคำสั่งเสียที่ภวัตเอ่ยกับเขาแล้วปาณัทต้องพยายามเพื่อภวัตเป็นครั้งสุดท้าย

“ฝากจอมด้วยนะเปา จอมมันหยิ่งในศักดิ์ศรีและเกลียดความรัก เพราะมันเห็นผมที่พ่ายแพ้ต่อความผิดหวังจนกลายเป็นคนล้มเหลวต่อทุกสิ่งทุกอย่าง แต่ผมเชื่อในตัวเปา เชื่อว่าเปาจะทำให้จอมกลับมาเป็นคนที่เชื่อมั่นในความรักอีกครั้ง ได้โปรดช่วยไอ้จอมมันด้วยนะเปา”





ปาณัทขับรถพาจอมภพมาที่บ้านหลังใหญ่หลังหนึ่งในโครงการบ้านจัดสรรชื่อดังย่านชานเมือง เจ้าของบ้านหันมายิ้มให้จอม ภพราวกับมองไม่เห็นหน้าบึ้งตึงของชายหนุ่มที่มีตลอดทาง


“ลงมาสิจอม บ้านของผมเอง ต่อจากนี้จอมจะต้องอยู่กับผมที่นี่แหละ”


พูดจบปาณัทจึงลงรถและรอให้จอมภพลงมายืนเคียงข้าง


“ผมอยู่ที่นี่กับพี่สาวชื่อปลา เราสองคนแยกจากบ้านกงสีหลังใหญ่มาอยู่กันที่นี่เพราะว่าใกล้กับโรงงานที่ผมดูแลอยู่ ส่วนพี่ปลาเขามีออฟฟิศโปรดักชั่นอยู่แถวนี้เหมือนกัน เรามีแม่บ้านมาดูแลความสะอาดและซักเสื้อผ้าให้แต่เขาจะกลับไปตั้งแต่หกโมงเย็น”


เจ้าของบ้านเล่าให้ฟังในขณะที่จอมภพยังคงเงียบกริบจนกระทั่งเดินผ่านห้องนั่งเล่นที่ปาริชาติยึดไว้เป็นที่ทำงานในบ้าน หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมาทักทายน้องชาย


“กลับมาแล้วเหรอเปา”


“ครับเจ้ปลา เจ้ครับ ผมพาสมาชิกใหม่มาบ้านด้วย มานี่สิจอม”


เขาพยักหน้าให้จอมภพเดินตามมานั่งบนโซฟานุ่ม ปาณัทแนะนำให้พี่สาวได้รู้จัก


“จอม พี่สาวผมเองชื่อเจ้ปลา”


จอมภพยกมือไหว้นอบน้อม ถึงแม้เขาจะไม่ค่อยชอบใจที่ต้องมาอยู่บ้านหลังนี้ แต่เขาก็ไม่ใช่คนขาดมารยาทจนไม่รู้ว่าสิ่งไหนควรทำหรือไม่ควรทำ ถึงอย่างไรปาริชาติก็เป็นผู้ใหญ่กว่ามากแต่เธอก็ไม่ได้มารู้เรื่องราวของเขากับปาณัท


“จอมภพ ลูกชายอาจารย์ภวัตที่ผมบอกเจ้ว่าจะรับมาดูแลไงครับ”


ปาริชาติถึงบางอ้อ เธอกับน้องชายไม่มีความลับต่อกันอยู่แล้ว ไม่กี่วันที่ผ่านมาปาณัทเล่าเรื่องของภวัตให้ฟังและบอกกล่าวไว้แล้วเรื่องรับจอมภพมาดูแล แต่ที่นึกไม่ถึงก็คือเด็กหนุ่มรูปร่างหน้าตาดีกว่าที่คิดมาก ขนาดตอนนี้บนศีรษะทุยปราศจากเส้นผมเพราะเพิ่งบวชหน้าไฟให้บิดาก็ยังไม่ได้ทำให้ความหล่อเหลาลดน้อยลงเลย จะติดก็ตรงที่ดวงตาคมกร้าวจนใบหน้าดูดุเกินไปแต่กลับยิ่งเพิ่มเสน่ห์มากยิ่งขึ้น และด้วยประสบการณ์ชีวิตที่มีมากกว่า ปาริชาติมองเห็นตะกอนความคิดของจอมภพยามเผลอมองปาณัท ปาริชาติสะดุดใจกับความสัมพันธ์ของทั้งคู่แต่ก็ไม่ได้ซักถามอะไรตอนนี้


“เสียใจเรื่องพ่อด้วยนะจ๊ะ ชื่อจอมใช่ไหม มาอยู่ที่นี่ทำตัวตามสบายเลยนะ มีแค่พี่กับเปาเท่านั้นแหละคิดเสียว่าเป็นบ้านของตัวเอง”


ปาณัทพูดคุยกับปาริชาติครู่หนึ่งจึงได้ขอตัวพาจอมภพเดินขึ้นบันไดมายังชั้นสอง


“บ้านนี้มีสามห้องนอน เจ้ปลาใช้ห้องนอนใหญ่ชั้นล่างเพราะเลิกงานไม่เป็นเวลาบนชั้นสองมีสองห้องนอน ผมอยู่ห้องนี้” ปาณัทชี้ให้จอมภพมองประตูห้องของเขา “จอมนอนห้องติดกันนะ แต่ห้องนี้ไม่มีห้องน้ำ ต้องมาใช้ห้องน้ำด้านนอก”


“ผมว่าเราอย่าเพิ่งคุยกันเรื่องที่ซุกหัวนอนของผมเลย” จอมภพขัดขึ้นเสียงแข็ง “เราควรจะคุยกันว่าผมต้องทำอย่างไรถึงจะหาเงินมาซื้อบ้านคืนให้เร็วที่สุด”


“ผมลืมไปว่าจอมไม่เต็มใจจะมาอยู่ที่นี่”


ปาณัทฝืนหัวเราะ เขาไม่เข้าใจว่าเพราะเหตุใดถึงมีความรู้สึกเจ็บแปลบผุดขึ้นมาด้วยเมื่อได้ยินคำพูดตัดรอนของจอมภพ เขาเปิดประตูห้องตนเองแล้วเดินนำร่างสูงกำยำด้วยกล้ามเข้ามาด้านใน ปาณัทนั่งลงบนเก้าอี้ที่ตั้งอยู่ตรงหน้าต่าง


“สัญญาขายฝากของอาจารย์มีระยะเวลาห้าปี หมายความว่าจอมมีเวลาห้าปีหรือน้อยกว่านั้นในการหาเงินสองล้านห้าแสนบาทมาคืนผม”


“ผมจะทำงานพิเศษ หาเงินมาผ่อนจ่ายให้คุณ ผมจะยอมทำงานหนักเพื่อเป็นไทโดยเร็วที่สุด”


จอมภพเกลียดความรู้สึกนี้ ความต่ำต้อยที่ต้องมาอาศัยบ้านของปาณัทคุ้มหัว ความรู้สึกที่ถูกเหยียบย่ำศักดิ์ศรีว่าตนคือส่วนหนึ่งที่บิดาขายฝากไว้กับชายตรงหน้า ชายที่ส่งยิ้มมาให้ราวกับเรื่องที่เกิดขึ้นเป็นเรื่องแสนธรรมดา น่าชิงชังนัก เขาอาจจะไม่ใช่คนแรกที่ปาณัทกระทำเช่นนี้


“แต่ในฐานะผู้ปกครองอีกตำแหน่งหนึ่ง ผมไม่อนุญาตให้จอมขายบริการอีกแล้ว”


ปาณัทกล่าวด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ จอมภาพถึงกับสบถเมื่อได้ยิน


“ทำไม นั่นก็เป็นงานอย่างหนึ่งที่ได้เงินดี ผมมีสิทธิ์ที่จะทำงานนี้”


เจ้าของบ้านลุกขึ้นยืน ปาณัทสบตากับจอมภพและดึงจุดอ่อนของชายหนุ่มมาใช้ให้เป็นประโยชน์


“ไหนอาจารย์บอกว่าจอมเป็นคนหยิ่งในศักดิ์ศรี แล้วทำไมถึงยอมลดศักดิ์ศรีตัวเองไปทำงานอย่างนั้น ถ้าอยากจะขายตัวเพื่อหาเงิน ก็มาขายให้ผมหักหนี้สิ ถ้าผมต้องการเมื่อไหร่จะเรียกใช้จอม ผมให้ราคาเหมาสองหมื่นบาทต่อคืนเลยก็แล้วกัน”


ประโยคเหล่านั้นเหมือนน้ำมันที่ราดไปบนกองไฟ จอมภพที่กรุ่นโกรธอยู่แล้วยิ่งโหมแรงโทสะ ปาณัทกำลังหยามเขา และนั่นทำให้จอมภพขาดสติ เขากระชากแขนของปาณัทจนร่างลอยมาปะทะกับอกแกร่งของเขา จอมภพยืดต้นแขนของปาณัทจนอีกฝ่ายหน้านิ่ว


“ผมเจ็บ ปล่อยนะจอม”


“ไม่ปล่อย อย่ามาทำมารยาหน่อยเลย นึกว่าผมดูไม่ออกหรือว่าที่จริงแล้วคุณต้องการผมใจแทบขาด”


“จอม!”


“คุณบอกว่าคุณประทับใจพ่อ ปิดบังความจริงอะไรหรือเปล่าว่าที่แท้คุณกับพ่อเป็นอะไรกัน ยอมรับมาเหอะว่าอยากได้ผมไปแทนที่พ่อในอดีต”


“ปากเสีย”


ปาณัทออกแรงสะบัดแขนข้างหนึ่งจากการเหนี่ยวรั้ง เขาฟาดฝ่ามือใส่ซีกหน้าของจอมภพเสียงดังสนั่น รอยมือขึ้นเป็นริ้วมองเห็นได้ชัด ปาณัทตกใจในสิ่งที่เขากระทำลงไป คำพูดของจอมภพทำให้เขาขาดสติ


“จอม เป็นอะไรมากไหม”


ดวงตาที่ดุอยู่แล้วยิ่งฉายแววแห่งโทสะ ยิ่งปาณัทสีหน้าสลดเขาก็ยิ่งเชื่อว่าความเข้าใจของเขานั้นถูกต้อง จอมภพผลักร่างโปร่งของปาณัทจนเสียหลักหงายหลังลงไปบนเตียงกว้าง ก่อนที่เขาจะโถมกายลงไปทาบทับ จอมภพตรึงข้อมือทั้งสองข้างของปาณัทไว้เหนือศีรษะ เขาส่งยิ้มเย้ยหยันให้กับปาณัทที่มองเขาด้วยความตกใจ


“จอม จะทำอะไร ปล่อยผมนะ”


“ผมก็จะเริ่มงานแรกวันนี้เลยไงล่ะ อย่าบอกนะว่าคุณไม่ต้องการผม แววตาที่คุณมองผมเหมือนอยากจะให้ผมเอาคุณตั้งนานแล้ว”


“หยาบคาย!”


ปาณัทต่อว่าอย่างเหลืออด เขาพยายามดิ้นรนแต่สู้แรงของจอมภพไม่ได้จริงๆ มือของจอมภพที่ยึดข้อมือของเขาแข็งแกร่งราวกับเหล็ก ออกแรงเท่าไหร่ก็ดิ้นไม่หลุด ร่างกายที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อจากการออกกำลังกายทุกวันเบียดทับอยู่เบื้องบนทิ้งน้ำหนักลงมาเหมือนหินก้อนใหญ่โถมทับ ปาณัทขัดใจกับอิสรภาพที่ถูกจอมภพแย่งชิงไป


“จี้ใจดำล่ะสิ ถึงมาหาว่าผมหยาบคาย มันก็เหมาะกับคุณดีแล้วนี่ที่ใช้มารยาไปหลอกพ่อจนขายสมบัติให้คุณ”


“ไม่นะ จอม!”


ปาณัทสะดุ้งเฮือกเมื่อจอมภพก้มหน้าลงมางับที่ซอกคอของเขา คมฟันครูดเนื้ออ่อนก่อนจะตามด้วยปากที่ขบเม้มอย่างแรงจนน่าจะทิ้งรอยไว้ตอนที่จอมภพปล่อย ยังไม่ทันตั้งตัวเข่าของจอมภพก็ยกมาถูไถตรงระหว่างขาของปาณัทจนท่อนล่างของเขาตื่นโดยสัญชาตญาน


จอมภพเลื่อนหน้าลงต่ำมาถึงเนินอกที่ซ่อนตัวอยู่ใต้สื้อเชิ้ตเนื้อบางพอดีกับรูปร่าง เขามองจ้องยอดอกที่ดันเนื้อผ้าขึ้นมา ชายหนุ่มไม่รอช้าที่จะก้มหน้าเม้มปากลงไปดูดดุนมันผ่านเนื้อผ้าจนเปียกปอนด้วยน้ำลายสลับกันทั้งสองข้าง ตอนนี้เองที่ปาณัทหมดแรงดิ้นรนแล้ว ชายหนุ่มใต้ล่างกัดฟันสีหน้าบิดเบี้ยวไปด้วยไฟปรารถนาที่จอมภพปลุกขึ้นมาอย่างง่ายดาย


กระดุมเสื้อของปาณัทถูกปลดออกรวดเร็วพร้อมกับใบหน้าของจอมภพที่ซุกลงไปทันทีเมื่อสาบเสื้อถูกแยกออกจากกัน ยอดอกสีสวยที่เขาติดใจและวนเวียนอยู่ในจินตนาการมาหลายวันหลายคืนอวดสู่สายตาในวินาทีนี้ จอมภพไม่พลาดที่จะตวัดลิ้นลงไปโดยพลันและเม้มปากตาม มันแข็งเป็นไตเปียกชุ่มฉ่ำแดงก่ำรอบลานด้วยฝีมือของเขา


“จอม อย่า อย่าทำด้วยอารมณ์โมโหแบบนี้”


ปาณัทพยายามห้ามปรามด้วยเสียงกระเส่า แม้ใจจะรู้ว่าจอมภพขาดสติ แต่ร่างกายของเขากลับตอบรับพายุร้อนเป็นอย่างดี ความต้องการแผ่ซ่านขึ้นมาจนเนื้อตัวร้อนผ่าว แขนสองข้างคล้องรอบท้ายทอยของจอมภพอย่างไม่รู้ตัว


มือแกร่งกระชากกางเกงของปาณัทจนซิปแยกออกจากกัน จอมภพกระชากกางเกงผ้านิ่มออกจนพ้นต้นขา เขามองเห็นท่อนเนื้อขนาดเหมาะกับเจ้าของพองกายที่ซ่อนแอบอยู่ มือร้อนตวัดบีบเค้นมันเป็นตัวประกันจนปาณัทส่งเสียงออกมา

“จอม!”


“ร้องออกมาสิ ร้องให้สุดเสียง พี่สาวคุณจะได้รู้ว่าไอ้เด็กที่เข้ามาอาศัยในบ้านมันปล้ำคุณตั้งแต่วันแรกที่เหยียบย่างเข้ามา”


คำขู่ของจอมภพทำให้ปาณัทจำต้องกัดฟันกลั้นสะอื้น เขามองเห็นจอมภพรูดซิปกางเกงของตนอย่างเร่งร้อน ชายหนุ่มไม่สนใจจะถอดเสื้อผ้าของตน เขาทำเพียงงัดความแข็งแกร่งออกมาจนผงาดง้ำ จอมภพผลักท่อนขาทั้งสองของปาณัทให้แยกห่างจากกัน


“ไม่ จอม ไม่ อึก”


ปาณัทใช้มือปิดปากตนเองเพื่อห้ามเสียงร้อง ท่อนเนื้อใหญ่โตชำแรกเข้ามาในช่องทางเบื้องล่างเสียเกือบครึ่งค่อนลำ จอมภพเองก็ยังต้องเกร็งกายไว้เมื่อพบกับการเสียดสีร้อนผ่าว ร่างกายที่ตามมาหลอกหลอนเขาในความคิดคำนึงนอนอยู่ใต้ร่าง เขาขยับดันเอวสอดลึกเข้าไปด้วยความโหยหา


ผ่านศึกกับชายหญิงมาเจนเวทีแม้อายุยังน้อย แต่ไม่เคยมีใครทำให้จอมภพต้องการได้มากขนาดนี้ ทั้งที่เขาเพียรปฏิเสธว่าไม่ใช่ แต่เมื่อได้ครอบครองจอมภพจำเป็นต้องยอมรับอยู่ในใจตนเอง ว่าเขาต้องการปาณัท


“เงยหน้าให้ผมจูบ”


ชายหนุ่มอ่อนวัยกว่าออกคำสั่ง ปาณัทมองสบตาด้วยความน้อยใจการกระทำของจอมภพ


“ไม่”


“เงยหน้าขึ้นมา”


เสียงเข้มออกคำสั่งอยู่ใกล้กกหูจนปาณัทสะดุ้ง ทันใดจอมภพก็ทาบริมฝีปากลงมาทันควันจนปาณัทเบี่ยงหนีไม่ทัน กลีบปากนุ่มถูกขยี้จูบจนแทบช้ำ แต่ปาณัทกลับเผลอไผลแหงนหน้าราวกับความยับยั้งชั่งใจเลือนหายไปแล้ว เรียวลิ้นถูกตวัดเกี่ยวรัดคล้ายอสรพิษร้ายฉกวูบเข้ามา


“อึก จอม”


เบื้องล่างขยับเป็นจังหวะ มือสากบีบเค้นยอดอกทั้งสอง เสียงคราวผะแผ่วดังลอดมาจากลำคอที่ยังถูกบดจูบร้อนแรง บัดนี้สมองของปาณัทไร้ซึ่งความคิดใดๆแล้ว มีเพียงความต้องการรสสวาทที่ถูกบุรุษอ่อนวัยกว่าโยนเชื้อเพลิงใส่ รอยแยกของซิปกางเกงที่จอมภพสวมใส่ถูไถถุงเนื้ออ่อน ส่งเสริมไฟร้อนให้ลุกโหม หยดเหงื่อซึมออกมาตามรูขุมขนจนเสื้อผ้าที่ยังติดกายเปียกชื้น


“ชอบใช่ไหม ยอมรับมา คุณชอบให้ผมทำให้คุณแบบนี้”


เสียงแหบต่ำกระซิบเสียงสะใจ ตอนนี้อะไรก็ฉุดจอมภพไม่อยู่แล้ว เขาจับท่อนขาเกร็งของปาณัทให้เกาะเกี่ยวรอบเอวของเขาเมื่อจังหวะกำลังจะเร่งให้เร็วขึ้น

ปาณัทแหงนหน้าหลับตา เขากัดฟันแน่นเมื่อเบื้องล่างถูกกระแทกรัวเร็ว สองแขนกอดรัดแผ่นหลังชื้นเหงื่อของจอมภพ ร่างกายของเขากำลังต้องการการปลดปล่อย


“ไม่ อา จอม ฮัก ฮัก ไม่”


ลากเสียงยาวเมื่อไม่สามารถหักห้ามใจได้ ความชื้นพุ่งวาบเปียกรดท้องน้อยตัวเองก่อนจะเกร็งค้าง สมองว่างโล่งจนมองเห็นคล้ายแสงดาวระยิบระยับหลังเปลือกตาขณะที่จอมภพส่งเสียงทุ้มต่ำ ช่องทางที่เจ้าของเพิ่งจะปลดปล่อยกำลังบีบรัดเขาจนต้องสูดลมเข้าปอด จอมภพเร่งเอวเต็มที่แล้วจึงดึงกายออกมา เขารูดรั้งตนเองแค่สองสามครั้งร่างกายก็ปลดปล่อยออมาเป็นสายเต็มหน้าท้องของปาณัท


ต่างก็หอบหายใจหนักใส่กัน เสื้อผ้าของปาณัทหลุดลุ่ยเช่นเดียวกับจอมภพ ดวงตาประสานล้ำลึกเมื่อไม่อาจปฏิเสธใจตนเองได้ว่าสุขสมแค่ไหนกับเซ็กส์ที่เพิ่งผ่านมาไม่กี่วินาทีนี้ ทั้งที่เริ่มต้นจากความขัดแย้งไม่ลงรอยกัน แต่กลับจบด้วยการไปเดินเล่นอยู่บนสรวงสวรรค์ที่อยู่บนเตียง

TBC

จะทะเลาะกันทำไมเนี่ย

อย่าลืมกดไลก์ กดดาวนะคะ

ความคิดเห็น