ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทนำ :: แม่จ๋า... TT

ชื่อตอน : บทนำ :: แม่จ๋า... TT

คำค้น : น่ารัก,ฝาแฝด,สมการเวหา,ณิดา,ทัพเวหา,ชิล,อ่านสบาย,ตลก,บ้าบอคอแตก

หมวดหมู่ : นิยาย ตลก,คอมเมดี้

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.7k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ต.ค. 2561 19:03 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 500
× 0
× 0
แชร์ :
บทนำ :: แม่จ๋า... TT
แบบอักษร

“Hey… excuse me?”

‘ณิดา’ เอียงคอมองผู้ชายตัวโตที่กำลังนอนขดอยู่บนพื้นพรมหน้าห้องพักของเธอ ตากลมโตดำขลับมีแววหวาดระแวง เธอส่งเสียงเรียกเขาไปหลายรอบแล้วแต่ก็ดูเหมือนว่าชายหนุ่มตรงหน้ายังคงนอนนิ่ง

ใบหน้าหวานเหลียวมองซ้ายขวาหน้าหลังก็ไม่เจอใครสักคนที่พอจะช่วยแบกหนุ่มตัวใหญ่ออกไปจากหน้าห้องได้

“Hey…Would you like some help?”

เธอย่อตัวลงเอามือจิ้มไหล่กว้างของเขาเบาๆ ชายหนุ่มตรงหน้าขยับตัวเล็กน้อย กลิ่นแอลกอฮอล์เข้มข้นลอยขึ้นจากตัวเขาจนเธอต้องใช้มืออีกข้างพัดจมูกตัวเอง …นายคนนี้ท่าจะไปอาบเหล้ามาแน่!

“ถ้านายไม่ลุกออกไปฉันจะเรียกพนักงานโรงแรมมาลากนายออกไปนะ!”

เสียงหวานบ่นพึมพำเป็นภาษาไทย ระหว่างที่เธอตัดสินใจจะเดินลงไปยังล็อบบี้ก็เห็นพนักงานโรงแรมหิ้วปีกนักท่องเที่ยวแขกขาวตัวใหญ่เดินผ่าน เธอยิ้มให้เขาเล็กน้อยแล้วชี้ก้อนแอลกอฮอล์เหม็นโฉ่ตรงหน้าที่ยังนอนไม่รู้อีโหน่อีเหน่

“Can you send him to his room please?”

“OK I’ ll be back.” พนักงานชายชาวเวียดนามผงกหัวแล้วยิ้มแฉ่งบอกว่าเขาจะกลับมาจัดการส่งแขกให้ตรงห้องเอง

ณิดากล่าวขอบคุณพลางถอนหายใจโล่งอก ไม่รู้ว่าดีหรือร้ายที่เธอเห็นพนักงานฉกโทรศัพท์ราคาแพงออกจากกระเป๋าของแขกตัวใหญ่ หญิงสาวตาเบิกโพลงโดยไม่คิดว่าจะเห็นฉากขโมยของต่อหน้าต่อตาขนาดนี้!!

คงเพราะถูกแม่ค้าโกงให้ซื้อของราคาสูงกว่าความเป็นจริงมาทั้งวันนั้นทำให้เธอมองโลกในแง่ร้ายไปมาก หากลองคิดในแง่ดีแล้วพนักงานโรงแรมอาจจะช่วยเก็บข้าวของไว้ให้แขกก็เป็นได้!

“แม่...เวย์ปวดท้อง...”

นายตัวเหม็นกล่าวพึมพำพลางนอนขดจนตัวงอเป็นกุ้ง มือของเขาคลำหาของบนพื้นไปมาไม่ได้สติ ณิดาได้ยินเสียงภาษาไทยแล้วใจอ่อนฮวบ มีคนเคยบอกว่าคนไทยไม่ทิ้งกัน ถ้าเธอปล่อยให้หมอนี่โดนฉกทรัพย์เหมือนแขกที่เพิ่งผ่านหน้าไปนั้นณิดาก็จะกลายเป็นคนไทยไม่รักชาติไปโดยทันที

“ไม่นะ...ไม่หนูนิด เธอจะไม่เอาหมอนี่เข้าไปในห้องเธอเด็ดขาด!”

ณิดาส่ายหน้าแล้วเถียงกับตัวเองอยู่คนเดียว เธอมาเที่ยวฮานอยได้เพียงสองวันก็ถูกโกงสารพัดรูปแบบจนไม่สามารถเชื่อใจใครได้อีก แล้วนี่จะเอาผู้ชายไม่รู้จักเข้าไปในห้องได้อย่างไรกัน!

“แม่...เวย์อยากอ้วก...”

มือเขาคลำมาจนเจอรองเท้าผ้าใบทะมัดทะแมงของเธอ ใบหน้าคมสันยกขึ้นน้อยๆ ณิดาเห็นว่าแก้มเขานั้นไม่ได้แดงจัดเพราะฤทธิ์สุราแต่มันกลับซีดเผือดเหมือนคนขาดน้ำเสียมากกว่า

ใบหน้าขาดน้ำ อาการปวดท้องถึงขั้นอยากอาเจียนแบบนี้ ณิดาเคยเห็นแค่ผู้ป่วยอาหารเป็นพิษเท่านั้น เมื่อไตร่ตรองกับตัวเองดีแล้วว่าเขาไม่ใช่มิจฉาชีพแน่ๆ ก็พลันนึกสงสารขึ้นมาบ้าง หากเธออาหารเป็นพิษหมดแรงในเมืองนอกบ้างจะทำอย่างไร

“Madam!”

เสียงพนักงานเรียกสติณิดา เธอมองเขาเล็กน้อยแล้วตัดสินใจให้พนักงานช่วยพยุงนายตัวเหม็นเข้าไปนอนโซฟากลางห้องของเธอเองโดยโกหกคำโตว่าเป็นเพื่อนกัน ตาสีดำขลับมองตรวจจนแน่ใจว่าพนักงานไม่ได้ฉกฉวยอะไรไปเธอก็เบาใจแล้วกล่าวขอบคุณ

ณิดาถอนหายใจเบาๆ ก่อนเบนสายตามามองชายไทย...ไม่สิ เขาอาจจะเป็นลูกครึ่ง เพราะใบหน้าดูไม่เหมือนไทยแท้สักเท่าไหร่

“อะ...อ้วก..อุ๊บ!!”

“ไม่นะ!! นายอย่าเพิ่งอ้วกนะ!”

มือเรียวรีบปิดปากเขาไว้ก่อนที่เขาจะอาเจียนราดห้องเธอ มืออีกข้างก็รีบคว้าถังขยะใบเล็กมาจ่อที่ใบหน้าคมซีด

“อ้วก!!! อ๊ววววววกกกก”

“อี๋!!”

ปล่อยมือจากปากเขาแล้วก็คว้าขวดน้ำส่งให้ดื่ม ดูเหมือนว่าเขาตัวซีดจนเกือบเป็นลมเป็นแล้งอยู่รอมร่อ ดีเท่าไหร่ที่ไม่ช็อกเพราะขาดน้ำ

“เดี๋ยวฉันไปเอาเกลือแร่ให้นะ นายถือถังขยะไว้สิ!”

“แม่...เวย์ไม่อยากอ้วกแล้ว” เขาพูดทั้งๆ ที่ยังหลับตา

“อ้วกขนาดนี้จะตายไหมเนี่ย!!”

ณิดารีบลุกไปค้นกระเป๋ายาที่เธอพกติดตัว เธออ่านกระทู้ในอินเทอร์เน็ตมาเยอะว่าเมื่อไปต่างประเทศก็ต้องเตรียมทุกอย่างไว้ก่อนเสมอ มือเล็กฉีกซองเกลือแร่แล้วผสมน้ำในขวดอย่างคล่องแคล่วแม้จะเร่งรีบก็ตามที มืออีกข้างก็คว้าโทรศัพท์ถามเพื่อนสนิทผู้เป็นนักศึกษาแพทย์ว่ากรณีแบบนี้ต้องหามส่งโรงพยาบาลหรือไม่

ตุ๊บ!!

นายตัวเหม็นปล่อยขวดน้ำลงพื้นอย่างหมดแรง เขาเอนตัวพิงโซฟาแล้วกอดถังขยะไว้แนบอกทั้งๆ ที่ปากยังเลอะอ้วก

อาห์....ช่างเป็นภาพชายหนุ่มผู้หล่อเหลาแต่น่ารังเกียจเหลือเกิน

//// Writer talk >> ถามว่ายุ่งแค่ไหน นับเม็ดทรายท้องทะเลก็รู้ ลมหายใจที่มีอยู่ คือความคิดถึงจากฉัน TT


ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว