email-icon

เรื่องนี้เป็นเร่องที่สองหลังของเราเองค่ะ ฝากทุกท่านอ่านและเป็นกำลังใจในงนเขียนถัดๆ ไปของเราด้วยนะคะ : ) Thank you for reading my novel.

SWEETY CHILD 30 : The petulant man (REWRITE)

ชื่อตอน : SWEETY CHILD 30 : The petulant man (REWRITE)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.5k

ความคิดเห็น : 16

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ส.ค. 2563 17:16 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
SWEETY CHILD 30 : The petulant man (REWRITE)
แบบอักษร

 

SWEETY CHILD

 

 

 

 

 

 

"อ้าว เดวิน"

"กลับมาแล้วหรอ" เสียงดังออกมาจากห้องครัว แต่ยังไม่พบตัวคน ก็พอจะทำให้เดวินรู้แล้วล่ะว่าเขาคือใคร

แม่เขาไง!

"แม่..อะไรกันเนี้ย" รู้สึกหัวเสียอย่างหนัก แม่มาทำอะไรที่คอนโดเขา แถมยังไม่โทรบอกล่วงหน้าอีก

"แม่มาเซอร์ไพรส์ไง"

คุณนายคัง เดินออกมาพร้อมกับชามข้าวต้มถ้วยเล็ก คาดว่าจะทำมาให้เด็กน้อยวัยแปดขวบนี่ทาน

"เซอร์ไพรส์มาก มากจนแฟนผมจะร้องไห้อ่ะ แม่ทำอะไร แล้วนี่ลูกใคร"

"อย่าบอกนะ ว่าที่หนูจะร้องไห้เพราะเข้าใจผิดคิดว่าตาเดวินทำผู้หญิงท้องน่ะ?" คุณนายคังเอ่ยถามพร้อมกับป้อนข้าวเด็กน้อยตรงหน้าไปด้วย

"..." โซมินไม่ตอบอะไรเพียงแต่พยักหน้าขึ้นลง

"ฮ่าๆ แม่ขอโทษนะที่ทำให้หนูโซมินตกใจ ขอโทษด้วยที่มาโดยไม่โทรบอกล่วงหน้า มันชุกระหุกนี่"

"เรื่องนั้นเอาไว้ก่อน แล้วนี่แม่เอาลูกใครมา?"

"แม่ไปบริจาคทรัพย์ให้สถานรับเลี้ยงเด็กน่ะ เห็นเด็กสองคนนี้น่ารักดี เลยรับมาเลี้ยง"

เหตุผลของแม่มันง่ายขนาดนี้เลยหรอ? เห็นว่าน่ารักดีเลยรับมาเลี้ยงเนี้ยนะ

"แล้วพ่อไม่ว่าอะไรหรอ?"

"ก็ไม่นะ ก็บอกว่าดีแล้วจะได้มีเด็กมาวิ่งเล่น"

ตอนนี้โซมินคิดว่าตัวเองได้กลายเป็นอากาศเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

"แล้วนี่แม่จ้างคนมาเลี้ยงหรือยัง?"

"จ้างแล้วย่ะ แต่ที่มาเนี้ยไม่ใช่จะมาอวดเด็กน้อยน่ารักเท่านั้นหรอกนะ ฉันจะมาบอกว่าให้แกช่วยเลี้ยงด้วย"

 

WHAT THE F*CK!

"แม่พูดใหม่อีกที" เดวินจ้องหน้าผู้เป็นมารดา และกำลังบอกว่าเขาจริงจัง!

"โอ้ย! อะไรมากมายนักย่ะ ฉันบอกว่าให้ช่วยเลี้ยงหน่อย ตอนไปเรียนก็ฝากแม่นมไว้ ตอนกลับมาแกก็มาทำหน้าที่พ่อที่ดีไง"

"แม่ช่วงนี้ผมมีโปรเจ็คก่อนสอบนะ"

"หื้ม เรื่องมากจริงๆ เลยแกเนี้ย หนูมินจ๊ะ ชอบเด็กหรือเปล่า"

พอบ่นลูกชายเสร็จก็หันมาถามแฟนของลูกชาย ที่เธอรับเด็กมาเลี้ยงไม่ใช่อะไร ก็อยากมีหลานแต่เธอไม่มีเวลามาดูแลเด็กทั้งสองมากนัก เพราะต้องบินไปนู้นนี่ตลอด และที่เธอมาฝากไว้เนี้ยก็ไม่ลำบากอะไรลูกชายเธอเสียหน่อย เธอให้แม่นมที่เคยเลี้ยงเดวินมาเลี้ยงให้ยามที่เดวินไม่ว่าง หรือติดเรียนติดโปรเจ็คอะไรก็ว่ากันไป และไม่ต้องเป็นห่วงว่าแม่นมเธอจะทำร้ายเด็กเหมือนในข่าว ถ้าแม่นมโชจองทำป่านนี้เดวินไม่ได้มีลมหายใจอย่างทุกวันนี้หรอก

"ก็ชอบครับ น้องน่ารักดี" ตอบสบายๆ ตามสไตล์เจ้าตัวนั่นแหละ จากตอนแรกที่เกร็งกลัวว่าจะโดนแม่ของเดวินด่าใส่เหมือนในหนังดราม่า แต่กลับดูมีความเป็นกันเองมากกว่า เลยทำให้โซมินไม่ค่อยประหม่าที่จะตอบคำถามเท่าไหร่นัก

"แล้วหนูจะรับน้องไว้หรือเปล่า แม่ไม่มีเวลามาเลี้ยง จะว่าความผิดแม่ก็ได้ที่รับมาไม่ปรึกษาเรา แม่เห็นน้องน่ารักจริงๆ นี่นา"

ถึงแม้จะมีศักดิ์เป็นถึงคุณนายของตระกูลคัง เธอก็ยังคงมีลูกอ้อนที่มักจะงัดออกมายามที่รู้ตัวว่าตัวเองผิด และแน่นอนว่าลูกอ้อนพวกนี้ใช้ได้ผลเสมอทั้งพ่อทั้งลูก หึหึ

"ร..รับก็ได้นะครับ แต่ช่วงนี้ใกล้ไฟนอลแล้ว ผมต้องอ่านหนังสือเตรียมสอบปลายภาคก่อน พอสอบเสร็จก็ดูแลน้องได้เต็มที่เลย" ตอบกลับพร้อมกับส่งรอยยิ้มหวานๆ ไปให้คุณนายคังที่นั่งอยู่ฝังตรงข้าม เธอเอ็นดูโซมินตั้งแต่เห็นรูปครั้งแรก ตอนแรกที่เห็นหน้าดื้อๆ ของโซมินก็คิดว่าจะเข้ากันไม่ได้ แต่พอได้ยินเดวินเล่าเรื่องครอบครัวให้ฟังเธอก็เข้าใจ และยอมรับในจุดนั้นได้

"งั้นดีเลย แม่ซื้อห้องข้างๆ เราไว้นะเดวิน แม่นมโชจองอยู่ห้องนั้น แม่ให้เขาแต่งห้องให้เป็นแนวไปในทางสดใสๆ หน่อย ของใช้เด็กอยู่ที่ห้องนั่นทั้งหมดแล้ว แต่ถ้าเราจะพาน้องทั้งสองไปอาบน้ำก่อนแล้วค่อยพามานอนด้วยก็ได้นะ"

"แม่ แล้วทั้งสองคนชื่อว่าอะไรบ้าง?"

"อ๋อ ลืมบอกประวัติไปเลย คืออย่างงี้น้องคนโตชื่อว่า คัง บอนซอง ส่วนคนเล็กแม่ตั้งให้ว่า คัง ยูซอง"

"บอนซอง กับยูซอง เพราะดีนะครับ" โซมินทักขึ้นมาในอ้อมแขนอุ้มบอนซองขึ้นแนบอก เด็กน้อยหลับคาอกของโซมินไปแล้ว ดีหน่อยที่บอนซองตัวเล็ก จึงทำให้อุ้มสะดวก

"แล้วนี่คุณอาได้โรงเรียนให้น้องหรือยังครับ" โซมินถาม

"หาไว้แล้วล่ะค่ะ อาทิตย์หน้าก็เริ่มเรียนได้เลย แม่พาไปซื้อชุดนักเรียนไว้แล้ว สงสัยแม่นมโชจองคงเตรียมชุดไว้อยู่"

"อ๋อครับ"

"โซมิน หนูไม่ต้องเรียกฉันว่าอาแล้วนะ ให้เรียกว่าแม่ได้แล้ว อ๋อ แล้วก็ไม่ต้องกังวลเรื่องที่ต้องกลับบ้านทุกวันจันทร์ถึงพฤหัสฯแล้วนะ เรื่องนี้แม่ไปคุณกับคุณและคุณนายปาร์คมาแล้ว พวกเขาอนุญาติให้หนูย้ายมาอยู่กับตาเดวินเลย"

"ห้ะ!" นี่ โซมินลืมคิดเรื่องกลับบ้านไปเลยได้ยังไงกัน? แล้วนี่ถ้าต้องย้ายมาอยู่กับเดวินเขาต้องเปลืองตัวแน่ๆ

"ทำไมต้องทำเสียงตกใจขนาดนั้นด้วย ไม่อยากอยู่ด้วยกันหรือไง" เสียงงอแงปนน้อยใจของเดวินเอ่ยออกมา

"อุ้ย มีคนงอแงหนึ่งอัตรา งั้นแม่กลับก่อนนะ พ่อนัดไปทานข้าวเย็นไว้เจอกันใหม่นะลูก" หลังจากสิ้นประโยคคุณนายคังก็เดินหิ้วกระเป๋าออกไปจากห้องพร้อมกับปิดประตูอย่างเงียบๆ

ที่ว่าเดวินงอนน่ะ เขาไม่ได้งอนเลยเขาจะมางอนทำไมโคตรนิสัยผู้หญิงเลย แค่ไม่อยากคุยกับคนบางคนที่กำลังเห่อเด็กในอ้อมกอดที่ชื่อว่ายูซอง กำลังดูดจุกขวดนมดื่มอย่างเอร็ดอร่อย ส่วนคนอุ้มก็ยิ้มร่าไม่สนใจเขาเลยสักนิด เดวินถอนหายใจอยู่หลายต่อหลายครั้งแต่น้องก็ไม่สนใจเขาสักที งานนี้ต้องโทษคุณนายคังคนเดียวเลย! อยู่ดีๆ ก็เอาเด็กน้อยมาให้เขาเลี้ยงแถมยังไปดึงความสนใจของเจ้าตัวเล็กไปจากเขาอีก!

"แม่นมดูสิ ยูซองดูดนมใหญ่ ตาแป๋วเชียว"

โอเค กูคิดว่ากูงอนแล้วล่ะ!

ยกมือขึ้นไปบีบเจ้าแก้มเบาๆ นึกหมั่นเขี้ยวแก้มก็เยอะ พุงก็เยอะอีก ขาก็ตันๆ แขนป้อมๆ นี่มันน่าหมั่นเขี้ยวเสียอยากจะบีบไปเสียหมดทั้งตัว

"คืนนี้คุณหนูจะให้คุณหนูบอนซองนอนด้วยมั้ยคะ" แม่นมโชจองเอ่ยถาม ยูซองต้องนอนกับแม่นมอยู่แล้ว เพราะโซมินไม่รู้วิธีการรับมือตอนกลางคืนที่น้องอาจจะร้องไห้กลางดึก และถ้าไม่รู้จักวิธีรับมือหรือวิธีดูแลก็จะยิ่งทำให้เสียงร้องดังขึ้น โซมินกลัวว่าจะรบกวนห้องอื่นๆ ถึงห้องของเดวินจะเป็นห้องเก็บเสียงก็เถอะ..

"คืนนี้คงจะไม่ได้ครับ" เพราสังเกตอาการของคนที่นั่งอยู่ข้างๆ แล้ว ดูจะงอนเขาตั้งแต่ตอนที่เขาร้องตกใจเรื่องที่ต้องย้ายมาอยู่ที่นี่นั้นแหละ งอนเก่งจริงๆนะคนนี้

"งั้นเดี๋ยวขอคุณหนูยูซองคืนนะคะ" โซมินส่งยูซองให้แม่นมโชจองและบอกบอนซองให้ไปนอนกับแม่นมโชจอง คราวนี้ก็ถึงเวลาง้อคนแก่ขี้งอนกันแล้ว!

"เป็นอะไร" โซมินโน้มหัวพิงไหล่กว้างพร้อมถามด้วยน้ำเสียงนุ่ม

"สนใจด้วยหรือไง" คนขี้งอนเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงงอแงปนน้อยใจ พร้อมกับทำหน้าบึ้งหันมาถามโซมิน

"อยากให้สนใจ หรือไม่อยากให้สนใจล่ะ"

"...."

"โอเค เลือกที่จะเงียบเพราะฉะนั้นเค้าขอคิดว่าพี่เลือกอย่างหลัง" โซมินกำลังจะลุกขึ้นเพื่อจะเข้าห้องนอน แต่กลับโดนฝ่ามือใหญ่ดึงแขนไว้ ออกแรงเยอะไปหน่อยเลยทำให้โซมินล้มลงมานั่งตักเดวินพอดี

"ง้อหน่อยไม่ได้หรือไงเล่า"

"แล้วงอนเรื่องอะไร หื้ม ไหนเดวินบอกเค้าสิ"

"ก็เราไม่อยากอยู่กับพี่.."

"บอกตอนไหนว่าไม่อยากอยู่ด้วย"

"แล้วมินจะตกใจที่จะได้อยู่กับพี่ทำไม"

"ฟังนะ เค้าอยากอยู่กับเดวิน แต่ที่ตกใจก็เพราะไม่คิดว่าคุณนายคังจะไปคุณกับพ่อแม่ของเค้าเองต่างหาก ชอบคิดไปเองอยู่เรื่อยเลย"

"ขอโทษ"

หูลู่ห่างตกทันทีที่ได้รู้เหตุของน้อง ก็ใครจะไปรู้เล่า ก็เห็นตกใจก็นึกว่าไม่อยากอยู่ด้วย

"พอเลย เลิกดราม่าแล้วไปอาบน้ำได้แล้ว เค้าง่วงแล้ว จะได้อาบบ้าง"

"งั้นก็อาบพร้อมกันสิ"

เห็นมั้ย บอกแล้วว่ามาอยู่กับเดวินเปลืองตัวจะตาย ไม่ต้องเดานะว่าต่อจากนั้นเกิดอะไรขึ้น เดวินก็ต้องไปอาบน้ำตามคำบัญชาของแฟนเด็กผู้สูงส่งไง! และตามด้วยโซมินเข้าไปอาบต่อตามระเบียบ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

TO BE CONTINUE

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว