ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

31 : บทส่งท้าย : จอมอสูรเจ้าหัวใจ

ชื่อตอน : 31 : บทส่งท้าย : จอมอสูรเจ้าหัวใจ

คำค้น : ทะเลทราย ชีค อสูร

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.5k

ความคิดเห็น : 12

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ต.ค. 2561 22:27 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
31 : บทส่งท้าย : จอมอสูรเจ้าหัวใจ
แบบอักษร


31

บทส่งท้าย

จอมอสูรเจ้าหัวใจ

เสียงเด็กทารกแรกคลอดแผดเสียงดังลั่นห้อง ที่ถูกจัดไว้ให้เป็นดังห้องสำหรับคุณหนูแห่งนูฮาร์ใช้คลอด เสียงนั้นบ่งบอกให้รู้ว่าชีวิตเล็กๆ ชีวิตหนึ่งได้กำเนิดขึ้นมาแล้ว และเสียงนั้นทำให้หัวใจของผู้เป็นพ่อ ที่ยืนเอาหูแนบอยู่กับประตู ดีใจตื่นเต้นจนหยิบจับทำอะไรไม่ถูกไปเลย ได้แต่เดินลนลานอยู่หน้าห้อง ส่วนเบื้องหลังเต็มไปด้วยองค์อะมาน พระมเหลีมิรายา จามิล ซาลัม ซาละห์ และแม่นมดะห์ ที่กำลังนั่งรอลุ้นจนนั่งไม่ติดไปตามๆ กัน

ใบหน้าที่ไร้ซึ่งการปกปิดใดๆ อีกแล้วของชีคฮัดซันซิน เต็มไปด้วยรอยยิ้มดีใจอย่างปลื้มปีติ เมื่อได้ยินเสียงลูกน้อยของเขาร้องลั่นออกมาให้ได้ยินถึงข้างนอก รอยยิ้มที่ใครๆ ทั่วอาณาจักรต่างก็เริ่มจะคุ้นชินกันแล้ว

ตั้งแต่ที่ชีคหนุ่มยอมให้พ่อตาที่มีความรู้เรื่องการแพทย์โบราณทำการรักษาให้  จนตอนนี้ร่องรอยบาดแผลฉกรรจ์ตามใบหน้าและลำตัวของชีคหนุ่ม ค่อยๆ ทยอยดีขึ้นเรื่อยๆ บาดแผลที่ไม่ลึกนักก็สมานตัวกันได้อย่างน่าทึ่ง ส่วนรอยบาดแผลที่ลึกและเป็นทางยาวก็มีสภาพที่ดีขึ้นมาก แม้จะไม่หายสนิทเพราะยังทิ้งร่องรอยให้ได้เห็นอยู่บ้าง แต่แค่นี้ก็ดีมากแล้วสำหรับฮัดซันซิน

ชีคหนุ่มไม่คิดไม่ฝันมาก่อนเลยว่า เขาจะมีวันนี้ได้ วันที่เขากล้าเผยโฉมหน้าให้คนอื่นได้เห็น โดยที่ไม่ต้องโพกผ้าปิดบังความอัปลักษณ์เอาไว้อีก วันที่ปมด้อยในใจเขามลายหายไปหมดสิ้น ตอนนี้เขาบอกตัวเองได้เลยว่าเขามีความสุขมากเหลือเกิน แล้วโดยเฉพาะอย่างยิ่งในนาทีที่เขาได้ลูกน้อยมาเชยชม ฮัดซันซิน บอกตัวบอกได้เลยว่าของขวัญที่ยิ่งใหญ่และล้ำค่าที่สุดในชีวิตของเขา ก็คือลียาห์กับลูกน้อยเท่านั้น

“ท่านพี่ ลูกของข้าคลอดตั้งนานแล้ว แล้วทำไมท่านหมอยังไม่ยอมให้ข้าเข้าไปอีก”

ฮัดซันซินเอ่ยถามพี่ชายอย่างร้อนรน ไม่มีใครรู้บ้างเลยหรือไงว่าเขาอยากจะเข้าไปข้างในใจแทบขาด อยากจะเห็นหน้าลูกหน้าเมียให้เห็นกับตาว่าพวกเขาปลอดภัยดี ไม่อย่างนั้นเขาก็ยังคงไม่สบายใจอยู่อย่างนี้

“ใจเย็นน่าฮัดซันซิน เมียเจ้าคลอดลูกออกมาแล้ว รอให้ท่านหมอเขาจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อยเสียก่อน อีกประเดี๋ยวท่านหมอก็คงจะมาตามเจ้าเข้าไปในห้องแล้วล่ะ”

องค์อะมานเอ่ยบอกให้น้องชายใจเย็น แต่พระองค์ก็รู้ดีว่า มันทำได้ยากเย็นเหลือเกิน เพราะพระองค์เองก็เคยอยู่ในสถานการณ์อย่างนี้ ตอนที่พระมเหสีสุดที่รักกำลังให้กำเนิดธิดาสาวกับพระองค์ ตอนนั้นองค์อะมานเองก็ลนลานทำอะไรไม่ถูกอย่างนี้เหมือนกัน

กษัตริย์แห่งอาราเซียยังพูดไม่ทันขาดคำ ประตูห้องคลอดก็เปิดออกมา ก่อนที่ท่านหมอหลวงหญิงวัยชรา จะเยี่ยมหน้าออกมาบอกสิ่งที่น่ายินดีอย่างยิ่งสำหรับทุกคน ซึ่งฮัดซันซินก็ยังคงยืนยันที่จะให้ท่านหมอ ที่จะมาทำคลอดเมียของเขา ต้องเป็นผู้หญิงอยู่ดี ชีคหนุ่มก็ยังไม่ยอมให้ผู้ชายคนได้มีโอกาสเข้าใกล้ลียาห์ทั้งนั้น

“ท่านชีคเจ้าคะ ท่านชีคได้โอรสเจ้าค่ะ ตัวใหญ่โตอ้วนท้วนน่ารักน่าชังเหลือเกินเจ้าค่ะ”

เพียงแค่นั้นก็ให้คนเป็นพ่อปลื้มเปรมใจยิ่งนัก จนลืมตัวเผลอกระโดดร้องตะโกนอวดลูกชายอย่างดีใจเป็นที่สุด

“ลูกชาย! ข้าได้ลูกชายท่านพี่! พวกเจ้าทุกคนข้าได้ลูกชาย! ได้ยินไหมว่าข้าได้ลูกชาย!”

“พี่ดีใจกับเจ้าด้วยนะฮัดซันซิน เจ้าโชคดีเหลือเกิน มีลูกคนแรกก็เป็นผู้ชายเลย จะได้เอาไว้สืบทอดบัลลังก์ปกครองนูฮาร์ต่อจากเจ้า” องค์อะมานเข้ามากอดแสดงยินดีกับน้องชาย

“พี่เองก็ยินดีด้วยนะฮัดซันซิน”

พระมเหสีมิรายาเอ่ยแสดงความยินดีด้วยเช่นกัน พระนางดีใจไปกับฮัดซันซินและลียาห์ด้วย จนถึงกับน้ำตาไหลเลยทีเดียว และนั่นก็ทำให้พระสวามีเข้าใจผิดไปอีกทาง เพราะคิดว่ามเหสีของพระองค์อยากได้พระโอรสกับเขาบ้างเหมือนกัน พระองค์จึงละจากการสวมกอดน้องชายแล้วหันไปเอ่ยปลอบใจ

“เจ้าไม่ต้องเสียใจไปหรอกมิรายา ที่เราไม่มีลูกชายเหมือนกับเจ้าฮัดซันซินมัน เจ้าเองก็ยังสาวยังสวย พี่เองก็ยังไม่แก่สักหน่อย เอาไว้คืนนี้เรามาลองกันดูอีกทีก็ได้ เผื่อทีเปลี่ยนบรรยากาศมาเป็นที่นูฮาร์แล้วอาจจะทำให้เรามีลูกชายก็ได้นะ หรือเจ้าว่าไง”

กษัตริย์แห่งอาราเซียทั้งปลอบทั้งเย้าพระมเหสีอย่างแสนน่ารักนัก จนทำเอาคนถูกเย้าเขินอายจนหน้าแดงไปหมด เพราะว่าถูกพระสวามีเอ่ยหยอกเย้าในเรื่องน่าอายต่อหน้าคนอื่น

“ท่านพี่ พูดอะไรกันเพคะน่าตีจริงเชียว” ว่าแล้วมือบางของพระมเหสีก็ฟาดไปที่ต้นแขนของพระสวามีเข้าให้ทีหนึ่ง

“เอ่อ พวกเราก็ยินดีด้วยนะเพคะ”

แม่นมดะห์อาวุโสสุดในบรรดาคนสนิททั้งหมด เอ่ยแสดงความยินดีกับท่านชีคอย่างดีใจมากจริงๆ ต่อไปนี้นูฮาร์คงจะคึกคักน่าดู เพราะจะมีท่านชีคน้อยมาวิ่งเล่นสร้างรอยยิ้มและความสุขให้กับนูฮาร์แล้ว

“ข้าขอบคุณท่านพี่และท่านพี่หญิงมาก แล้วก็ขอบใจทุกคนมากนะ” ชีคฮัดซันซินเอ่ยขึ้น

 เอ่อ เชิญฝ่าพระบาท พระมเหลี ท่านชีค และทุกๆ คนเข้าไปด้านในได้แล้วเจ้าค่ะ” ท่านหมอหลวงหญิงเอ่ยเรียกเสียงเบา เพราะไม่ต้องการให้เสียงไปรบกวนคุณหนูและท่านชีคน้อย

เมื่อเข้ามาถึงยังด้านในร่างสูงใหญ่ของฮัดซันซิน ก็เดินตรงดิ่งเข้าไปทรุดนั่งลงที่ขอบเตียง ที่ลียาห์และลูกน้อยกำลังนอนพักกันอยู่ ชีคหนุ่มรีบเอื้อมมือเข้าไปลูบศีรษะเมียรักอย่างแสนรักใคร่ ก่อนที่กดจุมพิตหนักๆ ลงไปยังกระหม่อมบางของลียาห์

“ลียาห์ พี่ขอบใจเจ้ามาก ขอบใจเจ้าเหลือเกิน ที่เจ้าให้ลูกชายกับพี่...แล้วเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง เจ็บมากไหม พี่อยากเจ็บแทนเจ้าเหลือเกิน”

ลียาห์ได้ยินดังนั้นจึงยิ้มดีใจออกมาทั้งน้ำตา ก่อนที่จะส่ายหน้าตอบสามีออกไป

“ข้าไม่เป็นไรท่านพี่ เจ็บแค่นี้ข้าทนได้...ท่านพี่เห็นหรือยัง ลูกชายของเรา เขาเหมือนท่านพี่มากเลยนะคะ”

ฮัดซันซินจึงก้มลงไปมองหน้าลูกชาย ที่อยู่ในห่อผ้าภายใต้อ้อมแขนของผู้เป็นแม่ด้วยความตื้นตันใจยิ่ง มือใหญ่หนาเอื้อมไปใกล้หมายจะแตะแก้มใสของลูกชายสักครั้ง แต่มือของเขามันก็สั่นไปหมดเพราะความตื่นเต้น

“นี่คือลูกชายของเราค่ะท่านพี่”

ลียาห์บอกสามีอีกครั้ง แล้วครั้งนี้ฮัดซันซินก็กล้าเอื้อมเข้าไปแตะแก้มใสอันขาวยุ้ยของลูกชายแล้ว เมื่อได้สัมผัสถึงสายสัมพันธ์ ทำให้ผู้เป็นพ่อหลั่งน้ำตาออกมาอย่างไม่อาย

“เขาน่ารักเหลือเกินลียาห์ ลูกของเราน่ารักมากเหลือเกิน...”

“ท่านชีคลองอุ้มดูไหมเจ้าคะ” ท่านหมอหญิงเอ่ยถาม เพราะอยากให้ผู้เป็นพ่อได้ลองอุ้มลูกชายดูบ้าง

“ข้าอุ้มได้รึ” ฮัดซันซินถามกลับเพื่อความแน่ใจ เพราะว่าโอรสของเขายังเล็กนัก

“ได้สิเจ้าคะ ค่อยๆ ประคองท่านชีคน้อยแล้วก็อุ้มเอาไว้อย่างนี้นะเจ้าค่ะ”

ท่านหมอหญิงค่อยๆ ก้มลงไปอุ้มท่านชีคน้อยขึ้นมา ทำการอุ้มเพื่อเป็นการสาธิตให้ท่านชีคดู แล้วจึงส่งท่านชีคน้อยให้ผู้เป็นพ่อรับไป

ฮัดซันซินเอื้อมมือไปรับลูกชายเข้ามากอดไว้แนบอก ด้วยความดีใจเกินที่จะบรรยายออกมาเป็นคำพูดได้ ส่วนลียาห์และคนอื่นๆ ก้มองดูคุณพ่อมือใหม่อุ้มลูกชายเป็นครั้งแรกอย่างตื่นเต้น

“ลูกชายของเจ้าตัวใหญ่โต เหมือนเจ้ามากจริงๆ ด้วยฮัดซันซิน แต่หน้าตามีแววหล่อเหลาได้เค้าโครงลียาห์มาเต็มๆ เชียวล่ะ”

พระมเหสีมิรายายิ้มบอก พร้อมกับขยับเข้ามาชะเง้อดูหลายชายด้วยความเอ็นดูยิ่งนัก

“ท่านพี่หญิงจะลองอุ้มหลานดูไหม ท่านพี่หญิงน่าจะอุ้มได้ดีกว่าข้าแน่ๆ”

ฮัดซันซินบอก เพราะเห็นพี่สะใภ้เอ็นดูลูกชายของเขามาก และตื่นเต้นไม่แพ้เขาเลย

“อุ้มสิ พี่อยากอุ้มหลานใจจะขาดอยู่แล้วนี่” พระมเหสีมิรายายิ้มดีใจ แล้วก็รีบเอื้อมมือไปรับหลานชายจากฮัดซันซิน มากอดแนบอกอย่างแสนรัก แค่นี้พระนางก็ดีใจมากแล้ว ถึงไม่ได้อุ้มลูกชาย แต่วันนี้ได้อุ้มหลานชายก็ยังดี

ส่วนองค์อะมานก็รีบขยับเข้ามาใกล้พระมเหสี เพื่อเข้ามาดูหลานชายตัวน้อยให้ชัดเจนยิ่งขึ้น

“ฮัดซันซิน...วันนี้พี่มีของขวัญมาให้หลานด้วยนะ ตั้งใจเตรียมเอาไว้รับขวัญหลาน ตั้งแต่รู้ว่าลียาห์ตั้งครรภ์ใหม่ๆ แล้ว” องค์อะมานบอก

“อะไรกันท่านพี่”

ฮัดซันซินถามกลับอย่างงุนงง เพราะเขายังไม่เห็นผู้เป็นพี่ถือของขวัญอะไรติดมือมาเลย

“พี่ยกอาณาจักรโพคัสให้หลานเป็นของรับขวัญ แต่หลานยังเล็กเกินไป เจ้าคงต้องรับหน้าที่ขึ้นเป็นกษัตริย์คนใหม่แห่งโพคัส แล้วปกครองโพคัสต่อจากไอ้กษัตริย์ชั่ว เพื่อที่หลานของพี่จะได้เป็นกษัตริย์ของอาณาจักรโพคัสองค์ต่อไป”

ที่สิ่งองค์อะมานบอกออกมานั้น ทำเอาทั้งฮัดซันซิน ลียาห์ และเหล่าคนสนิทคนอื่นๆ ที่อยู่ในห้องนั้น ถึงกับตกใจไม่น้อย เพราะของรับขวัญท่านชีคน้อย มันช่างยิ่งใหญ่นัก จะมีก็แต่พระมเหสีมิรายาเท่านั้นที่ยิ้มหวานเห็นด้วยกับความคิดของพระสวามี เพราะพระนางเองก็ไม่อยากให้พระสวามีต้องมาลำบากปกครองโพคัสอีกต่อไป เพราะแค่อาราเซีย ยามเมื่อไม่มีฮัดซันซินคอยช่วย องค์อะมานก็ดูแลแทบจะไม่ไหวอยู่แล้ว พระนางเองก็อยากให้พระสวามีได้พักเสียบ้าง

“ท่านพี่! แต่ข้าว่ามันมากเกินไป อาณาจักรโพคัสสมควรเป็นของท่านพี่มากที่สุด” ฮัดซันซินค้าน

“ไม่มากไปหรอก พี่เองก็อายุมากขึ้นทุกที ปกครองแค่อาราเซียก็แทบจะไม่ไหวอยู่แล้ว พี่กับมิรายาคิดกันดีแล้วว่าจะยกโพคัสให้เจ้าปกครองต่อไป เจ้าก็ยุบนครนูฮาร์ให้รวมเป็นแผ่นดินเดียวกับโพคัสก็ได้นี่ เจ้าจะได้ปกครองได้ง่ายขึ้น”

องค์อะมานแนะนำ แต่คำแนะนำนั้นกลับทำให้ลียาห์ ที่รักนูฮาร์ของนางยิ่งกว่าอะไร ทนฟังสองพี่น้องปรึกษากันเรื่องที่จะยุบนูฮาร์ของนางต่อไปไม่ไหว จนใบหน้างามจะหันหนีไปอีกทาง ฮัดซันซินจับความรู้สึกของเมียสุดที่รักได้ ทำให้เขาอึดอัดใจมากทีเดียว เพราะชีคหนุ่มไม่อาจขัดใจพี่ชายได้ และก็ไม่อยากทำให้ลียาห์ต้องเสียใจ

แต่แล้วชีคหนุ่มก็หลับตาลงอย่างใช้ความคิด เขาต้องไตร่ตรองทุกอย่างให้ดี เพราะเรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องเล็กๆ เลย ซึ่งมันอาจส่งผลกระทบไปถึงโอรสของเขาในอนาคตด้วย

ใช่ ตอนนี้เขาต้องคิดถึงอนาคตของลูกชายของเขาให้มาก หากเขายอมตกลงขึ้นเป็นกษัตริย์แห่งโพคัส โอรสของเขาก็จะได้ขึ้นเป็นกษัตริย์แห่งโพคัสในอนาคต แต่หากเขาปฏิเสธพี่ชาย โอรสของเขาก็จะเป็นแค่เพียงชีคแห่งนครเล็กๆ อย่างนูฮาร์เท่านั้น ลำพังตัวเขาเอง เขาไม่สนใจบัลลังก์ความยิ่งใหญ่อะไรทั้งนั้น เพราะชีวิตของเขาขอแค่มีลียาห์กับลูกก็เพียงพอแล้ว แต่เขาจะต้องนึกถึงอนาคตของลูกเป็นสำคัญ และมันก็ต้องไม่ทำให้ลียาห์เสียใจด้วย

และแล้วในที่สุดชีคแห่งนูฮาร์ก็ลืมตาขึ้นมา เพราะเขาตัดสินใจได้แล้ว

“ข้าตกลงรับโพคัสเอาไว้อย่างที่ท่านพี่ต้องการ แล้วข้าก็จะขึ้นเป็นกษัตริย์องค์ใหม่ของโพคัส เพื่อให้ลูกชายของข้า ได้ขึ้นเป็นกษัตริย์แห่งโพคัสองค์ต่อไป” ฮัดซันซินตอบออกมาอย่างไตร่ตรองดีที่สุดแล้ว

“เจ้าตัดสินใจถูกแล้วน้องพี่” องค์อะมานยิ้มบอกด้วยความถูกใจ เมื่อน้องชายไม่ปฏิเสธความหวังดีของพระองค์

แต่คนที่ร้องครางออกมาอย่างตกใจ ก็คือคุณหนูแห่งนูฮาร์ที่ยังนอนซมเจ็บแผลจากการคลอดอยู่บนเตียง

“ท่านพี่!”

“ลียาห์...ถึงพี่ยอมรับอาณาจักรโพคัสมาจากท่านพี่อะมาน แล้วก็ต้องรวมนูฮาร์เข้ากับโพคัส แต่พี่ก็จะไม่ยอมให้นูฮาร์ของเจ้าต้องล่มสลายไปเป็นอันขาด เพราะพี่จะยุบโพคัสทิ้ง แล้วรวมโพคัสให้เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของนูฮาร์แทน แล้วก็จะสถาปนาแต่งตั้งนูฮาร์ขึ้นเสียใหม่ เป็นอาณาจักรนูฮาร์ที่ยิ่งใหญ่ นูฮาร์ของเราจะต้องยิ่งใหญ่ไม่แพ้อาณาจักรโพคัสเดิม...พี่ก็จะเกณฑ์ชาวโพคัสทุกคน ให้มาขึ้นทะเบียนเป็นชาวนูฮาร์ แต่พี่จะไม่ให้เขาอยู่ในสถานะทาสอย่างที่แล้วมา แต่พี่จะให้เขาเป็นชาวนูฮาร์โดยสมบูรณ์ เจ้าว่าดีหรือไม่”

แล้วสิ่งที่ฮัดซันซินบอกออกมานั้น ก็ทำให้ลียาห์ยิ้มออกมาทั้งน้ำตา นางคิดไม่ผิดเลยที่มอบหัวใจทั้งดวงให้เทพบุตรจอมสูรอย่างฮัดซันซินไปจนหมดอย่างนี้ เพราะเขาทำทุกอย่างเพื่อนางจริงๆ

ฮัดซันซิน เมื่อเห็นเมียรักร้องไห้ออกมา เขาก็รีบก้มลงไปกอดปลอบนางทันที

“ลียาห์ เจ้าอย่างร้องไห้นะ เจ้ายังไม่แข็งแรง เดี๋ยวอาการจะแย่เอาได้นะ”

“ท่านพี่...ข้าขอบคุณท่านมากเหลือเกิน ข้ารักท่านพี่มากเหลือเกิน ท่านเป็นทุกอย่างสำหรับข้าจริงๆ หากท่านพ่อรู้ ท่านต้องดีใจมากแน่ๆ”

ท้ายประโยคลียาห์จงใจพูดเสียงเบา ด้วยเพราะตอนนี้นางและสามีไม่ได้อยู่ตามลำพัง ดังนั้นเรื่องของชีคการิมก็ยังคงต้องเก็บไว้เป็นความลับอยู่ดี

“ถ้าอย่างนั้น เอาไว้ให้ลูกของเราโตขึ้นกว่านี้อีกนิด เราค่อยพาหลานไปเยี่ยมท่านตากัน เจ้าก็จะได้บอกเรื่องนี้แก่ท่านพ่อด้วย”

ฮัดซันซินสรุปให้เสร็จสรรพ ซึ่งลียาห์เองก็พยักหน้ารับอย่างปลื้มเปรม เพราะสามีของนางช่างดีกับนาง และเข้าใจนางมากจริงๆ

“เจ้าตัดสินใจได้อย่างชาญฉลาดนักน้องพี่”

องค์อะมานเอ่ยชื่นชมน้องชายอย่างทึ้งจัด คิดไม่ถึงเหมือนกันว่าเจ้าฮัดซันซินมันจะหาทางออกได้ดีมากอย่างนี้

“ถึงโพคัสจะถูกยุบมารวมเข้าเป็นอาณาจักรนูฮาร์ แต่กษัตริย์คนใหม่ของนูฮาร์ก็จะภักดีต่อกษัตริย์แห่งอาราเซียไม่เปลี่ยนแปลง”

“ต่อไปนี้คงจะไม่มีเรื่องบาดหมางใดให้ต้องทำสงครามเข่นฆ่ากันอีกแล้ว และอาณาจักรของพวกเราก็คงจะมีแต่ความสงบสุขเสียที”

องค์อะมานกษัตริย์แห่งอาราเซียเอ่ยขึ้นอย่างมีความหวัง ซึ่งมันก็ช่างไปตรงกับใจของฮัดซันซินผู้ที่กำลังจะขึ้นเป็นกษัตริย์องค์ใหม่ของนูฮาร์เสียเหลือเกิน

ใช่...ต่อจากนี้ไป ทุกอาณาจักรในดินแดนทะเลทรายแถบนี้ คงจะสงบสุขเสียที และชีวิตของเขาก็จะมีความสุขกับครอบครัวอันอบอุ่น ที่เขาสร้างขึ้นมาเอง ยิ่งฮัดซันซินมองไปรอบๆ ห้อง ก็ทำให้เขาได้เห็นว่าความรัก ที่เขาโหยหามตลอด มันก็อยู่รอบๆ ตัวของเขานี่เอง

ไม่ว่าจะเป็นท่านพี่อะมาน ซึ่งยืนประคองร่างบอบบางของพี่สะใภ้ ที่กำลังอุ้มหลานอยู่ในอ้อมอกอย่างแสนเอ็นดู แล้วก็ยังเหล่าคนสนิททั้งแม่นมดะห์ จามิล ซาละห์ และเจ้าซาลัม ที่กำลังล้อมวงมุ่งดูลูกชายของเขา ที่ถูกพี่สะใภ้ของเขาอุ้มอยู่กันอย่างตื่นเต้น

ถึงแม้ว่าเจ้าซาลัมองครักษ์คนสนิทของเขา มันจะดูให้ความสนใจกับนางกำนัลซาละห์พอๆ กับลูกชายของเขาไปหน่อยก็ตาม ซึ่งฮัดซันซินก็พอจะมองออกหรอกว่า เจ้าซาลัมมันคิดยังไงกับนางกำนัลสาวหน้าตาจิ้มลิ้มคนนั้น เพราะเขาเองก็เคยผ่านช่วงเวลานี้มาก่อนเช่นกัน แล้วให้พลางนึกในใจว่า หากเจ้าซาลัมมันมาเอ่ยปากกับเขาเมื่อไร เขาก็จะจัดงานแต่งงานให้ทั้งสองอย่างใหญ่โตทีเดียว ให้สมกับที่เจ้าซาลัมเป็นองครักษ์ร่วมเป็นร่วมตายกับเขามานาน

ตอนนี้หัวใจของจอมสูรสัมผัสถึงความรักในทุกๆ รูปแบบ เพราะแค่เพียงเขาเปิดใจยอมรับ ยอมทำความเข้าใจ เขาก็จะเห็นมันได้เอง เหมือนกับตอนนี้ ที่เขาได้เห็นความรักในหลากหลายรูปแบบ กำลังล่องลอยส่งกลิ่นหอมหวนอยู่จนเต็มห้องนี้

“ท่านพี่ ข้ารักท่าน”

จู่ๆ เสียงหวานของลียาห์ก็เอ่ยบอกรักสามีขึ้นมา จึงทำให้คนรักเมียทนไม่ไหว ก็ต้องบอกรักกลับไปเพื่อไม่ให้น้อยหน้ากัน

“พี่ก็รักเจ้าลียาห์ รักเจ้ามาก จะรักเจ้าไปตลอดจนวันตาย และก็จะบอกรักเจ้าอย่างนี้ทุกวัน”

“ข้าจะเชื่อดีไหมน้า....”

“ถ้าเจ้าไม่เชื่อ พี่ก็ยินดีให้เจ้าพิสูจน์พี่ไปตลอดชีวิตเลย ดีไหมยอดรัก...”

                ฮัดซันซินเอ่ยบอกออกมาอย่างหนักแน่นจริงจัง เพราะเขาเองก็ตั้งใจจะให้นางอยู่พิสูจน์คำพูดของเขา ไปตลอดทั้งชีวิตอย่างนั้นจริงๆ เขามั่นใจเหลือเกินว่า จนตราบลมหายใจสุดท้ายของจอมสูรอย่างเขา ก็จะยังคงรักลียาห์ เทพธิดาผู้แสนงดงามสำหรับเขาอย่างนี้ไปตราบนานเท่านาน...

THE END

....................................................................................

สำหรับเรื่องนี้...ต้องขอลาจอกันไปแต่เพียงเท่านี้นะคะ ^__^

หวังว่านักเขียนตัวเล็กๆ คนนี้ จะสร้างความอิ่มเอมให้นักอ่านทุกท่านนะคะ

มิ่งจะเปิดให้อ่านได้ถึง วันเสาร์ที่ 13 ต.ค. 61 ตอนเที่ยงคืน แล้วจะขอติดเหรียญแล้วหน่าาาา

รีบตามอ่านกันเร๊ววววว แล้วพบกันเรื่องต่อไปค่ะ  เลิฟ ยูววว์

...............................................................................................................................


จากดราม่าฝั่งพระเอก ขอย้ายมา ดราม่าฝั่งนางเอก 🤘😉

จาก "ชีคจอมอสูร" #ชีคจอมอสูร ทางเราจะขอส่งไม้ต่อให้ "ชายานอกหัวใจ"

#ชายานอกหัวใจนักอ่านท่านที่ลำไยนางเอกกันไปแล้ว

ไปค่ะ คราวนี้มิ่งจะพาไปลำไยฝั่งพระเอกกันบ้าง😂😂😂

รับรองว่าหน่วงได้ใจ ครบรสและซาบซึ้งกุมหัวใจเหมือนเดิมจ้าา 2****

เรื่องนี้มิ่งแต่งมาแก้กัน ดูจากปกก็รู้ เกียมทิชชูค่ะ #ดราม่าต่อไม่รอแล้วนะ 555 🤣🤣🤣

***​แล้วจะทยอยลงนะคะ ฝากติดตามด้วยคร้าาาาา






ความคิดเห็น