email-icon

ขอบคุณสำหรับการเข้ามา "คอมเม้น" เป็นกำลังใจให้ไรท์ ถ้า "ติดดาว" ให้จะเป็นกำลังใจให้ไรท์มากๆ เลย

ตอนที่ 3 ไม่เมา ไม่เลิก

ชื่อตอน : ตอนที่ 3 ไม่เมา ไม่เลิก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 7k

ความคิดเห็น : 15

ปรับปรุงล่าสุด : 04 พ.ย. 2561 22:03 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 3 ไม่เมา ไม่เลิก
แบบอักษร

"น้องแปดเจ้าจะรีบไปใย อยู่กับข้ากับเสด็จแม่ก่อนมิได้หรือ" หลงกงหลี่ถามขึ้นขณะที่มองหลงหลาน​มู่ ในชุดเกาะสีดำลวดลายพยัคฆ์อยู่บนเสื้อเกาะ มาลาเป็นสีเงินพู่สีดำ เตรียมขึ้นม้าสีดำสนิท ม้าตัวนี้ชื่อว่า ผิงอัน รบเคียงข้างเขาเรื่อยมา

"ข้าจะรีบกลับมาพะยะค่ะ พี่ใหญ่รอฟังข่าวดีได้เลยพะยะค่ะ ฝากบอกน้องเสี่ยวเอ่อร์ด้วย ว่าข้าไปก่อน ข้าไม่ได้ไปหานาง ข้ากลัวว่างานจะน้อยใจเอาได้" 

"เจ้านี่นะ ลืมกระทั้งน้องหญิง ขอให้โชติดีกลับมาปลอดภัยได้รับชัยชนะ" 

"เจ้าคงลืมว่ามีข้าเป็นพี่ชายไปแล้วซินะ หลงเอ่อร์" คนที่พูดขึ้นมาคือ องค์ชายรอง หลงหลี่หวาง

"ข้าขออภัยด้วยพี่รอง พี่สี่ พี่เจ็ด ที่ข้าไม่ได้ไปตำหนักของพวกท่าน" หลงหลานมู่มองที่พี่ชายอีกสามคนที่เป็นพี่น้องต่างมารดา

"บ้านเมืองสำคัญ แต่เจ้าก็ต้องรักษาตัวด้วยน้องข้า เจ้ายังไม่มีเมียมีลูกสืบสกุลหลงของเรา" องค์ชายสี่ หลงอั้นหมิง

"กระหม่อมจะรีบกลับมา จะรวบรวมสามแคว้นให้เป็นหนึ่งเดียว ให้เป็นของเราให้จงได้"


"นี่คือเมืองลี่จูเมืองหลวงของแคว้นเย่ว์พะยะค่ะ การตรวจตราแน่นหนา" แม่ทัพมู่ที่ยืนเยื้องไปทางด้านหลังหลงหลานมู่

"พ่อหนุ่มมาทำอะไรแถวนี้ เจ้าคงมาต่างเมืองซินะ" ชายชราคนหนึ่งถามขึ้นมา แล้วมายืนต่อหน้าหลานหลงมู่ วันนี้เขาใส่ผ้าแพรสีดำทั้งชุดและรัดเกล้าสีดำทำให้เหมือนกับชาวบ้านให้มากที่สุด เพื่อไม่ให้เป็นที่สะดุดตาของผู้คน

"ใช่ ข้ามาหาญาติที่ไม่ได้เจอกันมานาน แล้วที่เมืองนี้ตรวจเข้มงวดไหม" หลงหลานมู่เอ่ยถาม

"ไม่หรอกนะ มันไม่ใช่ช่วงสงครามกับแคว้นมู่ ช่วงนั้นของกินหาอยากพลเมืองไม่สามารถออกไปไหนได้เลย ทุกสิ่งทุกอย่างแพงขึ้นไปหมด" 

"ขอบคุณท่านมากผู้เถ้า ข้าต้องเข้าเมืองก่อนนะ" หลงหลานมู่บอกกับชายชรา

"โชติดีนะ พ่อหนุ่ม"

หลานหลงมู่และแม่ทัพมู่เดินไปที่ประตูเมืองและตรวจรอรับการตรวจ


แม่ทัพมู่บอกรายเอียดของเมืองให้หลงหลานมู่ฟัง เขาได้รับข้อมูลมาจากสายของแม่ทัพมู่เอง

"เราเข้าไปยังโรงเตี๊ยมดีไหมพะยะค่ะ ฝ่าบาทจะได้พักเสียก่อน" แม่ทัพมู่มองโรงเตี๊ยมไป่ถังสุ่ยขนาดใหญ่ที่มีคนเข้าไปมากมาย

"อืมม์" 


รองเท้าและกระเป๋าใบน้อยถูกโยนข้ามออกมาจากกำแพงข้างวัง พร้อมกับหญิงสาวที่แต่งตัวเป็นชายที่ปีนออกมา ตรงนั้นเป็นกำแพงเตี้ยที่อยู่ในสวนท้ายวัง

"ที่นี่ละใครจะห้ามข้าได้ ข้าจะไปใครจะทำไม ขอโทษด้วยนะ หนิงเหม่ยเจ้ารับหน้าไปก่อนแล้วกัน" 


"โรงเตี๊ยมไป่ถังสุ่ย แวะสักหน่อยคงไม่เสียหายอะไร" หญิงสาวเดินเข้าไปในโรงน้ำชา แล้วเดินไปที่โต๊ะว่าง มีผู้ชายสูงวัยเข้ามาทักทายนาง

"รับอะไรดีขอรับคุณชาย" 

"ข้าขอหมั่นโถวกับน้ำชา" หญิงสาวนั่งลงบนเก้าอี้ ปรับเสียงให้ใกล้เคียงผู้ชายให้มากที่สุด แล้วชายสูงวัยก็เดินไป

"ช่วยด้วย...ช่วยด้วย..." เสียของหญิงสาวที่โดนลากเข้ามาในโรงเตี๊ยม แล้วมีลูกน้องอีกสามสี่คนตามเข้ามาด้วย

"เถ่าแก่เปิดห้องด้านบนเลยข้าจ่ายไม่อั้น เสี่ยวหนิง เจ้าจะดิ้นจะร้องไปทำไมเล่า เดี๋ยวเจ้าก็เป็นเมียข้า" ชายหนุ่มบอกกับหญิงสาวที่เขาจับมา

"เจ้าปล่อยนางไปซะ" หญิงสาวที่แต่งชุดผู้นั่งฟังจนลุกขึ้น

"เจ้าไม่เกี่ยวเงียบปากไป" 

"ถ้าจะไม่ดีแล้วละฝ่าบาท เรากลับกันเถอะพะยะค่ะ" แม่ทัพมู่เอ่ยบอกหลงหลางมู่

"เดี๋ยวก่อน ข้าอยากรู้ว่าหนุ่มน้อยนั้น จะทำเยี่ยง" หลงหลานมู่พูดเบาๆ

"จะไม่ปล่อยนางใช่หรือไม่" หญิงสาวในชุดผู้ชายเข้าตรงไปสู้กับชายคนนั้นและชายอีกสามสีคนก็รุมนาง คนในร้านต่างวิ่งหนีไปกันหมด

"หมาหมู่นี่หว่า" หลงหลานมู่เข้าไปช่วยนาง และแม่ทัพมูก็เข้าไปช่วยผู้เป็นนาย ไม่ช้าพวกคนที่จับหญิงสาวเพื่อจะชำเรา ก็ล่าถอยไป

"ฝากไว้ก่อนเถอะ" หัวหน้าของพวกมันก็หนีไปพร้อมกับลูกน้อง

"แม่นางเจ็บหรือไม่" หญิงสาวเข้าไปประครองเสี่ยวหนิงที่อยู่ที่พื้นไร้เรียวแรงเหมือนคนโดนยาที่ทำให้นางมึนงง

"ข้าไม่เป็นอันใด ข้าขอบคุณพวกท่านมากๆ บุญคุณครั้งนี้ เสี่ยวหนิงต้องตอบแทน ท่านผู้มีพระคุณชื่ออันใดหรือ" 

"เอ่อคือ...ข้าชื่อจั่นลู่" ซุนหลี่ตอบนาง

"ส่วนข้าชื่อหมิงมู่ และนี่เฉินหลี่" หลงหลานมู่ตอบนาง

"ทำไมมันต้องทำร้ายเจ้าเล่า" ซุนหลี่ถามนาง

"พวกมันจับข้ามา เพราะข้าติดหนี้มันห้าสิบตำลึง มันจึงจะเอาข้ามาชำเรา" หญิงสาวพูดไปน้าตาก็ไหลริน

"นี่ข้าให้เจ้าไปจ่ายพวกมัน และที่เหลือก็เอาไปตั้งตัวชะ" ซุนหลี่ส่งถุงแดงให้นางที่อยู่ตรงเอว

"ขอบคุณท่านมาก แต่ข้า..." 

"รับไป" หญิงสาวส่งให้กับมือนาง

"ขอบคุณท่านมากจริงๆ" 

"เฉินลี่ข้าวานเจ้าไปส่งนางด้วย เดี๋ยวใครจะมาทำร้ายนางอีก" หลงหลานมู่หันไปบอกแม่ทัพมู่

"ขอรับ" แม่ทัพมู่ก้มโค้งให้หลงหลานมู่

"เชิญแม่นาง" แม่ทัพมู่บอกนาง นางก้มโค้งให้กับเขา

"เจ้ากล้าหารมากเลยนะ พ่อหนุ่มน้อย" หลานหลินมู่ เอ่ยชมซุนหลี่

"ข้านะไม่ได้เก่งอะไรหรอกนะ ข้าแค่เสี่ยงดวงด้วย" ซุนหลี่บอกกับชายหนุ่ม

"ข้าอยากมีเพื่อนที่กล้าหารเช่นเจ้า เรามาเป็นเพื่อนกันได้หรือไม่" หลานหลินมู่ถามนาง

"ได้สิสหาย ข้าก็ไม่ค่อยมีเพื่อน" หญิงสาวยิ้มให้ชายหนุ่ม

"ข้าก็เช่นกัน เถ่าแก่ข้าขอเหล้าสองไห แล้วเรียกลูกค้ากลับมา ข้าจะจ่ายข้าเสียหายให้ท่านทั้งหมด ข้าจะฉลองให้กับการเป็นสหายกับเจ้า" ชายหนุ่มมองหน้าหญิงสาว

"ว่าแต่ทำไมเจ้าต้องใส่หน้ากากด้วยเล่า" ชายหนุ่มมองหน้ากากสีเทาที่ไม่มีลวดลาย

"ข้ามีรอยแผลเป็นขนาดใหญ่และหน้ากลัวจึงมิอยากให้ใครเห็น" หญิงสาวบอกปัดเขา

"แผลใหญ่ขนาดไหนหรือหน้ากลัวเท่าใด ข้าก็มิกลัวเพราะเจ้าเป็นสหายข้า" ชายหนุ่มบอกกับนาง

"ไปดื่มกันเลยดีกว่า" หญิงสาวบอกปัดชายหนุ่ม

"ได้ ไม่เมา ไม่เลิก" หญิงสาวยิ้มให้ชายหนุ่ม


"เอาอีก...เอาอีกหมิงมู่...เอาอีก" ซุนหลี่บอกชายหนุ่มแล้วหัวเราะคิก

"ข้าเริ่มเมาแล้วนะจั่นลู่" ชายหนุ่มเอาแขนหนุนหัวพาดกับโต๊ะ

"ดื่มเป็นเพื่อนข้าก่อนซิหมิงมู่ เฉินหลี่ข้าไม่เห็นเจ้าดื่มกับข้าเลย สหายข้าเมาแล้วเหมือนหมาจังเลย" หยิงสาวใช้มือเขี่ยมือหลงหลานมู่

"เขาไม่ดื่มกับเจ้าหลอก เขาต้องดูแลข้า" หลงหลางมู่ใช้มือจับมือนาง

"เอ้าเหรอ เสียดายจัง" 

"มือเจ้านิ่มจัง" 

"มือข้าเป็นแบบนี้มาตั่งแต่เด็ก" หญิงสาวบอกชายหนุ่ม

"ข้าต้องไปนอนแล้ว ไปนอนด้วยกัน" ชายหนุ่มบอกนาง

"ไม่...ข้ามีบ้านต้องกลับ" หญิงสาวพูดอ้อแอ้

"เจ้าเมาขนาดนี้ ไปนอนกับข้าเถิด" ชายหนุ่มบอกหญิงสาวที่มีอาการอ้อแอ้ไม่ต่างกัน

"ก็ได้ ไปกันเลย" หญิงสาวลุกขึ้นช้าๆ เซเล็กน้อย

"เจ้าเหมือนหมาขาเป๋เลย" ชายหนุ่มลุกขึ้นมีแม่ทัพมู่คอยประคอง เขาไม่เคยองค์ชายแปดเมาพึ่งจะเคยเห็นวันนี้เป็นครั้งแรก

"แม่ทัพมู่ ข้าเดินเองได้" หลงหลานมู่บอกแม่ทัพมู่แล้วสะบัดแขน

"ท่านว่าอะไรนะ แม่ทัพอะไร" หญิงสาวถามหลงหลานมู่

"อย่าใส่ใจเลย ไปนอนกันเถอะสหาย ข้าง่วงแล้ว" ชายหนุ่มโอบไหล่นาง นางสะบัดตัวทันที เพราะไม่มีใครใช้มือโอบไหล่นาง

"เจ้าเป็นอันใดหรือเจ้าเป็นผู้หญิง" ชายหนุ่มหรี่ตาลงมองใบหน้านาง

"เปล่าไปกันเถอะ" หญิงสาวก้าวเดินพร้อมเขาไปยังห้องนอน


นิยายฟรี ขอมากกว่า 5 เม้นนะจ๊ะ

1 เม้น 1 กำลังใจ

ความคิดเห็น