ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 35 บอดี้การ์ด

ชื่อตอน : ตอนที่ 35 บอดี้การ์ด

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.3k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 01 ม.ค. 2562 06:42 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 35 บอดี้การ์ด
แบบอักษร


บ้านของนายทหารยศใหญ่กำลังวุ่นวาย เมื่อบุตรสาวคนเดียวผู้ที่โตเป็นสาวสวยสดในอายุยี่สิบหกปีหายไปจากบ้านตัวเองเพราะผู้เป็นบิดากำลังจะหาคู่ให้

“ยัยหนูไปไหน”

“เอ่อ” เหล่าแม่บ้านหลบตาทันที

คุณเดชาได้แต่ถอนหายใจพรืด หลังจบคดีคราวนั้นก็ต้องดูแลบุตรสาวเป็นพิเศษ จ้างบอดี้การ์ดเป็นสิบๆ นาย

ไม่ได้เว่อร์ที่จ้างเยอะ แต่บุตรสาวของเขาป่วนจนไม่มีใครทนอยู่ขอลาออกไปหมด เปลี่ยนมาหลายคนก็ไม่มีใครอยู่ทนสักที

“สวัสดีครับท่าน” นายตำรวจหนุ่มผู้เป็นสายลับและช่วยเคลียร์ทุกอย่างให้จบเดินเข้ามา

ก่อนจะรายงานตัวและขอสมัครเป็นบอดี้การ์ดโดยให้เหตุผลว่าเบื่องานราชการ

“ม้าใช่ไหม”

สินธพทำความเคารพก่อนจะมองไปทั่วโถงบ้าน

“ครับท่าน”

“เจ้าตัวแสบไม่อยู่ จริงๆ มีนัดทานข้าว”

“ท่านครับ ผมขออนุญาต”

“หืม” จู่ๆ คนตรงหน้าก็คุกเข่าลงสร้างความสงสัยแก่นายทหารใหญ่ไม่น้อย

“ท่านเลิกจับคู่ให้คุณหนูเถอะนะครับ”

“ทำไม” นึกโมโหอย่างไม่รู้สาเหตุ ตาขวาก็กระตุกยิกๆ

“คุณหนูจินตนา เป็นภรรยาของผมครับ”

จบคำของสินธพ หน้าชายหนุ่มก็หันตามแรงเหวี่ยงหมัดหนักๆ ของคุณเดชา

“เอาปืนมา” ร่างของคนอาวุโสกว่าสั่นเทิ้ม นิ่งกว่าถูกกระตุกหนวดเสือ เมื่อคนรุ่นลูกมาคุกเข่าแล้วบอกว่าได้บุตรสาวของเขาเป็นภรรยา

มันคงไม่เคยตาย

“มึงตอบมาว่าเมื่อไหร่”

สินธพถูกล็อคตัวโดยมีคุณเดชาเล็งปลายกระบอกปืนมาที่ศีรษะ

“ตอบสิวะ”

“ตั้งแต่ ตอนนั้นครับ”

ปัง

จบคำ ปืนก็ลั่นหนึ่งครั้งโดยถากเข้าไปที่ไหล่ซ้าย

นี่มันเล่นลูกสาวเขาตั้งหลายปีก่อนเลยหรือ ยิ่งคิดยิ่งโมโห

“พ่อ” จินตนาที่ได้รับสายจากแม่บ้านรีบกลับมาทันที เมื่อปลายสายบอกแค่ว่าพ่อเธอจะฆ่าคนตาย

เพราะรีบร้อนจึงไม่ได้ดูว่าพ่อเธอยิงใคร ได้แต่ไปยืนขวางไว้เท่านั้น

“พ่อทำอะไรคะ”

“จินนี่ มันใช่ไหมที่ทำให้ลูกสาวของพ่อไม่สดใสเหมือนก่อน”

ตะขิดตะขวางใจมานานแล้ว

บุตรสาวของท่านมักจะเหม่อลอยบ่อยๆ ดูมีความสุขแต่แววตากลับไม่เป็นเช่นนั้น แต่พอจะถามก็มักถูกบ่ายเบี่ยง

จินตนาค่อยๆ หันไปมองคนที่เธอยืนขวางไว้

ชายหนุ่มที่เธอไม่รู้เหมือนกันว่าเธอรู้สึกยังไงกับเขา แต่สภาพคนตรงหน้าทำเธอหยีหน้านิดๆ

ใบหน้ารวมทั้งเนื้อตัวบอบช้ำ บ่งบอกว่าได้กินยำเท้าไปเรียบร้อย

แถมไหล่อีกข้างก็ถูกยิงมีเลือดอาบ นิดๆ ด้วย

“ปล่อยเขาเถอะนะคะพ่อ ตายมาพ่อจะติดคุก หนูไม่อยากถูกแยกจากพ่ออีกนะคะ”

เธอเอ่ยก่อนจะเดินเข้าไปหาผู้เป็นพ่อ

“มันวอนตาย”

จินตนากอดผู้เป็นพ่อแน่น

“กล้าดียังไงมาบอกว่าได้ลูกสาวพ่อแล้ว มันสมควรโดน พ่อน่าจะยิงตัดขั้วหัวใจมันซะ”

จินตนาส่ายหน้า ก่อนจะกอดบิดาแน่นขึ้น

คุณเดชาพยักหน้าให้คนของตนปล่อยสินธพ

“ไปซะ ถ้ามึงยังไม่อยากตาย”

“ฆ่าผมเถอะครับ” อีกคนเอ่ยเสียงสั่น ไม่ได้สั่นเพราะกลัว แต่กำลังสั่นเพราะเสียใจ “อยู่มาจนถึงทุกวันนี้ ผมก็เหมือนคนตายอยู่แล้ว”

การที่แอบมองดอกฟ้ามันช่างน่าสมเพช

ไม่แม้จะกล้าเข้าไปทักทาย ได้แต่ทำตัวกร่างในมุมมืด

คอยเฝ้าดูแลดอกฟ้า เพื่อรอว่าสักวันจะมีคนที่คู่ควรมารับไปดูแล

แต่ยิ่งเฝ้ามอง หมาวัดอย่างเขายิ่งทรมาน การมองเห็นคนที่ตัวเองมั่นใจว่ารู้สึกยังไงกำลังยิ้มให้ชายอื่นมันช่างเจ็บปวด

แม้จะเป็นเพื่อนร่วมงานเขาก็ยิ่งหวง

การจากกันที่ไร้ความเข้าใจ ความผิดที่เขาเคยทำเหมือนเป็นสิ่งที่บอกว่าเขาไม่ควรเข้าไปใกล้เธอ

เพราะยิ่งใกล้ เธอก็จะหม่นหมอง ไม่สดใสเหมือนอยู่กับคนอื่น

แต่การทำอย่างนั้นมันก็เป็นเรื่องยาก พอรู้ว่าบ้านของคุณเดชาเปลี่ยนบอดี้การ์ดเพราะไม่ถูกใจบุตรสาวจึงเสี่ยงมาสมัครดู

มาอยู่ให้เธอขุ่นเคืองสายตา แม้จะห้ามตัวเอง แต่ใจกลับบอกว่าเขาต้องมา

เขาทนไม่ได้หรอก ถ้าเธอจะไปกับคนอื่น เขายังไม่พยายามเลย ขอโอกาสสักครั้งนะเด็กดี

“แกอยากตายจริงๆ ใช่ไหม”

“ครับ”

สินธพทรุดตัวลง เขาคุกเข่า น้ำตาค่อยๆ ไหลอย่างห้ามไม่อยู่

“แต่ก่อนตาย ผมอยากจะบอกว่า ผมขอโทษ อโหสิกรรมให้พี่ม้าคนนี้ด้วย”

เอ่ยจบก็หลับตาอย่างรอคอย

ถ้าเพียงกระสุนนัดเดียว เขาคงตายง่ายดาย คงดีกว่าทุกข์ทรมานแบบนี้

รอเนิ่นนาน นอกจากจะไม่ได้สัมผัสกับความเจ็บปวดแล้วยังมีแต่ความเงียบสงัด

พร้อมสัมผัสที่แผ่วเบาบนแก้มสองข้าง

“เจ็บไหมคะ” เสียงถามที่แสนอ่อนโยนพร้อมใบหน้าหวานที่เป็นห่วงเป็นใยช่างเป็นภาพที่เหมือนความฝัน

เขาคงจะตายไปแล้วจริงๆ

แม้จะตายก็คงเป็นการตายที่น่ายินดี อย่างน้อยก็ได้รับความห่วงใยจากคนที่เขาแสนรัก

แบบนี้สินะ ที่เรียกว่าตายตาหลับ

ฟรึบ

เกิดความโกลาหลอีกครั้ง เมื่อบอดี้การ์ดที่พึ่งมารายงานตัวสลบกลางบ้านจนต้องหามส่งโรงพยาบาล

จินตนามองผู้เป็นพ่อตาละห้อย

“หนูรักเขาค่ะพ่อ”

เป็นประโยคที่เธอบอกผู้เป็นพ่อที่สะบัดหน้าหนีอย่างงอนๆ แต่ก็ยอมให้เธอเดินเข้าไปใกล้คนที่นั่งหลับตารอความตาย

เขาใจเด็ดทีเดียว

เธอรู้คนอย่างคุณม้าไม่กลัวตาย แต่เธอต่างหากที่เป็นคนกลัวเขาตาย

ถ้าเขากลับมาเพียงเพราะรู้สึกผิด เธอคงปล่อยให้พ่อยิงเขาสักนัดสองนัดเล่นๆ ไปแล้ว

แต่เขา เป็นบอดี้การ์ดของเธอนี่นา

“น้องสาวคนสวย” ชีวิตในมหาวิทยาลัยต่างมีคนมากมายเข้ามาหาเธอพร้อมคำเอ่ยแซว

“กลับบ้านกับพี่ไหมจ้ะ” เธอยังจำหน้าคนที่เอ่ยแซวได้ดี เพราะวันต่อมาต่างพาหันหลบหน้าหลบตาแถมหน้าตายังช้ำอีกด้วย

กว่าจะเข้าใกล้ไปถามพวกเขาได้ก็เล่นเอาเหนื่อย เพราะทุกคนต่างขยาด

“อย่ามายุ่งกับพวกพี่เลยนะ ไม่อยากโดนกระทืบ”

“นั่นน่ะสิ พวกพี่ก็แซวขำๆ อะ ใครจะไปรู้วะว่าจะมีคนหวงขนาดนี้”

“ตกลงพวกพี่โดนใครต่อย” พอเธอถามคำนี้ทุกคนก็หลบตาไม่ยอมเอ่ยอะไร

เธอต้องซุ่มเงียบสังเกตอยู่นาน นานจริงๆ แต่ก็พอรู้แล้วว่าใคร

จนตอนทำงาน เขาก็ยังอยู่เป็นเงาทำตัวเป็นบอดี้การ์ดให้เธอ เพราะฉะนั้น การจะมีคนของพ่อหรือไม่มี เธอก็ปลอดภัย

“น้ำ ขอน้ำ” เสียงคนที่ยังไม่ตื่นเต็มตาแต่ปากก็ร่ำร้องขอน้ำดื่ม

“มาแล้วค่ะ” หญิงสาวยื่นหลอดให้ชายหนุ่ม

“อึก” สินธพค่อยๆ ลืมตามองไปรอบๆ ก่อนจะมองคนใจดีที่เอาน้ำให้ดื่ม

“สงสัยจะตายไปแล้วจริงว่ะ” เขายิ้มอย่างยินดีเมื่อเห็นว่าคนที่อยู่ท่ามกลางความขาวโพลนคือผู้หญิงที่เขามอบหัวใจให้จนหมด

“พูดแต่ตายๆ สงสัยจะอยากตายจริงนะคะ” เสียงที่เอ่ยเย้าตอบกลับทำเขาขมวดคิ้ว

“หรือฝัน”

“ฝันดีไหมคะ เฮ้อ” เขามองภาพที่ยากจะเชื่อก่อนจะค่อยๆ หยิกที่แก้มตัวเองแรงๆ ทีนึง

“ซี๊ด เจ็บ” คนตัวโตลูบแก้มตัวเองปอยๆ ก่อนจะมองคนที่นั่งข้างเตียงจ้องเขาตาแป๋วอย่างอึ้งๆ

“สมน้ำหน้า หยิกตัวเองทำไมละคะ” เธอยื่นมือเล็กๆ นั่นลูบแก้มเขาก่อนจะส่งยิ้มให้

“เรื่องจริงเหรอเนี่ย” คล้ายคนที่ตายแล้วได้เกิดใหม่มากกว่า

“จะจีบไหมละคะ จินนี่ไม่ว่าคุณม้าหรอก”

“ไม่อยากได้แฟน”

“เอ๊ะ”

“อยากได้เมียมากกว่า”

“ปากดีแบบนี้ ยิงทิ้งจริงๆ ดีไหม” ยังหยอดไม่จบเสียงเข้มก็ดังขึ้น พร้อมกับคนที่เขาควรเรียกว่าพ่อตา เอ่อ ว่าที่พ่อตาเดินเข้ามา

“พ่อ”

“สวัสดีครับ”

“ยังไม่ตาย แต่ก็ใกล้แล้วแหละ” เขายิ้มแหย มาถึงก็แช่งกันเลยน๊า น่ารักจริงๆ ว่าที่พ่อตาเนี่ย

“เอ่อ พ่อคะ”

คุณเดชาไม่คุยกับบุตรสาว แต่จ้องคนที่เดี้ยงอยู่บนเตียงแทน

“ค่าสินสอดจะให้เท่าไหร่”

“ผมมีเงินเก็บจำนวนหนึ่ง ยกให้ทั้งหมดเลยครับ”

“ฉันรู้ว่านายมีเงิน ฉันก็มีเงิน แต่ความจริงใจและจะไม่ทำให้ลูกฉันเสียใจอีกน่ะ ให้เท่าไหร่”

“ชีวิตของผม ครับ” แววตามุ่งมั่น คำสัญญาของผู้ชายที่ยอมเอาชีวิตแลกกับกระสุน แม้จะใช้เวลานานหน่อยกว่าจะสำนึก แต่บุตรสาวเขารักมันแล้วนี่

“เออ” กระแทกเสียงใส่ก่อนจะมองไปที่หน้าลูก “พ่อกลับแล้วนะ”

“สวัสดีค่ะ”

สินธพมองตามจนลับหลังพ่อตา ไม่ใช่ว่าที่แล้ว

“จินนี่”

“คะ”

“ทำไมถึง ถึงยอมให้โอกาสคนสารเลวแบบพี่ละครับ”

“ผู้หญิงชอบคนเลวมั้งคะ” เขาหยีหน้านิดๆ “ก็ ถามว่าโกรธไหม โกรธมากค่ะ แต่ถ้าถามว่าเกลียดไหม ไม่เคยเกลียดเลย”

“ขอโทษจริงๆ ครับ”

“คุณม้า มีเวลาทั้งชีวิตต่อจากนี้ขอโทษจินค่ะ” เขาหัวเราะแห้งๆ “คิดถึงมากเลย”

มองมือเล็กที่กุมมือเขาเอาไว้ เขาก็คิดถึงเหมือนกัน

อยากหายเจ็บหายป่วยแล้ว

แววตาพราวระยับที่ส่งมาทางจินตนาทำเธอยิ้มเก้อเขิน แววตาของเสือเวลาเจอเหยื่อ

“คิดอะไรไม่ดีอยู่ล่ะสิ”

“พี่เปล่า”

“คุณม้า”

“อืม เรียกพี่ม้าดีกว่านะ คุณม้ามันดูสุภาพ หวานๆ แต่ถ้าเรียกพี่ม้า...” เธอทำหน้างงใส่ “มันดูมีกำลังวังชาดี”

เพี๊ยะ

“โอ๊ย” แล้วทั้งสองก็เคลียร์กันยกใหญ่เรื่องหื่นไม่ดูเวล่ำเวลา ส่วนปัญหาหัวใจคงไม่ต้องเคลียร์อะไรให้มากความ

ตลอดระยะเวลาเจ็ดปี มันก็ทรมานสำหรับคนสองคนที่รู้สึกตรงกันมากพอแล้ว

———————

คุณม้าแล้ว แล้วไปหาคุณช้างคุณปลา ค่อยไปจบที่คุณเสือ อดใจรอเสือหน่อยนะคะ

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว