เข้ามาอ่านกันเยอะๆน้า ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่18 บทลงโทษของเด็กดื้อ

ชื่อตอน : บทที่18 บทลงโทษของเด็กดื้อ

คำค้น : บทที่18 บทลงโทษของเด็กดื้อ

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.6k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 02 พ.ค. 2563 19:18 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่18 บทลงโทษของเด็กดื้อ
แบบอักษร

บทที่18 บทลงโทษของเด็กดื้อ 

​คอนโดxxxx 

ธารา พาร์ท 

ถ้าถามว่าตอนนี้ผมอยู่ไหนคงต้องตอบอย่างตามตรงว่าคุกหลวง จะไม่ใช่คุกหลวงได้ไงก็ตอนนี้ผมกำลังรอรับบทลงโทษจากสามีทั้งสามอยู่นี่ไง ข้อหาที่ร้ายแรงที่สุดนั่นคือพาตัวเองและลูกวิ่งไปหาอันตราย 

จะมาว่าผมก็ไม่ได้นะก็ตอนนั้นพอเห็นคลิปที่สามีถูกทำร้ายความนึกคิดและสติของผมก็หายไปในฉับพลันทำให้ผมเลือดขึ้นหน้าจับไอ้บ้านั่นห้อยหัวอย่างที่เห็นนั่นแหละครับ 

แต่ดูตอนนี้สิผมต้องมานั่งรับโทษอย่างน่าสงสาร โทษของผมตอนแรกพวกพี่เขากะจะซั่มผมจนสลบกันไปข้าง แต่พี่คิมหันต์ช่วยผมไว้เขาบอกว่าสามเดือนแรกของการท้องนั่นเสี่ยงมากในผู้ชายผมเลยรอดตัวไปแต่พวกพี่เขาก็สรรหาบทลงโทษมาจนได้ตอนแรกผมก็ไม่ได้คิดอะไรมากแต่พอพี่ออสตินคุยโทรศัพท์เสร็จแล้วเข้ามาถามผม 

"เมียตอนนี้อยากกินอะไรมากที่สุด"มันก็เป็นแค่คำถามธรรมดาทั่วไปใช่ไหมหละทุกคนก็ต้องคิดแบบผม ผมเลยตอบออกไป 

"อยากกินของหวานครับพี่ตินผมอยากกินเค้กทีรมิสุกับน้ำแตงโมปั่นแล้วก็เค้กนมสดครับเพิ่มบราวนี่ด้วยอีกชิ้นก็ดีนะครับ" 

เท่านั้นแหละครับพี่ซีโน่นี่โทรสั่งลูกน้องให้ไปซื้อมาอย่างไวเลยครับผ่านไปแค่ครึ่งชัั่วโมงของที่ผมอยากกินก็มาอยู่ตรงหน้าผมแล้วครับแต่พอผมจะเอือมมือไปหยิบเท่านั้นแหละพี่คิมหันต์ตีมือผมเฉยเลยแต่ก็ไม่ได้แรงอะไรนะครับผมไม่เจ็บซักนิด 

"พี่คิมมาตีมือผมทำไมอ่ะผมจะกินผมอยากกินแล้วอ่ะ" 

"นี่คือบทลงโทษของเราครับห้ามกินของพวกนี้จนกว่าพี่จะลงโทษเราจนพอใจ" 

พอคำตอบออกจากปากพี่คิมเท่านั้นแหละครับผมก็รู้สึกอยากร้องไห้เลยครับ แต่ก็ต้องยอมรับบทลงโทษเพราะตัวเองอารมณ์ร้อนวู่วามเอง ผมนั่งมองของหวานตรงหน้าตาปริบๆแต่ก็ไม่มีใครสงสารผมซักคนจำไว้เลยไอ้ผัวใจร้ายคอยดูนะลูกออกมาจะยุไม่ให้ลูกรักเลยคอยดู  

พอผ่านไปชั่วโมงหนึ่งได้มั้งพี่คิมก็เดินหายเข้าไปในครัวพร้อมกับเอาของหวานผมไปด้วย ผมที่ทำท่าจะค้านก็โดนพี่ซีโน่ดึงให้ไปนั่งบนตักของเขา 

"นั่งนิ่งๆนะครับเดี๋ยวลูกชายพี่ตื่น" 

แต่มีหรือที่ผมจะฟังอยากลงโทษผมดีนักผมจะเอาให้ครางเป็นลูกหมาเลย ผมนั่งบดเบียดสะโพกลงกับแกนกายของพี่ซีโน่อย่างนึกสนุกจนมันตื่นตัวขึ้นมาผมทำแบบนั้นอยู่อีกแปบนึงก็ลุกออกจากตักพี่ซีโน่แล้วเดินเข้าห้องเลยปล่อยให้พี่ซีโน่คร่ำครวญอยู่ที่โซฟาคนเดียว 

"ธารา! เมียกลับมาก่อนมาทำให้เสียวแล้วทิ้งพี่แบบนี้ไม่ได้นะครับมาช่วยพี่ก่อน" 

"ฝันไปเถอะครับ อยากแกล้งผมกันดีนักช่วยเหลือตัวเองไปเลย แบร่!" :P 

"แสบนักนะเราฝากไว้ก่อนเถอะถึงตาพี่เมื่อไรจะกดให้จมเตียงเดินไม่ได้ไปเดือนนึงเลยคอยดู ต้องพึ่งโลกสวยด้วยมือเราสินะเฮ้อ.." 

ผมชะเง้อออกมาดูก็เห็นพี่ซีโน่เดินเข้าห้องตัวเองไปแล้วครับส่วนพี่คิมหันต์ก็ยังไม่ออกมาจากครัวเลยส่วนพี่ออสตินก็นั่งเคลียร์งานอยู่ที่ห้องทำงานเข้าไปป่วนหน่อยดีกว่า 

ห้องทำงาน 

แกร็ก 

ผมเปิดประตูเข้าไปก็เห็นพี่ออสตินกำลังนั่งหน้าดำคลำเครียดอยู่กับเอกสารบนโต๊ะขนาดผมเข้ามาประชิดตัวขนาดนี้แล้วยังไม่รู้ตัวอีก 

"พี่ออสตินครับ" 

"อ้าวธาราเข้ามาตอนไหนครับ" 

"เข้ามาเมื่อกี้นี้เองครับ ว่าแต่เอกสารอะไรครับทำไหมทำหน้าเครียดขนาดนั้น" 

"อ๋อบัญชีของไอซีโน่มันครับ มันให้พี่ลองตรวจบัญชีให้มันอยู่ พอดีพี่เจอจุดที่หน้าสงสัยเข้าน่ะครับดูเหมือนว่าจะโดนยักยอกออกไปหลายล้านแต่ก็ยังหาจุดรั่วไหลไม่ได้ถือว่าพวกที่ยักยอกมันยักยอกกันได้เนียนมาก" 

"ไหนขอผมลองดูหน่อยได้ไหมครับ" 

"จะทำเป็นหรอครับเราเรียนเกษตรมาไม่ใช่หรอ" 

"เรื่องพวกนี้ผมเรียนเพิ่มมาจากป๊ากับปู่ไม่น้อยนะครับ ป๊าบอกว่าเราต้องเก่งรอบด้านเอาไว้ก่อนเพื่อจะได้ทันต่อเล่ห์เหลี่ยมกลโกงจะเจอเข้าในอนาคต" 

"ว้าวเมียพี่เจ๋งจังเลยนะครับแถมเก่งแล้วก็น่ารักมากด้วยสิงั้นมาช่วยพี่หน่อยนะครับ" 

"ได้เลยครับ" 

ผ่านไปสามชั่วโมงเราก็ตรวจสอบบัญชีของบริษัทพี่ซีโน่เสร็จและเงินที่รั่วไหลออกไปก็คือตรงส่วนของการขยายท่าเรือใหม่ที่มีการเบิกจ่ายเกินราคาค่าวัสดุไปมากแถมวัสดุที่ได้มาก็ไม่มีคุณภาพและคนที่ควบคุมดูแลงานนี้ก็คือน้าของพี่ซีโน่ไม่ใช่น้าแท้ๆหรอกนะครับเขาเป็นน้องชายของยัยแม่กำมะลอที่ซี้แหงแก๋ไปแล้วนั่นแหละร้ายทั้งพี่ทั้งน้องเลยแหะ 

"ขอบคุณนะครับธาราที่ช่วยงานพี่แบ่งเบาพี่ได้เยอะเลย" 

"ไม่เป็นไรหรอกครับพี่ออสตินผมเต็มใจทำอยู่แล้ว" 

ผมพูดไปก็เบียดสะโพกไปจนรู้สึกได้ถึงสิ่งที่แข็งตัวอยู่ภายในกางเกง 

"โอ๊ะขอโทษนะครับที่ผมทำมันตื่นซะแล้วยังไงก็ตามสบายนะครับผมขอไปดูพี่คิมก่อน" 

"หึร้ายจริงๆเลยนะเรา เดินระวังๆหน่อยนะครับพี่เป็นห่วง" 

ห้องครัว 

ผมที่เดินมาถึงห้องครัวก็ได้กลิ่นหอมๆของอาหารที่ลอยออกมาจากห้องครัว 

"พี่คิมวันนี้ทำอะไรทานครับ" 

"ทำต้มจืดเต้าหู้ ผัดผักรวมมิตร ต้มยำทะเลแล้วก็ยำวุ้นเส้นรวมมิตรครับ ไปนั่งรอก่อนนะครับอีกแปบเดียวก็จะเสร็จแล้ว" 

"ครับ" 

ผ่านไปสิบนาทีพี่คิมก็ออกมาตามพวกผมไปทานข้าวกันแล้วครับ 

"พวกมึงเป็นอะไรกันท่าทางอิดโรยนะมึง" 

"โดนเด็กแถวนี้แกล้งวะ เมียใครก็ไม่รู้แสบจริงๆ" 

คึคึสมน้ำหน้าอยากแกล้งผมก่อนทำไมเดี๋ยวก่อนเถอะไอ้พี่คิมอีกคนจะเอาให้หนักเลย 

หลังจากทานข้าวเสร็จพี่คิมก็นั่งทำงานอยู่ที่โซฟาจนถึงสามทุ่ม พี่คิมถึงเดินเข้าห้องตัวเองไปอาบน้ำ อ่อผมลืมบอกไปพวกของหวานที่ซื้อมาช่วงบ่ายพี่คิมเขาเอามาให้ผมกินแล้วหลังกินข้าวเสร็จ แต่แบ่งทานนะครับไม่ได้ทานทีเดียวหมดพี่คิมบอกว่าเดียวเบาหวานถามหาซะก่อน  

และตอนนี้ก็ถึงเวลาแห่งการเอาคืนแล้วครับผมเดินเข้าไปด้านหลังพี่คิมแล้วยื่นมือไปจับแกนกายของพี่คิมรูดขึ้นรูดลงแค่แปบเดียวมันก็แข็งสู้มือผมแล้วครับ พอมันแข็งได้ที่ผมที่กำลังจะหนีก็โดนพี่คิมรวบตัวเข้ามาไว้ในอ้อมกอด 

"คิดว่าจะหนีพ้นหรอครับธาราพี่ไม่ได้ใจดีเหมือนไอ้สองคนนั้นนะครับถึงพี่จะมีอะไรกับเราไม่ได้แต่ก็ใช่ว่าเราจะช่วยพี่ไม่ได้นะครับลองดูหน่อยไหมครับไอติมแท่งนี้ก็หวานไม่แพ้กับของหวานเมื่อเย็นเลยนะครับ" 

พูดมาซะขนาดนี้มีหรือที่ผมจะหนีพ้นสุดท้ายผมก็ต้องช่วยพี่คิมจนเสร็จและไม่ใช่เสร็จแค่รอบเดียวด้วยนะตั้งสามรอบแนะเล่นเอาเมื่อยปากเมื่อยมือไปหมดเลยครับ 

กว่าผมจะได้นอนก็ห้าทุ่มแล้วแถมยังต้องมาเสียน้ำเพราะโดนพี่คิมหันต์ลงโทษอีกตายๆกะว่าจะเอาคืนซะหน่อยกลายเป็นว่าผมดันพลาดโดนซะเอง แล้วทั้งผมทั้งพี่ๆสามคนก็นอนกอดกันหลับไปในคืนนั้น 

#น้องธาราเรานี่ก็ไม่เบานะคะเนี่ยแกล้งซะพี่ทั้งสองคลั่งเลย แต่ดันมาเสร็จพี่คิมเราซะได้หุหุ ฝากติดตามและเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ บายๆรักนะจุ๊บุจุ๊บุ 

ความคิดเห็น