email-icon

ขอบคุณสำหรับการเข้ามา "คอมเม้น" เป็นกำลังใจให้ไรท์ ถ้า "ติดดาว" ให้จะเป็นกำลังใจให้ไรท์มากๆ เลย

ตอนที่ 2 นางเป็นใคร

ชื่อตอน : ตอนที่ 2 นางเป็นใคร

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 9.5k

ความคิดเห็น : 19

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ม.ค. 2562 21:24 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 2 นางเป็นใคร
แบบอักษร

"ข้าพึงกลับมาจากเมือนหนานหยาง ทางชายแดนเป็นเยี่ยงไรบ้างแม่ทัพเว่ย"

"ทางชายแดนฝ่ายเราถอนทัพกลับมาแล้วพะยะค่ะ" แม่ทัพเว่ยเป็นแม่ทัพของแคว้นมู่ ทำศึกมาค่อนชีวิตจะเป็นที่ไว้วางใจของฮ่องเต้หลงหมิงตี้

"ให้มันตายใจ ข้าจะนำทัพไปด้วยตัวเอง"

"ท่านอ๋องแปด ท่านพึ่งจะเสด็จกลับมา อย่าพึ่งไปออกรบเลยพะยะค่ะ" แม่ทัพหลี่เป็นอีกคนที่มีบทบาทสำคัญของกองทัพมู่ และเป็นสหายตั่งแต่เยาว์วััย

"ข้าออกรบตั่งแต่อายุสิบห้า เพื่อต้องรวบรวมแผ่นดินทั้งสามแคว้นให้เป็นหนึ่งให้เร็ววัน เพื่อแคว้นของเราและเสด็จพ่อของข้า ตอนนี้เหลือเพียงสองแคว้นคือเย่ว์กับแคว้นอันที่เป็นหอกทิ่มแทงใจข้าอยู่" อ๋องแปดก็คือ องค์ชายหลงหลานมู่โอรสของฮ่องเต้หลงอวี้เฉิน

"ท่านอ๋องแปด กระหม่อมขออนุญาติเข้าไปพะยะค่ะ" ชายคนหนึ่งเดินเข้ามาซึ่งเป็นทหารองครักษ์ของหลงหลานมู่ 

"เข้ามาได้" 

"ทูลท่านอ๋องมีพระราชสาส์นถึงพระองค์พะยะค่ะ" ทหารนั่งคุกเข่าข้างหนึ่งอีกข้างชันเข่ามือยื่นส่งสาน์ส หลงหลานมู่ไม่รอช้าที่จะเปิดสาส์นออกมาอ่าน

สีหน้าเคร่งเคลียดอย่างเห็นได้ชัด

"มีอันใดหรือพะยะค่ะ" แม่ทัพหลี่เอ่ยถามขึ้นมา

"ข้าจะล่วงหน้ากลับลู่ชิงไปก่อนกับทหารฝีมือดียี่สิบคน ส่วนท่านแม่ทัพเว่ยท่านพาทหารทั้งหมดกลับวันพรุ่งนี้" หลงหลานมู่สีหน้าเป็นกังวน

"พะยะค่ะ กระหม่อมจะจัดทหารไปกับพระองค์" แม่ทัพเว่ยรับคำลั่งแล้วออกไป 

"กลับเมืองลู่ชิง พระมารดาประชวรหนัก ข้าจะรีบไปหาพระองค์"


"เฉินกงกงพระมารดาเป็นเยี่ยงไร" พอกลับมาถึงวังหลวงของแคว้นมู่ หลงหลานหลินรีบกลับมายังตำหนักหยางหวงโฮ่วทันที แต่ไม่เห็นพระมารดาของตน

"เอ่อคือ..." 

"ถ้าเจ้าไม่รีบตอบข้า หัวเจ้าได้หลุดออกจากบ่าแน่" คำขู่ของเขาไม่จริงจังนัก แต่ทำให้คนฟังขนลุกถึงกระดูกดำ ถึงใบหน้าเขาจะหล่อจะได้สมญานาม องค์ชายหน้าหยก หรือมีอีกสมญานามว่าพยัคฆ์ร้ายไร้พ่าย

"ผู้ใดมาเอะอะ เสียงดังในตำหนักข้า" หญิงวัยกลางคนเดินออกมาจากห้องบรรทม พร้อมกับนางกำนัลสองคนที่ย่อตัวให้กับองค์ชายตรงหน้าของพวกนาง

"ถวายบังคมเสด็จแม่" หลงหลานมู่คุกข่าข้างหนึ่งชันเข่าข้างหน้าแสดงความเคารพต่อผู้เป็นมารดา

"หลงเอ่อร์ขอให้เจ้า จงมีแต่ความสุข"  

"เสด็จแม่ประชวรอยู่มิใช่หรือพะยะค่ะ แต่ทำไมพระองค์ถึงแข็งแรงเล่าพะยะค่ะ" หลานหลงมู่ถามนาง เขาจึงเข้าไปประครองนางเดินไปนั่งที่แท่นบรรทมในห้อง เขาจึงนั่งบนเก้าอี้ข้างเตียง

"ข้าสบายดีทุกอย่าง หลงเอ่อร์ ข้าแค่อยากเห็นเจ้าเพียงเท่านั้น รู้ไหมแม่คิดถึงเจ้ามากแค่ไหน เจ้าหายไปเกลือบสองปี เจ้าไม่คิดถึงแม่บ้างหรืออย่างไร" นางตัดพ้องเขาด้วยความน้อยใจ ลูกชายคนโตของนางก็มีงานทำมากมาย เนื่องด้วยเป็นรัชทายาทจึงไม่ค่อยได้มาหานาง ส่วนลูกชายคนเล็กของนางก็คือหลงหลานมู่ก็ติดพันกับสงครามไม่รู้ว่าเป็นตายร้ายดีอย่างไง จึงทำวิธีนี้เพื่อเรียกกลับมา

"กระหม่อมอกตัญญู มิสามารถอยู่ดูแลพระมารดาเท่าที่ควร กระหม่อมขออภัยจริงๆ แต่บ้านเมือง กระหม่อมต้องทำให้สำเร็จ รวบรวมสามแคว้นให้เป็นหนึ่งเดียวพะยะค่ะ เพื่อเสด็จพ่อและแคว้นมู่ของเรา"

"ข้ามีเรื่องอยากที่จะบอกเจ้าว่า ราชทูตจากแคว้นลู่ ทางเหนือของเราส่งทูตมาสู่ขอลูกให้อภิเษกกับองค์หญิงหมิ่งหลิว เพื่อเป็นการเจริญไมตรีของทั้งสองแคว้น" 

"พระมารดาท่านก็รู้ว่าชีวิตข้าอยู่กับสงคราม การนองเลือด กระหม่อมมิสมัครใจรักผู้ใดทั้งนั้น มิอยากให้หญิงผู้นั้นต้องรอคอยสามีของนางวันแล้ววันเล่า ว่าเมื่อไหร่สามีของนางจะกลับมา และกระหม่อมมิอยากห่วงหน้าพะวงหลังพะยะค่ะ" 

"ข้าและฝ่าบาทจะมิบังคับเจ้า แต่เจ้าต้องอภิเษกวันใดวันหนึ่ง ข้าอยากให้เจ้าได้มีครอบครัวเหมือนกับเสด็จพี่เจ้าและองค์ชาย องค์อื่นๆ" 

"พระมารดาพะยะค่ะ กระหม่อมต้องไปแล้ว กระหม่อมจะต้องไปเข้าเฝ่าฝ่าบาทและรัชทายาท ของให้พระมารดาทรงพักผ่อนก่อนเถอะพะยะค่ะ" 

"เจ้าก็ไปเถอะ" 

"ทูลลา"

หลงหลานมู่เคารพนางแล้วเดินออกไป

"ข้าจะทำอย่างไงดี เฉินหลิน" นางหันไปถามเฉินกงกงที่ยืนอยู่ข้างแท่นบรรทมอีกฝั่ง เขายิ้มให้กลับนาง


"เจ้าจะไปอีกแล้วหรือ หลงเอ่อร์" 

"พะยะค่ะ การรวมรวมดินแดนจะรอช้ามิได้ กระหม่อมจะรวมสามแคว้นให้เป็นปึกแผ่นในเร็ววัน" หลงหลานมู่ได้บอกกับฮ่องเต้หลงอวี้เฉิน

"เจ้าพึ่งจะกลับมา แม่เจ้าไม่บ่นข้าตายหรือ พ่อลูกกลับมาก็อนุญาติไปออกรพ" 

"กระหม่อมทูลกับพระมารดา พระนางก็มิได้ว่าสิ่งใดพะยะค่ะ" 

"เจ้าก็อยู่เป็นเพื่อนพระมารดาสักพักมิได้หรือ" คนที่พูดขึ้นมาคือรัชทายาทหลงกงหลี่ เป็นพี่ชายที่เกิดจากหยางหวงโฮว่พระมารดาของหลงหลานมู่

"พี่ใหญ่ให้ข้าอยู่กับพระมารดาหรือต้องการขังข้าให้แต่งงานกับองค์หญิงหมิ่งหลิว แห่งแคว้นลู่" หลงหลานมู่ถามกลับไปทันที

"ใช่ ข้าต้องการให้เจ้าอยู่ ตลอดเวลาสองปีกว่าแล้วที่เจ้าติดพันอยู่กับสงคราม" หลงกงหลี่มองน้องชายที่เขารักที่ไม่เคยคิดจะอยู่ในตำหนักแม้นแต่วันเดียว

"ข้าให้เจ้าไปครองเมืองกันลู่เจ้าก็ไม่ไป ข้าให้เจ้าแต่งงานเจ้าก็ไม่แต่ง ข้าไมรู้ว่าจะทำอย่างไรกับเจ้าแล้ว หลงเอ่อร์" หลงอวี้เฉินพูดอย่างหนักใจ เมื่อให้อะไรไปก็ไม่เอา พอให้เงินหรือสิ่งของก็เอาไปแจกจ่ายให้กับทหารในกองทัพและถ้าราชฎรตกยากเขาก็บริจากสิ่งของให้ทันที

"อีกสามวันกระหม่อม จะนำทัพไปบุกแคว้นเย่ว์พะยะค่ะ"


"ท่านอ๋องยังมิบรรทมอีกหรือพะยะค่ะ" คนที่พูดขึ้นมาคือหลี่กงกง เป็นคนดูแลตำหนักของหลงหลานมู่และดูแลความเป็นอยู่ของเขาภายในตำหนัก

"ข้านอนมิหลับ พ่อบ้านหลี่" 

"ท่านอ๋องจะเสวยน้ำโสมหรือน้ำจัณฑ์หรือไม่พะยะค่ะ" 

"ไม่ ข้าไม่หิวขอบใจ"

"กระหม่อมขอล่วงเกินถามองค์ชายสักเรื่องหนึ่งพะยะค่ะ" 

"ว่ามา" 

"เวลาที่ฝ่าบาทบรรมทมหลับสนิท กระหม่อมเคยได้ยินเสียงองค์ชายละเมอ ตั่งแต่กระหม่อมมารับใช้องค์ชาย พระองค์จะละเมอว่า อย่าไปไหน...กลับมาก่อน...แม่นาง กระหม่อมจะได้ยินซ้ำๆ เรื่อยมา"

"ข้าก็ไม่รู้ว่าคนในฝันนั้นเป็นใคร ข้าเห็นเพียงด้านหลังเป็นเพียงแค่ผู้หญิง และเสียงหัวเราะของนางเพียงเท่านั้น ทำให้ข้าอยากจะรู้ว่านางเป็นใคร"

"โบราณว่าถ้าชายนั้นฝันถึงหญิง หรือหญิงนั้นฝันถึงชาย บ่อยๆ มิแน่ว่าคนที่อยู่ในฝันอาจจะเป็นเนื้อคู่ของพระองค์ก็เป็นได้พะยะค่ะ" หลี่กงกงยิ้มให้เขา

"เหลวไหล ข้าจะไม่แต่งงานจนกว่าข้าจะรวมรวมสามแคว้นจนเสร็จสิ้น ส่วนเจ้าไปนอนได้แล้วข้าก็จะไปนอนเหมือนกัน" 

"ส่งเสด็จ" 

หลงหลานมู่เดินเข้าห้องบรรทมไป

"ให้มันจริงอย่างที่ตรัสเถอะพะยะค่ะ แล้วกระหม่อมจะคอยดู"


นิยายฟรี ขอมากกว่า 5 เม้น แล้วจะเข้ามาต่อให้นะ

1 เม้น 1 กำลังใจ

ความคิดเห็น