เมื่อเธอ ดาด้า มีโอกาส​ได้มีชีวิตอีกครั้งแล้วทำไมเธอจะต้องทนแต่งงานตามคำสั่งบิดา และเขา อุนางิ ยูยะชายหนุ่มที่อยู่ๆ ครอบครัวก็ล้มละลายที่ชีวิตก็วุ่นวาย​พออยู่แล้ว กลับต้องมาเจอสาวจอมยั่วที่จ้องจะจับเขารีดน้ำเชื้อตลอดทั้งวัน ...Shadow Black...

ตอนที่ 4 อึ้ง ทึ่ง เสียว NC18++

ชื่อตอน : ตอนที่ 4 อึ้ง ทึ่ง เสียว NC18++

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 14.3k

ความคิดเห็น : 72

ปรับปรุงล่าสุด : 11 ต.ค. 2561 01:10 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 4 อึ้ง ทึ่ง เสียว NC18++
แบบอักษร

"ด้านี่มันเกิดอะไรขึ้น" 

ยูยะเรียกร่างบางในอ้อมแขนพร้อมเขย่าเล็กน้อยเพื่อเรียกสติทว่าวราลีก็ยังคงหลับใหลในอ้อมอกเขาดังเดิม

"ด้านี่เธอ" 

เป็นอีกครั้งที่เขาแทบช็อกสลบไปอีกคนใบหน้าขาวเริ่มแดงระเรือเมื่อปมเสื้อคนไข้หลุดออกเผยให้เห็นอกอวบที่ไม่ได้มีบราเซียปิดกั้นต่อสายตาเขา 

ยูยะพยายามรวบรวมสติ เลี่ยงที่จะไม่มองความเต่งตึงตรงหน้า อุ้มร่างบางในท่าเจ้าสาวก่อนจะพาเข้าไปในศาลเจ้าที่เป็นดั่งบ้านของเขาทันที

'ใจต้องกล้าขนาดไหนถึงไม่ใส่เสื้อในเดินแล้วเพ่นพ่านตอนกลางคืนวะ'

แสงแดดยามเช้าที่สาดส่องทำให้ร่างบางที่นอนหลับรีบหันหน้าหนีเมื่อรู้สึกรำคาญสุดๆ เหมือนอยากให้มีกลางคืนสักยี่สิบชั่วโมง กลางวันแค่สี่ชั่วโมงก็เพียงพอ

"อืมหอมจัง" 

เสียงเซ็กซี่อมยิ้มก่อนจะเปรยเบาๆ เมื่อจมูกได้กลิ่นหอมหวานอ่อนๆ ของสตรอเบอร์รี่ลอยเข้าจมูก ก่อนที่ดวงตาสีน้ำตาลสวยจะค่อยๆ ลืมตาขึ้น 

ใบหน้าสวยขมวดคิ้วเข้าหากันเมื่อรู้สึกปวดศีรษะอย่างรุนแรงจนต้องยกมือขึ้นกุมขมับ

'เจ็บจัง แปลว่าเรากลับมามีชีวิตแล้วสินะ คิดถึงจังร่างเดิมของฉัน'

วราลียกยิ้มด้วยความดีใจก่อนจะมองไปรอบๆ ห้องที่ไม่คุ้นเคยราวกับหลุดมานอนอยู่ในยุคโชกุลดังนั้นก็แปลว่ามันก็ไม่ใช่โรงพยาบาล

ใบหน้าสวยหันมองสำรวจรอบๆ ก่อนจะสะดุดตากับผู้ชายผิวขาวร่างสูงผมและดวงตาสีน้ำตาลในชุดยูกะตะสีขาวนั่งกินสตรอเบอร์รี่อยู่ไม่ไกล 

"คุณยูยะ!!"

เสียงเรียกดังลั่นทำให้ยูยะละสายตาจากหนังสือพิมพ์เล็กน้อยจ้องมองวราลีที่พยายามประคองตัวลุกขึ้นนั่ง 

ดวงตาคมจ้องมองใบหน้าที่ที่มีบาดแผลเล็กๆ เหมือนโดนของมีคมบาดเนื้อตัวฟกซ้ำเกือบทั้งตัว

ทว่าวราลีก็ยังคงความสวยจนชายใดได้อยู่ใกล้ๆ ก็คงใจสั่นหวั่นไหวได้ไม่น้อย ก่อนจะมาหยุดนิ่งที่หน้าอกขาวนวล

'โอ๊ย!! เป็นอะไรของกูเนี่ย'

ใบหน้าหล่อสะบัดไปมาไล่ภาพติดเรทสิบแปดบวกออกจากหัวหันมาสนใจหนังสือพิมพ์อีกครั้ง

"ทำไมด้ามาอยู่ที่นี่" 

"...."

"ด้าควรอยู่โรงพยาบาลไม่ใช่หรอ" 

วราลีถามด้วยความสงสัยจริงอยู่ว่าเธอออกมาข้างนอกแต่ถ้ายูยะมาเจอและพบเธอที่เนื้อตัวเต็มไปด้วยบาดแผลก็ควรพาเธอไปส่งโรงพยาบาลสิถึงจะถูก

"...." 

ทุกคำถามล้วนมีแต่ความเงียบเป็นคำตอบจนวราลีไม่มั่นใจว่าเธอพูดเบาไปรึเปล่าเลยกระเถิบเข้ามานั่งใกล้ๆ ร่างใหญ่

"คุณยูยะได้ยินที่ด้าพูดไหม!!"

"จำเป็นต้องตะโกนขนาดนี้ไหม เปลืองพลังงานเสียง" 

ยูยะบอกเสียงดุ เมื่อวราลียื่นหน้าเข้ามาใกล้ 

"ก็คุณไม่ตอบว่าทำไมด้ามาอยู่ที่นี่"

"เธอเป็นลมอยู่หน้าศาลเจ้า ฉันให้เธอนอนที่นี่เพราะขี้เกียจจ่ายค่ายาเลยไม่พาไปโรงพยาบาล"  

คำตอบที่ได้ยินทำให้วราลีถึงกับอึ้ง กะพริบตาถี่ๆ อย่างไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน

"ถ้าด้าตายขึ้นมาคุณจะทำไง"

"ก็แล้วตายไหมล่ะ" 

ยูยะไหวไหล่เล็กน้อยอย่างไม่แยแส หยิบสตรอเบอร์รี่กินต่อไป

"ฉันโทรหาลีโอผัวเพื่อนเธอให้แล้ว อีกเดี๋ยวมิ้มคงมา ถ้าอยากจะไปโรงพยาบาลก็บอกเพื่อนเธอเอา แล้วที่สำคัญ" 

สายตาคมสีหวานจ้องมองใบหน้าสวยด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง 

"จ่ายค่าโทรศัพท์และค่าห้องให้ฉันด้วยสองพันห้าสิบบาทฉันไม่ชอบช่วยใครฟรีๆ"

"⊙_⊙"  

วราลีถึงกับช็อกหนักมากเป็นครั้งที่สองกับสิ่งที่ได้ยินนอกจากชายหนุ่มจะไม่พาเธอไปส่งโรงพยาบาลเพราะกลัวต้องจ่ายค่ายาให้แล้ว 

ตอนนี้ยังมาคิดค่าเช่าที่เธอพักกับค่าโทรศัพท์ที่โทรบอกสามีเพื่อนเธอให้มารับอีก ทว่ากลับแปลกที่วราลีรู้สึกว่าผู้ชายที่ชื่ออุนางิ ยูยะ คนนี้น่ารัก น่ารักแบบบอกไม่ถูก

"มองอะไร" 

ยูยะเลิกคิ้วถามเมื่อดวงตาสีน้ำตาลหวานจ้องมองเขาไม่กะพริบ ซึ่งวราลีก็ไม่รู้ว่าทำไมเธอถึงละสายตาจากร่างใหญ่ตรงหน้าไม่ได้ หรือเพราะห่างหายกันไปนานถึงสองปี 

ชายหนุ่มมีรูปร่างกำยำมากขึ้นและดูโตเป็นผู้ใหญ่แต่ก็ยังคงความหล่อหวานราวผลไม้เหมือนเดิม ทุกครั้งที่ปากหนาสีชมพูอ่อนงับสตรอเบอร์รี่วราลีรู้สึกร้อนวูบวาบแปลกๆ 

"น่ากิน" 

ประโยคที่ได้ยินทำให้ยูยะขมวดคิ้วจ้องมองร่างบางอย่างต้องการประเมินว่าต้องการจะสื่ออะไร 

"อยากกินหรอ"

"อยากค่ะ"  

ใบหน้าสวยพยักหน้างึกๆ ถ้าเป็นเมื่อก่อนเธอคงต้องกักเก็บความรู้สึกเป็นคุณหนูที่แสนอ่อนหวานนุ่มนวลให้สมกับเป็นลูกสาวคนโตของตระกูล 

แต่ตอนนี้หลังจากผ่านความตายทำให้ได้รู้ว่าชีวิตเราไม่แน่นอน อยากทำหรืออยากพูดก็ควรพูดก่อนที่จะไม่มีโอกาส

"ลูกละสิบบาท"

"ห้ะ!!" 

"ตกใจอะไร" 

เป็นอีกครั้งที่คิ้วหนาขมวดเข้าหากันจนยูยะคิดว่าเช้านี้คือเช้าที่เขามีความงุนงงและสับสนมากที่สุดในชีวิตเมื่อเห็นวราลีทำหน้าเหว๋อใส่อย่างเห็นได้ชัด

 "ก็เธออยากกินสตรอเบอร์รี่ไม่ใช่รึไงฉันขายลูกละสิบบาท จะกินไหมล่ะ" 

วราลีจ้องมองสตรอเบอร์รี่ลูกสีแดงสดที่ถูกยื่นมาตรงหน้า ก่อนจะส่งยิ้มหวานจนยูยะต้องหลบสายตาซึ่งเขาก็ไม่เข้าใจว่าทำไมเขาต้องเขินด้วย เขากลายเป็นผู้ชายขี้อายตั้งแต่เมื่อไหร่กัน

"แพงไปค่ะ งั้นตรงนี้คงราคาถูกกว่าเพราะจะกินแค่ครึ่งลูก" 

ดวงตาสีอัลมอนด์เบิกตากว้างเมื่อมือเรียวนุ่มยื่นมาจับคางเขาให้หันกลับมาเผชิญหน้า 

ก่อนที่ใบหน้าสวยโน้มลงมาช้าๆ เหมือนจงใจทำให้เขาหัวใจวายตาย ริมฝีปากสีชมพูสวยเผยออก

ก่อนจะงับเข้าที่สตรอเบอร์รี่ที่อยู่ตรงปากเขา ริมฝีปากนุ่มสัมผัสกับปากหนาอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้จนยูยะรู้สึกวาบไหวเลือดในกายสูบฉีดจ้องมองใบหน้าสวยที่หลับตาพริ้ม

"อืม~ หวาน" 

วราลีใช้ลิ้นเลียวนริมฝีปากกลืนสตรอเบอร์รี่แสนหวานลงคอจ้องมองคนตัวใหญ่ที่ใช้หลังมือแตะที่ริมฝีปากมองเธอตาโต

"คุณหน้าแดง เขินหรอคะ"

"เปล่าสักหน่อย" ยูยะปฏิเสธเสียงแข็ง 

"เธอหน้าด้านเกินไปต่างหาก" 

เสียงนุ่มบอกตามตรงเมื่อตอนนี้วราลีที่เขาเคยพบเจอแตกต่างไปจากเดิมจนเขาเดาแทบไม่ถูกว่าอันไหนคือนิสัยจริงๆ ของร่างบางกันแน่

ตุบ!!

"เห้ย!! เธอจะทำอะไร" 

ยูยะตกใจถามเสียงดังเมื่อมือเรียวจับไหล่เขากดลงจนนอนเรียบกับพื้นก่อนจะขึ้นทาบทับบนตัวเขา

ใบหน้าสวยคลี่ยิ้มจ้องมองลึกเข้าไปในนัยน์ตาสีหวาน นิ้วชี้เรียวลากไปตามสันกรามผ่านลำคอหนา 

"ด้าตัดสินใจแล้ว" 

มือเรียวสอดแทรกเข้าไปในชุดยูกะตะลูบวนหน้าท้องที่อุดมไปด้วยมัดกล้าม   "ด้าอยากได้น้ำเชื้อคุณยูยะ ได้โปรดมีลูกและแต่งงานกับด้านะ"

"บ้า นี่เธอบะ...อุ๊บ!!"

 ไม่รู้ผีอะไรเข้าสิงหรือดลใจเมื่อในสายตาของวราลีตอนนี้ ยูยะช่างน่ารักและน่ากินแบบสุดๆ ยิ่งได้เห็นใบหน้าหล่อสีแดงระเรื่อนั้นเธอก็ไม่สามารถทนต่อไปได้ 

ริมฝีปากบางสีสวยโน้มเข้าหาปากหนา ที่กำลังด่าทอถึงแม้จะไม่เคยจูบหรือทำกับใครมาก่อนแต่ผู้หญิงที่มีไอคิวถึงร้อยแปดสิบอย่างเธอเรื่องแบบนี้คงไม่เหนือความสามารถ

"อืม~" 

ยูยะครางในลำคอเมื่อปากนิ่มดูดดึงขมเม้มริมฝีปากของเขาก่อนจะงับแรงๆจนเขารู้สึกเจ็บแปล๊บ

แต่น่าแปลกที่ยูยะไม่ได้รังเกียจจูบแสนหวานนี้แต่มันไม่ถูกต้องเมื่อเขาถูกสอนให้เป็นคนให้เกียรติผู้หญิงและวราลีอาจจะเสียใจทีหลังถ้าได้สติ 

ยูยะใช้มือแกร่งจับต้นแขนเรียวเพื่อต้องการจะผลักร่างบางออกเพราะถ้าปล่อยไว้เขาคงไม่จบแค่การโดนจูบ

"คุณจับผิดที่" 

วราลีผละออกจากริมฝีปากหนาบอกเสียงพร่าแสนเช็กซี่จนยูยะที่อยู่ใต้ร่างแทบควบคุมอารมณ์ไม่ไหวขบกรามแน่นจนเป็นสันนูน

แขนแกร่งที่จับตรงต้นแขนนุ่มถูกมือเรียวดึงออก

ก่อนจะถูกวางลงตรงหน้าอกนุ่มหยุ่นที่ใหญ่ล้นมือ จนยูยะหัวใจเต้นรัววิญญาณแทบอยากออกจากร่าง

"ต้องจับและผลักตรงนี้ค่ะ"

"ด้าเธอใจเย็นๆ และตั้งสะ.. อุ๊บ!!"

เสียงเข้มที่กำลังประท้วงเงียบหายเมื่อร่างบางฉกชิมริมฝีปากเขาอีกครั้ง ลิ้นเล็กลากไปตามปากบนของคนตัวใหญ่

ก่อนจะสอดเข้าไปเกี่ยวกระหวัดพัวพันกับลิ้นสากที่เหมือนพยายามหนี 

รสชาติหวานหอมอ่อนๆ ของสตรอเบอร์รี่กระจายอยู่ในปากจนวราลีแทบไม่อยากผละออกถ้าไม่ติดที่เธอต้องหายใจ

"อืม!!~"

เสียงหวานครางในลำคอเพราะถึงแม้เธอจะผละออกจากจูบแสนหวาน

ทว่าตอนนี้กลับเป็นยูยะที่บดขยี้ปากเธออย่างรุนแรง มือใหญ่บีบขย้ำหน้าอกนุ่มที่มีเพียงเสื้อผู้ป่วยบางๆ ขว้างกั้น อย่างเมามัน  

นิ้วชี้สะกิดเขี่ยหัวนมที่แข็งเป็นตุ่มไตจนร่างบางแทบละลายเป็นขี้ผึ้งที่โดนไฟล้น

ยูยะขบเม้มดูดดึงกลีบปากงามอย่างเร่าร้อนก่อนจะงับแรงๆ อย่างต้องการเอาคืนรสจูบที่หอมหวานเปลี่ยนเป็นคาวเมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นเลือด 

เขาไม่ใช่อิฐไม่ใช่ปูนที่จะไม่มีความรู้สึกในเมื่อยั่วนักก็ควรสนองให้เต็มที่

เพล้ง!!

เสียงวัตถุที่หล่นแตกทำให้ยูยะและวราลีสะดุ้งผละออกจากกันแทบทันที 

ดวงตาคมตวัดมองที่มาของเสียงก็เจอ เซสึนะ หลานชายในวัยยี่สิบหกปีที่เป็นคนดูแลความเรียบร้อยของที่นี่กำลังยืนอ้าปากค้าง

"ไอสึนะ!!"

"ไม่ต้องคิดห้ามผมเลยครับนายน้อย เรื่องนี้ต้องถึงหูคุณท่าน"  

เซสึนะยกมือขึ้นห้ามผู้ชายที่เป็นนายน้อยของตระกูลที่ส่งสายตาอาฆาตมาให้เขา

"มึงจะไปฟ้องอะไรพ่อก็เชิญ" 

ยูยะบอกอย่างไม่สนใจว่าเซสึนะจะไปฟ้องหรือไปบอกอะไรบิดาของตนทั้งนั้น 

"แต่มึงต้องจ่ายค่าชุดน้ำชาที่มึงทำแตกมาหนึ่งหมื่นบาท ไม่งั้นกูจะให้มึงไปนอนกลางถนน"

"ไม่จ่ายและจะนอนที่นี่เท่านั้น" 

เซสึนะบอกอย่างยียวนกวนประสาทเพราะรู้ดีว่าคนที่ใหญ่ที่สุดคือ อุนางิ ฮิโรชิ บิดาของยูยะต่างหาก ก่อนจะหันหลังรีบวิ่งออกไปทันที 

"คุณท่าน แย่แล้วนายน้อยเอาผู้หญิงมาปี้ที่ห้องครับ"

"มึงถามกูสักคำก่อนไหม ว่าใครจะปี้ใคร" 

ยูยะตะโกนไล่หลังเอามือขยี้ผมจนฟูอย่างหัวเสียเมื่อเขาถูกใส่ร้ายป้ายสี

ก่อนจะลุกขึ้นเดินมาเก็บกวาดซากถ้วยน้ำชาด้วยใบหน้าเศร้าราวกับมันเป็นของล้ำค่าที่หาได้ยากมีเพียงหนึ่งเดียวในโลกนี้

"คุณยูยะค่อยเก็บ แล้วมาต่อกันเถอะค่ะ"

"ยัยโรคจิต เดี๋ยวแม่งเขวี้ยงเศษกระเบื้องใส่หัวเลยนิ" 

"ทำไมต้องโหดร้ายด้วยคะ ก็คนมันค้างนี่นา"



ผมอยากจะบอกดาด้านางเอกแสนสวยว่า....


ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว