ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 34 ใกล้กันเสมอมา

ชื่อตอน : ตอนที่ 34 ใกล้กันเสมอมา

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.2k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ต.ค. 2561 22:56 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 34 ใกล้กันเสมอมา
แบบอักษร


น้ำหนึ่งปรือตาขึ้นมาตั้งแต่เช้ามืด สมองวิ่งวนทำงานหนักจนน่าใจหาย ความหนักอึ้งที่ศีรษะก็ไม่เท่าร่างกายที่เหมือนจะแหลกละเอียดให้ได้

เสือดุ ขนาดไม่ให้ใช้มือ ยังเล่นเธอจนฟ้าเหลือง ฟ้าเหลืองค่ะ แต่เหลืองของอีกวัน

ดีที่เธอทำเรื่องรายงานตัวในอีกสองสัปดาห์ข้างหน้า ไม่อย่างนั้นบรรดาคนไข้คงสวดยับ

ได้แต่มองไปรอบๆ ห้อง ขยับกายเพียงนิดแต่ปวดไปทั่วร่าง แถมยังแสบไปทั่วถ้ำเพราะคนสูบน้ำใส่ไม่ยั้งเลยสักนิด

พอเธอขอพักก็บอกว่าน้ำตกในถ้ำยังน้อยอยู่ มันยังไม่พอเล่น

เขาเลยเล่นเธอจนยับพอๆ กับผ้าปูเตียงที่เขายึดมั่นไว้ไม่ให้จับตัวเธอ

จะแกล้งเขา ทำไมกลายเป็นตัวเธอเองที่ระบม ส่วนอีกคนหายไปอย่างเงียบกริบ

“ข้าวต้มมาแล้วครับ” สะดุ้งนิดหน่อยเพราะคิดว่าเขาน่าจะเตรียมตัวเพื่อออกไปทำงานแล้ว

“พี่เสือ” เอ่ยเรียกเสียงหวาน แถมยังเรียกชื่อเสียน่ารักจนอีกคนยิ้มรับหน้าบานทันที

“ทานข้าวนะคะ” เขาจัดแจงพร้อมป้อนข้าวต้มให้เธออย่างใจเย็น

“ไม่ไปทำงานเหรอคะ”

“เอ่อ” เขาส่ายหน้า พรางนึกถึงคำพูดที่เขากำลังจะกลับบ้านเมื่อสองวันก่อน

“ผมลาล่วงหน้าให้สามวันได้นะ”

ตอนแรกก็แปลกใจ แต่ตอนนี้เข้าใจแล้ว

สรุปคือ ทุกคนรู้สถานะของเขากับน้ำหนึ่ง และทุกคนก็รู้ด้วยว่าจะเกิดอะไรขึ้นบ้างหลังจากที่เขาและน้ำหนึ่งไม่ได้เจอกันนานถึงเจ็ดปี

ถ้ายัยตัวเล็กรู้ ต้องงอนเขาแน่ๆ

“พี่ลางานครับ” ตอบไปแล้วก็เผลอหลบตา

“อ๋อ เอ่อ” เขามองท่าทีกระอักกระอ่วนของร่างเล็ก “คือว่า”

“ครับ น้ำมีอะไร”

“อยากเข้าห้องน้ำค่ะ” เอ่ยตอบพร้อมกับพวงแก้มที่ขึ้นสีแดงนิดๆ

น่ารัก

“พี่พาไปค่ะ” อดจะพูดหวานๆ กับท่าทีอ้อนๆ นั้นไม่ได้

“โอ๊ย เจ็บ”

เขาขมวดคิ้วมองก่อนจะนึกได้ว่า

อัดสูบรุนแรงและต่อเนื่องไปหน่อย สงสัยถ้ำจะบอบช้ำมาก แต่เขาก็ทายาให้แล้วนะ สงสัยต้องทาซ้ำอีกหลายครั้ง

“มองอะไรคะ” เมื่ออุ้มเธอมาถึงห้องน้ำ ยัยตัวเล็กก็ถามเสียงสั่น

“ทำธุระเลยค่ะ พี่จะรอตรงนี้”

“ไม่เอาค่ะ”

“อายเหรอคะ”

“ออกไปนะคะ คนจะเข้าห้องน้ำ”

“อายทำไมคะ เรื่องธรรมชาติ”

“พี่หมอเสือ”

“อ่า ครับๆ” ยอมล่าถอยเมื่อเธอเอ่ยเสียงเขียว แต่หน้างอคอหัก

“เสร็จแล้วค่ะ” รอสักพักเสียงเล็กก็เอ่ยเรียก เขารีบไปอุ้มร่างเล็กกลับมาวางบนเตียง

“ยังเจ็บอยู่ไหมคะ”

มือเล็กดึงผ้าห่มมากองไว้เพื่อปิดหน้าตัวเองก่อนจะพยักหน้ารับ

“งั้นพี่ทายาให้นะคะ”

เขากลับมาพร้อมหลอดยา

มืออดที่จะสั่นไม่ได้ เมื่อยาที่ว่าต้องได้ทาส่วนไหน

มันสวยงามน่ามอง พึ่งสัมผัสเอง ชักอยากจะสัมผัสอีกแล้วสิ

“เลิกมองได้แล้วนะคะ” เสียงเอ่ยท้วงดังขึ้นพร้อมหุบขาฉับ “เจ็บอยู่นะ”

“ค่ะ พี่แค่มอง เพราะมันสวย”

“ช้ำหมดน่ะสิ” แล้วก็มุดตัวเองเข้าไปให้ผ้าห่ม

“ให้อภัยคนใจร้ายคนนี้นะคะเด็กดี” จะว่าไป คนตัวเล็กแม้จะอายุมากขึ้นและดูโตขึ้น แต่ก็ยังอายุน้อยกว่าเขาอยู่ดี

ให้ตายสิ ยิ่งคิดยิ่งหวง กลัวว่าเธอจะเบื่อคนแก่แบบเขา ที่นอกจากเจ้าเล่ห์ ก็ไม่มีอะไรดีเลย

“บอกหน่อยสิคะ ทำยังไงถึงจะหายโกรธ” เขาส่งเสียงอ้อนไปให้อีกครั้ง

“บอกก่อนสิคะ ทำไมถึงใจร้ายนัก”

เสียงที่เอ่ยก็ยังดูแสนงอน ดวงตาจ้องมองเขาอย่างรอคอยคำตอบ

“ไม่คิดถึง ไม่เป็นห่วงกันเลยหรือคะ หรือยังเกลียดกันอยู่”

โธ่ น้องน้อยของพี่เสือ ถ้าพี่เสือโกรธเกลียด น้องคงไม่เจ็บปวดโอดโอยจนเข้าห้องน้ำเองไม่ได้แบบนี้หรอก

“ฟังพี่นะคะคนดี จากหัวใจของนายเสือ พี่เสือของน้องน้ำหนึ่งคนนี้ ไม่ได้เกลียดน้องน้ำเลยค่ะ แต่ทั้งรักทั้งหลง ทั้งคิดถึงใจจะขาด”

เขาจับมือเล็กไว้แน่น น้ำตามันตื้นๆ จะร้องออกมาให้ได้

มีตั้งมากมายหลายล้านคำที่อยากบอกเธอ

แต่มันอธิบายได้เท่านี้จริงๆ

“น้ำหนึ่ง โกรธพี่ไหมคะ”

“เรื่องไหนคะ น้ำมีเรื่องโกรธพี่เสือเยอะแยะเลย” เขาระบายยิ้มกับคำตอบและท่าทีแสนงอนนั้น

“พี่เคยทำร้ายจิตใจน้ำ เคยดูถูกศักดิ์ศรีและตัวตนของน้ำ เคย..”

มือเล็กยื่นไปกุมใบหน้าของเขาไว้

น้ำหนึ่งนะหรือจะกล้าโกรธเขาไม่ว่าจะเรื่องอะไร

คนอย่างเธอน่ะเหรอจะเกลียดพี่เสืออย่างเขาได้ ถ้าทำได้แบบนั้น เสือแบบเขาคงออกลูกเป็นลิงแล้ว

“น้ำเป็นทาสของพี่เสือ มาตั้งแต่เป็นนายพยัคฆ์ นักเรียนดีเด่นแล้วค่ะ”

พยัคฆ์ดึงคนตัวเล็กขึ้นมากอด เป็นอ้อมกอดที่ไม่แน่น แต่กลับอบอุ่นจนเกินบรรยาย

“บอกหน่อยสิคะ ทำไมถึงได้ทิ้งกันนานขนาดนี้”

เขาแค่ยิ้มก่อนจะส่ายหน้า

จะไม่เอ่ยบอกว่าเขาไม่เคยไม่ไปหาเธอ แม้แต่วันที่เธอจะเดินทางไปสนามบินเขาก็ยืนหลบในที่ๆ หนึ่ง

ที่ที่มองเห็นเธอเต็มตาและหัวใจ

“รู้ไหมคะ ทำไมน้ำกลับมา”

ร่างเล็กขยับออกก่อนจะเผยยิ้มแล้วยื่นโทรศัพท์ตัวเองให้เขา

ภาพมากมายจากกล้องวงจรปิดของโรงพยาบาล

มุมที่กล้องจับได้ที่สนามบิน

เขาใส่ใจเธอขนาดนี้ แม้วิธีการจะดูทำร้ายความรู้สึกไปหน่อย แต่นั่นเป็นเครื่องยืนยันว่า ตลอดเวลาที่เธอรู้สึกว่าเขาอยู่ข้างๆ เธอไม่ได้คิดไปเอง

เขาอยู่ข้างเธอจริงๆ แม้แต่ปีสุดท้ายที่เธอกลับไทย

“ดูนี่สิคะ” เธอเลื่อนภาพที่มีนักศึกษาแพทย์เดินสวนกันกับเขา “ก่อนที่พี่เสือจะกลับมาที่นี่”

พยัคฆ์ยิ้มทั้งๆ ที่น้ำตาค่อยๆ ไหล

คงมีแค่ตอนที่เธอเรียนอยู่สวีเดนสินะ ที่ไม่ได้อยู่ด้วยกันจริงๆ

ตลอดที่อยู่ประเทศไทย เขาและเธอมักจะได้เคียงข้างกันเสมอ

“พี่รักน้ำนะคะ”

“น้ำก็รักพี่เสือค่ะ แล้วก็” หญิงสาวยื่นเมลล์ลึกลับที่ตั้งชื่อผ่านการคัดกรองมาได้ยังไงไม่รู้ “ใครคะ”

“แฮ่” หัวเราะแห้งส่งให้

“โรแมนติกเกิน ทำอะไรแบบนี้ก็เป็นด้วย” เขาคิดถึงนี่นา ได้แต่ส่งรูปดอกไม้สวยๆ ความหมายดีๆ ไปให้ แต่ไม่กล้าจะพิมพ์ข้อความใดๆ ลงไปสักคำ

“ตอบพี่หน่อยสิคะคนดี” เอ่ยเรียกคนตัวเล็กเสียงหวาน

“คะ?”

“พี่เกือบหัวใจวาย น้ำไปจำอะไรพวกนั้นมาจากไหน”

เขาหมายถึงท่าทียั่วยวนและความเร้าร้อนที่เธอมอบให้เขา

บอกตรงๆ เขาสุขจนแทบกระอัก

หญิงสาวหลบสายตาก่อนจะยิ้มเขินอาย

เพื่อนที่อยู่สวีเดนแหละสอนเธอ ร่ำๆ จะพาเธอใจแตกให้ได้ แต่เธอยืนยันว่าตัวเองมีแฟนแล้ว และจะกลับไปหาเขาโดยที่ระหว่างนี้จะไม่คบกับผู้ชายคนไหนและไม่เกินเลยกับใครเด็ดขาด

เพื่อนตัวดีเลยบังคับสอนเธอเรื่องนี้อยู่ดี โดยบอกว่า

เธอต้องกลับมาพิชิตแฟนตัวเองให้อยู่หมัด เผื่อกลับไปแล้วเขามีคนอื่นจะได้เขี่ยคนอื่นทิ้ง

เธอแม้จะมั่นใจว่าเขาไม่มีใคร

แต่ก็ยังทำตาม เพราะลึกๆ ในใจก็คิดถึงเขามากเหมือนกัน

จะให้ตอบว่าเพื่อนสอนก็กระดากปาก แต่ถ้าจะให้ตอบว่าเป็นความต้องการของเธอเองก็ละอายใจ

“ไม่บอกค่ะ แต่ยืนยันได้ น้ำไม่เคยเป็นของใคร”

“หืม”

“นอกจากพี่เสือคนเดียว”

พยัคฆ์แทบละลาย ตายอย่างสงบไหมล่ะไอ้เสือ

เมียกลับมาคราวนี้ นอกจากจะเอาใจเก่ง ยังอ้อนและหยอดเก่งอีกด้วย

“น้ำ”

“คะ?”

“อยากมีลูกเสือไหมคะ” คำถามตรงๆ ทำอีกคนแก้มแดงปลั่ง

“น้ำยังไม่พร้อม”

“คนดี เวลาเล่นน้ำตก ถ้าอยู่ในป่าลึกที่มีถ้ำ มันก็จะมีลูกเสือด้วยนะคะ” เขาตะล่อมไม่เลิก ก่อนจะต้อนให้กวางน้อยหมดหนทางหนี

“พี่เสือขา” เอ่ยเรียกอีกคนเสียงอ้อน “ให้น้ำทำงานก่อนนะคะ ลูกเสือ ค่อยมีนะคะ”

“ก็ได้ค่ะ” เขาตอบตกลงอย่างใจดีจนเธอโล่งใจ “เราจะได้มีเวลาฝึกซ้อมเรียกลูกเสือไงเนอะ”

พลาดอีกครั้งแล้วน้ำหนึ่ง

คราวนี้นอกจากฟ้าเหลืองก็ไม่รู้ต้องเจอกับอะไรอีก

คุยกับคนหื่น คุยยังไงเธอก็แพ้อยู่ดี

สรุปแล้วคือเลิกเกลียดกันแล้วใช่ไหม โอ้ย เขาก็ยุ่มย่ามกับร่างกายเธอจัง คิดอะไรไม่ออกแล้ว

——————-

น้องน้ำ เลิกเกลียดไหมไม่รู้ แต่อิพี่ซ้อมเรียกลูกเสือแล้ว

มีความเกาะแกะเมีย ไม่ต้องทำมันละงานเนี่ย

เสือเป็นคนโยงเก่ง

อย่าพึ่งไปไหนนะคะคนอ่าน ใกล้จบแล้ว อย่าทิ้งฉันไว้กลางทาง น๊าาา

รัก

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว