เมื่อเธอ ดาด้า มีโอกาส​ได้มีชีวิตอีกครั้งแล้วทำไมเธอจะต้องทนแต่งงานตามคำสั่งบิดา และเขา อุนางิ ยูยะชายหนุ่มที่อยู่ๆ ครอบครัวก็ล้มละลายที่ชีวิตก็วุ่นวาย​พออยู่แล้ว กลับต้องมาเจอสาวจอมยั่วที่จ้องจะจับเขารีดน้ำเชื้อตลอดทั้งวัน ...Shadow Black...

ตอนที่ 3 ฝากให้เธอช่วยดูแล

ชื่อตอน : ตอนที่ 3 ฝากให้เธอช่วยดูแล

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.7k

ความคิดเห็น : 68

ปรับปรุงล่าสุด : 09 ต.ค. 2561 17:32 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 3 ฝากให้เธอช่วยดูแล
แบบอักษร

"คุณพระ!! นมใหญ่มาก" 

รัตติยาร้องด้วยความตกใจมือนิ่มลองบีบๆนวดๆ ด้วยความอึ้ง เมื่อร่างจริงๆของเธอเป็นเพียงผู้หญิงตัวสูงถึงร้อยแปดสิบเซ็นติเมตรและคงได้รับฮอร์โมนเพศชายมาอย่างเหลือล้นเพราะหน้าอกหน้าใจแค่พอมีไม่ได้ตูมต้ามแบบร่างที่เธอสิงอยู่ตอนนี้

"ด้าโอเคไหมลูก" 

มาลายื่นมือไปแตะไหล่ลูกสาวเบาๆ อย่างนึกเป็นห่วงเมื่อตอนนี้วราลีลูกสาวที่สุดแสนจะเป็นกุลสตรีหายไปอย่างสิ้นเชิง

"งะ งั้นเดี๋ยวแม่ไปตามหมอมาให้นะ"    

คุณหญิงมาลา ที่เห็นลูกสาวกำลังทำอนาจารต่อหน้าครอบครัวถึงกับช็อกแทบเป็นลม

รีบตีแขนสามีที่ยืนอึ้งไม่ต่างกันก่อนจะออกแรงลากออกไปนอกห้องทันที

"รอด้วยค่ะ เพ็ญขอไปด้วยคน" 

รัตติยาหันไปมองตามร่างของคุณหญิงทั้งสองและชายร่างท่วมที่รีบวิ่งออกไปจากห้องด้วยสีหน้ามึนงง 

ก่อนจะหันมองผู้หญิงผิวขาวหน้าตาจิ๋มจิ้มแนวสาวหมวยที่ยืนจ้องเธอนิ่งเหมือนกับมีเรื่องจะพูดกับเธอ

"มีอะไรรึเปล่ายัยหมวย"

"ห้ะ!!" 

คิ้วสวยถึงกับเลิกขึ้นสูงเมื่อสรรพนามที่ วราลี เรียกเธอนั่นเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เธอคือ วิภาดา ปัทมนันท์ ชื่อเล่นว่า ของขวัญ 

น้องสาวต่างมารดาของผู้หญิงที่นั่งบีบนวดหน้าอกตัวเองอยู่บนเตียงตอนนี้ แต่เธอเป็นเพียงลูกสาวของภรรยารองที่ไม่ได้จดทะเบียนสมรสแต่อย่างใด

"พี่ด้าโอเคนะคะ"

"โอ๊ย!! โคตรโอเคเลยอะ ตอนนี้โอเคมาก มากกว่าสองปีที่แล้วซะอีก ซี้ด!!~" 

รัตติยาบอกด้วยรอยยิ้มก่อนจะหยิกเข้าที่แขนตัวเองร้องซีดซ๊าดเมื่อรู้สึกเจ็บ นี่คือความจริงไม่ได้ฝันแต่อย่างใด

"นี่ยัยหมวยหยิบน้ำให้หน่อยสิฉันหิวน้ำ" 

วิภาดาทำเพียงพยักหน้ามองวราลีที่เปลี่ยนเป็นลูบตามสีข้างด้วยใบหน้าหวาดระแวง

รัตติยาในร่างวราลียื่นมือไปหยิบแก้วน้ำจากวิภาดาขึ้นมา จ้องมันเขม็งด้วยมืออันสั่นเทา ราวกับน้ำสีใสคือยาพิษเมื่อหัวใจเธอเต้นตุบตั๊บๆ ก่อนค่อยๆ ยกน้ำขึ้นดื่มทีละนิดช้าๆ อย่างกับต้องการซึมซับรสชาติ

"น้ำ ฮึก ฉันกินน้ำได้ ฮือ!!"

"เอ่อ พี่ด้าขวัญไปช่วยตามหมออีกคนดีกว่านะคะ" 

วิภาดาบอกด้วยเสียงร้อนรนไม่สามารถอยู่ในห้องผู้ป่วยพิเศษนี้ได้อีกต่อไป เมื่อวราลีดื่มน้ำไปร้องไห้ไปจนเธอคิดว่าอาจจะต้องเปลี่ยนโรงพยาบาลให้พี่สาวโดยด่วน

"สงสัยกินน้ำมากไปปวดฉี่จัง" 

เสียงเซ็กซี่บอกกับตัวเองเมื่อเธอดื่มไปถึงสามแก้ว มือเรียวยกขึ้นกุมหน้าท้อง พยายามประคองร่างที่เต็มไปด้วยรอยฟกซ้ำลงจากเตียง 

ทว่าก่อนขาเรียวจะได้ลุกเดินไปห้องน้ำประตูห้องก็ถูดเปิดออก รัตติยาในร่างวราลีจ้องมองคุณหมอที่เดินเข้ามาใบหน้าถูกปกปิดด้วยหน้ากากอนามัยสีขาวมิดชิด แต่แปลกที่ไม่ได้มีใครตามเข้ามาด้วยสักคน

"ขอฉีดยาสักครู่นะครับ"

"อ่อค่ะ แล้วคนอื่นละคะ" 

ใบหน้าสวยพยักหน้า ก่อนจะถามด้วยความสงสัยแต่คำตอบที่ได้กลับมีเพียงความนิ่งเงียบจนหัวใจคนตัวเล็กกระตุกวูบเมื่อรู้สึกไม่ชอบมาพากล

'ดูหนังมากไป ไม่มีอะไรหรอกยัยเรน'

ร่างบางปลอบใจตัวเองเมื่อเธอจะตายอีกไม่ได้ มิฉะนั้นดวงวิญญาณเธอจะหายไปตลอดการ

ราวกับไม่เคยมีเธอเกิดขึ้นและรวมไปถึงเธอจะไม่มีวันได้เกิดใหม่อีก

ดวงตาสีน้ำตาลจ้องมองเข็มฉีดยาที่ถูกหยิบออกมาถูกจ่อลงไปที่สายน้ำเกลือ

แกร็ก!!

"คุณหมอรีบเข้ามาดูลูกผมด่วนเลยครับ"

 รัตติยาในร่างวราลีขมวดคิ้วเมื่อคุณหมอที่กำลังจะฉีดยาให้เธอสะดุ้งสุดตัวจนเข็มฉีดยาหล่น

หมับ!!

"เดี๋ยว!! แกไม่ใช่หมอใช่ไหม" 

มือเรียวรีบคว้าคอเสื้อของหมอจอมปลอมไว้จ้องมองด้วยสายตาอาฆาตแค้น

"ปล่อย!! ปึก!!"

"โอ๊ย!!" 

เสียงเข้มตะคอกใส่ดังลั่นก่อนจะผลักร่างบางอย่างแรงจนล้มลงบนพื้นเข็มน้ำเกลือถูกกระชากจนหยุดออก

ความเจ็บปวดแล่นเข้าร่างอีกครั้งโดยเฉพาะหลังมือที่เริ่มมีเลือดไหลออกมาจน รัตติยาในร่างวราลีไม่มีแรงเหลือพอที่จะวิ่งตามไป

"ว้ายตายแล้ว!!" 

เสียงกรีดร้องของมาลาดังลั่นเมื่อเห็นลูกสาวที่รักเพียงคนเดียวนั่งทรุดลงกับพื้น หัวใจคนเป็นแม่รู้สึกเจ็บปวดจนน้ำตานองหน้า

"จับ มะ มันให้ได้"

ประโยคสุดท้ายที่รัตติยาในวราลีสามารถพูดได้เมื่อความเจ็บเข้าเล่นงานจนสติเริ่มเลือนรางก่อนจะดับไป

รัตติยาในร่างวราลีนอนหลับไปยาวนานตื่นมาอีกครั้งก็พบว่าตะวันตกดินไปอีกรอบเป็นที่เรียบร้อย 

ร่างบางที่เนื้อตัวเต็มไปด้วยบาดแผลนอนคิดไม่ตกกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นแต่เธอก็ไม่สามารถหาคำตอบได้ว่าทำไมผู้หญิงที่เธอสิงร่างถึงโดนจ้องทำร้ายถึงกับจะฆ่าจะแกงกันได้ลงคอ 

และตอนนี้เธอค่อนข้างมั่นใจว่าทั้งหมดไม่ใช่อุบัติเหตุแน่นอน

"ไม่รู้ด้วยแล้ว กรรมใครก็คนนั้นต้องมารับ เรนไม่เกี่ยวด้วยสักหน่อย"

 รัตติยาลุกขึ้นนั่งจริงว่าเธอดีใจที่เหมือนมีชีวิตให้อีกคราแต่ถ้าการมีชีวิตที่ต้องเสี่ยงตายเธอก็ขออยู่เป็นผีดีกว่า

"ก่อนอื่นต้องไปหาเจ้เจ้าของร่าง" 

รัตติยาในร่างวราลีบอกกับตัวเองพยายามประคองร่างอันบอบซ้ำออกจากห้องพิเศษช้าๆ 

ดวงตาสวยกวาดตามองดวงวิญญาณมากมายที่นั่งร้องไห้บางและเดินกันขวักไขว่ แม้จะมีร่างให้สิงสู่ทว่าผียังไงก็คือผี และย่อมเห็นผี 

"โอ๊ย!! เจ็บจังห้องฉุกเฉินก็อยู่ไกลซิบ"

ฟันล่างที่เรียงตัวสวยงับเข้าริมฝีปากล่างเมื่อรู้สึกเจ็บแทบเดินไม่ไหว ขาเรียวสวยหยุดยืนตรงห้องฉุกเฉินมองตรงไปยังบานประตู 

เธอคิดว่าถ้าวิญญาณวราลียังอยู่คงจะต้องโผล่มาในห้องฉุกเฉินเป็นแน่เหมือนกับที่เธอมักจะโผล่ไปยืนกลางถนนในสถานที่ที่เธอได้เสียชีวิต

"ฮือ ฮือ!! ฉันอยากกลับบ้าน ฮึก!!" 

เสียงร่ำไห้ที่ดังมาจากข้างห้องฉุกเฉินทำให้รัตติยาในร่างวราลีเดินเข้าไปหา ดวงตาสีน้ำตาลจ้องมองวิญญาณที่อยู่ในชุดกระโปรงสีแดงกำลักคุกเข่าร้องไห้อยู่ก่อนจะคลี่ยิ้มบางๆ

"เจ้ด้าใช่ไหม"

เสียงเรียกที่เหมือนกับเสียงของเธอไม่มีผิดทำให้วราลีเงยหน้าขึ้นมองดวงตาคมเบิกกว้างเมื่อเห็นเธออีกคนกำลังยืนยิ้มอยู่

"ธะ เธอคือผีเด็กคนนั้นหรอ"  

วราลีถามเสียงสั่นลุกขึ้นยืนจ้องหน้าของตัวเองด้วยความอึ้งก่อนจะเปลี่ยนเป็นโกรธ

"เอาร่างฉันคืนมานะยัยผีเด็กขี้ขโมย" 

"หือเรนนี่นะขี้ขโมย" 

รัตติยาในร่างวราลีเลิกคิ้วสูงชี้นิ้วเข้าหน้าตัวเอง 

"แล้วไหนบอกว่าอยากตาย"

"ไม่อยากแล้ว ได้โปรดคืนร่างให้ฉันเถอะนะ ฮึก ฉันขอร้อง" 

วราลีปล่อยน้ำตาไหลอาบแก้มเมื่อตอนนี้เธออยากกลับไปมีชีวิตใจแทบขาด 

นี่คงเป็นครั้งแรกที่เธอเข้าใจสุภาษิตที่ว่า ไม่เห็นโรงศพไม่หลั่งน้ำตา ก็วันนี้

"ผลักหนูสิ" 

รัตติยาในร่างวราลีบอกเสียงเรียบ 

"ผลักแรงๆ ให้เหมือนกับตอนที่เจ้ผลักหนูเข้าร่างเพียงแค่นี้เจ้ก็จะได้ร่างคืน"   

"แค่นั้นจริงหรอ" 

รัตติยาในร่างวราลีพยักหน้ายืนยันเมื่อเธอเคยคิดลองเข้าสิงคนมานับไม่ถ้วนแต่ไม่เคยสำเร็จเลยสักครั้ง 

ดังนั้นเธอคิดว่าสิ่งที่ทำให้เธอมาอยู่ในร่างนี้ได้คงเพราะวิญญาณเจ้าของร่างเป็นคนผลักเหมือนกับยินยอมมอบร่างให้เธอได้ใช้

"แล้วเธอจะเป็นยังไงต่อไป" 

"ไม่รู้สิ คงล่องลอยวนไปอย่างที่ทำมาตลอดสองปี" 

วราลีจ้องมองผีเด็กน้อยในร่างของเธอที่ฉีกยิ้มหวานมาให้

ทว่ามันดูเศร้าจนเธอรู้สึกใจหาย สองปีเลยหรอที่ต้องทนเป็นผี นี่เธอแค่วันเดียวก็แทบเสียสติ

"เอาเร็วสิเจ้ผลักแรงๆ "  

รัตติยาในร่างวราลีปิดตาลงยอมรับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น

นั่นคือการเป็นผีอีกครั้ง ทว่าทุกอย่างกลับเงียบเธอไม่รู้สึกถึงแรงผลักแม้แต่น้อยดวงตาสวยจึงค่อยๆ เปิดขึ้นอีกครั้ง

"เรน" 

วราลีเรียกผีสาวที่สิงอยู่ในร่างเธอด้วยรอยยิ้ม 

"เรนมีสิ่งที่อยากทำหรือคนที่อยากเจอรึเปล่า"

"ก็ต้องมีดิเจ้ ไม่งั้นคงไปเกิดนานแล้ว" 

"งั้นใช้ร่างฉันไปหาคนๆ นั่นเถอะ อย่างน้อยขอให้ฉันตอบแทนเธอสักนิดก็ยังดี"

 วราลีบอกด้วยรอยยิ้ม แตกต่างกับรัตติยาในร่างของเธอที่ยืนทำหน้างงกับคำพูดของเธอว่าเรื่องที่ต้องการตอบแทนคือเรื่องอะไร

จนวราลีอดขำไม่ได้ นี่หน้าเวลาเธองงเป็นแบบนี้หรอเนี่ย

"คืองี้ฉันอยากตอบแทนที่เรนทำให้ฉันรู้ว่าชีวิตมันมีค่า ฉันจะไม่พูดคำว่าอยากตายอีก และจะใช้ชีวิตให้คุ้มค่าสุดๆ ไปเลย" 

"คิดได้ก็ดี เรนดีใจด้วย"


รัตติยาในร่างวราลีหนีออกมาจากโรงพยาบาลอย่างทุลักทุเลแต่ดีที่มีผีเป็นคนดูต้นทางให้ทำให้หนีออกมาได้สำเร็จ

"อยากกินก๋วยเตี๋ยวหรอเรนถึงมาที่นี่" 

วราลีหันไปถามรัตติยาที่อยู่ในร่างของเธอ ก่อนจะตกใจเมื่อ เห็นว่าผีเด็กน้อยกำลังร้องไห้

"ฮึก อยากกินมากๆ และอยากกอดมาก ๆด้วย เพราะ ฮือ!!" 

รัตติยาในร่างวราลีพยายามกลืนก้อนสะอื้นลงคอ ยกมือขึ้นปาดน้ำตาออก

"ผู้หญิงคนนั่นคือแม่เรนเอง" 

ร่างกายที่บอบซ้ำพยายามก้าวไปหามารดาที่เธอคิดถึงแทบขาดใจ   

"ขอเส้นเล็กน้ำตกหมู ขอพิเศษหมูเยอะนะ...'แม่' " 

คำว่าแม่ดังก้องอยู่ในใจรัตติยาอยากจะเรียกมารดาแทบขาดใจแต่ทำไม่ได้

"รอเดี๋ยวนะถ้วยสุดท้ายพอดี ว้ายตายแล้ว!!" 

นวลละอองที่มองหมอก๋วยเตี๋ยวก่อนจะหันมามองลูกค้าเสียงเซ็กซี่

ถึงกับตกใจเมื่อเห็นหญิงสาวอยู่ในชุดโรงพยาบาลเนื้อตัวเต็มไปด้วยบาดแผล ใบหน้าสวยซีดเซียวจนเธอตกใจ

"ให้ป้าเรียกรถพยาบาลไหมหนู"

"ไม่ค่ะ"

รัตติยาในร่างวราลีส่ายหน้าพัลวัน 

"ฮึก!! ได้โปรดทำให้หนูกินเถอะนะคะ" 

รัตติยาในร่างวราลีข้อร้องทั้งน้ำตาเมื่อมันคืออาหารมื้อแรกและมื้อสุดท้ายก่อนที่เธอจะได้กิน

"งะ งั้นนั่งก่อนจ้ะ" 

นวลละอองบอกเมื่อเห็นน้ำตามากมายไหลอาบแก้มนวล รีบจูงมือเรียวนั่งลงที่โต๊ะ น่าแปลกที่เธอกลับรู้สึกอย่างกับได้กุมมือลูกสาวอีกครั้ง

รัตติยาในร่างวราลีนั่งรอไม่นานก๋วยเตี๋ยวแสนน่ากินก็ตั้งตรงหน้า หมับ!!

"แม่ เอ่อ ป้านั่งเป็นเพื่อนหนูได้ไหม"

นวลละอองจ้องมองใบหน้าหวานที่น้ำตาเริ่มคลออีกครั้งพร้อมกับมือ นิ่มที่จับต้นแขน

"ก็ได้จ๊ะ"

"อร่อยมากอร่อยจริงๆ ขอบคุณมากนะคะ"  

รอยยิ้มแสนหวานฉีกกว้างตักก๋วยเตี๋ยวคำแล้วคำเล่าเข้าปาก ก่อนจะยกซดจนหมดเกลี้ยง 

"กินเก่งขนาดนี้ระวังอ้วนนะ" รัตติยาในร่างวราลีจ้องมองใบหน้าของมารดาที่ส่งยิ้มมาให้ 

"เดี๋ยวป้าไปเอาน้ำมาให้นะ"

ร่างบางโผเข้ากอดร่างของมารดาที่กำลังลุกขึ้นเมื่อเธอทนไม่ได้อีกต่อไป ดวงตาสวยหลับลงซึมซับความอบอุ่นที่ขาดหายด้วยหัวใจที่พองโต

"ฮึก ขอกอดป้าแบบนี้อีกสักห้านาทีได้ไหม"

วราลีที่ยืนอยู่ข้างๆ จ้องมองการกระทำของรัตติยาด้วยน้ำตา รับรู้ถึงความรักของปีสาวที่มีอย่างแรงกล้า

"ฉันสัญญาว่าจะดูแลแม่เธอให้ดีที่สุดแทนเรนเอง"

"ขอบคุณค่ะ" 

รัตติยาในร่างวราลีบอกกล่าวขอบคุณทั้งมารดาที่ยอมให้เธอกอดโดยไม่ดิ้นหนี และวราลีที่รับปากจะดูแลแม่ของเธอ เท่านี้เธอคงจะไปได้อย่างหมดห่วงสักที

"หนูขอตัวก่อนนะคะ"   

รัตติยาในร่างวราลีบอกด้วยรอยยิ้มก่อนจะหันหลังเดินจากไปช้าๆจนมาหยุดที่หน้าศาลเจ้า อุนางิ ที่เธอมักจะชอบมาเขย่าเซียมซีเพื่อดูดวงแห่งความรักบ่อยๆ

"เจ้ด้าพูดจริงใช่ไหมว่าจะดูแลแม่เรน"

"จริงสิ ไว้ใจได้เลย" 

วราลีเอามือทุบหน้าอกของเธอเหมือนเป็นดั่งคำมั่นสัญญา

"เรนพร้อมแล้ว" 

รัตติยาในร่างวราลีหันหน้าไปเผชิญกับวิญญาณเจ้าของร่าง ที่พยักหน้าให้ช้าๆ ก่อนจะวิ่งเข้ามาผลักเธอเต็มแรง 

ทว่าช่องว่างของการสลับกลับคืนร่างทำให้ร่างของวราลีหมดสติลง

แต่ก่อนที่ร่างบางจะล้มกระแทกพื้นกลับมีแขนแกร่งรั้งเอวบางเข้าสู่อ้อมอกได้ทันท่วงที

เจ้าของร่างสูงกวาดตามองร่างนิ่มในอ้อมแขนก่อนจะเบิกตากว้างด้วยความตกใจเมื่อทั้งเนื้อทั้งตัวของผิวขาวเนียนเต็มไปด้วยบาดแผลและยังเป็นผู้หญิงจอมหลอกลวงที่มักผัดวันประกันพรุ่งอีกด้วย

"ด้านี่มันเกิดอะไรขึ้น!!"




ใจเย็นก่อนสิครับท่านหญิงทั้งหลาย มันแค่เป็นการปูทางเพื่อให้นางเอกได้เห็นคุณค่าของการมีชีวิตและเปลี่ยนจากนางฟ้าเป็นซาตานก็เท่านั้น 

อาละวาดซะผมอยากจะกระโดดไปกัดคอให้เลือดกระฉูดจริงๆ แง่มๆ 

ลงให้ก่อนมาแก้ทีหลังนะครับ


ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว