ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : EP. 2

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 11.7k

ความคิดเห็น : 12

ปรับปรุงล่าสุด : 09 ต.ค. 2561 12:44 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP. 2
แบบอักษร




#MILIN PART

“พี่ลินน~ นี่พี่ซีเจสามีหนู พี่ซีเจนี่พี่มิลินพี่สาวหนูเองค่ะ” ฉันนั่งคุยอยู่กับอิปันเพลินๆ ก็มีเสียงเรียกจากด้านหลังแต่ฉันยังไม่ทันจะได้หันไป ยัยแสบก็เดินเข้ามาหยุดตรงหน้าฉัน แล้วแนะนำสามีตัวเองให้ฉันรู้จัก อึ้มม~ งานดีแฮะ จะว่าไปน้องสาวฉันก็ตาถึงเหมือนกันนะเนี่ย อิอิ

“ยินดีที่ได้รู้จักครับ / ยินดีเหมือนกันจ่ะ^^” ซีเจกล่าวทักทายฉันก่อนที่ฉันจะกล่าวทักทายเค้ากลับไป แต่อิปันนี่สิ เป็นอะไรของมัน เอาเท้ามาสะกิดเท้าฉันยิกๆ

“อะไรของมึงห้ะอิปกรณ์” ฉันถามมันไป พอฉันเรียกมันว่าปกรณ์เท่านั้นแหละ ตานี่โตเท่าไข่ห่านเชียว

“อ้อ! พี่เจคคะ เข้ามาสิคะ” อิปันยังไม่ทันได้ตอบฉันเสียงยัยแสบก็เรียกใครอีกคนเข้ามา ทว่าชื่อที่ยัยแสบมันเรียกทำให้ฉัน รู้สึกชาไปทั้งตัว คงไม่ใช่หรอกมั่งง~ ชื่อนี้โหลจะตาย เราต้องมองโลกในแง่บวกไว้นะมิลิน ฮึ้บ.

“พี่เจคคะ นี่พี่มิลินพี่สาวหนู พี่ลินคะนี่พี่เจคเป็นเพื่อนพี่ซีเจ เป็นหมอที่ดูแลหนูอยู่” ทันทีที่ยัยแสบแนะนำคนชื่อเจคอะไรนั่นจบ ฉันก็นับหนึ่งถึงสามในใจก่อนที่จะหันไป OMG! ทำไมฟ้าต้องเล่นตลกกับฉันแบบนี้ด้วยว่ะ

“มิลิน.. / สวัสดีค่ะ” ไอ่บ้าเจคเรียกชื่อฉันเสียงเบา มันจะไม่มากไปหน่อยเหรอว่ะ ที่จะมาทำตัวสนิทสนมกับฉัน หึ! คิดผิดแล้วเจค

“นี่พวกพี่รู้จักกันเหรอคะ?” ยัยแสบถามขึ้น

“ไม่รู้จักจ้ะ^^ กลับกันเถอะ” ฉันตอบยัยแสบไปแบบทีเล่นทีจริงแล้วลุกขึ้นเดินออกมาจากตรงนั้นตรงไปที่รถทันที สักพักยัยแสบก็เดินออกมา

“พี่ลินเป็นอะไรหรือเปล่าคะ” ยัยแสบถามฉัน

“เปล่าจ่ะ พี่แค่เพลียๆ อยากพักผ่อนอ่ะ เดินทางมาเหนื่อยๆ” ฉันเลือกที่จะโกหกไป


ย้อนกลับไปสมัยมัธยม...

“เจค! ฉันชอบนายนะ” ฉันตะโกนเรียกชื่อร่างสูงที่กำลังเดินไปที่ลานจอดรถ ดีนะที่ตรงนี้มันไม่ค่อยมีคนเดินผ่านไปมาเท่าไหร่ ถือว่าโชคดีของอิมิลินจริงๆ^^ ก่อนที่เค้าจะหยุดแล้วหันมา

“หึ ผู้หญิงส่วนใหญ่ก็พูดแบบนี้..ถ้าเธอคิดว่าเธอจะจีบฉันติดก็ลองดู” ร่างสูงตรงหน้าพูดออกมาด้วยท่าทีที่สบายๆ ก่อนจะเดินไปที่รถแล้วขับออกไป

หึๆๆ เจค นายดูถูกฉันมากไปแล้ว แค่นี้มันไม่เกินความสามารถของอิมิลินหรอก เอาจริงๆ ฉันว่าฉันก็สวยพอตัวอยู่นะ เพราะมีแต่ผู้ชายเข้ามาจีบฉันตลอด แต่ฉันไม่สนใจหรอกนะเพราะว่าฉันชอบอิเจคไปแล้วล่ะ

“ไงจ้ะชะนี ทำไมยิ้มหน้าบานขนาดนี้คะ” อิปันถามฉัน

“เปล๊าาาา~ ไปกลับกันเหอะ”

“มึงเสียงสูง แอบซุกผู้ไว้ใช่มั๊ยบอกกูมา!”

“ไม่มี๊~”

และหลังจากวันนั้นที่ฉันไปสารภาพว่าฉันชอบเจค ฉันก็จะแอบเอาขนมไปให้เค้าเรื่อยๆ พักหลังๆ มาฉันรู้สึกเหมือนเค้าเริ่มจะสนใจฉัน เพราะเค้าคอยถามโน่นถามนี่ตลอด จากเมื่อก่อนที่เค้าดูหยิ่งๆ เหมือนไม่สนอะไรทั้งนั้น เทียบกับตอนนี้ถือว่าดีขึ้นมากแล้วล่ะ แต่ไม่เป็นไรแค่เค้ายอมคุยด้วย แค่นี้อิมิลินก็ฟินแล้วค่าาาา>.<

“มิลิน” เจคเรียกฉัน

“ว่าไง^^”

“อะ..เอ่อ”

“มีอะไรเหรอ?”

“..คบกับฉันนะ”

“อ้อ! กว่าจะพูดออกมา”

“....”

“ห้ะ!? เมื่อกี๊นายพูดว่าอะไรนะ!?” นี่ฉันหูไม่ได้ฝาดไปใช่มั๊ย อิเจคกำลังขอฉันเป็นแฟน โห้ะๆ ฉันต้องไปวิ่งแก้บนศาลเจ้าพี่ไข่ย้อยแล้วล่ะ สาธุๆ

“ฉันไม่พูดซ้ำ ตกลงเอาไง?”

“เป็นๆๆ ฉันตกลง^^”

“ก็แค่นั้น”


7 เดือนผ่านไป

เรื่องที่ฉันคบกับเจคอ่ะฉันไม่ได้เล่าให้อิปันฟังหรอก คือประมาณว่าปันรู้โลกรู้อ่ะ ฉันเลยเลือกที่จะไม่บอกมัน วันนี้เป็นวันครบรอบ 7 เดือนที่ฉันกับเจคคบกัน ฉันมาโรงเรียนแต่เช้าเพื่อมาดักเซอร์ไพรส์เค้าที่ห้องเรียนเลยนะ พอมาถึงหน้าห้องเค้าฉันก็ต้องชะงักทันที

“อ๊ะๆๆๆ พี่เจคขา น้อยหน่าไม่ อ๊ะ..ไม่ไหวแล้วค่ะ”

พับๆๆๆๆๆ

“ซีดส์~ เงียบหน่อยดิ อ่าส์” ภาพที่ฉันเห็นตรงหน้ามันทำให้ฉันชาไปทั้งตัว น้ำตาของฉันไหลอาบแก้มทั้งสองข้าง หึ! ฉันคงโง่เองแหละที่ไปรักคนอย่างเค้า!

พับๆๆๆ

“อ๊ะๆๆๆๆ พี่เจคขาา~” ฉันยืนมองภาพตรงหน้าทั้งน้ำตา ตลกชะมัดจะมาเซอร์ไพรส์เค้าแต่ตัวเองกลับต้องโดนเซอร์ไพรส์เสียเอง เจ็บดี! ฉันปาดน้ำตาลวกๆ แล้วเดินตรงเข้าไปในห้องนั้นทันที

โครม!

ฉันถีบโต๊ะใกล้ๆ กับสองคนนั้น

“อ๊ายยยยย เธอไม่เห็นหรือไงว่าคนเค้ากำลังทำอะไรกันอยู่! / มิล..” อิน้อยหน่าแหกปากอย่างกับผีโดนข้าวสารเสก แล้วไง? ใครสน? เพราะคนที่ฉันสนคือเจค เจคเรียกฉันเสียงเบาจนแทบจะไม่ได้ยิน อ้อ! ที่เจคเรียกฉันมิลก็ไม่แปลกหรอกค่ะ เพราะเจคบอกว่าไม่อยากเรียกลินเหมือนคนอื่น เค้าเลยเรียกฉันว่ามิลจะได้ดูพิเศษกว่าคนอื่น~ และตอนนี้ฉันก็โคตรจะรู้สึกพิเศษเลย!

“ไงเจค ‘มาเอา’ เช้าเหมือนกันนะ” ฉันพูดกับเจคเสียงเรียบแล้วก็เน้นคำว่ามาเอา เหอะ! หญิงร้ายชายชั่วดีจริงๆ

“มิล..มันไม่ใช่อย่างนั้นนะ ฟังฉันก่อนสิ” เจคตอบทั้งที่ร่างกายของเค้ายังเชื่อมกันอยู่

“พี่เจคค่ะ อินี้มันเป็นใครคะ” น้อยหน่าพูดขึ้นอย่างหงุดหงิด หน๋อยย~ เรียกฉันอิเหรอ? รู้จักอิมิลินน้อยไปซะแล้ว

“ถามคนที่เธอขย่มดูสิ!” ฉันตะคอกใส่หน้าน้อยหน่าไปจนหน้าเหวอ

“แก!! / น้อยหน่าลุกขึ้นแล้วออกไปซะ!! มิล..เจคขอโทษ” เจคหันไปตะคอกใส่หน้าน้อยหน้าก่อนจะหันมาพูดกับฉันด้วยสีหน้าที่สำนึกผิด

“ไม่ต้องไปไหนทั้งนั้น เชิญพวกเธอต่อกันให้เสร็จล่ะ ฉันขอตัว” พูดจบฉันก็หันหลังเดินออกมาจากตรงนั้นทันที ก่อนที่จะชะงักกับคำพูดของเจค

“มิล! เจคขอโทษ แต่เจครักมิลจริงๆนะ”

“เหอะ~ แบบนี้เรียกว่ารักเหรอวะเจค น่าสมเพชว่ะ!”

หมับ!

อยู่ดีๆ เจคก็วิ่งเข้ามาจับมือของฉันไว้

“ปล่อย!”

“ไม่! เจคจะไม่ให้มิลไปไหนทั้งนั้น”

“ฉันบอกให้ปล่อยไงว่ะ!!” ฉันสะบัดจนเจคล้มลงไปนั่งกับพื้น

“...” เจคมองหน้าฉันนิ่งๆ โดยไม่พูดอะไร

“ฉันขอพูดอะไรหน่อยนะเจค วันหลังถ้านายจะเอากับใคร นายช่วยไปเอากันที่โรงแรมเนาะ ที่นี่มันโรงเรียนช่วยให้เกียรติสถานที่ด้วย เห็นแล้วมันอุบาทว์!!” พูดจบฉันก็เดินออกมาจากตรงนั้นทันที เพราะกลัวน้ำตาที่กลั้นไว้มันจะไหลออกมาอีกรอบ

หลังจากวันนั้นฉันก็ขอพ่อกับแม่ไปเรียนต่อที่ฝรั่งเศสทันที ตอนแรกพ่อกับแม่ก็ไม่ยอมหรอกนะ แต่พอฉันชักแม่น้ำทั้งห้ามาพูด มีเหรอที่ท่านจะใจแข็งได้อีก


กลับมาที่ปัจจุบัน...

หลังจากเกิดเรื่องเมื่อตอนนั้นฉันก็พยายามลืมมันมาตลอด ยิ่งพยายามลืมเท่าไหร่ ภาพในวันนั้นก็กลับมาทำร้ายฉันตลอด ยิ่งมาเจอเค้าในวันนี้ทำให้ภาพในอดีตมันไหลกลับมาทำร้ายฉันอีกครั้ง เหอะ! เจ็บดีเหมือนกัน

“พี่ลิน พี่ลิน พี่มิลิน! / ห้ะ!? หนูพูดว่าอะไรนะ”

“ถึงบ้านแล้ว พี่เป็นอะไรหรือเปล่า เห็นเหม่อๆ มาตั้งแต่กลับจากโรงพยาบาลแล้ว”

“เปล่าหรอก พี่แค่เหนื่อยๆ อ่ะ^^ ไปเข้าบ้านกันเถอะ” พูดจบฉันก็เดินเข้าบ้านทันที

“พ่อ แม่~ คิดถึงจังเลยยย” ฉันก็วิ่งเข้าไปกอดพวกท่าน ก่อนที่พวกท่านจะกอดตอบ

“พ่อกับแม่ก็คิดถึงหนูนะ^^” แม่ตอบฉันพลางเอื้อมมือมาลูบหัวฉันอย่างอ่อนโยน

“กลับมาเหนื่อยๆ ไปพักผ่อนก่อนเถอะลูก พรุ่งนี้ค่อยมาคุยกันเนอะ” พ่อพูดขึ้นก่อนที่จะตบบ่าฉันเบาๆ

“ค่ะ~ ฝันดีนะคะ” ฉันบอกพวกท่านทั้งสองคนก่อนจะเดินขึ้นมาบนห้องของฉัน

ทุกอย่างในห้องนี้ยังเหมือนเดิมรวมทั้ง..ความรู้สึกที่ฉันพยายามหนีมาตลอดหลายปี



———————

เรื่องนี้ดราม่าแค่ตอนเริ่มเท่านั้นน่าาาา~😊


.

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว