ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : EP. 1

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 16.1k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 08 ต.ค. 2561 15:39 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP. 1
แบบอักษร



#MILIN PART

@สนามบิน

เฮ้ออ~ แล้วตอนนี้ฉันก็กลับมาไทยจนได้

“พี่ลินนนน~ คิดถึงจังเลยย^^” เสียงยัยน้องสาวตัวแสบตะโกนเรียกฉัน แล้ววิ่งเข้ามากอดทันที

“เห้ยๆ ระวังหน่อยดิ เดี๋ยวก็ล้มลงหรอก!”

“พี่นี่ทำตัวเหมือนแม่เข้าทุกวันแล้วนะ-_- โอ้ยย! หยิกหนูทำไมเนี้ย”

“เอ้า! ก็คนเค้าเป็นห่วงหลานที่อยู่ในท้อง ผิดด้วยเหรอ?”

“งุ้ย~ หนูไม่คุยกับพี่แล้วห่วงแค่หลาน” เห้อ~ ฉันล่ะปวดหัวจริงๆ ยัยแสบนี่เถียงเก่งชะมัด

“ฮ่าๆๆ เลิกทำหน้าหงิกได้แล้ว พี่ก็ห่วงทั้งหนูแล้วก็หลานนั่นแหละ^^”

“งั้นไปกันเถอะ แต่หนูขอแวะโรงพยาบาลก่อนนะคะ” ยัยแสบพูดขึ้นอย่างอารมณ์ดี อะไรว่ะเมื่อกี๊ยังหน้าหงิกอยู่เลย

“หมอนัดตรวจเหรอ?” ฉันถามออกไปด้วยความเป็นห่วง ปกติยัยแสบนี่กลัวโรงพยาบาลจะตาย

“เปล่าหรอกค่ะ หนูแค่แวะไปรับพี่ซีเจ วันนี้หมอบอกว่ากลับบ้านได้แล้ว” ยัยแสบตอบไปยิ้มไปขณะที่เรากำลังเดินไปที่รถ ซีเจเหรอ? น่าจะเป็นสามีของยัยแสบนี่แหละมั่ง โอ้ย! อยากจะบ้าตาย นี่ฉันไม่รู้เรื่องอะไรเกี่ยวกับที่บ้านเลยเหรอว่ะ

“แล้วแฟนหนูเป็นอะไร?”

“อ๋อ เป็นลมไปตอนที่หมอบอกว่าหนูท้องน่ะ แล้วที่ได้นอนโรงพยาบาลต่อก็เพราะเพลียจากไอ่อาการแพ้ท้องแทนเมียนั่นแหละค่ะ”

“โห้~ แสดงว่าแฟนหนูรักหนูมากล่ะสิ พี่ชักอยากจะเจอตัวจริงแล้วเนี้ย” เอาจริงๆ ฉันก็อึ้งนะ ฉันคิดว่าเรื่องพวกนี้มีแค่ในนิยาย ไม่คิดว่าจะมาเจอกับคนใกล้ตัวขนาดนี้

“ก็คงงั้นมั่งคะ^^” ยัยแสบตอบฉัน หลังจากนั่นเราก็นั่งคุยอะไรกันเรื่อยเปื่อย เป็นพวกเรื่องแบรนด์เสื้อผ้าของฉันบ้าง เป็นเรื่องงานที่บริษัทบ้าง เรื่องครอบครัวของยัยแสบบ้าง บลาๆๆ ถือว่าตอนนี้ฉันรู้เรื่องของบ้านฉันมากขึ้นมาในระดับนึงแล้วล่ะ



@โรงพยาบาล

ฉันกับมินมาถึงโรงพยาบาลเรียบร้อยแล้ว ส่วนยัยแสบก็ขอตัวไปเข้าห้องน้ำเห็นบอกว่าปวดฉี่ ในระหว่างที่ฉันยืนรอยัยเด็กแสบอยู่หน้าห้องน้ำ

พรึ่บบ!

“โอ้ย.. / ขอโทษทีครับ” ใครว่ะ! แม่จะสวดให้ลืมบ้านเลขที่เลย ดูจากชุดที่เค้าใส่น่าจะเป็นหมอนะ แล้วพอผู้ชายคนนั้นเงยเงยหน้าขึ้นมาเท่านั้นแหละ

“ปกรณ์! / อิมิลินน~ ปกรณ์อะไรตบปากตัวเองเดี๋ยวนี้ แล้วนี่แกกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่ย้ะ!? แล้วมาโรงพยาบาลเป็นอะไรเนี้ย?” อิปกรณ์หรือจะเรียกให้ถูกว่าปันปัน นางเป็นเพื่อนสาวฉันเองค่า หล่อมากก~ หล่อวัวตายควายล้มกันเลยทีเดียว นี่ถ้ามันไม่เป็นนะ ฉันจะจับมันมาเป็นพ่อของลูกเลยแหละ อิอิ^^

“หยุด! หยุดความคิดของแกเดี๋ยวนี้นะ ฉันรู้ว่าฉันหล่อมากกก~ แต่ฉันก็ไม่สนใจชะนีแบบแกหรอกย่ะ” มันพูดพร้อมกับทำท่าขนลุก

“ถ้าจะรู้ขนาดนี้ลาออกจากหมอไปเป็นหมอดูเหอะ-_-”

“เอดอก! สรุปกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่เนี้ย แล้วเป็นอะไรถึงต้องมาโรงพยาบาล”

“เพิ่งถึงเมื่อเช้าเนี้ย ยัยมินไปรับที่สนามบินแล้วแวะมารับแฟนมันอ่ะ” ฉันตอบมันไป

“ไปหาที่นั่งคุยกันเถอะ ตั้งแต่แกไปเรียนต่อฉันมีเรื่องจะเล่าให้ฟังเพียบเลย” มันทำท่าดี๊ด๊า

“นี่แกไม่ต้องแอ๊บแล้วเหรอ?” ฉันถามมันไป เพราะปกตินางจะทำตัวแมนตลอด นอกจากเวลาอยู่กับเพื่อนๆ

“อุ้ยย! โทษทีฉันลืมตัว” แล้วมันก็เก๊กท่าแมนๆ ตามประสามันนั่นแหละ ฉันล่ะยอมใจนางจริงๆ เล้ยย~

“เดี๋ยวรอยัยมินแป๊บนึง เดี๋ยวก็คงออกมาแล้วล่ะ”

“เคครับ^^” อิปันตอบอย่างแมน

“หึ้ย~ ขนลุกว่ะ ฮ่าๆๆๆ”

“ชิส์~”

“มิน เดี๋ยวหนูขึ้นไปก่อนเลยนะ พอดีพี่เจอเพื่อนอ่ะ เดี๋ยวพี่ตามขึ้นไป” ฉันบอกยัยแสบ

“โอเคค่ะ^^” พูดจบยัยมินก็เดินไปขึ้นลิฟท์ ว้อท? ยิ้มแบบนั้นหมายความว่าอะไร

“ฉันว่าน้องแกต้องคิดว่าเรามีซัมติ้งกันแน่ๆ เลย หึ้ย~ แค่คิดก็ขนลุกแล้ว”

“อิปกรณ์ ฉันน่ารังเกียจขนาดนั้น?”

“เปล๊า~ ไปกันเถอะ” แล้วเราสองคนก็เลือกนั่งที่ร้านกาแฟของโรงพยาบาล

“แกๆๆ ร้านกาแฟในโรงพยาบาลจำเป็นต้องหรูขนาดนี้มั๊ย?” ฉันถามอิปันที่กำลังยืนเลือกขนมอยู่

“โอ้ย! นี่แกไปอยู่เมืองนอกหรือนอกโลกกันแน่ โรงพยาบาลเค้าออกจะมีชื่อเสียง แถมมีอยู่ทั่วประเทศ แล้วที่สำคัญเจ้าของหล่อม๊ากกกกกกก” อิปันพูดแล้วทำหน้าเพ้อฝัน ที่บอกว่ามันหล่อเมื่อกี๊ฉันขอถอนคำพูดนะ เพราะว่าตอนนี้ฉันเริ่มกลัวมันแล้วจริงๆ ดูเหมือนเป็นพวกโรคจิตอะไรเทือกๆ นั้นแหละ

“หล่อขนาดนั้นเชียว?”

“มากอ่ะแก แค่คิดก็ฟินแล้ว><” ฉันชักจะอยากเห็นเจ้าของโรงพยาบาลที่อิปันมันพูดถึงแล้วสิ

“พอๆ เลิกพูดถึงผู้ได้แล้ว เห็นอาการแกแล้วฉันคิดว่าพวกโรคจิตที่ชอบดมกางเกงใน-_-”

“อ๊ายยย! อิลิน เดี๋ยวแกจะได้นอนโรงพยาบาลอีกคน” แล้วเราก็นั่งคุยสัพเพเหระกันไปเรื่อยๆ สามประสาคนโสดอ่ะนะ^^

-MILIN END-



#JAKE PART

พับๆๆๆๆๆๆ

เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังลั่นห้องทำงานของผม

“เจคขา~ แพรวเสียวว อ๊ะๆๆ” หญิงสาวที่อยู่บนร่างผมครางออกมา

“อ่าส์~” ผมไม่รู้จักชื่อเธอหรอกครับ และผมก็ไม่จำเป็นที่ต้องทำความรู้จักกับเธอ จะบอกว่าผมเลวก็ได้ครับ แต่จริงๆ ผมก็เลวนั้นแหละ อย่างเช่นตอนนี้ ผมกำลังเอาผู้หญิงในห้องทำงานที่โรงพยาบาลเลวขนาดไหนคิดดู หึๆๆ ผมไม่สนหรอกครับ ก็โรงพยาบาลนี้เป็นของผม

พับๆๆๆ

“อ๊ะๆๆ เจคคะ แรงๆๆ ค่ะ” ผมไม่เคยขัดครับ จัดให้ตามคำขอเพราะผมก็ใกล้จะเสร็จแล้วเหมือนกันนน

“ซี๊ดดด~ โอ้วววว~ / อร๊ายยยยย~” ผมปล่อยน้ำสีขุ่นเข้าไปในเครื่องป้องกัน

“ลุกไปได้แล้ว ฉันหนัก” ผมบอกเธอเสียงเรียบ

“แต่แพรว..”

“จะลุกไปดีๆ หรือให้ฉันผลักเธอออก”

“ค่ะๆ ลุกค่ะ” เธอรีบลุกออกจากตัวผมทันที ผมเลวดีใช่มั๊ยล่ะ หึๆ

“ออกไปได้แล้ว” ผมบอกเธอขณะที่ผมกำลังแต่งตัวไปด้วย

“เดี๋ยวแพรวมาหาใหม่นะคะ จุ้ป”

“....”

หลังจากที่ผมทำกิจกรรมเข้าจังหวะเสร็จผมก็รีบแต่งตัวเพื่อลงมาหาไอ่ซีเจ เพราะวันนี้มันจะได้ออกจากโรงพยาบาลแล้ว ผมนี่โคตรจะดีใจเลย^^ ไม่แปลกที่ผมจะดีใจ เพราะถ้าเมียมันกลับบ้านเมื่อไหร่ มันก็จะโทรหาผมให้ไปอยู่เป็นเพื่อนมันทันที

แอดด~

ผมเปิดประตูเข้ามาในห้อง ระดับผมแล้วไม่ต้องเคาะหรอกครับ คนกันเองทั้งน้านน

“O_o พี่เจค / เชี้ยเจค! มึงไม่คิดจะเคาะประตูหน่อยเหรอว่ะ?”

“ถ้ากูเคาะก็ไม่เห็นอะไรดีๆ แบบนี้อ่ะดิ^^” ผมตอบมันไป พอผมเปิดเข้ามาผมก็เจอไอ่ซีเจมันกำลังจูบกับเมียมันอยู่ไง โว้ะ! ไม่รู้จะรักอะไรกันขนาดนั้น ส่วนน้องมินน่ะเหรอ? หึ! รายนั้นยืนเขินตัวแข็งอย่างกับไปจ้องตาเมดูซ่ามาซะอีก

“ไม่มีมารยาท” ไอ่ซีเจพูดขึ้นก่อนจะเดินไปเก็บของใส่กระเป๋า ด่าแค่นั้นไม่สะเทือนผมสักนิด

“ไงเรา จะยืนแข็งอีกนานมั๊ย^^” ผมเปลี่ยนมากวนประสาทเมียมันแทนดีกว่า

“อะ..เอ่อ คือหนู”

“ไอ่เจค เมียกูมึงก็เว้นๆ บ้างก็ได้-_-” ไอ่ซีเจพูดพร้อมกับทำหน้าเอือมๆ ใส่ผม แล้วไง? ผมไม่แคร์ครับ หน้าผมด้าน ฮ่าๆๆๆ

“เออๆ รีบเก็บของมึงให้เสร็จแล้วออกไปจากโรงพยาบาลกูได้แล้ว”

“ไอ่เพื่อนเวร!” ไอ่ซีเจมันตอบผมก่อนที่ผมจะเดินออกมายืนรอมันหน้าห้อง

สักพักไอ่ซีเจก็เดินจับมือเมียมันออกมา

“กลัวหลงหรือไง?” ผมถามมัน

“ไม่อิจฉาครับ” มันตอบผม เหอะ~ ใครอิจฉา แค่รำคาญลูกตาเฉยๆ

โทรศัพท์ของน้องมินก็ดังขึ้นก่อนที่เธอจะพูดเสียงใส

“หนูกำลังลงไป พี่รอหนูที่ร้านกาแฟนั่นแหละ”

“มิลินเหร่อ?” ไอ่ซีเจถามน้องมิน

“ใช่ค่ะ หนูไปรับพี่ลินที่สนามบิน แล้วก็แวะมารับเฮียเลย” น้องมินตอบไอ่ซีเจเสียงใส มิลิน? มิลินอย่างนั้นเหรอ คงไม่ใช่คนเดียวกันหรอกมั่ง

“ไอ่เจค ไอ่เชี้ยเจค!” ไอ่ซีเจเรียกผม ผมสลัดความคิดเรื่องผู้หญิงคนนั้นทันที

“โอ้ย! มึงจะตะโกนทำไม?”

“สัส! กูเรียกมึงตั้งนานแล้ว ใจลอยอยู่นั้นแหละ แล้วนี่มึงจะไปมั๊ย?”

“ไปดิว่ะ” จากนั้นพวกเราก็ลงลิฟท์มาจนถึงชั้นหนึ่ง

ตึกตักๆๆๆๆ

ยิ่งใกล้ร้านกาแฟใจผมยิ่งเต้นแรง นี่กูเป็นอะไรว่ะเนี้ย

“พี่ลินน~ นี่พี่ซีเจสามีหนู พี่ซีเจนี่พี่มิลินพี่สาวหนูเองค่ะ” น้องมินเดินเข้าไปทักผู้หญิงที่ชื่อมิลินอะไรนั่น ผมยังไม่เห็นหน้าเธอหรอกครับ เพราะเธอนั่งหันหลังให้ผม แต่เหมือนเธอจะนั่งอยู่กับหมอคนนึงนะ หล่อด้วยแฮะ

“ยินดีที่ได้รู้จักครับ / ยินดีเหมือนกันจ่ะ^^” ไอ่ซีเจทักทายเธอก่อนที่เธอจะทักทายไอ่ซีเจตอบ

“อ้อ! พี่เจคคะ เข้ามาสิคะ” น้องมินเรียกผมให้เดินเข้าไปในร้านกาแฟ

“พี่เจคคะ นี่พี่มิลินพี่สาวหนู พี่ลินคะนี่พี่เจคเป็นเพื่อนพี่ซีเจ เป็นหมอที่ดูแลหนูอยู่” น้องมินแนะนำผมให้กับพี่สาวเธอ ก่อนที่พี่สาวเธอจะหันหน้ามาทางผม

ตึกตักๆๆๆๆ ผมนี่โคตรลุ้นเลยครับ พอเธอหันมาเท่านั้นแหละ ใจผมแทนหยุดเต้นทันที

“มิลิน.. / สวัสดีค่ะ” ผมเรียกเธอเสียงเบา ผมแอบเห็นแววตาสั่นไหวของเธอแว๊บหนึ่งก่อนจะปรับให้เป็นปกติ แล้วเธอก็เอ่ยทักผมตามปกติ

“นี่พวกพี่รู้จักกันเหรอคะ?”

“ไม่รู้จักจ้ะ^^ กลับกันเถอะ” มิลินตอบน้องมิน ก่อนที่จะเก็บของใส่กระเป๋า

มิลิน..ใช่เธอจริงๆ ด้วย

-JAKE END-


————————

เค้าเจอกันแล้ววว อิอิ 💋


.

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว