เข้ามาอ่านกันเยอะๆน้า ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่15 ตามราวีไม่เลิก

ชื่อตอน : บทที่15 ตามราวีไม่เลิก

คำค้น : บทที่15 ตามราวีไม่เลิก

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.6k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 02 พ.ค. 2563 18:21 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่15 ตามราวีไม่เลิก
แบบอักษร

​บทที่15 ตามราวีไม่เลิก​ 

 

ความเดิมตอนที่แล้ว 

ก๊อก! ก๊อก! 

"ใครครับ O_O!!"ผมที่เดินไปเปิดประตูก็ถึงกับอึ้งกับแขกที่มาเยือนหน้าประตูของผม 

"ไง สบายดีสินะมึงอีธารา" 

"มายเนม นายมาได้ไง"ผมนี่ถึงกับอึ้งเลยคนที่มายืนเคาะประตูของผมก็คือมายเนมแต่นั่นไม่ใช่ประเด็น ประเด็นหลักคือมายเนมมาได้ไงและทำไมมันยังกล้ามาหาเรื่องผมอีก แล้วดูคำทักทายสิจิกหัวผมซะพรุนเลย 

"มาได้ไงงั้นหรอกูก็แอบหนีไอ้พวกเหี้ยที่มันรุมโทรมกูมาไง ถ้าไม่ใช่เพราะมึงป่านนี้ชีวิตกูก็คงไม่ตกต่ำขนาดนี้ ถ้าไม่ใช่เพราะมึงพวกเขาก็จะต้องรักกูแน่"มายเนมมันต้องมั่นหน้าขนาดไหนกันถึงกล้าพูดออกมาได้ว่าพวกสามีของผมจะรักมันเนี่ย 

"และถ้าไม่มีมึงทุกอย่างก็ต้องเป็นของกู ในเมื่อมึงผลิตยานรกที่ทำให้ผู้ชายท้องได้ขึ้นมาเพื่อที่จะตั้งท้องลูกของพวกเขางั้นกูก็จะทำให้มึงท้องกับผู้ชายคนอื่น ทีนี้พวกเขาก็จะเลิกสนใจมึงและจะทิ้งมึงในที่สุดฮ่าๆๆ" 

มายเนมทำท่าเคลิ้มฝันมากเลยครับแถมยังหัวเราะได้สยองหูผมมากเลยด้วย นี่แสดงว่ามายเนมยังไม่รู้ว่าผมท้องแล้วงั้นสินะ ว่าแต่ทำไมมันเงียบผิดปกติวะเนี่ยทุกคนหายไปไหนกันหมด 

"มองหาใครหละธารา กูจะบอกอะไรมึงให้นะว่ากูทำให้พวกมันหลับหมดแล้วไม่ต้องหาตัวช่วยมึงหรอก ฝีมือกระจอกแบบมึงยังไงก็สู้แรงพวกกูไม่ได้อยู่แล้ว"  

มายเนมพูดอย่างเป็นต่อและนั่นแสดงว่ามายเนมไม่ได้ลงมือคนเดียวอีกด้วยและถ้าให้ผมเดาหนึ่งในพวกมันต้องมีคนที่รู้เรื่องการแพทย์อยู่ด้วยแน่เลยหรือไม่ก็พวกมันจะรุมโทรมผมทำให้ผมท้องกับพวกมันคนใดคนหนึ่งแน่ๆ คิดสิคิดธารานายจะผ่านเรื่องนี้ไปได้ยังไงให้ทั้งตัวเองและลูกปลอดภัย 

"จัดการเรียบร้อยไหม" 

"แน่นอนอยู่แล้วฝีมือระดับผมแล้วคุณมายเนมไม่ต้องห่วงขอแค่ผมได้เชยชิมเนื้อนุ่มๆของคุณหนูผู้สูงศักดิ์ซักครั้งผมก็ตายตาหลับแล้วครับ" 

หึเดี๋ยวมึงได้ตายสมใจแน่ ผมมองพวกมันอย่างช่างใจและผมก็จำได้ทันทีว่าพวกมันเป็นใคร พวกมันคือคนงานเก่าที่ผมไล่ออกไปและแจ้งตำรวจมาจับพวกมันข้อหาเสพยาในไร่ของผม นี่พวกมันออกจากคุกแล้วสินะ  

พวกมันคงไม่รู้ว่าผมต่อสู้เป็นแน่เลยถ้าเปรียบการต่อสู้ของผมก็ประมาณพวกนักฆ่าระดับแนวหน้าได้เลยละมั้ง แต่ผมแค่ไม่เคยแสดงให้ใครเห็นแค่นั้นเองแม้กระทั่งคนในครอบครัว คนที่รู้มีเพียงแค่ตาทวดของผมกับลุงแม็กคราวน์เท่านั้น เพราะท่านทั้งสองเป็นคนเทรนด์ผมเองกับมือตั้งแต่ผมอายุได้ห้าขวบ  

ผมแค่ไม่อยากแสดงด้านน่ากลัวให้ใครได้เห็นผมจึงสร้างอีกบุคลิกของตัวเองขึ้นมาคืออ่อนแอและไม่สู้คน แต่ป๊าและสามีของผมก็แค่ได้เห็นด้านมืดบางส่วนของผมเท่านั้น ถ้าตอนนี้ทุกคนหลับงั้นผมก็คงไม่ต้องกลัวที่จะต้องเผยตัวตนที่แท้จริงให้ใครเห็นสินะ แต่ผมก็ไม่ได้โง่หรอกนะเพราะสามีของผมคงไม่ปล่อยให้ผมต้องอยู่คนเดียวแน่งั้นผมก็คงต้องแสดงละครให้แนบเนียนหน่อยแล้ว 

"มายเนมอย่าทำอะไรเราเลยนะยังไงเราก็เคยเป็นเพื่อนกันมาก่อน ถึงไม่มีเรายังไงพวกพี่ๆเขาก็คงไม่ชายตาแลนายหรอกมายเนม นายอย่าทำอะไรเราเลยเรากลัวแล้ว" 

"หึ!กูไม่ปล่อยให้มึงเป็นเสี้ยนหนามตำใจกูหรอกนะธารายังไงมึงก็ต้องตายรวมถึงญาติพี่น้องคนอื่นๆของมึงด้วยที่ทำให้ครอบครัวกูต้องล่มจมน่าสมเพช กูรอคอยเวลานี้มานานเวลาที่ตระกูลดราครอฟจะล่มจม มึงคงคิดว่ากูเป็นลูกของไอ้พวกนั้นสินะแต่เปล่าเลยกูถูกเก็บมาเลี้ยงอีกที" 

เอาแล้วสิครับมายเนมมันเริ่มพูดถึงเรื่องอดีตอีกแล้ว 

"พ่อกูเป็นใครก็ไม่รู้แต่ที่รู้คือแม่กูเป็นโสเภณีอยู่ที่ฝรั่งเศสแม่กูชื่อเจนและมันเป็นความบังเอิญอย่างมากที่ครอบครัวที่รับกูมาเลี้ยงรู้จักแม่กูด้วยแต่แม่กูกลับจำพวกเขาไม่ได้พวกนั้นมันบอกว่าพ่อกูชื่อเอียน ดราครอฟแต่กูลองเอาผมเขาไปตรวจดีเอนเอแล้วปรากฏว่ากูไม่ใช่ลูกของเขา มึงรู้ไหมชีวิตกูมันน่าสมเพชแค่ไหนพวกมึงอยู่สบายแต่แม่กูกับกูต้องมาลำบากก็เพราะพวกมึง แม่กูมีชีวิตอยู่ได้แค่สองปีก็จากกูไป ครอบครัวที่รับกูมาเลี้ยงเล่าให้กูฟังทุกอย่างมึงรู้ไหมว่ากูแค้นแค่ไหนที่พวกมึงทำให้แม่กูกลายเป็นโสเภณี ฉะนั้นพวกมึงก็สมควรจะรับรู้ความรู้สึกนั้นของแม่กูด้วย" 

เรื่องมันเป็นแบบนี้เองสินะที่มาตีสนิทกับดินก็เพราะแบบนี้เองร้ายใช่ย่อยแต่ก็คงสู้ความร้ายของผมไม่ได้หรอกเพราะผมร้ายกว่า 

"จับมันเข้าห้องไปเลยฉันจะเป็นคนถ่ายวิดีโอเอง" 

"ครับคุณมายเนม" 

ทันทีที่มายเนมสั่งพวกนั้นผมก็วิ่งเข้าห้องตัวเองไม่ใช่โง่ให้ตัวเองจนมุมนะแต่ผมต้องการจัดการมันทุกคนอย่างเงียบๆต่างหาก พอพวกมันเข้ามาในห้องผมก็เริ่มจัดการไอ้ตัวโตก่อนเลยผมต้องทำอย่างระวังมากเพราะผมไม่ใช่ตัวคนเดียวแล้วด้วยสิ พอผมจัดการคนตัวโตเสร็จไอ้สองตัวมันมองหน้ากันแล้ววิ่งมารุมผมเลย 

"คุณหนูอยู่นิ่งๆให้พวกเราพาไปขึ้นสวรรค์ดีกว่านะครับอย่าพยายามดิ้นรนไปเลยยังไงก็ไม่รอด" 

"ใครจะอยู่เฉยให้พวกมึงจัดการหละบอกลาโลกนี้กันได้เลยพวกมึง รู้จักธาราศิษย์แม็กคราวน์ไซโต้น้อยไปหน่อยแล้ว" 

ดูจากแววตาพวกมันแล้วพวกมันคงใช้ยามาแน่นอนเลย พอพวกมันเข้ามาใกล้อีกผมก็จับเก้าอี้เหล็กฟาดมันเต็มแรงเลยครับจากนั้นผมก็ใช้มีดที่อาบยาพิษที่ลุงแม็กคราวน์ให้ผมพกไว้ยามฉุกเฉินแทงเข้าท้องของอีกคนจนมันทรุดตัวลงไปนอนดิ้นอย่างทุรนทุรายน้ำลายฟูมปาก ผมว่าพอเสร็จงานนี้ผมคงต้องให้ป๊าล้างบ้านครั้งใหญ่แล้วหละครับ 

พอผมจัดการพวกมันเสร็จผมก็ได้ยินเสียงวุ่นวายด้านนอกเลยไปแอบดูนิดนึงก็เห็นบรรดาสามีของผม ป๊าผมสรุปง่ายๆเลยก็ทั้งครอบครัวนั่นแหละครับกำลังยืนแผ่รังสีอำหิตใส่มายเนมอยู่โดยเฉพาะป๊าผมกับสามีผมรังสีฆ่าฟันนี่ทะลุร่างมายเนมพรุนแล้วครับนี่ถ้าเป็นปืนกลร่างมายเนมคงไม่เหลือชิ้นดีเลยมั้งครับ 

"ป๊า มี๊ ฮือๆๆๆธารากลัวจังเลยครับพวกมันแย่งกันจะข่มขืนธาราแต่พวกมันดันผิดใจกันแล้วฆ่ากันตายต่อหน้าธาราเลยครับฮือๆๆ" 

เป็นไงหละรางวัลตุ๊กตาทองต้องเป็นของผมแน่ปีนี้แต่ผมแอบเห็นนะว่าลุงแม็กคราวน์ทำท่าเบะปากย่นหน้ามองบนใส่ผม แถมลูกน้องที่ตามมาสมทบอีกสองคนก็ดูหน้าซีดๆไม่ใช่ว่าเห็นผมฆ่าไอ้สามตัวนั้นหรอกนะอย่างนี้ต้องปิดปากมันหน่อยแล้ว 

"ไม่เป็นไรแล้วนะครับธาราของมี๊ มี๊อยู่นี่แล้วขวัยเอ๊ยขวัญมานะครับคนดีของมี๊" 

"พวกมึงจัดการเก็บกวาดให้เรียบร้อย ยังไงผมก็ฝากเรื่องนี้ด้วยนะครับผู้กำกับชาติชายอย่าให้มาจองเวรกับครอบครัวผมอีก แล้วอีกอย่างนะมายเนม ฉันรู้ดีว่าเธอคือลูกของเจน ฉันจึงเอ็นดูเธอ แต่เธอมันก็นิสัยเดียวกับแม่ของเธอที่ชอบกัดไม่ปล่อย แม่ของเธอมันสมควรตายแล้วรู้ไว้ด้วยเพราะแม่ของเธอลูกชายสุดรักของฉันเกือบตาย เกือบเสียลูกเสียเมียแสนรักของฉันก็เพราะแม่ของเธอถ้าแม่เธอรู้จักพอแม่เธอก็คงไม่ต้องตายอย่างน่าสมเพชแบบนี้" 

"ไม่จริงแม่ผมเป็นคนดี เธอไม่มีทางทำแบบนั้นแน่นอน คุณมันจอมโกหก" 

"ฉันขอให้เธอมีความสุขกับกรงขังใหม่ของเธอแล้วกันเพราะครั้งนี้ฉันจะไม่ปล่อยให้เธอมาทำร้ายคนในครอบครัวฉันได้อีกแล้ว รบกวนด้วยนะครับผู้กำกับ"  

ป๊าผมโกรธแล้วน่ากลัววะแต่ดีนะที่มี๊ลูกหมูของผมลูบแขนป๊าผมไว้ตลอดเพื่อให้ป๊าใจเย็นขึ้น พอเรื่องทุกอย่างเคลียร์แล้วเหล่าญาติๆของผมก็มารุมผมทันทีถามว่าโน้นนี่จนผมล่ะเพลียใจ ผมจึงขอตัวเข้านอน แล้วไอ้เรื่องที่ว่าหลับทั้งงานนั่นอีกไม่ได้หลับหรอกครับพวกเขาก็แค่แกล้งให้พวกมันตายใจเท่านั้นเอง  

ผมบอกแล้วไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะมาล้วงคองูเห่า นี่ครอบครัวมาเฟียนะครับไม่ใช่ครอบครัวกระจอก พรุ่งนี้ผมคงต้องไปจัดการปิดปากบอดี้การ์ดสองคนนั้นซักหน่อยแล้ว 

ทางด้านเหล่าสามีของธาราก็ออกมาคุยธุระกับบอดี้การ์ดเงาของตัวเองที่แอบให้ดูแลธาราอยู่ห่างๆนอกเหนือจากที่ให้ดูแลอยู่ประจำ 

"นี่ครับนายคลิปวิดีโอที่ผมถ่ายเอาไว้ระหว่างที่นายหญิงอยู่ในห้องกับคนพวกนั้น"บอดี้การ์ดเงายืนมือถือของตัวเองให้กับนายของตัวเอง สามหนุ่มยืนดูคลิปของเมียตัวเล็กที่กำลังหักแขนหักขาหักคอของคนตัวโตกว่าอย่างง่ายดายและการแทงมีดที่แม่นยำโดนจุดตายทันที แถมด้วยการฟาดเก้าอี้ที่ดูแสนธรรมดาแต่ถ้ามองดีๆเมียตัวเล็กของสามหนุ่มเน้นจุดตายได้อย่างแม่นยำเช่นกัน 

ทำเอาสามหนุ่มรู้สึกสยองขึ้นมาเท่าตัวเมื่อได้เห็นสายตาของนักฆ่าในแววตาของเมียตัวเล็กซึ่งทำเอาภาพเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อนหายไปในพริบตาเลยทีเดียว สายตาใสซื่ออ่อนแอนั่นมันการแสดงชัดๆ สามหนุ่มรู้ชะตากรรมของตัวเองในอนาคตแล้วว่าถ้าไม่ซื่อสัตย์กับเมียจะเจออะไรบ้าง 

"หึ ไม่ธรรมดากันจริงๆลูกบ้านนี้โดยเฉพาะธาราดูเหมือนจะเก่งเรื่องใส่หน้ากากแต่แบบนี้สิถึงจะมาเป็นเมียพวกเราได้มึงว่าไหมไอออสติน" 

"ของมันแน่อยู่แล้วไอคิมหันต์ แต่ตอนนี้กูอยากกอดเมียแล้ววะกลับไปนอนกอดเมียกันเหอะพวกมึง" 

"เอออันนี้กูเห็นด้วยคิดถึงจะแย่แล้วไม่ได้นอนกอดมาเป็นเดือนแล้ว"ซีโน่พูดขึ้นอย่างเห็นด้วยเช่นเดียวกันกับคิมหันต์ที่พยักหน้าให้ สามหนุ่มเดินกลับมายังห้องพักในรีสอร์ตก็เดินตรงดิ่งเข้าห้องน้ำทำธุระส่วนตัวเสร็จก็เดินขึ้นเตียงนอนกอดเมียตัวเล็กของพวกเขาแล้วหลับตามร่างเล็กไป 

ความคิดเห็น