ยินดีต้อนรับทุกคนค่ะ เรื่องท่านอ๋องเจ้าขา...ข้ายอมแล้ว เปิดให้อ่านฟรีไม่ติดเหรียญ ฉบับนี้เป็นฉบับรีไรท์แล้วนะคะ ขอบคุณทุกกำลังใจจริง ๆ

ตอนพิเศษ1 ซาลาเปาน้อยของข้า

ชื่อตอน : ตอนพิเศษ1 ซาลาเปาน้อยของข้า

คำค้น : ท่านอ๋อง, จีน, จีนโบราณ, ฟิน, จิกหมอน, NC, พระเอกงานดี, รักเมีย, หลงเมีย

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 4k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ต.ค. 2561 18:34 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนพิเศษ1 ซาลาเปาน้อยของข้า
แบบอักษร


ตอนพิเศษ1 ซาลาเปาน้อยของข้า

ภายในสวนตะวันออกอีกด้านหนึ่ง

หลังจากมู่เลี่ยงหรงมีคำสั่งไม่ให้ใครเข้าไปรบกวนภายในถ้ำ ซูจิ้งก็ถูกซิ่นเฉิงรวบตัวเอาไว้ องครักษ์หนุ่มใช้แขนแข็งแกร่งหนีบนางแล้วหิ้วปีกไปอย่างสบายๆ เขาแทบไม่ได้ออกแรงเลยด้วยซ้ำ ทำราวกับกำลังยกตุ๊กตายัดนุ่นเบาๆ ตัวหนึ่ง สาวใช้ตัวน้อย ดิ้นรน และร้องเรียกผู้เป็นนายสุดชีวิต

“คุณหนู... ฮือ...คุณหนู ปล่อยข้าสิ ข้าจะไปหาคุณหนู”

“เงียบซะ” ซิ่นเฉิงสั่งเสียงเย็น

“เจ้าก็ปล่อยข้าสิ...ข้าจะไปหาคุณหนู”

“นายท่านกำลังพูดคุยธุระกับคุณหนูของเจ้าอยู่” ซิ่นเฉิงอธิบายด้วยน้ำเสียงราบเรียบ หวังให้สาวใช้ตรงหน้าเข้าใจแล้วหุบปากเสียที

“เจ้าโกหก...คุณหนูร้องให้ข้าช่วยชัด ๆ นายของเจ้ากำลังรังแกคุณหนูของข้าอยู่ใช่หรือไม่ คอยดูนะข้าจะฟ้องท่านกั๋วกง เจ้ารู้จักไหมท่านแม่ทัพใหญ่เยี่ยนหยางเจี๋ยน่ะ พวกเจ้าไม่ตายดีแน่จะต้องโดนนายท่านสับ ๆ ๆ ๆ”

ซูจิ้งขู่ซิ่นเฉิงฟ่อ ๆ อย่างไม่กลัวฟ้ากลัวดิน เพราะไม่รู้ว่า *‘นายท่าน’* ที่ซิ่นเฉิงบอกนั้นคือฉินอ๋องผู้สูงส่ง แต่องครักษ์หนุ่มไม่มีท่าทีจะกลัวคำขู่ของนางสักนิด ยังคงหิ้วนางห่างออกไปจากบริเวณน้ำตกจำลองเรื่อย ๆ

สาวใช้ตัวน้อยทั้งตกใจทั้งเป็นห่วงผู้เป็นนาย จึงทั้งดิ้นทั้งทุบเขาไปตลอดทาง แต่องค์รักษ์หนุ่มหาได้สะทกสะท้าน

ในที่สุดซิ่นเฉิงก็โยนซูจิ้งลงบนพื้นหญ้าหลังพุ่มไม้ในจุดลับตา นางตกใจหวาดผวากลัวว่าคนตัวโตจะทำร้าย จึงกระทดตัวถอยหลังไปเรื่อย ๆ จนชนเข้ากับกำแพงวัง เมื่อรู้สึกว่าตนจนมุมแล้วจึงตะโกนสุดเสียงเพื่อขอความช่วยเหลืออย่างสิ้นหวัง

“ช่วยด้วย...ช่วยด้วย มีคนร้าย”

“หยุดร้องสะ” ซิ่นเฉิงร้องห้ามเสียงแข็งขึ้นกว่าเดิม

“ไม่...ข้าไม่หยุด ช่วยด้วย…ช่วยด้วย”

“ข้าบอกให้หยุดร้องเดี๋ยวนี้”

ซิ่นเฉิงขมวดคิ้วเริ่มจะปวดขมับขึ้นมาแล้ว แต่เขาคิดว่าสักพักนางคงเหนื่อยที่จะร้องแล้วเงียบไปเอง ตรงนี้เป็นจุดลับตาในอุทยานตะวันออกยังไงก็ไม่มีใครได้ยินนาง แต่ต่อให้ได้ยินตนเองก็ไม่หวาดกลัวอยู่ดี

ซูจิ้งยังคงนั่งแหกปากอย่างไม่มีทีท่าว่าจะเหนื่อย ยังคงร้องขอความช่วยเหลือจนหน้าดำหน้าแดง นางทำได้เพียงตะโกนอย่างสิ้นหวัง โดยไม่กล้าขยับตัวไปไหน เพราะซิ่นเฉิงยืนผงาดคุมเชิงอยู่ด้านหน้า น้ำเสียงของนางปนสะอื้นน้ำตาเอ่อคลอบนดวงตา

ซิ่นเฉิงยืนกอดอกกัดฟันกรอด เส้นเลือดปูดโปนตรงขมับ รู้สึกปวดหูปวดหัวกับเสียงร้องหวีดแหลมของซูจิ้งมากขึ้นทุกขณะ แอบคิดว่าตนควรจะเอารองเท้ายัดปากนางดีหรือไม่

“คุณหนูของเจ้าไม่เป็นอะไรหรอก” ชายหนุ่มบอกนางอย่างรำคาญเต็มที

“ข้าไม่เชื่อ อย่ามาโกหกข้าหน่อยเลยเจ้าพวกโจรราคะ”

“หุบปาก นายของข้าไม่ใช่โจรราคะ” องครักษ์หนุ่มตวาดนางที่บังอาจมากขึ้นทุกที

“ทำไมจะไม่ใช่ นายของเจ้าเป็นโจรราคะ เจ้าก็เป็นโจรราคะ พวกเจ้าเป็น โจร-รา-คะ” ซูจิ้งด่าซิ่นเฉิงกับผู้เป็นนายอย่าง เผ็ดร้อน เน้นคำว่าโจรราคะเป็นพิเศษ

ซิ่นเฉิงแทบจะไม่เชื่อหู สาวใช้คนนี้ปากจัดเสียจริง ตัวก็ออกจะเล็ก หน้าตากระจุ๋มกระจิ๋มน่ารักแท้ ๆ แต่พูดจารนหาที่ตาย ถ้าฉินอ๋องรู้ว่านางพูดอะไรล่ะก็ ตัวเขาคงต้องลงดาบประหารสาวน้อยผู้นี้อย่างช่วยไม่ได้ คิดแล้วคงน่าเสียดายแย่

“ปล่อยข้ากับคุณหนูนะไอ้โจรบ้ากาม”

“หยุดด่าข้าได้แล้ว”

“ไม่หยุด...ข้าจะด่าเจ้าให้กระอักเลือดตาย ไอ้โจรบ้ากามรังแกผู้หญิง ไอ้โจรบ้ากาม ไอ้โจรบ้ากาม ไอ้-โจร-บ้า-กามมม

“โจรบ้ากามงั้นรึ? ก็ได้...”

ซิ่นเฉิงหมดความอดทนในที่สุด จึงปราดเข้าไปประชิดตัวซูจิ้ง เขายิ้มชั่วร้าย ทำท่าเหมือนโจรบ้ากามขึ้นมาจริง ๆ องครักษ์หนุ่มเอามือทั้งสองยื่นออกไปยันกำแพง ขังสาวน้อยเอาไว้ระหว่างแขนแข็งแกร่งทั้งสองข้าง

สาวใช้ปากกล้าตกตะลึงในความว่องไวของบุรุษในชุดสีเทา นางสะดุ้งเฮือกพลางกลืนเสียงด่าลงลำคอคำใหญ่

ดวงตาของคนทั้งสองสบกันนิ่ง แววตาของชายหนุ่มคมปลาบ มุมปากปรากฏรอยยิ้มชั่วร้าย สาวน้อยตกประหม่าไม่กล้าสบตาของเขาอีก

“ดีมาก... เงียบหูแล้ว” ซิ่นเฉิงเอ่ยน้ำเสียงยียวน กลั้วหัวเราะอย่างผู้มีชัย

ซูจิ้งรู้สึกไม่อยากพ่ายแพ้คนเลวตรงหน้า จึงสูดหายใจลึก ๆ เบนสายตากลับมาจ้องตาซิ่นเฉิงเขม็ง แล้วตะโกนอย่างสุดเสียง

“ไอ้โจรบ้ากาม...ปล่อยขะ....อุ๊บ”

องครักษ์หนุ่มประกบปิดปากเล็ก ๆ ที่กำลังพ่นคำอย่างเผ็ดร้อน ไม่ยอมให้นางด่าอะไรตนได้อีกแม้แต่ครึ่งคำ

เขาบดจูบนางอย่างหมั่นเขี้ยว ตวัดลิ้นเกี่ยวกระหวัดนัวเนียราวสัตว์ร้าย ตะโบมจูบดูดกลืนอย่างดุดันไม่ปราณี แล้วขบกัดปลายลิ้นอ่อนนุ่มจนนางครางในลำคอ

“อะ...อือออ”

ร่างบางตื่นตระหนกสั่นสะท้าน นางสำลักจูบหายใจแทบไม่ทัน พยายามเผยอปากร้องขอความช่วยเหลือ ก็ถูกจุมพิตร้ายกาจกลืนกินจนหมดสิ้น

ขณะที่ริมฝีปากของทั้งสองจะถอนออก ซิ่นเฉิงก็รั้งต้นคอของนางเข้ามาแล้วประกบปากลงบนริมฝีปากสีชมพูหวานอีกครั้ง เขาไม่อนุญาตให้นางถอนริมฝีปากจากไป ลิ้นร้อนรุกไล่ชิมรสไปทั่วโพรงปากแสนหวาน เกี่ยวกระหวัดกระตุ้นให้นางจูบตอบตน ประเดี๋ยวดูดดื่มร้อนเร่ง ประเดี๋ยวแผ่วเบาเหมือนปราณี

สาวน้อยเหมือนถูกเหวี่ยงจนหมุนวนรู้สึกมึนงงไปหมด มือทั้งสองสอดเข้าไปลูบไล้ใต้ไรผมดำขลับ จูบตอบบุรุษบ้าคลั่งอย่างเงอะงะเพราะไร้ประสบการณ์

ซิ่นเฉิงพออกพอใจปฏิกิริยาของหญิงสาวตรงหน้า ถ้าไม่ติดว่านี่คือในวังหลวงแล้วล่ะก็ตนจะสอนนางให้รู้จักเรื่องชายหญิง เขาจะเคี่ยวกรำสาวน้อยจนนางช่ำชองเลยทีเดียว

ชายหนุ่มค่อย ๆ ผละริมฝีปากอย่างอ้อยอิ่ง สาวน้อยผู้ตื่นตระหนกเผยอปากบวมเป่งที่ถูกบดจูบอย่างบ้าคลั่ง ใบหน้าเล็ก ๆ เห่อแดงเป็นเมล็ดทับทิม นางหลับตาพลางหายใจหอบระรัว

“เป็นยังไงบ้างจูบของโจรราคะเช่นข้า”

“เจ้า...เจ้า...” ซูจิ้งละล่ำละลัก พูดไม่ออกบอกไม่ถูก ทั้งโกรธทั้งอายที่โดนล่วงเกิน นางอยากจะตบเขาให้ตาย บุรุษผู้นี้ช่างชั่วร้ายเสียเหลือเกิน

“จุ๊ ๆ อย่าร้องอีกจะดีกว่า เพราะถ้าเจ้าร้องอีกคราวนี้ข้าจะทำมากกว่าจูบ” ซิ่นเฉิงเผยยิ้มชั่วร้าย และกล่าวขู่ขวัญสาวน้อยที่ยังคงสั่นเป็นลูกนกในอ้อมแขน

“เจ้า...เจ้าจะทำอะไรข้าอย่านะ” นางร้องห้ามเขาด้วยเสียงอันดัง

“ถ้าเจ้ายังไม่เงียบข้าจะจับเจ้าแก้ผ้า แล้วเอามือบีบซาลาเปาใบน้อยของเจ้าเล่น” องครักษ์หนุ่มทำหน้าตาราวกับโจรเด็ดบุปผาก็ไม่ปาน ทำเอาเด็กสาวหวาดผวา

“กรี๊ด...ไอ้คนบ้า ไอ้โจรลามก”

“ข้าบอกให้เงียบ ไม่เชื่อใช่ไหม ดีข้าจะกินซาลาเปาของเจ้าด้วย”

ซิ่นเฉิงเอามือแหวกเสื้อของนางออกเผยให้เห็นลาดไหล่ขาวนวลเนียน หน้าอกของสาวน้อยแรกรุ่นกระเพื่อมไหวตามจังหวะหอบหายใจ ยามนี้มีเพียงเอี๊ยมสีขาวบางเบาบดบังซาลาเปาขนาดกะทัดรัดเอาไว้เพียงชิ้นเดียว

*‘ให้ตายเถอะ’* เขาสบถในใจเสียงกึกก้อง

องครักษ์หนุ่มกลืนน้ำลายอึกหนึ่งอย่างยากเย็น เขาแค่อยากจะขู่นางไม่คิดว่าเสื้อนางจะน้อยชั้น และบางมากถึงเพียงนี้ ภาพตรงหน้าทำให้ตนตื่นเต้นอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน หูของชายหนุ่มแดงแปร๊ด ความเป็นบุรุษกำลังถูกปลุกตามสัญชาตญาณ

“ถ้าเจ้าเงียบปากรออย่างสงบ ข้าจะไม่ทำอะไรเจ้าอีก” ซิ่นเฉิงใช้สติเฮือกสุดท้ายสั่งนาง

“งะ...เงียบแล้ว ยะ...อย่ากินซาลาเปาข้านะ อย่าจับนะ” ซูจิ้งพูดด้วยน้ำเสียงอันสั่น และแผ่วเบา รู้แล้วว่าตนไม่ควรท้าทายบุรุษตรงหน้าอีกต่อไป ไม่อย่างนั้นนางอาจจะถูกจับกินซาลาเปาจนเกลี้ยง หรือไม่เรื่องอาจจะเลวร้ายกว่าที่คิด

ซิ่นเฉิงปล่อยมือแล้วผละตัวออกจากนางทันที ชายหนุ่มถอยหลังกลับไปยืนอยู่ที่เดิมในตอนแรก ถอนสายตาเสมองไปทางอื่น พยายามข่มกลั้นอารมณ์ที่พลุ่งพล่านขึ้นกลางลำตัวอย่างยากลำบาก

เมื่อเขาพิจารณาแล้วซูจิ้งก็จัดเป็นดรุณีแรกรุ่นรูปโฉมน่ารัก ถึงแม้จะไม่ถึงขั้นโฉมสะคราญ แต่ผิวของนางขาวนวลเนียนสะอาดสะอ้าน ริมฝีปากเล็กบางกระจุ๋มกระจิ๋มหน้าจูบ ตัวเล็ก ๆ น่าทะนุถนอม เนื้อก็นุ่มนิ่มกอดแล้วอุ่นเป็นบ้า ที่น่าทึ่งก็ซาลาเปาอันซุกซ่อนอยู่ใต้เอี๊ยมสีขาวบางเฉียบนั่น ถึงจะยังเติบโตไม่เต็มที่ แต่กลับทำให้เกิดอารมณ์ปรารถนาได้อย่างน่าประหลาด

*‘อยากกินซาลาเปาโว้ย’*ซิ่นเฉิงร่ำร้องในใจอย่างเสียดาย ‘ท่านอ๋องเมื่อไหร่ท่านจะเสร็จธุระกัน’

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว