facebook-icon

สวัสดีผู้เยี่ยมชมทุกท่านค่ะและขอบคุณทุกกำลังใจและการติดตามนะคะ

ตอนที่ 26 มันต้องตาย!!

ชื่อตอน : ตอนที่ 26 มันต้องตาย!!

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 40.4k

ความคิดเห็น : 21

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ต.ค. 2561 23:16 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 26 มันต้องตาย!!
แบบอักษร

​ตอนที่ 26 มันต้องตาย



เสี่ยเล้งจัดงานฉลองให้เอริคที่ทำให้เขาสะใจและตัดการขนส่งอาวุธของพยัคฆ์ได้อย่างราบคาบ แม้ว่าทั้งสองจะต้องการชีวิตของเจ้าพ่ออาวุธสงครามเหมือนกันแต่แผนการแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง เสี่ยเล้งแม้จะยอมให้เอริคอยู่ด้วยในฐานะที่ปรึกษาแต่ในใจเขาก็คิดจะหาทางกำจัดพยัคฆ์ด้วยมือของเขาเองเช่นกัน ค่าที่พรากชีวิตลูกชายของเขาไป

“เสี่ยครับ การขนยาของเราเดี๋ยวนี้ยุ่งยากมากเลยครับเสี่ย ตั้งแต่มีไอ้ตำรวจใหม่มาจากกรุงเทพฯ” หนึ่งในลูกเดินเข้ามาบอกท่าทางเคร่งเครียด

“ใครวะ”

“เห็นเขาบอกชื่อผู้กองภาสกร”

“หึ ยุ่งยากนักก็หาทางเก็บมันซะเลยสิ เชือดไก่ให้ลิงดูไอ้พวกตำรวจมันจะได้ไม่มาขัดขากูอีก” ร่างท้วมสั่งเสียงเข้มก่อนจะยกแก้วเบียร์ซด

“ครับนาย” รับคำแล้วเหล่าลูกน้องก็เดินออกไปทิ้งให้เสี่ยเล้งนั่งหน้าเครียดอยู่อย่างนั้น ทั้งเรื่องเอริค พยัคฆ์และตำรวจหน้าใหม่ เขาก็ไม่รู้ว่าควรจะจัดการใครก่อนกัน




ภาสกรนั่งดูความเชื่อมโยงของขบวนการยาบ้า ชายหนุ่มเวียนหัวทั้งวันเพราะไม่พบความเชื่อมโยงใดๆนอกจากสุรวัตรจะผูกขาดเป็นนายใหญ่ค้ายาเสพติดคนเดียวไร้ซึ่งหุ้นส่วน

“ผู้กองครับ มีสายมาว่าคืนนี้จะมีการขนยาล็อตใหญ่ครับผู้กอง” ดาบสงวนพรวดเข้ามาให้ห้องประจำตำแหน่งของเขาอย่างรีบร้อนทำให้ร่างสูงลุกขึ้นทันที

“ว่าไงนะ คืนนี้เหรอ”

“ครับผู้กอง ทางด่านบ้านแม่ดอนครับ”

ภาสกรรีบเรียกเหล่าตำรวจเข้าประชุมวางแผนจับกุมเหล่าอาชญากรยาเสพติดทันที ร่างสูงเร่งรุดไปยังห้องประชุมก่อนจะแจกแจงงานให้แก่เหล่าผู้พิทักษ์สันติราษฎร์ ใบหน้าหล่อเหลาเคร่งเครียดจริงจังพลางเอาแผนที่ทางผ่านชายแดนทุกทางกางออกมาให้ทุกคนได้เห็น บ้านแม่ดอนเป็นพื้นที่ที่เสี่ยเล้งใช้ส่งของเป็นประจำ

“จุดนี้เราจะเปลี่ยนเวรเป็นพวกเราทั้งหมด เดี๋ยวผมจะให้คนของเรา 4 นายรับหน้าที่ด่านแล้วจะวางกำลังซุ่มอยู่ข้างทางเป็นจุดๆ” ชายหนุ่มอธิบายแผนอย่างฉะฉาน หมวดวิทยาซึ่งยังคงเป็นคนของพยัคฆ์ยืนฟังนิ่งเงียบ

“แล้วมันจะไม่ทำอย่างเดียวกันเหรอผู้กอง อีกอย่างเราไม่ชำนาญพื้นที่ตรงนั้นมากเท่าพวกค้ายา” จ่าผู้หนึ่งเอ่ยขึ้นอย่างมีเหตุผล ภาสกรเหลือบมองดูแผนที่ครู่หนึ่ง

“ถึงสิ่งนั้นเราจะด้อยกว่าแต่ที่เรามีคือพวกคุณ พวกคุณทนได้เหรอที่เห็นลูกหลานเราต้องตกเป็นทาสของยานรกพวกนี้ งานนี้เราต้องรัดกุมที่สุด ยิ่งล็อตใหญ่ก็ยิ่งหละหลวมง่าย ธรรมชาติของคนไม่มีอะไรสมบูรณ์แบบหรอก” เมื่อได้ยินคำของภาสกรทุกคนก็พยักหน้าเห็นด้วยแทบทุกคนไม่เว้นแม้แต่วิทยา เมื่อจบการประชุมหลักสูตรเร่งรัดทุกคนก็พากันเตรียมการอย่างแข็งขันโดยวิทยาไม่ลืมส่งข่าวให้พยัคฆ์ได้รู้




“ยินดีกับพ่อเลี้ยงพยัคฆ์และคุณนาราด้วยนะครับที่ในที่สุดก็ลงเอยกัน ขอให้รักกันไปนานๆนะครับ”

“ขอบคุณครับ” พยัคฆ์ยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย ก่อนจะรีบส่งเจ้าหน้าที่อำเภอกลับไป

นารานั่งมองสามีด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน เขาดูอารมณ์ดีเป็นพิเศษหลังจากได้จดทะเบียนสมรสกับเธอ มือหนาสอดรั้งเอวบางให้ก้าวขึ้นมานั่งบนตักเหมือนอย่างที่เคยทำทุกครั้ง

“หน้าบานไปนะ”

“กำลังคิดอยู่ว่าจะจัดงานแต่งที่ไหนดี” ร่างสูงเอ่ยพลางลูบไล้เมียรักด้วยความรักใคร่

“นาว่า..รอให้เราเคลียร์เรื่องทุกอย่างให้เรียบร้อย จะไปจัดงานแต่งบนเกาะร้างหรือภูเขาไฟก็ได้ทั้งนั้นแหละ” เมื่อได้ยินดังนั้นใบหน้าคมเข้มก็สลดลงเล็กน้อย ครุ่นคิดถึงเรื่องของเอริคที่ยังไม่ตายแถมยังรอจะฆ่าเขาได้ทุกเมื่อ

“จริงของเรา พี่จะรีบเคลียร์ทุกอย่างให้เสร็จแล้วเราจะจัดงานแต่งงานกัน”

“ค่ะ”

“นายครับๆ” เสียงของลูกน้องคนหนึ่งที่วิ่งพรวดพราดเข้ามาทำให้เจ้าพ่อหนุ่มแทบลุกขึ้นมาชกลูกน้องไปสักหมัดดีที่นาราหัวไว กอดคอเขาไว้แน่น

“มีอะไร”

“เมื่อกี้หมวดวิทยาโทรมาบอกว่า ผู้กองภาสกรกำลังนำทีมไปทลายรถขนยาของไอ้เล้งครับ”

“ภาสกรเหรอ” พยัคฆ์หน้าเครียดทันทีที่ได้ยินชื่อ เขาเองก็อยากกำจัดเสี่ยเล้งให้หมดเสี้ยนหนามซะทีดังนั้นถ้าไปช่วยพวกตำรวจจับโจรซะหน่อยจะเป็นไรไป

“พี่เสือมีอะไรหรือเปล่า”

“นารอที่บ้านนะ เดี๋ยวพี่มา” ว่าแล้วเขาก็ลุกขึ้นเดินออกไปทิ้งให้หญิงสาวมองตามด้วยความเป็นห่วง กลัวว่าครั้งนี้ไปแล้วเขาจะได้อันตรายกลับมา ถึงเวลานั้นเธอจะอยู่ได้ยังไงกัน




ภาสกรนำทีมเข้าไปจัดการซุ่มอยู่ข้างทางอย่างเงียบๆ ไม่นานนักทั้งหมดก็ตรึงกำลังไว้รอเรียบร้อยแล้ว ชายหนุ่มประสานงานกับทุกกลุ่มที่ซุ่มอยู่อย่างรัดกุม ทุกอย่างก่อนเริ่มดูเป็นไปอย่างเรียบร้อย

ไม่นานนักเวลาที่ทุกคนรอก็มาถึงเมื่อรถบรรทุกหนักไม่ติดแผ่นป้ายทะเบียนก็พากันเคลื่อนผ่านมา ตำรวจหนุ่มไฟแรงไม่รอช้ารีบเข้าหยุดขบวนรถและจับกุมรถบรรทุกทันที

 แต่ทว่ามีรถกระบะคันหนึ่งหนีไปได้ ภาสกรไม่รอช้ารีบขับรถตำรวจตามไปแต่เพียงลำพังอย่างรวดเร็ว รถกระบะข้างหน้าพอเข้าป่า เขาก็ขับตามไปโดยไม่รู้ตัวว่ามาไกลจากจุดจับกุมมากแล้ว

ในที่สุดรถกระบะก็หยุดลงแต่ยังไม่ได้ดับเครื่อง ภาสกรเห็นท่าไม่ดีก็หยิบปืนพกของตนเข้าไปด้วย ใช้ไฟรถเป็นที่ส่องแสงสว่าง ไม่นานนักคนที่เขาต้องการตัวก็ลงมาจากรถ เขาก้าวมายืนตรงหน้าผู้กองหนุ่มโดยที่ภาสกรไม่รอช้ายกปืนจ่อเสี่ยเล้งทันที

“คุณมีสิทธิ์ที่จะไม่พูด ทุกคำให้การของคุณจะถูกใช้ในศาล” เสียงเข้มนั้นสั่งเสียงดังแต่เสี่ยตัวอ้วนหาได้อนาทร เขายกมือจำนนแล้วยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์

“แหม ไม่เห็นจะต้องรุนแรงขนาดนี้เลยผู้กอง” ใบหน้าอวบอูมจ้องหน้าภาสกรไม่วางตา “บอกตามตรงนะ ผมไม่เคยเจอตำรวจน้ำดีแบบคุณมานานแล้ว”

“ขอบคุณที่ชม อย่าขยับนะเสี่ยไม่อย่างผมยิงจริง” ชายหนุ่มเอื้อมไปหยิบกุญแจมือทางด้านหลังแต่ช้าไปแล้ว เจ้าพ่อค้ายาผู้ผ่านโลกมานานดึงปืนอันเล็กออกมาและยิงที่อกของนายตำรวจโดยไม่พลาดเป้า

ปัง!!

ร่างสูงทรุดลงขณะกำปืนไว้แน่น ทันใดนั้นพยัคฆ์ก็ก้าวออกมายิงใส่เสี่ยร่างอ้วนหวังให้ตายแต่เอริคหัวไวกว่า เขารีบพาตัวเสี่ยเล้งออกไปทันทีโดยใช้ตัวเองเป็นที่กำบัง

ไม่นานนักเหล่าตำรวจทั้งหลายก็พากันแห่มาพยัคฆ์จึงรีบวิ่งไปหลบในพงหญ้ารกชัฏ ภาสกรถูกนำตัวส่งโรงพยาบาลอย่างรวดเร็ว

พยัคฆ์มองน้องชายต่างมารดาของตนด้วยแววตาที่แสนจะอ่านยาก ไม่รู้ว่าควรจะดีใจดีหรือไม่ที่เขาเริ่มดีขึ้นมาทีละน้อยๆและไม่รู้ว่าจะมีเรื่องยุ่งยากตามมาอีกหรือไม่



“สวัสดีค่ะ มีเรื่องจะเรียนคุณวีรกิจเหรอคะ คุณท่านคะทางโรงพยาบาลเชียงรายต้องการคุยด้วยค่ะ” เสียงสาวใช้ดังขึ้นทำให้วีรกิจวางหนังสือพิมพ์ลงด้วยความรำคาญ

“มีอะไร”

“ไม่รู้ค่ะ รู้แค่ว่าทางโรงพยาบาลเชียงรายติดต่อมาค่ะ”

“ฉัน ฉันเอง” รัชนี นายหญิงของบ้านรีบกระตือรือร้นวิ่งไปรับโทรศัพท์แทนทันที “ฮัลโหลสวัสดีค่ะ ดิฉันรัชนีค่ะ หา!! ว่าไงนะคะภาสกรถูกยิง!!” ทันใดนั้นรัชนีก็ทรุดลงสลบทำเอาทุกคนในบ้านแตกตื่นตกใจ

“รัชนี!!” วีรกิจวิ่งมาประคองผู้เป็นภรรยาอย่างเป็นห่วง ใบหน้าหล่อเหลาของชายวัยกลางคนดูเครียดลงไปถนัดตา

“คุณพ่อ”

“ตาพงษ์พาแม่แกไปพัก”

“ครับ” พงศกรรีบช้อนตัวมารดาของตนขึ้นและพาขึ้นไปพักบนห้องโดยมีวีรกิจที่ยืนหน้าเสีย พงศกรลูกชายเขาถูกยิง หัวอกคนเป็นพ่อแม้ว่าจะโกรธแค่ไหนแต่ตอนนี้เขาไม่สนเสียแล้ว

“จองตั๋วเครื่องบินให้ฉัน คืนนี้ฉันจะไปเชียงรายแล้วไปสืบหาตัวด้วยว่าใครเป็นคนยิงลูกชายของฉัน” ชายวัยกลางคนสั่งเสียงเข้ม

“ครับท่าน”



“ผมเห็นนายพยัคฆ์เป็นคนยิงครับ” เสียงคำให้การของหมวดวิทยาผู้ไปถึงที่เกิดเหตุก่อนทำให้ทุกคนฮือฮาทันที หันไปเออออห่อหมกกันโดยไม่ได้สืบความอะไร

“เอาไงดีล่ะ ตอใหญ่ขนาดนี้ใครจะไปกล้าแตะ” หนึ่งในจ่าเอ่ยขึ้นมาเสียงเครียด

“แต่ว่าผมขอร้องช่วยปกป้องผมด้วยนะครับ ผมกลัวว่าผมจะถูกฆ่าอีกคน” ใบหน้าที่แสดงเสแสร้งสลดนั้นทำให้ทุกคนเชื่อแทบสนิทใจ

“ไม่ต้องห่วง เราจะกันผู้หมวดไว้เป็นพยานยังไงก็ตามเราจะไม่ให้ใครรู้ว่าเรื่องนี้รู้มาจากคุณแต่คงต้องรอให้หมวดภาสกรฟื้นซะก่อน”

“ขอบคุณทุกคนมากนะ” แม้ว่าจะพูดไปอย่างนั้นแต่ในใจก็แอบหวั่นไม่น้อย วิทยาบอกลาเพื่อนๆก่อนจะรีบกลับบ้านอย่างรวดเร็ว

วิทยาไม่ได้กลับบ้านอย่างที่กล่าวอ้าง เขารีบมายังจุดนัดลับๆของเขา ไม่นานนักเสี่ยเล้งก็เดินออกมาจากความมืด

“ผมจัดการเรื่องปล่อยข่าวแล้วก็คำให้การแล้วนะเสี่ย” ตำรวจหนุ่มกล่าวเสียงหอบ

“มึงทำดีมาก ตอนนี้กูกลายเป็นผู้บริสุทธิ์ไปแล้ว ส่วนไอ้พยัคฆ์ก็กลายเป็นแพะแทน ใช้งานมึงทีไรไม่เคยผิดหวังทุกที ดีที่ไอ้พยัคฆ์มันยังไม่ตายไปซะก่อนไม่อย่างนั้นไม่รู้จะเอาใครมารับเคราะห์แทน”

“เงินล่ะ”

เสี่ยเล้งจิ๊ปากเบาๆอย่างขัดใจ ก่อนจะพยักหน้าเป็นเชิงสั่งให้ลูกน้องถือเงินก้อนใหญ่ออกมา หมวดวิทยาตาโตเพราะความโลภเข้าครอบงำทันที เป็นงูลิ้นสองแฉกมันได้เงินสองทางอย่างนี้นี่เอง

“มึงไปได้แล้วเดี๋ยวกูจะใช้บริการมึงใหม่”

“ขอบคุณที่ใช้บริการนะครับเสี่ย”

“หึ!! ไม่เคยคิดเคยฝันจริงๆว่าจะได้เห็นนกสองหัวตัวเป็นๆ” เอริคที่ยืนอยู่ในความมืดมานานก็เดินออกมาสมทบทันทีที่หมวดวิทยากลับไป




โรงพยาบาลเชียงราย

วีรกิจมาถึงอย่างรวดเร็วภายใต้เครื่องบินส่วนตัวเพราะไม่มีไฟลท์ที่ทันใจเขาเลย ชายวัยกลางคนวิ่งมายังห้องที่ลูกชายของตนรักษาอยู่

“คุณวีรกิจใช่ไหมครับ”

“ลูกชายผมเป็นยังไงบ้างครับหมอ” เสียงทุ้มเอ่ยถามอย่างเรียบเชียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ เวลานี้ที่เขาต้องการมากที่สุดคือสติแม้มันจะค่อยๆลดลงก็ตามหลังจากเห็นลูกชายตนนอนเป็นผักเช่นนั้น

“ตอนแรกสาหัสมากนะครับแต่ว่าเขาโชคดีมากจริงๆ เพราะโดนยิงเฉียดจากจุดสำคัญอีกไม่กี่วันก็คงฟื้น”

“ขอบคุณมากนะหมอ” ท่าทีเคร่งเครียดนั้นมีท่าทีเพลาลง ใบหน้าเริ่มมีรอยยิ้มมากยิ่งขึ้นและคงจะเป็นข่าวดีสำหรับรัชนีมากแน่ๆ

“นายครับรู้ตัวคนยิงแล้วครับ” ไม่นานนักเหล่าลูกน้องที่ไปสืบข่าวก็รีบวิ่งมารายงานทันทีที่ได้เรื่อง

“ใคร”

“พ่อเลี้ยงพยัคฆ์”

“มึงว่าไงนะ ไอ้พยัคฆ์งั้นเหรอ” วีรกิจทวนเสียงเหี้ยม “ไอ้ระยำ มันทำลูกกู!!”

“นายครับจะเอายังไงดีครับ”

“กูจะฆ่ามัน!!” ชายวัยกลางคนประกาศไว้อย่างโกรธแค้น คราวนี้เขาจะไม่ยอมให้ลูกชายของเขาเจ็บฟรีเด็ดขาด พยัคฆ์จะต้องถูกโค่นให้จมลงดินให้สาแก่ใจแก่หัวอกคนเป็นพ่ออย่างเขา


TBC

​ประกาศนะคะรีดเดอร์ทุกท่าน โปรดรับการคำนับขอโทษจากไรท์ด้วย ขอโทษมานะที่นี้ค่ะทุกคน ไรท์ไม่เคยคิดจะเทพี่เสือเลยนะคะ เรายังรักกันดีแต่ที่ไม่ได้มาต่อหลายวันเพราะติดสอบกลางภาคแถมงานเยอะ อาจารย์เร่งให้ส่งงานค้างยิกๆแถมไล่ไปลงนรกทุกสามเวลาจึงเป็นเหตุให้ สองอาทิตย์นี้ไรท์ไม่ได้เข้ามาดูนิยายตัวเองเลย ไอแอมซอรี่ เลิฟยูเหมือนเดิมนะคะทุกคนนนนนน

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว