ขอนอนได้ไหม,

บทที่ 3 ภาคกำเนิดฮอลโลว์

ชื่อตอน : บทที่ 3 ภาคกำเนิดฮอลโลว์

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.6k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ต.ค. 2561 21:03 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 3 ภาคกำเนิดฮอลโลว์
แบบอักษร

"ว่าแต่เราจะกินมันยังไงละทีนี้"

ไทม์จ้องงูเขียวปีศาจในมือโดยไม่รู้จะทำยังไงดี โดยใจหนึ่งก็อยากปรุงมันให้สุกเสียก่อน แต่อีกใจหนึ่งก็บอกให้กินมันสดเสียเลย สุดท้ายสันดานดิบก็ชนะไปอย่างขาดลอย

ไทม์ค่อยๆชูหางงูขึ้นสูงๆ ก่อนจะเงยหน้าอ้าปากภายในหน้ากากกินหัวงูตามสัญชาตญาณ เขากินมันราวกับกินเยลลี่เคลือบน้ำตาลหลากรส**ที่เป็นเส้นยาวๆแผ่นบางๆตามร้านโชว์ห่วย ทันทีที่จิตวิญญาณของงูถูกไทม์กลืนกิน ความหอมหวานก็พุ่งสู่โสตประสาทโดยฉับพลัน

"ละมุนลิ้นสุดๆ หอมหวานมากไม่คาวลิ้นเลยสักนิด แย่ละสิเราจะลงไปตามสัญชาตญาณไม่ได้"

ตึ้งงงงง

[ Level up !! ]

" [ + 100 พลังวิญญาณ / แรงดันวิญญาณ ถาวร ]

[ Level up !! ]

" [ + 100 พลังวิญญาณ / แรงดันวิญญาณ ถาวร ]"

.

.

ตึ้งงงงง

" [ ท่านได้รับโบนัส + 500 พลังวิญญาณ / แรงดันวิญญาณ ถาวรจากการกลืนกินงูเขียวปีศาจ ]"

"[ ท่านได้รับ เหรียญวิญญาณ 1 เหรียญ ]"

สิ้นเสียงจากระบบไทม์ก็รู้สึกสดชื่นอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน พลังของเขาเอ่อล้นออกมา จนบรรยากาศโดยรอบเริ่มปั่นป่วนราวกับมันกำลังถูกกดขี่ ซึ่งมันเป็นเพียงชั่วพริบตาเดียวเท่านั้นโดยที่ไทม์ไม่รู้ตัว

"ว่าแต่เรากินเจ้างูเลเวล15ไปกลับได้เหรียญวิญญาณมาแค่เหรียญเดียว มันจะงกไปหน่อยหรือเปล่าเจ้าระบบ"

ไร้สัญญาณตอบรับจากระบบแสนขี้งก ไทม์ได้แต่ข่มความโกรธเอาไว้เสียก่อน เพราะตอนนี้เขารู้สึกแปลกๆ เหมือนกำลังจะมีอันตรายย่างกายคืบคลานเข้ามา

สัญชาตญาณของเขาเริ่มกรีดร้องเตือนไม่หยุดหย่อน มันบอกให้เขาหนีจากไปให้เร็วไว ราวกับสิ่งที่กำลังมานั้นน่ากลัวเกินกว่าตัวเขาจะรับไหว ซึ่งไทม์ก็ทำตามสัญชาตญาณ พุ่งตัวลงไปในทะเลทรายเพื่อซ่อนตัว ตัวเขาหายไปราวกับเขาไม่เคยมีตนตนอยู่

ฟู่มมมมมม~

"ฮึ่มมมมมม!!! เจ้าสวะนั่น หายหัวไปไหนกัน บังอาจนัก มันกล้ามากที่มาปล่อยแรงดันวิญญาณในถิ่นของข้า"

ร่างใหญ่สีขาวมีสี่ขาพ่นลมหายใจออกจมูก เจ้าของร่างเป็นพยัคฆ์สีขาวลายพาดสีดำ นัยน์ตาของมันมีสีฟ้าดุจน้ำทะเลทั้งที่แววตาควรจะส่อถึงความสงบแต่กับส่อถึงความดุร้ายและรั้นเสียมากกว่า

รอบกายของพยัคย์ขาวปลดปล่อยแรงกดดันวิญญาณอันรุนแรงออกมาเป็นละลอกคลื่น มันกดดันฮอลโลว์โดยรอบให้หมอบกราบศิโรราบแก่มัน แม้แต่ไทม์ที่อยู่ใต้พื้นทราย จิตวิญญาณของเขาสั่นไหวราวกับกำลังจะแตกสลายหายไปได้ทุกเมื่อ

ตึ้งงงงงงงง

"[ ตรวจสอบในอัตโนมัติ  ]"

ชื่อ : [ กริมจอร์ แจ็คเกอร์แจ็ค ]

Lv : 301

ระดับ : [ เมนอสชั้นกลาง แอดจูคาส   ]

พลังวิญญาณ : [ 321,000/325,000 ]

แรงดันวิญญาณ : [ 323,000/325,000 ]

แก่นแท้จิตวิญญาณสถิต : [ ราชันย์พยัคฆ์ขาว ]

ทักษะ :

[ กลืนกินวิญญาณสูง ]

[ ดูดซับอนูวิญญาณสูง ]

[ เซโร่ ]

[ โซนิค เวฟ ]

[ กระสุนกงเล็บราชันย์พยัคฆ์ ]

[ เขี้ยวราชันย์พยัคฆ์ ]

[ กงเล็บราชันย์พยัคฆ์ ]


'โอ้ย นี่เราดวงดีหรือดวงซวย ถึงมาเจอตัวละครทรงพลังตั้งแต่วันแรกเลยแบบนี้'

ไทม์ไม่รู้จะหัวเราะหรือร้องไห้ดี นี่ขนาดแค่แรงดันวิญญาณตัวเขาก็แทบสลายอยู่แล้ว ระดับ แอดจูคาสนี่ ยังน่ากลัวมากขนาดนี้เลย แล้วพวกระดับวาสโทรเด้จะน่ากลัวขนาดไหน บื้อ ~ แค่คิดก็เสียวสันหลังวาบแล้ว

"ฮึ่มมม อย่าให้เจอนะเจ้าสวะชั้นต่ำ"

เจ้าพยักฆ์ขาวหรือกริมจอร์เมื่อไม่พบตัวต้นเหตุก็จากไปในทันที ทำให้ไทม์ที่ซ่อนอยู่ใต้ทะเลถอนหายใจอย่างโล่งอก คราวนี้เขาต้องระวังตัวในการอัพเลเวลให้มากกว่านี้เสียแล้ว

เพราะดูเหมือนหลังจากเลเวลอัพ เขาจะเผลอปลดปล่อยแรงดันวิญญาณออกมาโดยไม่รู้ตัว ถ้ายังเป็นแบบนร้ต่อไปมีหวังเขาได้ลากพวกฮอลโลว์ระดับสูงมารุมทึ้งกินเขาทั้งเป็นอย่างแน่นอน

"โลกนี้มันอยู่ยากเหลือเกิน มิไรพี่ขอภาวนาให้เธอปลอดภัย"

หลังจากภาวนาเสร็จไทม์ก็โผล่ออกมาจากที่ซ่อนก่อนจะเริ่มออกเดินทางอย่างไร้จุดหมาย แท้จริงแล้วเขาก็ยังไม่รู้ตัวว่าตนเองอยู่ส่วนไหนของฮูเอโกมุนโด้ จะเดินมั่วๆก็เสี่ยงเกินไป แต่จะให้อยู่ในอาณาเขตของกริมจอร์ต่อ คงได้ตายอนาถเป็นแน่

มีวิธีเดียวคือหาฮอลโลว์ระดับต่ำเช่นงูเขียวปีศาจมาอัพเลเวล เขาจึงตัดสินใจออกเดินทางโดยไม่คิดกลัวตาย ถ้ามัวแต่กลัวเขาคงไม่เป็นอันทำไรกินกันพอดี แถมเขายังต้องนึกถึงความปลอดภัยของมิไรด้วย

"ว่าแต่หลังจากที่กินงูไปตอนนี้เราเลเวลเท่าไหร่แล้วนะ 'เปิด' "

Character

ชื่อ : [ เดรโก้ เดธ เลวีอาธาน ]

Lv : 5

ระดับ : [ ฮอลโลว์ต่ำ ]

พลังวิญญาณ : [ 1100/1100 ]

แรงดันวิญญาณ : [ 1100/1100 ]

แก่นแท้จิตวิญญาณสถิต : [ ??? ]

ทักษะ :

[ กลืนกินวิญญาณ ]

[ ดูดซับอนูวิญญาณพื้นฐาน ]

[ ตรวจสอบขั้นสูงสุด ]

ร้านค้าบลีช ( ระดับ 1 )

เหรียญวิญญาณ : [ 91 ]


"หืม ได้มาตั้ง 5 เลเวล ไม่น้อยเลยคงเป็นเพราะเรากินมันทั้งตัวแน่ๆ 'ปิด' "

ไทม์รู้สึกตื่นเต้นไม่น้อย แต่เขาก็ไม่ได้คิดในแง่บวกมากเกินไป เพราะใช่ว่าเขาจะเจอฮอลโลว์อย่างงูเขียวปีศาจอีกเสียเมื่อไหร่ รอบหน้าเขาอาจจะเจอฮอลโลว์ยักษ์เลยก็ได้ใครจะไปรู้จริงไหม

แต่ถ้าจากการคาดเดาตามเนื้อเรื่องบลีชเทพมรณะ เหล่าฮอลโลว์ตั้งแต่ชั้นต่ำจนถึงระดับแอดจูคาส คงอยู่ข้างใต้ดินอย่างแน่นอน เพราะราชาแห่งลาส์นอเช่แสนบ้าอำนาจอย่าง บารากัน ลุยเซนบาร์น ผู้อยู่ในระดับวาสโทรเด้ปกครองอยู่

ทำให้เหล่าฮอลโลว์ระดับกลางขึ้นไปต้องหลีกหนีลงไปอยู่ใต้ทะเลทราย หรือป่าเมนอส ที่เต็มไปด้วยฮอลโลว์ระดับเมนอสขั้นต่ำอย่างกิลเลียนจนถึงขั้นกลางอย่างแอดจูคาส ที่คอยบัญชาเหล่าฮอลโลว์ชั้นต่ำ เรียกง่ายๆว่าชั้นปรายแถวนั่นแหละ

ส่วนพวกที่อยู่ข้างบนโดยไม่เกรงกลัวอำนาจของบารากัน ลุยเซนลาร์น ก็คงเป็นจำพวกว่าที่อารันคาร์ ในอนาคตอย่างพวกโคโยเต้  สตาร์ก ฝูงหมาป่า ฉลามจักรพรรดิ เทียฮาริเบล อัศวินแอนทิโลป เนลเลียล หรือ พญามารปีกดำ อุลคิโอร่า ที่อยู่ในระดับวาสโทรเด้ เป็นต้น

เพราะจำพวกนี้มีระดับ วาสโทรเด้กันแล้ว**และแน่นอนพวกมันอาจจะด้อยหรือเหนือกว่า บารากัน อยู่บ้าง แต่ถ้าพวกมันรวมตัวโจมตีขึ้นมา บารากันก็เอาไม่อยู่ มันจึงไม่คิดใช้อำนาจกับพวกนั้น

ดังนั้นข้างบนหรือดินแดนทะเลทรายแห่งนี้ถ้าไม่นับรวมว่าที่เอสปาด้าสิบ ก็มีแต่ฮอลโลว์ระดับต่ำเท่านั้น อาจจะมีฮอลโลว์ระดับกลางหรือระดับสูงปะปนอยู่ แต่ก็เป็นเพียงส่วนน้อย จึงพูดได้ว่าที่แห่งนี้เหมาะแก่การฟาร์มเพิ่มเลเวลมากที่สุด

"เอาละเรามาเริ่มการล่ากันเถอะ"

ความคิดเห็น