เมื่อเธอ ดาด้า มีโอกาส​ได้มีชีวิตอีกครั้งแล้วทำไมเธอจะต้องทนแต่งงานตามคำสั่งบิดา และเขา อุนางิ ยูยะชายหนุ่มที่อยู่ๆ ครอบครัวก็ล้มละลายที่ชีวิตก็วุ่นวาย​พออยู่แล้ว กลับต้องมาเจอสาวจอมยั่วที่จ้องจะจับเขารีดน้ำเชื้อตลอดทั้งวัน ...Shadow Black...

ตอนที่ 1 ทำอะไรไม่ได้

ชื่อตอน : ตอนที่ 1 ทำอะไรไม่ได้

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 10.7k

ความคิดเห็น : 47

ปรับปรุงล่าสุด : 05 ต.ค. 2561 15:36 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 1 ทำอะไรไม่ได้
แบบอักษร

​เนื้อหาในตอนนี้มีความเกี่ยวข้องกับตอนพิเศษ นิดเดียวคงไม่เป็นไร(ฟรี) ในเรื่อง โซ่หัวใจผูกรักซาตาน (แม็กนั่ม) นะครับ


ซ่า ซ่า!! 

สายฝนในยามราตรีที่เทลงมาราวกับพายุเข้าทำให้ทั่วทุกบริเวณเปียกแฉะ ยกเว้นสาวน้อยในวัยเพียงสิบเก้าปี ที่ยืนนิ่งอยู่กลางถนน 

ใบหน้าสวยที่เคยเรียบสวยบัดนี้เต็มไปด้วยบาดแผลขนาดใหญ่ ริมฝีปากที่เคยอมชมพูราวดอกกุหลาบแรกแย้มซีดเซียวจนแทบเป็นสีขาว 

  "เฮ่อ~ มาอยู่ตรงนี้อีกแล้ว วัยรุ่นเซ็ง" 

เสียงหวานถอนหายใจเมื่อทุกครั้งที่นาฬิกาบอกเวลาสิบเก้านาฬิกา ยี่สิบสองนาทีร่างของเธอต้องโผล่มายืนกลางถนนตรงนี้ทุกที

มือเรียวที่ขาวซีดอย่างกับไร้เลือดไหลเวียนแบออกมองดูสายฝนหยดแล้วหยดเล่าทะลุผ่านจนตกกระทบบนพื้น

"ความรู้สึกเปียกมันรู้สึกยังไงแล้วนะ"

บรืด บรืด!!~

แสงไฟที่สาดส่องเข้าตาทว่ากลับไม่ส่งผลให้ดวงตาสวยต้องหลับตาลงสักนิด ก่อนจะแล่นผ่านทะลุร่างงาม และถ้าเธอเป็นคนเธอคงจะเจ็บและตายนอนดิ้นพล่านๆ กลางถนนไปแล้ว แต่ตอนนี้เธอคือวิญญาณ หรือสิ่งที่เรียกว่าผี!!

"เฮ่อ อย่างน้อยฉันก็ยังรู้ว่าหิวมันเป็นยังไง" 

เสียงหวานกระตุกยิ้มเมื่อหนึ่งเดียวแห่งความรู้สึกที่มีคือหิวเมื่อร่างกายรู้สึกไร้เรี่ยวแรงที่จะล่องลอยหรือเคลื่อนไหวและเริ่มเลือนรางกว่าเก่าคล้ายกับจะสลายไป

"ไปหาแม่ดีกว่า" 

เสียงเล็กพึมพำอมยิ้มน้อยๆ เมื่อนึกถึงใบหน้าของมารดา วิญญาณสาวยังคงจดจำเรื่องราวของเธอได้ดี 

เธอมีชื่อว่า รัตติยา มานายุ หรือชื่อเล่น  เรนโบว์ เธอเป็นแค่เด็กสาวลูกแม่ค้าขายก๋วยเตี๋ยวที่โชคร้ายตายด้วยอุบัติเหตุรถชนจากคนเมาแล้วขับตั้งแต่อายุสิบเก้าปี

แต่สิ่งที่ทำให้เธอยังคงเร่ร่อนล่องลอยเป็นผีไม่มีศาลนั่นคือสิ่งที่เรียกว่าบ่วงแห่งความห่วงใยเมื่อมารดาเพียงคนเดียวที่เธอรักยังไม่อยู่สุขสบาย

"โอ๊ย!! ฝนนี่ก็ตกดีจริง ขายไม่ออกเลย"

เสียงบ่นเหมือนรำคาญของสาววัยเกือบห้าสิบอยู่ในชุดธรรมดาเก่ากำลังเข็นรถก๋วยเตี๋ยวฝ่าสายฝนอย่างทุลักทุเล

"แม่เดี๋ยวเรนช่วย" 

ฟิ้ว!!~ 

มือเรียวที่หวังช่วยเข็นรถก๋วยเตี๋ยวช่วยผู้เป็นมารดาผ่านทะลุจนร่างกายเซถลามาอยู่กลางหม้อก๋วยเตี๋ยว ตามด้วยร่างของมารดาที่เดินทะลุผ่านตัวเธอไปเหมือนเป็นเพียงอากาศ

"ฮึก ฮือ!!~ ทำไมต้องเป็นแบบนี้ด้วย ฮือ~"   

น้ำตามากมายไหลลงอาบแก้ม เธออยากจะตายอีกสักรอบเมื่อรู้สึกว่าตัวเองไร้คุณค่าเหลือเกิน อยากจะเข้าไปขโมยเงินในธนาคารมาให้แม่ก็ทำไม่ได้ 

อยากจะมีกระแสจิตช่วยมารดายามถูกพ่อเลี้ยงเมาเหล้าทำร้ายทุบตีก็ไม่ได้ สิ่งที่เธอทำได้คงมีเพียงตามมารดากลับบ้านไปเงียบๆ เพราะถึงจะพูดไปมารดาก็ไม่ได้ยินเธออยู่ดี

"เรนลูกสบายดีไหม วันนี้มีเกาเหลาเลือดหมูที่ลูกชอบด้วย ฮึก สองปีแล้วสินะที่เราจากกัน" 

มือของหญิงนามว่านวลละอองที่พนมขึ้นมองไปยังรูปลูกสาวที่รัก น้ำตาของความคิดถึงหล่นร่วงเป็นทางเธอรักลูกสาวสุดดวงใจยอมมีสามีใหม่เพื่อคิดว่าจะได้มาช่วยแบกเบาภาระส่งลูกสาวเรียนจนจบ

แต่ทุกอย่างกลับสวนทางกับความคิดเมื่อสามีใหม่เอาแต่เมาและลูกสาวก็ลาจากไปอย่างรวดเร็วจนเธอตั้งรับแทบไม่ทันทำได้เพียงจุดธูปคุยกับลูกสาวเท่านั้น

"แม่เรนอยู่นี่ไง เรนจะอยู่ข้างๆ แม่จะไม่ไปไหนเรนสัญญา"

"ไว้พรุ่งนี้แม่จะไปซื้อเสื้อผ้ามาให้ ครบรอบวันเกิดยี่สิบเอ็ดปีให้แก่นะ"

"ไม่ต้องหรอกแม่ ฮึก ชุดที่ใส่มันก็ดีอยู่"

รัตติยาโต้ตอบคำถามนวลละอองแทบทุกประโยคและแน่นอนว่า มารดาของเธอคงไม่ได้ยิน 

ธูปหนึ่งดอกถูกปักลงตรงข้าวสารสีขาวที่หุ้งใหม่สดๆ ร้อน จนมีอาหารเกิดขึ้นใหม่ตรงหน้าร่างบางที่ขาวซีด 

รัตติยาก็ไม่เข้าใจเธอไม่สามารถแตะต้องสิ่งของอะไรได้ ทว่าถ้าเป็นของที่ถูกทำทานหรือทำบุญมันจะปรากฏตรงหน้าเหมือนถูกสร้างส่งตรงมาจากจิตวิญญาณของผู้ให้

ขาเรียวสวยนั่งลงตรงอาหาร มือเรียวสีขาวซีดหยิบตะเกียบก่อนจะคีบเนื้อหมูเข้าปาก ฟันสวยเคียวๆ ก่อนจะกลืนลงคอ

"อร่อยมากเลย แม่ทำก๋วยเตี๋ยวอร่อยไม่เปลี่ยนเลย" 

ปากสีซีดคลี่ยิ้มมองเสี้ยวหน้าของมารดาที่จ้องมองดูรูปของเธอ ทว่าถึงจะพูดไปแบบนั้นความจริงเธอกลับไม่รู้สึกถึงรสชาติอาหารแม้แต่น้อย

"เห้ย!! ไอนวลมึงอยู่ไหน"

เสียงตะโกนดังลั่นทำให้นวลละอองสะดุ้ง

"ไม่แม่ อย่าออกไปนะ" 

รัตติยาร้องห้ามเมื่อรู้ว่าจะเกิดเรื่องไม่ดี แต่มันก็เหมือนเธอเป็นเพียงอากาศเมื่อมารดาวิ่งผ่านร่างเธอไปแทบจะทันที

"มีอะไรหรอพี่ชัย"

"มึงเอาเงินมาให้กูซื้อเหล้าหน่อยสิวะ"

"วันนี้ฝนตกฉันขายไม่ดีเลยพี่" 

เสียงอันสั่นเทาบอกกับชัยชาญผู้เป็นสามีด้วยความหวาดหวั่นเมื่อนี่คือสิ่งที่เธอมักจะพบเจอเมื่อผู้เป็นสามีติดเหล้าอย่างหนัก

"อย่ามาโกหก"

แคว่ก!!

"พี่ไม่ได้นะอย่าเอาไป นั่นเงินซื้อของวันทำก๋วยเตี๋ยววันพรุ่งนี้" 

นวลละอองตะโกนห้ามเมื่อสามีกระชากผ้ากันเปือนจนขาดติดมือ มือสากล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อกันเปื้อนเก่าๆ หยิบเงินจำนวนไม่กี่ร้อยมาถือไว้ด้วยรอยยิ้มก่อนจะหันมาทำสายตาอาฆาตใส่ภรรยา

"ไหนมึงบอกว่าไม่มีเงินแล้วนี่อะไร" 

เพียะ!!

มือสากยกขึ้นสูงฟาดเข้าแก้มซ้ายภรรยาเต็มแรงจนทรุดลงกับพื้นเมื่อได้ยินคำโกหก

เพราะสิ่งที่อยู่ในมือเขามันคือเงินชัดๆ แล้วกล้าบอกว่าไม่มี เท้าใหญ่เตรียมยกขึ้นเหมือนจะกระทืบร่างที่นั่งสั่นเทาเบื้องล่าง

"หยุดสักที อย่าทำแม่นะ!! ไอชั่ว ไอสารเลว ไอระยำชิงหมาเกิด วิญญาณหมายังดีกว่ามึงอีก รีบไปตายให้ควายแดกไป!!"  

หมับ!!

คำด่ามากมายถูกขุดเอามาใช้เมื่อรัตติยารู้สึกโกรธเกลียดผู้เป็นพ่อเลี้ยงอย่างกับเป็นปฏิกูลที่น่ารังเกียจ 

รีบเข้าไปกั้นกลางเพื่อต้องการปกป้องมารดาและมันก็สำเร็จเมื่อบิดาขอเธอยอมหยุดนิ่ง แต่ไม่ใช่เพราะเธอแต่เพราะชายคนหนึ่งต่างหาก

"มึงเป็นใครวะ" 

ชัยชาญมองชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาดวงตาสีอัลมอนด์จ้องมองเขาเขม็ง มือแกร่งที่จับข้อมือเขาออกแรงบีบมากขึ้นชัยชาญจนรู้สึกเจ็บสีหน้าเต็มไปด้วยความเจ็บปวด

"ผมขอหลบฝนหน่อยนะป้า" 

คำถามที่ไม่ตรงคำตอบพูดด้วยเสียงเรียบนิ่ง ปล่อยมือของชายร่างท้วมออกก่อนจะคุกเข่าลงตรงหน้าหญิงร่างเล็กที่นั่งบนพื้น

"คุณยูยะทำไมมาอยู่ที่นี่คะ"

"ผมขี่จักรยานออกกำลังกายฝนตกพอดีเลยว่าจะขอหยุดฝนหน่อย"  

"ตอนหนึ่งทุ่มนี่นะ นายนี่ไม่บ้าก็เมา"

รัตติยาเท้าสะเอวแปะปากใส่ร่างใหญ่ที่ฉีกยิ้มกว้างประคองร่างมารดาของเธอลุกขึ้นนั่งบนโซฟา 

ยูยะยืนขึ้นเต็มความสูงหันไปจ้องมองหน้าชัยชาญอย่างเอาเรื่อง ทว่ามันกลับทำให้รัตติยาร้อนวูบวาบเมื่อเธอคั่นกลางอยู่ราวกับชายหนุ่มจ้องเธอก็ว่าได้

คิ้วสวยขมวดเข้าหากันเล็กน้อยเมื่อเธอรู้สึกคุ้นหน้าคุ้นตาเหมือนเคยพบเจอผู้ชายหล่อหน้าหวานคนนี้ที่ไหนสักแห่ง

ก่อนที่ใบหน้าสวยเชิดขึ้นเล็กน้อยเมื่อเท้าใหญ่ย่างกายเข้ามาใกล้จนแทบจะสิงกัน

'โอ๊ย!! หล่อเวอร์วังอลังการ หล่อวัวตายไดโนเสาร์ล้ม'

"จะไปดื่มเหล้าไม่ใช่หรอรีบไปสิครับ"

"ห้ะ!!" 

คิ้วสวยขมวดเข้าหากันอีกครั้งอย่างไม่เข้าใจ ใครจะดื่มเหล้ากัน เธอถือศีลห้าได้เกือบทุกข้อเลยนะยกเว้นข้อหนึ่งที่มักจะเผลอตบยุงตายบ่อยๆ

"ไม่ต้องไล่กูไปแน่" 

ชัยชาญบอกเสียงสั่นเมื่อแววตาที่จ้องมองช่างน่ากลัวราวปีศาจรีบหันหลังออกจากบ้านไปในทันที

ทำให้รัตติยารับรู้ว่าแท้จริงแล้วเขาไม่ได้คุยหรือมองหน้าเธอ

"นอกจากเป็นผีแล้วยังบ้าอีกหรอ เขามองไม่เห็นแกสักหน่อยยัยเรนโบว์เอ้ย"    

ดวงตาคู่สวยมองตรงไปยังชายหนุ่มที่ชื่อยูยะก่อนจะทิ้งตัวนั่งข้างกายใหญ่กำยำบนโซฟาเก่าๆ กอดอกทำสีหน้าไม่พอใจ 

เมื่อเธอจำได้แล้วว่าตอนมีชีวิตอยู่เมื่อสองปีก่อนผู้ชายคนนี้ฉีกจดหมายบอกรักของเธอที่ตั้งใจสารภาพรักที่กักเก็บไว้นานหลายปีกับรุ่นพี่จนไม่เหลือซาก  และยังด่าว่าเธอทำตัวไร้สาระอีก พูดแล้วก็อยากจับหักคอให้รู้แล้วรู้รอด 

"หิวรึเปล่า ป้ามีก๋วยเตี๋ยวเหลืออยู่"

"ฟรีรึเปล่าครับ"

"ฮ่า ฮ่า!!~ งกเสมอต้นเสมอปลายเลยนะ"   รัตติยาอมยิ้มเมื่อเห็นมารดาหัวเราะมีความสุข

"ฉันจะหายโกรธก็ได้เพราะนายช่วยแม่ฉันไว้จากชายชั่ว และทำให้แม่ฉันมีรอยยิ้ม" 

"ขอโทษนะครับ บ้านคุณป้ามีผีรึเปล่า"

คำถามที่ออกจากปากร่างใหญ่ทำให้ทั้งนวลละอองและรัตติยาถึงกับเบิกตากว้าง

"ผมรู้สึกหนาวๆ เหมือนมีอะไรแปลกอยู่ข้างผม" 

ยูยะบอกตามตรงเมื่อเขารู้สึกหนาวแปลกๆ มันไม่ได้หนาวเพราะอากาศแต่มันหนาวเหมือนมีอะไรนั่งอยู่ข้างกายมากกว่าและดูเหมือนจะใกล้มากๆ เสียด้วย

"ป้าว่าคุณยูยะคงตากฝนแล้วหนาวมากกว่า งั้นเดี๋ยวป้าไปเอาก๋วยเตี๋ยวมาให้นะ" 

นวลละอองอมยิ้มก่อนจะลุกขึ้นเดินเข้าไปในครัว ถ้าตอนนี้ลูกสาวเธออยู่คงจะโวยวายที่เธอเชื่อใจและเอาผู้ชายแปลกหน้าเข้ามาในบ้านเป็นแน่

 แต่จะให้ทำยังไงในเมื่อผู้ชายผิวขาว ผมและดวงตาสีอัลมอนด์ที่ชื่อ อุนางิ ยูยะ คนนี้คือผู้มีบุญคุณ เคยช่วยลูกสาวของเธอจากการจมน้ำไม่งั้นลูกสาวของเธอคงเสียชีวิตตั้งแต่อายุได้เพียงห้าขวบเท่านั้น

แต่จนแล้วจนรอดรัตติยาก็อายุสั้นอยู่ดีเมื่อต้องเสียชีวิตจากอุบัติเหตุรถชนเมื่อสองปีก่อน

"ขอบคุณครับ" 

ยูยะอมยิ้มมองดูก๋วยเตี๋ยวที่ส่งกลิ่นหอม รีบตักเข้าปากทันที เขารู้จักป้านวลละอองเธอเป็นคนใจดี มีน้ำใจ 

แต่โชคร้ายที่มีสามีติดเหล้า ซึ่งเขาจะมาอยู่ก็คงไม่ได้เพราะเขาก็มีธุรกิจที่ต้องรับผิดชอบ เลยมาได้แค่นานๆ ครั้ง และนี่ก็คงเป็นครั้งแรกในรอบสองปีก็ว่าได้ที่เขาได้มาเยี่ยมเยียน

รัตติยากวาดตามองใบหน้าหล่อเหลาแสนหวานที่กำลังตักก๋วยเตี๋ยวเข้าปากอย่างพินิจตั้งแต่ดวงตาสีหวาน จมูกที่โด่งเป็นสันรับกันอย่างดี ก่อนจะมาหยุดนิ่งที่ริมฝีปากสีชมพูระเรื่อ

*'ชมพู๊ชมพู น่าจับจูบจัง มันจะนุ่มไหมนะ'* 

เมื่อความคิดแสนทะลึ่งเกิดขึ้นดวงตาสวยเบิกกว้างดีดตัวลุกขึ้นถอยหลังทะลุกำแพงเข้าไปในครัวด้วยความตกใจในความคิดของตัวเอง

"บ้าไปแล้ว ฉันกำลังเป็นผีลามกงั้นหรอ"

 ใบหน้าสวยสะบัดแรงๆ ตั้งสติอยากจะสูดลมหายใจก็ทำไม่ได้เมื่อเธอเป็นผีไม่จำเป็นต้องหายใจก็อยู่ได้ ก้าวกลับมานั่งข้างร่างใหญ่อีกครั้ง

"คุณยูยะพักที่นี่ก่อนดีกว่านะ วันนี้พายุคงจะเข้า ฝนตกไม่หยุดเลย" 

"จริงด้วยไม่มีทีท่าว่าจะหยุดสักนิด" 

ยูยะบอกด้วยแววตานิ่งเรียบหันมองไปยังประตูหน้าบ้านที่มีสายฝนเทลงมาไม่ขาดสาย 

ทว่าการกระทำดังกล่าวทำให้ใบหน้าหล่อเหลาหันไปหาใบหน้าสวยที่ขาวซีดจนห่างกันเพียงคืบเดียว

"คุณพระ!! หล่อจริงอะไรจริง ถ้าฉันได้เกิดใหม่สัญญาฉันจะจับนายทำผัว"

เป็นอีกครั้งที่รัตติยาเขินจนลงไปกลิ้งบนพื้น เมื่อความคิดตอนมีชีวิตที่ว่ายังไงก็ไม่เอาชายหนุ่มทำพันธุ์ เปลี่ยนไปทันทีตอนเธอตาย 

ทำไมอายุเธอต้องสั้นด้วย ตายทั้งที่ยังเวอร์จิน ตอนนี้รู้สึกอยากเสียซิงแต่ก็ทำไม่ได้

"งั้นป้าว่าคุณยูยะไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนดีไหม ฝนคงตกถึงเช้า นอนห้องยัยเรนก่อนก็ได้"

"ไม่ดีมั่งครับเดี๋ยวเธอคงโกรธเอา"

"ยัยเรนไม่โกรธหรอก เพราะลูกสาวฉันไม่ได้อยู่ที่นี่แล้ว" 

ยูยะขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อใบหน้าของนวลละอองเศร้าลงถนัดตา 

'สงสัยยัยเด็กแก่แดดนั้นไปเรียนหนังสือที่อื่น'

ยูยะไม่ได้เอะใจอะไรเพราะคงคิดว่าเด็กน้อยแก่เเดดคงจะไปเรียนหรือนอนหอเพื่อน 

ร่างใหญ่เดินตามหลังนวลละอองไปยังห้องนอนที่เขาต้องใช้เป็นที่หลบฝนนั่นคือห้องนอนของรัตติยา

ยูยะไม่ใช่ผู้ชายขี้เกรงใจและอีกอย่างถ้ามันฟรีก็นอนไม่สนว่ามันจะหรูหรือจะเก่า

"นี่ผ้าขนหนูกับชุดของสามีฉันคุณยูยะใส่ได้ไหม"

"ได้ครับ ขอบคุณมากๆ" 

ยูยะก้มหัวให้นวลละอองเล็กน้อยก่อนจะปิดประตูลง กวาดตามองห้องนอนขนาดเล็กดวงรอยยิ้มจางๆ 

ดวงตาสีอัลมอนด์จ้องมองรูปเด็กผู้หญิงตัวสูงที่สุดในกลุ่มเพื่อนฝูงที่ส่งยิ้มหวานมาให้ 

ก่อนมือหนาค่อยๆ ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีเทาที่เปียกฝนออกเผยร่างสมส่วนสมบูรณ์แบบของคนที่ชอบออกกำลังกาย

"หู้ว!!~ ขาว ซิกแพคเป็นลอน หัวนมสีชมพู กรี๊ด!!"

ผีสาวกรี๊ดลั่นด้วยความเขินยกมือขึ้นปิดดวงตาเมื่อมือใหญ่เริ่มปลดตะขอกางเกงออก นิ้วทั้งสิบถ่างออกถึงจะเขินแต่ก็อยากดู 

"อ้าวเห้ย จะหยุดทำไมเล่ารีบถอดเร็วๆ จะดู"


ทั้งพูดตรง ทั้งลามกยกให้น้องเรนโบว์ แอบดูเฮียยะแก้ผ้า 555 จะว่าไปไม่ได้แอบเนอะแค่เฮียยะมองไม่เห็นเอง 

เรื่องนี้ผมใช้จินตนาการเยอะพอสมควรดังนั้น ไม่มากไปเนอะหากขอแค่คอมเมนท์เพื่อเป็นกำลังใจ ดั่งสโลแกนที่ว่า 

อย่าแอบมองกันนะจ๊ะ 1 คอมเมนท์เท่ากับร้อยล้านกำลังใจ...♡♡♡

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว