ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 1 เขาปล้ำผม

ชื่อตอน : ตอนที่ 1 เขาปล้ำผม

คำค้น : #สัตว์ร้ายของผม

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 17.4k

ความคิดเห็น : 13

ปรับปรุงล่าสุด : 04 ต.ค. 2561 18:16 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 1 เขาปล้ำผม
แบบอักษร

ไม่จริงน่า ไม่จริงน่า ไม่จริงงงงง!!!

            “แฮก แฮก แฮก...ฮึก ฮื่อออ อื้ออออออ”


            ภายในห้องที่มืดสนิทไร้ซึ่งแสงไฟ เพราเพลิงกำลังคร่ำครวญในใจอย่างไม่อยากเชื่อสิ่งที่เกิดขึ้นกับตัวเองในเวลานี้ ขณะที่เสียงหอบหายใจสลับกับเสียงครวญครางก็ทำลายความเงียบยามค่ำคืนเสียสิ้น ผสมผสานไปกับเสียงเสียดสีของผ้าปูที่นอน


            หากเสียงที่ดังยิ่งกว่าสิ่งอื่นใด


            เสียงไอ้เพลิงเสียท่า


            มันดังปั่บๆๆๆๆ เลยเชียว


            เวลานี้ ชายหนุ่มตัวเล็กเจ้าของผิวขาวเนียนกำลังใช้สองมือกำทึ้งผ้าปูที่นอนเหมือนคนบ้า ขณะที่สะโพกลอยเด่นเหนือพื้นเตียง ใบหน้าอาบไปด้วยหยดน้ำตา ดวงตาแดงก่ำฉ่ำชื้น ริมฝีปากเจ่อบวมราวกับถูกขยี้มาเป็นเวลานาน ไม่เพียงแค่นั้น เสื้อผ้าที่เคยปิดคลุมทั่วทั้งตัวก็ถูกถอดกระชากออกไป เหลือเพียงผิวเนื้ออ่อนบางชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อไคลและคราบคาว


            ใช่! ไอ้เพลิงโดนปล้ำ!


            ครับ คุณๆ อ่านไม่ผิดหรอก ผู้ชาย ‘คันไม่เลือกที่’ ‘ได้หมดถ้าสดชื่น’ ‘อยากโดนตลอดเวลา’ กำลังถูกผู้ชายชื่อน่าเบื่อที่เพิ่งเอ่ยปากว่าคงไร้น้ำยาปล้ำ!


            ก็พอเพลิงถูกกระชากลงเตียง เจ้าตัวก็จำไม่ค่อยได้หรอกว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง ที่จำได้แม่นคือแววตาที่พาเอาขนหัวลุก มันทั้งร้อนแรง ทั้งหยาบโลน ทั้งบ้าคลั่ง แล้วจูบร้อนผ่าวที่ราวกับจะดูดวิญญาณกันก็เริ่มต้นขึ้น มันเร่าร้อนแทบคลั่ง ทั้งฉกชิง ทั้งรุกล้ำ ทั้งบังคับในที จนปากบวมช้ำ หัวใจเต้นแรง แล้วด้วยขนาดตัวก็น่าจะรู้อยู่แล้วว่าจะเอาแรงที่ไหนไปสู้


            เพลิงโดนดูด แล้วก็ดูด รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่เสื้อผ้าหลุดออกจากตัวตอนไหนไม่รู้


            ฝ่ามือใหญ่ก็ลูบคลึงไปทั่วทั้งเนื้อทั้งตัว ทั้งบดบี้ ทั้งขยี้ขยำ ไม่มีถนอมกันเลยสักนิด


            เขาเสียว เขาสยิว เขาไม่มีสติ สมองทำงานอีกทีก็ตอนที่...ครางลั่น


            ไม่ลั่นได้ไง ใครจะเชื่อว่าผู้ชายหน้าตาน่าเบื่อมีอาวุธเป็น...ท่อนซุงยักษ์


ไอ้เพลิงบอกเลยว่าไม่เคยเจอไซส์นี้มาก่อน*!*

            พอโดนทีแรกสติมา พอโดนทีที่สอง...เสียสติเลยครับ


คนบ้าอะไรเอามันขนาดนี้*!*

            “ฮึก อื้อออ เสียว อี๊ มันเสียว...ฮ้า ฮ้า...แรงไป แรงไปแล้ว อื้อออออ”


            เพลิงครวญครางเสียงแหบแห้ง เพราะอีกฝ่ายกำลังประกบอยู่ด้านหลังของเขา สองมือจับขยำที่สะโพก แล้วแม่งเอ๊ย! แทงรัวยับเลย


            ปั่บๆๆๆ


            ตอนนี้เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังก้องไปทั่วทั้งห้องกว้าง หากเพลิงก็ไม่มีสติจะฟังมันหรอก ใจเขาจดจ่อแค่ส่วนใหญ่โตที่ยังไม่ทันได้มองรูปร่างด้วยสายตา ข้างในก็ได้สัมผัสขนาดแบบสนิทใกล้ชิดสุดๆ มันทั้งใหญ่ ทั้งยาว แทงลึกเข้ามาด้านในจนเขาน้ำตาร่วงเป็นสาย เสียดเสียขยี้ขยำเอากับจุดอ่อนไหวในตัว จนขนลุกไปทั้งตัว หอบหายใจจนตัวโยน สองมือยิ่งทึ้งผ้าปูเตียงแรงขึ้น


            เขาบอกให้เบาลงแล้ว แต่อีกฝ่ายไม่ปรานีกันเลย


            หมับ


            “ฮื่ออออ พี่ แรงไป...แรงไป...อี๊ ฮ้า อ๊าาาา...จะตายแล้ว จะตายแล้ว!!”


            ทันใดนั้น เพลิงก็ถูกคว้าหัวไหล่ทั้งสองข้างขึ้นมาพิงกับอกคนด้านหลัง ใช้หัวเข่าสั่นระริกรับน้ำหนัก จนต้องรีบเอื้อมมือไปยันกับหัวเตียงเพื่อช่วยพยุงตัว ขณะที่คนด้านหลังก็แทงลึกเข้ามาในท่านั้นอย่างไม่คิดรีรอ จนส่วนอ่อนไหวของเขาแกว่งไกวไปในอากาศ ปล่อยหยาดน้ำออกมาฉ่ำเยิ้มเลอะไปทุกสัดส่วน


            ชายหนุ่มยอมรับว่าเขาเสียวจนจะตายแล้วจริงๆ


            “ฮื่อออ เจ็บ...มันเจ็บ อ๊า!!!”


            คนตัวเล็กร้องออกมาสุดเสียง เมื่อผู้ชายตัวโตด้านหลังกัดเข้าที่ซอกคอของเขาจมเขี้ยว ความเจ็บปวดแล่นปราดไปทั่วทั้งร่าง หากไม่ใช่ความเจ็บที่ทนไม่ได้ ตรงกันข้าม มันกระตุ้นร่างกายรุนแรงเสียยิ่งกว่ามีใครมารูดให้ด้วยซ้ำ ทำให้ส่วนอ่อนไหวปลดปล่อยของเหลวสีขุ่นออกมาเลอะเปื้อนเตียงนอน ร่างกายร้อนวูบวาบ ในช่องทางบีบกระชับรุนแรงจนได้ยินเสียงคำรามก้อง


สุดยอด สุดยอดเลย*!*

            เพลิงครวญครางในใจ สัมผัสความรู้สึกตอนเสร็จรุนแรงจนเหมือนจะขึ้นสวรรค์ ร่างกายอ่อนเปลี้ยไม่สามารถรับน้ำหนักตัวเองได้อีกต่อไป ดวงตาหลับแน่น น้ำตายังไหลเป็นสาย ริมฝีปากแดงช้ำเผยอออก ดื่มด่ำความรู้สึกสุดยอดที่ไม่เคยพานพบมาก่อน


            ในจังหวะที่คนตัวโตเองก็ถอยทัพออกไปเช่นกัน จนถอนหายใจหนักๆ กับความรู้สึกวูบโหวงด้านใน


            ทว่า...


            หมับ


            “อย่าเพิ่ง! อย่า ผมเพิ่งเสร็จ เดี๋ยวก่อน เดี๋ยว...อ๊าาาาา!!!”


            คนที่อยากดื่มด่ำช่วงเวลานี้อีกสักสองสามวินาทีร้องห้ามเสียงดังลั่น เมื่อร่างกายถูกพลิกกลับไปนอนหงายอีกครั้ง แล้วผู้ชายอีกคนก็คว้าเข้าที่สะโพกเขา ดึงเข้าหาตัวในทีเดียว ร่างทั้งร่างก็ลอยหวือไปจนท่อนเนื้อทั้งสองท่อนสัมผัสกัน หากคนแรงเยอะไม่ได้แค่จะให้มันถูกันเฉยๆ


            เพลิงถูกจับถ่างขาออกกว้าง แล้วไม่ต้องเดาเลยว่าเกิดอะไรขึ้น


            ท่อนซุงยักษ์มันแทงพรวดเข้ามาจนแอ่นอกลอยเหนือพื้น ครวญครางสุดเสียง สองมือเลื่อนไปขยำหมอนแน่น ไม่ใช่แค่เพราะแน่นแทบไม่มีที่ทางให้ขยับ หรือเจ็บจนทำอะไรไม่ถูก ไม่เลย วินาทีที่ความร้อนเข้ามาจนสุด เพลิงก็บิดกายเร้าๆ หอบหายใจ ส่วนที่เพิ่งจะอ่อนแรงไปเมื่อครู่แข็งขืนขึ้นมาจนน่าละอาย


            อีกครั้งที่อาวุธหนักกำลังระดมโจมตีอย่างรุนแรง


            “ฮึก อิ๊ อะอาห์ ดี แรงจัง แฮก แฮก...พระเจ้าช่วย...แม่งเอ๊ย ฮ้า...ฮื่ออออ”


            เพลิงไม่สนใจแล้วว่าเขาจะร้องอะไรออกมา สมองเขาเหลวไปหมดแล้ว มีเพียงร่างกายที่ตอบสนองอีกฝ่ายตามสัญชาตญาณ ใบหน้าส่ายสะบัดไปมา ใช้เรี่ยวแรงมหาศาลในการปรือตาขึ้นมาช้าๆ มองฝ่าความมืดไปยังใบหน้าชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อ หากแต่...ร้อนแรงแทบคลั่งตาย


            มันดิบ มันเถื่อน มันหิวกระหาย จนเพลิงเหมือนเป็นแค่ลูกกระต่ายที่เผชิญหน้ากับสิงโต


            ใช่ คนคนนี้เป็นสัตว์ร้ายขนานแท้!


            คนที่กำลังระดมแทงเข้าหาเขาอย่างไม่มีทีท่าว่าจะหยุด เสียงหอบหายใจก็ดังลึก เข้ม กระตุ้นอารมณ์เสียจนเสียววูบวาบไปหมด เพลิงเองก็พยายามสู้ แต่เขาอ่อนเปลี้ยไปเลย เมื่อเจออีกฝ่ายจับพลิกให้นอนตะแคง แล้วสอดลึกเข้ามาด้วยท่าทางนั้น


            คนที่มั่นใจว่าเก่งทำได้แต่ร้อง ครวญคราง หอบสะท้าน แล้วปล่อยให้อีกฝ่ายทำอย่างที่ต้องการ


            ไม่รู้กี่รอยต่อกี่รอยที่ฟันคมกัดเข้าที่ผิวเนื้ออ่อน ทิ้งรอยสีเข้มวงใหญ่เอาไว้ พอๆ กับส่วนล่างที่กำลังจดจำความร้อนรุ่มที่ไม่เคยสัมผัสได้จากที่ไหนอย่างถึงพริกถึงขิง


            ยามนี้ไม่ใช่แค่เสียงร้องของเพลิง แต่มีเสียงเตียงที่เสียดสีกัน เสียงผ้าห่มที่แทบจะขาดคามือ เสียงของคราบไคลฉ่ำแฉะที่โดนของร้อนกระทบกระทั่งแรงๆ เสียงของฝ่ามือที่ตีลงบนก้นกลมหลายต่อหลายที และเสียง...อ้อนวอนขอร้องขอความเมตตา


            “ยอมแล้ว...ยอม ฮึก เพลิงยอม...อ๊า...แม่งเอ๊ย ยอมแล้ว ฮื่อออ อื้อออออออ!!!”


            แม้จะบอกว่ายอมแล้วซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่ไม่เห็นทีท่าเลยว่าพายุลูกนี้จะพัดผ่านไปเมื่อไหร่


            เมื่อใดที่เพลิงคิดว่าจะจบ พายุลูกใหม่ก็ก่อเกิดขึ้นมาอีกครั้ง พัดใส่เขา พาเขากระเด้งกระดอนขึ้นไปในทอร์นาโด ไม่ปล่อยให้เขาร่วงลงพื้น เพราะแรงขยับที่มีแต่จะพาให้อารมณ์พุ่งสูงขึ้น สูงขึ้น มากเสียจนจะเสียสติเอาจริงๆ


            “พอแล้ว...อร๊างงงง”


            สิ่งสุดท้ายที่เพลิงจำได้ก่อนที่จะสมองจะหยุดทำงานจริงๆ คือ...ผู้ชายคนนี้คือสัตว์ป่ากระหายเลือด!


            ใช่ เพื่อนของพี่แอนดริวคนนี้คือผู้ชายที่ร้ายกาจเรื่องบนเตียงที่สุดที่เขาเคยเจอ


..............................................

เมื่อคืน...เกิดอะไรขึ้นวะ

            เช้าแล้ว พระอาทิตย์ลอยขึ้นเหนือฟ้าแล้ว ขณะที่เพราเพลิงก็ลุกขึ้นมาจากเตียงด้วยสีหน้าเหนื่อยอ่อน ทั้งยังซีดเซียว ผมเผ้ายุ่งเหยิงไม่เป็นทรง ดวงตายังฉ่ำแฉะจากการร้องไห้ด้วยความฟิน (?) อย่างหนักเมื่อคืน สมองยังไม่เริ่มเปิดใช้งาน จนได้แต่นั่งนิ่งกะพริบตาปริบๆ ราวกับเด็กเอ๋อ


            เอ๋อสิ ไม่เอ๋อได้ไง


            เพลิงก้มลงมองร่างกายท่อนบนที่เปลือยเปล่าของตัวเองแล้วเขาเห็น...รอยขบรอยฟันมหาศาล!

            “งื้อออ”


            เจ้าตัวส่งเสียงแปลกประหลาดออกมา แล้วยกมือปิดหน้า ไม่ใช่อะไร...


            “เหี้ยเอ๊ย ฟินสุดในสามโลก แปดดาว สิบสี่จักรวาล!”


แม่งดีที่สุดที่เคยเอากับใครเลย*!*

            เพลิงสะอื้นในคอ เริ่มรำลึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืนได้บ้างแล้ว เขาไม่แน่ใจเหมือนกันว่าหมดสติไปตอนที่อีกฝ่ายเสร็จรอบที่สาม หรือว่าไปก่อนหน้านั้นแล้ว เพราะมันเลือนลางน่าดู รู้เพียงว่าพอเห็นดาว ถูกถีบส่งขึ้นฟ้าเท่านั้นแหละ...เหมือดเลย


            คนแบบเขาที่ได้มาไม่น้อยเสียทีให้กับผู้ชายน่าเบื่อเนี่ยนะ!!!


            พอคิดได้แบบนี้ เพลิงก็เพิ่งนึกขึ้นได้เหมือนกันว่าเมื่อคืน...เขาได้กับใคร


            เท่านั้นแหละ เจ้าตัวก็หันขวับไปมองที่นอนข้างกาย แล้วพบกับสัตว์ป่าที่สงบเสงี่ยม


แน่ใจหรือวะว่าคนเดียวกัน

            คนที่วูบวาบตรงรูข้างหลังเพราะใช้งานมันหนักชะโงกหน้าไปมองคนร่วมเตียง กวาดมองให้ทั่วใบหน้านั้นแล้วขมวดคิ้วฉับ


            พี่สินธุ์ (ใช่มั้ยวะ) อะไรนี่ก็หน้าตาดีอย่างที่ไอ้แอนเดรียว่าหรอกนะ ก็เล่นคิ้วเข้ม หน้าคมใช้ได้ หากดวงตาที่ไม่รู้ว่าตอนลืมขึ้นจะให้ความรู้สึกยังไงก็หางตาตกหน่อยๆ จมูกก็โด่งดีหรอก แต่ขนาดนอนอยู่ ริมฝีปากยังเหยียดตรงจนทำให้ภาพรวมของใบหน้านี้ค่อนข้าง...น่าเบื่อในมุมมองของเขา


            ไม่ใช่ไม่ดี ก็ดี แต่อย่างที่เพื่อนว่า มันไม่เป๊ก


            นั่นคือความคิดเมื่อคืนไง แต่พอรวมกับสิ่งที่ทำด้วยกันมาทั้งคืน เพลิงก็เริ่มเปลี่ยนความคิดนิดๆ แล้ว เพราะหางตาจะตกก็ช่างแม่งเถอะ เวลามองเขาด้วยแววตาเหมือนอยากจะกินเข้าไปทั้งตัวมันทำให้ร่างกายร้อนรุ่มแทบบ้า แถมเซ็กส์ก็ไม่น่าเบื่อเลยสักนิด ไม่ใช่แรง เร็ว อึด แต่ยังขยันเปลี่ยนท่า เพิ่มรสชาติ รสสัมผัส ทำให้คนอย่างเขาครางแทบหมดลม


            เวลานี้เพลิงจึงบอกตัวเองว่า...ตัดสินคนจากหน้าตาภายนอกไม่ได้


ไหนจะ...

            ชายหนุ่มอดไม่ได้ที่จะยื่นมือไปเลิกผ้าห่มขึ้นนิด แล้วพระเจ้าครับ! นั่นขนาดหลับอยู่นะนั่น!


            ไซส์นี้แหละไซส์ในฝัน!


            ความคิดที่ต้องทำให้สูดหายใจลึกๆ บอกตรงๆ ว่าคันปากยิบๆ อยากจะลองลิ้มรสชาติสักหน่อย เพราะเมื่อคืนก็ไม่ได้ลอง ถูกเขาทำอยู่ฝ่ายเดียว มาตอนนี้นี่อยากรู้จริงๆ ว่าขนาดในฝันจะทำให้ปากเขารู้สึกยังไง สุดท้ายก็กลืนน้ำลายอีกเอื้อก


สักนิดได้มั้ยอะ ไหนๆ ก็ได้กันมาค่อนคืนแล้ว

            เพลิงเลียปากอีกที ขณะที่ดึงผ้าห่มให้พ้นคนตัวโต ไม่ได้เข็ดหลาบเลยสักนิดที่เมื่อคืนได้แต่ครางอร๊างๆ มือก็ไต่ไปตามแผ่นท้องแล้วพบว่ามีกล้ามกว่าที่เห็น


            มันไม่เชิงว่าตัวใหญ่เป็นนายแบบนิตยสารเล่นกล้าม แต่มันให้ความรู้สึกแน่น มีซิกแพค แถมไรขนอ่อนใต้สะดือก็เซ็กซี่น่าดูจนอยากจะขยุ้มไปเต็มๆ มือ


            “เฮือก!”


            เพลิงสูดหายใจอีกเฮือก เพราะแค่คิดเท่านั้นแหละ เจ้ามือไม่รักดีก็เลื่อนไปเกี่ยวไรขนเล่นแล้ว หากสายตา...มองต่ำกว่านั้น


            ช่วงเวลานั้นเองที่ชายหนุ่มก็ไม่รู้เหมือนกันว่า...ใครบางคนก็รู้สึกตัวตื่นแล้ว


            “ขอนิดนึงนะ”


“คุณทำอะไรน่ะ****!”

            คนตัวเล็กสะดุ้ง ปล่อยมือจากสิ่งที่เพิ่งจะแตะต้องอย่างตกใจ หันขวับไปมองที่มาของเสียง แล้วเขาก็พบว่า...สัตว์ร้ายได้ตื่นขึ้นมาแล้ว


            สัตว์ร้ายที่กลายเป็นลูกกวางน่ะนะ


            เพลิงคิดอย่างงุนงง เพราะแววตาร้ายกาจเมื่อคืนมันเปี่ยมไปด้วยความงุนงง แปลกใจจนถึงขั้นตกตะลึง แฝงด้วยความหวาดกลัวเล็กๆ แล้วมันก็กำลังกวาดมองไปรอบใบหน้าของเขา เลื่อนลงต่ำมาที่ลำคอ จนเกือบจะก้มลงมองตาม แต่...


            “อีกแล้วหรือวะ!”


            “ห้ะ!”


            ไม่งงงานนี้จะงงงานไหน


            หากผู้ชายตัวโตไม่คิดจะไขข้อข้องใจของเขาเลยสักนิด เพราะร่างสูงลุกพรวดขึ้นจากเตียง แล้วก็ก้มลงมองเนื้อตัวเปลือยเปล่าของตัวเองอย่างตื่นตกใจเหมือนว่าเมื่อคืนไม่ได้เป็นคนถอดมันออก สองมือปิดบังท่อนซุงยักษ์เอาไว้ แล้วทำในสิ่งที่เพลิงตกใจเสียแทบจะกลิ้งตกเตียง


            “ผมขอโทษ!”


            ผู้ชายตัวโตทิ้งตัวลงไปนั่งคุกเข่า แล้วโค้งให้จนหัวติดพื้น ตะโกนเสียงดังเสียจนแก้วหูสะเทือน


            “ยกโทษให้ผมด้วย ผมไม่ได้ตั้งใจให้เกิดเรื่องแบบนี้ ผมไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายคุณ ผมขอโทษ!!!”


            “ห้ะ?!”


            เพลิงประหลาดใจเสียจนหลุดเสียงร้องออกมาเบาๆ ก้มลงมองตัวเองแล้วเข้าใจขึ้นมาลางๆ...หมายถึงรอยกัดเต็มตัวเขาเนี่ยหรือ


มันอาจจะชาๆ ไปบ้างแต่ตอนทำก็เสียวดีออก

            คนตัวเล็กมองรุ่นพี่ที่เอาแต่นั่งอยู่ท่านั้น ในสภาพเปลือยทั้งตัวด้วยนะ จนได้แต่เอ่ยปากอย่างไม่แน่ใจ


            “ไม่เป็นครับ ไม่ถือ”


            ขวับ


            สินธุ์ที่กำลังทำหน้าเหมือนต้องโทษประหารเงยหน้าขึ้นอย่างไม่เชื่อสายตา แล้วมันก็เปลี่ยนเป็นซาบซึ้ง แล้วท้ายที่สุดคือความโล่งใจ แล้วไม่คิดปล่อยให้เพลิงตั้งตัวทัน อีกฝ่ายก็ลุกพรวดขึ้นมาอีกครั้ง แต่ไม่ใช่โผเข้ากอดคนบนเตียงด้วยความลุ่มหลง แต่เป็น...


            “ขอโทษอีกครั้งนะครับ”


            คนแก่กว่าโค้งให้ไวๆ รวบเสื้อผ้ารอบตัวของตัวเอง แล้ววิ่งฉิวออกจากห้องนอนไปหน้าตาเฉย!


            โครม!


            ปัง!


            “โอ๊ย ขอโทษ ขอโทษครับ!”


            “...”


            เวลานี้เพลิงได้แต่นั่งนิ่งเหมือนคนบ้า ยื่นมือไปกลางอากาศ ค้างท่าที่จะเรียกเอาไว้ ฟังเสียงโครมครามของคนที่วิ่งชนข้าวของในห้องเขา และเสียงขอโทษขอโพยน่าสมเพช แต่เหนือสิ่งอื่นใดคือเขาอึ้งกับสิ่งที่เกิดขึ้นฉิบหาย


            ตกลงเมื่อกี้เกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นวะ


            “นั่นสิ เกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้น”


            ชายหนุ่มนั่งนิ่งอยู่แบบนั้นอีกหลายวินาที แล้ว...


            “อ๊ากกกกกก”


            คว้าหมอนปาไปทิศทางที่อีกฝ่ายจากไปทันที


            ไม่เคยมีใครร้องโหยหวนออกจากเตียงเขาแบบนี้มาก่อน!


            ไหนวะสัตว์ร้ายเมื่อคืน ไหนวะสัตว์ป่าหิวกระหาย มีแต่ผู้ชายไร้น้ำยาที่วิ่งหนีหางจุกตูดสิไม่ว่า


            สรุปแล้วเมื่อคืนเขาเมาจนจินตนาการไปเองหรือ!


            “ไม่ ก็รอยเต็มตัวกูนี่ไง!”


            เพลิงตะโกนอย่างหงุดหงิด เพราะหลักฐานมันชัดเจนว่าเมื่อคืนเขาโดนขย้ำแน่ๆ เพียงแต่ไม่คิดเลยว่าคนขย้ำจะตื่นมาแล้วเหมือนเป็นคนละคน แถมไอ้คนที่วิ่งออกไปนั่นก็เป็นประเภทที่เขาอยากเอาตัวอยู่ให้ห่างมากที่สุด จนนึกหงุดหงิดอยู่นี่ไง


            เผลอรู้สึกดีกับผู้ชายแบบนั้นไปได้ยังไง ว่าแล้วว่าอย่างพี่แอนดริวดีกว่าโขเลย


            “โว้ย ช่างแม่ง!”


            ชายหนุ่มบอกตัวเองแล้วลุกขึ้นจากเตียง แต่...


            แหมะ


            แข้งขาที่อ่อนแรงเสียจนทิ้งตัวนั่งพับเพียบบนพื้นทำเอาต้องกะพริบตาปริบๆ แล้ว...

            “ฮืออออ ไอ้บ้า! ไอ้งี่เง่า กูอยากได้คนเมื่อคืนง่ะ เอาคนเมื่อคืนมา ฮือออออ”


            พี่มาทำให้คนอื่นขาเปลี้ยแล้ววิ่งหนีไปแบบนี้ได้ยังไง ไม่ยุติธรรม!


...............................................


            “ฮ่าๆๆ ฮ่าๆๆ โอ๊ย กูขำ กูไม่ไหวแล้ว กูปวดท้อง...ฮ่าๆๆ ฮ่าๆๆ”


            “ขอให้มึงสำลักเสียงหัวเราะตายห่าไปเลย”


            “ไม่เป็นไร ถือว่ากูตายอย่างมีความสุข ฮ่าๆๆๆ ฮ่าๆๆๆ”


            “ไม่เอาน่า สงสารมันหน่อยดิวะไอ้แอนเดรีย”


            “เรื่องดิ กูตลก กูก็ต้องขำสิวะ”


            เวลานี้ เหล่าพี่น้องร่วมคณะนิเทศศาสตร์กำลังมองสามเพื่อนสนิทสุดโดดเด่นด้วยความประหลาดใจ เพราะพอเพลิง ผู้ชายหน้าตาน่ารักที่เขาว่าง่ายกว่าที่คิดเดินมานั่งข้างเพื่อนสนิททั้งสอง เล่าด้วยท่าทางบูดบึ้งพักใหญ่ แอนเดรีย สาวสวยลูกครึ่งก็หัวเราะอ้าปากกว้างแบบไม่ห่วงสวย จนทำให้เพ้นท์ต้องเอ่ยปากปราม ทั้งที่...กลั้นขำสุดความสามารถ


            “มึงด้วยไอ้เพ้นท์ กูเห็นนะว่าไหล่มึงสั่น”


            “กูหนาว”


            “เหี้ยอะไรล่ะ สามสิบสามองศาเนี่ยนะหนาว!”


            คนตัวเล็กบอกด้วยหน้าหงิกงอ จนเพื่อนสนิทอีกคนที่ไม่ได้เห็นเหตุการณ์เมื่อคืนต้องปั้นหน้าให้นิ่ง ทั้งที่ขำแทบตาย


            เพราพนา เพื่อนสนิทเลขรหัสติดกันของเพราเพลิงเป็นผู้ชายประเภทเดียวกับเพลิง ไม่ใช่ได้หมดถ้าสดชื่น แต่เผยตัวตั้งแต่แรกแล้วว่าไม่สนใจผู้หญิง หากแต่สงบเสงี่ยมเรียบร้อยกว่า ไม่ว่าจะเป็นการแต่งตัว หรือนิสัยใจคอ รวมทั้งหน้าตาที่นับได้ว่าเป็นผู้ชายหน้าตาดีมากคนหนึ่ง แต่ไม่ได้เป็นอย่างเพลิงที่มองปุ๊บรู้ปั๊บว่าเกิดมาเพื่อให้เขาเสียบ


            เพ้นท์ดูดีได้ทั้งในสายตาผู้หญิงและผู้ชาย แถมนิสัย...รักนวลสงวนตัวกว่ากันเยอะ...เยอะมาก...


            หลายคนก็สงสัยว่าสามคนนี้มาสนิทกันได้ยังไง


            เพ้นท์ตอบเต็มปากเต็มคำเลยว่าไม่สนิทได้ไง ชื่อดันแปลกเหมือนกัน รหัสติดกัน นั่งข้างกันตั้งแต่วันปฐมนิเทศ แถมยังเป็นเกย์ (รับ) เหมือนกันอีก ถึงไม่อยากสนิทก็ต้องสนิทอยู่ดีนั่นแหละ


            ส่วนแอนเดรียน่ะหรือ...หลวมตัวค่ะ


            “โอเค สรุปแล้วคือมึงพาพี่สินธุ์ที่เป็นเพื่อนพี่แอนดริวกลับด้วย แล้วดันไม่รู้ว่าเขาอยู่ห้องไหนก็เลยเอาไปนอนที่ห้อง รู้ตัวอีกทีเขาก็คร่อมมึง เอามึง แต่พอตื่นเช้ามาก็แล่นฉิวหนีหายไปเฉย...ถูกมั้ย”


            “เออ มันต่างจากที่กูเล่าตรงไหน”


            เพ้นท์หรี่ตาลงนิด แล้วถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง


            “แน่ใจนะว่ามึงไม่ได้จงใจพาพี่เขาเข้าห้องแถมปล้ำเขาเอง”


            “ฮ่าๆๆๆ ฮ่าๆๆๆ ก๊ากกกก กูไม่...ไหว ไม่ไหวแล้ว...ฮ่าๆๆๆ”


            เท่านั้นแหละ เพื่อนอีกคนที่รู้นิสัยเพลิงดีก็หัวเราะลั่นคณะ ยกมือกุมท้องอย่างชอบอกชอบใจข้อสรุปนี้ จนเพลิงแยกเขี้ยวใส่ทั้งคู่


            “เออ กูรู้ว่ากูง่าย แต่ก็ไม่ใช่กับทุกคนนะเว้ย ไอ้เดรียก็ได้ยินนี่หว่าว่ากูไม่ชอบแบบนี้ กูจะเอาเขาทำไมวะ มันต่างหากล่ะที่ทำกู มึงดูรอยที่คอเพื่อนมึงนี่ ดูดิ รอยฟันเต็มไปหมด” เพลิงแหวกให้เห็นอกขาวๆ ซึ่งเพ้นท์ก็จัดการดึงเสื้อเพื่อนมาปิดลงตามเดิม


            ไม่ใช่อะไร คนเล็งไอ้เพลิงน่ะเยอะ มาแหวกโชว์แบบนี้พวกมันก็น้ำลายหกกันน่ะสิ


            “แล้วไม่ใช่ว่ากูโกรธอะไรเขาด้วยนะ แต่กูไม่ชอบเลยว่ะที่พี่เขาวิ่งหนีไปเหมือนกูเป็นตัวอะไรที่ไม่น่านอนด้วย ถ้าออกไปดีๆ ไม่ใช่วิ่งป่าราบ กูก็ไม่มาเล่าให้พวกมึงฟังอารมณ์เสียงี้หรอก” เพลิงเบ้ปาก หันหน้าหนีไปทางอื่น ไม่เคยเสียเซลฟ์ขนาดนี้มาก่อน


            ทุกทีมีแต่คนตื๊อขอเบอร์ ร้องขอครั้งถัดไป ไม่มีเลยสักคนที่จะวิ่งหนีเขาแบบนี้


            ยอมรับล่ะว่ามันเจ็บใจ...มากด้วย


            นอกจากนั้นเขายังไมได้เป็นคนเริ่มก่อนด้วย ทางนั้นเริ่ม แถมทำจนสุดทาง ชำนาญเสียจนเพลิงต้องร้องขอชีวิต ซึ่งฟินมาก ดีมาก เขาเองก็คิดขึ้นมาแวบหนึ่งว่าอยากจะมีครั้งต่อไป แต่พอเจอแบบนี้เข้าไปใครจะพูดอะไรออก


            ความคิดของคนที่ยิ่งเบ้หน้าลง กัดปากจนซีดขาว ดวงตาดูน่าสงสารเสียจนเพื่อนทั้งสองที่รู้นิสัยดียังอดจะใจอ่อนไม่ได้


            ไอ้เพลิงแค่น่ารักเกินไป


            ไม่ใช่แค่พวกเขาที่คิดด้วย แม้แต่พวกผู้หญิงผู้ชายรอบๆ นี้ก็คงคิดแบบเดียวกัน เพราะแม้ว่าชีวิตบนเตียงของเพราเพลิงจะโชกโชน แต่ไม่ได้หมายความว่านิสัยส่วนตัวจะย่ำแย่ ตรงกันข้าม เพลิงเป็นคนง่ายๆ แสดงออกตรงๆ ขี้อ้อน เป็นที่รักของบรรดารุ่นพี่รุ่นน้องทุกคน พอมาทำตาแบบนี้ ใครบ้างล่ะที่ไม่อยากโอ๋มัน


            “งั้นมึงเอาเบอร์พี่สินธุ์มั้ย”


            แอนเดรียเองยังใจอ่อน ทั้งที่ตัวกระตุก ไม่ใช่อะไร ยังขำอยู่


            “เอาไปทำไม ไม่เอาโว้ย ชื่อก็เชย หน้าตาก็ไม่โดน ทิ้งกูไปอีก จะมีดีก็แค่...ช่างมันเหอะ ไม่เอาอะ กูไม่อยากเจอแล้ว” เพลิงสะบัดหน้าไปอีกทาง พูดไม่เต็มปากว่านอกเหนือจากที่พูดมานี่ติดใจสุดๆ


            ใหญ่ก็ใหญ่ แรงก็เยอะ อึดมาก แถมยังมันซะขนาดนั้น


            “แน่ใจนะว่ามึงไม่เอา” เพ้นท์หรี่ตาอย่างนึกรู้ทัน


            “ไม่!” คนงอน (เพราะถูกเขาทิ้งให้เปล่าเปลี่ยวตอนเช้า) ยืนยันเสียงหนักแน่น แต่หัวไหล่ที่ลู่ลงอย่างเสียอกเสียดายก็ทำให้เพื่อนสาวเขยิบมาชิด กระซิบอย่างขบขัน


“อย่าบอกนะว่ามึงโดนพี่สินธุ์ปราบจนกลายเป็นแมว”

            “บ้าดิ!” คนฟังผลักหัวเพื่อนออก ไม่กล้าบอกหรอกว่า...อื้อ ดีอะ


            “หน้าตาแบบนั้นเซ็กส์ก็น่าเบื่อตามหน้านั่นแหละ ไม่เห็นมีอะไรให้เสียดายเลย”


            งานนี้ขอไว้ลายสุดตัว


            “แน่น้า” หญิงสาวโบกโทรศัพท์มือถือผ่านหน้าให้เห็นเบอร์หนุ่มนักกฎหมาย ซึ่งเพลิงก็ห้ามตัวเองทัน ลุกพรวดขึ้นทันที มือรวบกระเป๋า แล้วโยนพาดบ่า


            “ใครจะอยากได้วะ กูไม่คุยกับพวกมึงแล้ว กูไปที่ห้องก่อนนะ” ว่าจบก็เดินหนีหายไปอีกทางทันที ไม่อยากถูกจับได้หรอกว่าไอ้เพลิงคนเก่งสะดุดตกม้าเพราะผู้ชายแบบนั้น ถ้าเป็นพี่แอนดริวก็ว่าไปอย่าง จะประกาศให้รู้กันทั้งคณะเลยว่า...เด็ด


กูไม่ได้ชมไอ้พี่สินธุ์ว่าเด็ดนะเว้ย เปล่าเลย

            ความคิดของคนที่เดินลูบตูดป้อยๆ ไปทางห้องเรียน


            ขณะที่สองเพื่อนยังคงมองตาม แล้วเพ้นท์ก็หันไปหาเพื่อนสนิท ถามอย่างสงสัย


            “พี่สินธุ์อะไรนี่หน้าตาไม่เอาอ่าวขนาดนั้นเลยหรือวะ”


            “บ้าหรือ เดี๋ยวกูหาให้ดู”


            แอนเดรียหัวเราะเสียงดัง แล้วเข้าเฟซบุ๊ค ค้นหารายชื่อแป๊บนึง ภาพของผู้ชายคนหนึ่งก็ปรากฏบนหน้าจอ แล้วส่งให้เพื่อน


            “ไอ้เพลิงแค่ไม่ชอบคนใส่แว่นมั้งมึง หน้าเขาดูคงแก่เรียนไปนิด แต่หล่อนะ พวกสาวๆ ยังกรี๊ดกันเลยว่าสุขุมนุ่มลึกถ้าได้เป็นผัวคงฟินน่าดู” หญิงสาวว่าขำๆ แล้วยังเอ่ยเสริมอีกหน่อย


            “น่าจะเป็นสเปกแบบที่มึงชอบนะเพ้นท์”


            เพราพนาก็เลื่อนภาพบนหน้าจอดูอย่างใคร่รู้ จ้องผู้ชายสวมแว่นที่มักจะมีรอยยิ้มน้อยๆ หางตาที่ตกนิดๆ ไม่ได้ทำให้ดูเป็นคนหงอ น่าจะเรียกได้ว่าสุภาพมากกว่า และจริงอย่างเพื่อนว่า เพราะ...

            “กูว่าหล่อ และหล่อมากว่ะ”


            คนพูดยื่นโทรศัพท์คืน อดจะเปรยไม่ได้


            “กูเพิ่งเคยเห็นไอ้เพลิงเป็นงี้ครั้งแรก”


            “นั่นสิ กูล่ะสาธุเลย ขอให้ไอ้เพลิงแม่งโดนปราบ แล้วถ้าโดนคนแบบพี่สินธุ์ด้วยนะ! กูยอมเป็นเมียน้องไอ้เพลิงเลยจริงๆ!”


            เพราพนาถึงกับหันขวับ


            “น้องไอ้เพลิงเป็นผู้หญิง”


            “ก็น่ารักดีนี่หว่า อยากได้อะ”


            เวลานี้ เพ้นท์กำลังกุมขมับเพราะ...ตกลงคนที่หลวมตัวมาคบกับพวกมันมีเขาคนเดียวสินะ!


            สุดท้ายก็ได้แต่ถอนหายใจ


            “ก็ถ้ามีวันที่ไอ้เพลิงโดนปราบ กูเองคงมีวันที่ตัดใจได้เหมือนกันนั่นแหละ”


            ไม่ใช่อะไร วันที่เพราเพลิงยอมถูกผูกมัดคงยากแสนยากเหมือนกับเขาที่ตัดใจจากรักแรกไม่ได้เสียที


            หาก...วันนั้นกำลังจะมาถึงแล้วล่ะ

.....................................

            ครบค่ะ  สำหรับเด็กกามของเมย์ (ซึ่งวันนี้คุยกับน้องสาว น้องบอกว่านี่มันเด็กดอกพี่ อ่านทีไรก็ด่ามันว่าอีดอกทั้งเรื่อง จะดอกทอง ดอกจิก มันมาหมดจริงๆ) เชื่อเถอะว่าน้องเพลิงน่ะ ได้หมดถ้าสดชื่น แต่ถ้าได้ซุงพี่สินธุ์จะฟินปลื้มมากกว่า แฮ่

            ยืนยันอีกทีว่าถ้าใครอ่านเรื่องนี้แล้วหลุดยิ้มออกมา เมย์ก็ดีใจแล้ว ><

ความคิดเห็น