ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตัวร้ายที่แท้ทรู

ชื่อตอน : ตัวร้ายที่แท้ทรู

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.9k

ความคิดเห็น : 33

ปรับปรุงล่าสุด : 02 ต.ค. 2561 11:27 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตัวร้ายที่แท้ทรู
แบบอักษร

4

ตัวร้ายที่แท้ทรู

เด็กสาวคนนั้นโง่เง่าแท้ๆ

หลี่ไป๋สบถย่ำแย่ในใจ ใช่ว่าคนอย่างเจ้านายจะให้หยิบยื่นข้อเสนอให้ใครง่ายๆ และใช่ว่าใครจะได้เป็น ผู้มีพระคุณ ของเจ้านายเขาเช่นกัน

เขากับหลินจงยังริษยาแป้งนวลจนตัวสั่น

แต่นี่อะไรกัน! เด็กคนนั้นกลับขอมาฝึกงานกับท่านประธาน

ไม่บ้าเฉยๆ ก็ต้องบ้าบัดซบ

‘เธอไม่อยากได้อย่างอื่นจริงๆ หรือ’

เจ้านายเขาถามซ้ำอีกครั้ง ร่างเล็กส่ายหน้า ดวงตากลมโตฉายประกายกระตือรือร้น จ้องมองท่านประธานราวกับว่าเขาเป็นเทพเจ้าอันศักสิทธิ์

อะแฮ่ม…

ในโลกของพวกเขาก็อาจจะใช่ ท่านประธานใกล้เคียงกับเทพเจ้าจริงๆ สั่งเป็นสั่งตาย สั่งให้ทำอะไรพวกเขาล้วนต้องสนองพระบัญชา

แต่ว่า…

“ท่านประธานจะรับเด็กคนนั้นมาฝึกงานจริงๆ เหรอครับ”

“ทำไมเหรอ”

ร่างสูงใหญ่ในชุดสีขาวตลอดตัว นั่งเอนๆ อยู่บนเก้าอี้ ปรือตามองเขาอย่างเกียจคร้าน เหตุการณ์เมื่อตอนเย็นย่ำยังก่อกวนหัวใจของชายหนุ่มผมขาว

“ผมเพียงแต่ประหลาดใจ เพราะไม่เคยเห็นท่านประธานจะรับเด็กฝึกงานที่ไหน”

เจ้านายรักความเป็นส่วนตัว

ยากที่จะพัวพันกับใคร อีกอย่างก็มีทั้งเขาและหลินจงเป็นมือซ้ายขวาอยู่แล้ว จะเอาเด็กสาวคนนั้นมาเกะกะทำไม

จริงอยู่ที่แป้งนวลคนนั้น งม เอาท่านประธานขึ้นมาจากลำคลอง แต่เท่าที่หลี่ไป๋พิศมองเรซูเม่ที่เธอยัดเยียดใส่มือ

ก็แทบจะร้องฮือออกมา

แค่มองปราดเดียวก็รู้ได้ว่าไม่เอาไหน เพียงแต่สีหน้าและแววตาของเด็กสาว บ่งบอกได้ว่าเป็นคนจริงใจ ท่าทางก็ไม่ได้เซ่อซ่าอะไร แถมยังมีสติดีพอที่จะเจรจาพาทีกับ นายเหนือหัว ของเขา

นับว่าเป็น วีสตรี ที่ยากจะพานพบ

จบตรงที่ เกรดเฉลี่ย ต่ำเตี้ยเรี่ยปฐพีเหลือเกิน หลายปีที่คร่ำหวอดในวงการธุรกิจ หลินไป๋ยังรู้สึกตะหงิดทีจะต้องรับเธอเข้ามาทำงาน

“หรือท่านประธานมีความสนใจในตัวเด็กสาวคนนั้นครับ”

รูปร่างหน้าก็ไม่ได้ย่ำแย่ ผิวพรรณนวลเนียนสะอาดสะอ้าน ใบหน้าจิ้มลิ้มพริ้มเพรา มองดูสบายตา ไม่นะ...ท่านประธานคงไม่คิดจะพรากผู้เยาว์หรอกใช่ไหม

“แกไม่รู้หรือบุญคุณต้องทดแทน”

ใช่...เขารู้ แต่เขาคุ้นเคยกับการชำระแค้นเสียมากกว่า เห็นผ่านตาจนชาชิน

“เขาเป็นคนช่วยชีวิตฉันเชียวนะ”

สีหน้าของคนพูดเรียบเฉย คิ้วคนฟังยิ่งขมวดเข้าหากัน อาการเป็นลม ของท่านประธาน ยังเป็นปริศนาสำหรับพวกเขา

จนกระทั่งวินาทีนี้เขายังไม่อยากเชื่อว่า เจ้านาย จะหน้ามืดเป็นลม ล่วงหล่นไปในน้ำคลอง หลินไป๋ขยับตัวอย่างอึดอัด

“อยากให้ผมเชิญหมอมาตรวจสักหน่อยมั้ยครับ”

“ไม่ต้อง”

“หรือจะให้ซินแสจัดเทียบยา...”

“อาไป๋...” เสียงทุ้มลึกในลำคอเยือกเย็นลงเล็กน้อย หลี่ไป๋เสียวสันหวังวาบอย่างไม่มีเหตุผล แม้จะเคยชินกับการใกล้ชิดอีกฝ่าย แต่เขาก็ไม่เคยชิน

เจ้านายของเขาหงุดหงิดง่ายแค่ไหน คนในอย่างเขาย่อมรู้ดี

แม้จะไม่แสดงท่าทีใดๆ ออกมาก็ตาม

“ครับ”

“ก่อนหน้าที่ฉันจะเป็นลมหล่นลงน้ำไป แกกับอาจงหายหัวไปไหนเหรอ” เหงื่อเย็นๆ ไหลซึมลงมาที่ข้างขมับ

หลี่ไป๋รู้สึกเหมือนตนเองกำลังจับไข้

ปูนในท้องร้อนวูบวาบขึ้นมา

เป็นเขาเองที่บกพร่องต่อหน้าที่ ไม่สิ ในเวลานั้นพวกเขาก็อยู่ในที่ที่ควรอยู่แท้ๆ มีแต่เจ้านายของเขาเท่านั้น ที่เดินลอยชายหายตัวออกไปจากบ้าน

“ผมจะไม่ให้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นอีกครับ”

หลังจากหามเจ้านายกลับมาที่บ้าน เขาก็รีบเร่งสืบสาวราวเรื่องต่างๆ คนในบ้านต่างไม่รู้ว่าเจ้านายของเขา หายตัวออกไปจากบ้านได้อย่างไร จนกระทั่งเวลาอาหารค่ำ

จึงออกตามหา…

เขารู้แต่ว่ามีคนส่งของขวัญชิ้นหนึ่งมาให้ท่านประธาน เป็นกล่องขนมไหว้พระจันทร์ ลวดลายที่เขียนบนกล่องไม้นั้นปราณีตงดงาม

กล่องนั้นเปิดอ้าอยู่บนโต๊ะ ขนมหนึ่งชิ้นแหว่งวิ่นไปเล็กน้อยด้วยรอยฟัน...

“วันก่อนน้าจาง ให้คนสนิทส่งขนมมาให้ฉันกล่องหนึ่ง ฉันซึ้งใจเหลือเกินอาไป๋ ขนมรสชาติอร่อยถูกใจ เหมือนที่ฉันเคยกินตอนเด็กๆ ไม่มีผิด”

คนพูดหยุดไปครู่หนึ่ง อัดควันบุหรี่เข้าปอด ก่อนที่ปล่อยควันขาวออกมาช้าๆ หรี่ตามอง

“แกช่วยไปสืบดูให้ทีว่ามันมาจากร้านไหน เผื่อวันหน้าจะได้สั่งมาอีก”

สืบดู สองตาของหลี่ไป๋สว่างวาบขึ้นมา

เข้าใจความนัยที่อีกฝ่าย ไหว้วาน ได้ทันที ในเมื่อท่านประธานสั่งให้เขาไปสืบดู เขาก็จะไปสืบดู

“ผมจะไปเสาะหาอย่างละเอียดว่าคุณจาง ไปเอาขนมนั้นมาจากไหน ใครเป็นคนทำ” รับปากแล้วจึงรีบร้อนจะเดินออกไป

“ขอตัวก่อนนะครับ”

เจ้านายก็ท้วงขึ้น

“อ้อ...แล้วเรื่องเด็กคนนั้น อย่าทำเอิกเกริกล่ะ”

“ครับ”

หลี่ไป๋ค้อมศีรษะอย่างนอบน้อม แล้วเร่งฝีเท้าออกจากห้องที่โถงทางเดิน ร่างใหญ่หนาบนเก้าอี้ถูกทิ้งไว้เพียงลำพัง

เขานั่งเหม่อมอองออกไปยังธารน้ำใส ครู่หนึ่งก็ลุกขึ้นไปหยิบบัวรดน้ำสีทองแดงขึ้นมารดลงในกระถางกระเบื้องเคลือบ

คิดถึงใบหน้าอ่อนใสของ ผู้มีพระคุณ

ดวงตาสีน้ำตาลกลมโตคู่นั้น ให้ความรู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาด ความหลังครั้งก่อนเก่าแล่นปราดขึ้นมาเหมือนริ้วคลื่นของน้ำในบ่อ ที่ถูกกวนให้ขุ่นข้อง

‘หนูอยากฝึกงานกับท่านประธานค่ะ’

ริมฝีปากอิ่มเต็มได้รูปงามบิดโค้งขึ้นเล็กน้อย จะเรียกว่ายิ้มก็ยังไม่ได้

“เหมือน...ทำไมเหมือนกันจังนะ”

ชายหนุ่มใช้นิ้วเขี่ยกลีบดอกโบตั๋นอันบอบบางเบาๆ คำถามนั้นเหมือนจะถามดอกไม้สีชมพูที่ชูช่ออยู่ในกระถางดอกนั้น

กลีบของมันลื่นละมุนเหมือนริมฝีปากจิ้มลิ้มคู่นั้นอยู่เหมือนกัน เขาแตะลิ้นลงบนรอยฟันซี่เล็กๆ ที่อีกฝ่ายฝากเอาไว้

To be continued…

เรื่องนี้โทนจะออกคิ้วๆ ขำๆ หื่นบ้างเป็นระยะเนอะ ที่หายหัวไปไม่ใช่อะไร อยากจะบอกว่าข้าน้อยกำลังปั่นนิยายสามเรื่องพร้อมกัน เพราะบ้าไปแล้วจ้า เขียนเรื่องไหนออกก่อนก็ไปเขียนเรื่องนั้นเนอะ

ความคิดเห็น