ยินดีต้อนรับทุกคนค่ะ เรื่องท่านอ๋องเจ้าขา...ข้ายอมแล้ว เปิดให้อ่านฟรีไม่ติดเหรียญ ฉบับนี้เป็นฉบับรีไรท์แล้วนะคะ ขอบคุณทุกกำลังใจจริง ๆ

เทียบเชิญที่เลี่ยงไม่ได้ (2)

ชื่อตอน : เทียบเชิญที่เลี่ยงไม่ได้ (2)

คำค้น : ท่านอ๋อง, จีน, จีโบราณ, พระเอกงานดี, ฟิน, จิกหมอน, NC

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.3k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 02 ต.ค. 2561 06:54 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เทียบเชิญที่เลี่ยงไม่ได้ (2)
แบบอักษร

เทียบเชิญที่เลี่ยงไม่ได้ (2)

เมื่อพี่ชายคนรองเดินจากไปแล้ว เยี่ยนเยว่ฉีได้แต่นั่งเหม่อมองผิวน้ำสีเทาหม่นภายในสระบัวเบื้องหน้าของตนอยู่เงียบ ๆ วสันตฤดูกำลังจะมาเยือนทำให้น้ำแข็งที่เคยฉาบอยู่จนหนาละลายหายไปจนสิ้นแล้ว แต่ก็ยังไม่มีปทุมมาผลิบานให้เห็น ดูคล้ายกับจิตใจของตนในยามนี้ยิ่งนัก ช่างหนาวเหน็บและไร้ชีวิตชีวา…

สายลมปลายเหมันต์ฤดูพัดผ่านร่างงามระหง จนผมสีดำสนิทดุจราตรีพลิ้วไหวน้อย ๆ โฉมสะคราญปรายสายตามองไปยังขอบฟ้าทางทิศใต้ นัยน์ตาดอกท้อที่เคยหวานหยาดเยิ้มกลับไม่สดใสดั่งวันวาน เยี่ยนเยว่ฉีพลันคิดถึงมารดาของตนอย่างสุดหัวใจ หากยามนี้มีเยี่ยนฮูหยินอยู่เคียงข้าง นางยังคงพอหาที่ปรึกษา และปรับทุกข์ได้อีกทั้งคงได้รับการปลอบประโลมเป็นอ้อมกอดอันแสนจะอบอุ่นของผู้ให้กำเนิด

เมื่อไม่มีมารดาอยู่ด้วย ตนก็ต้องมีแต่ต้องอดทน และเข้มแข็งเอาไว้ถึงแม้พี่รองจะบอกว่าชายผู้นั้นเป็นเนื้อคู่ของนาง ก็ไม่ได้รับประกันว่าชีวิตหลังแต่งงานจะมีความสุขเสมอไป ตัวอย่างอันน่าอดสูก็มีให้เห็นตั้งมากมาย สตรีหลายคนต้องอยู่อย่างอ้างว้างเดียวดายในเรือนหลังอันอ้างว้าง เพราะพวกนางถูกสามีลืมเลือน ยิ่งแต่งให้กับผู้สูงศักดิ์ที่มีอนุภรรยานับสิบ โอกาสที่จะทุกข์ทรมานก็มีมากขึ้นเรื่อย ๆ จะไม่ให้กังวลใจได้อย่างไร ถึงแม้จะมีรูปโฉมงดงามกว่าสตรีอื่นอยู่บ้าง แต่ความสาวย่อมโรยราไปตามกาล หากบุรุษที่ผู้นั้นเป็นคนมากภรรยาเล่า นางมิต้องใช้ชีวิตม่ายทั้งที่ยังเป็นสาวอยู่หรอกหรือ?

เยี่ยนเยว่ฉีเผลอกัดริมฝีปากอิ่มงามจนรู้สึกเจ็บ มือขาวผ่องกำขลุ่ยพริ้วพรายเอาไว้แน่น รู้สึกย่ำแย่ที่ต้องเกิดเป็นสตรี ด้วยตนต้องยึดถือหลัก ‘สามเชื่อฟังสี่จรรยา’ อย่างเคร่งครัด นางจึงไม่มีสิทธิโต้แย้งการตัดสินใจของบิดา และพี่ชาย ทั้งสอง

โฉมสะคราญรู้สึกอึดอัดใจจนอยากหาที่ระบาย จึงเหน็บขลุ่ยหยกเอาไว้ที่ข้างเอวขอดกิ่วดุจกิ่งหลิวของนาง จากนั้นสตรีผู้งดงามในชุดสีขาวขลิบฟ้าจึงสาวเท้านำสาวใช้คนสนิทไปยังลานฝึกยุทธ์ กระโปรงปักลายดอกโบตั๋นพลิ้วไหวไปตามจังหวะที่เยื้องกราย ทุกกิริยางดงามอ่อนช้อยดังเทพธิดาจันทราสมกับชื่อของนางอย่างแท้จริง

ทหารองครักษ์ทั้งหลายเมื่อเห็นบุตรสาวผู้งามเลิศล้ำของท่านแม่ทัพใหญ่พาร่างอรชรอ้อนแอ่นเดินเข้ามา ต่างก็แอบชำเลืองมองอย่างอดมิได้ ยามนางใช้นิ้วงามดุจลำเทียนขึ้นลูบปิ่นปักผม จนทำให้แขนเสื้อกว้างไหลลงจนแลเห็นแขนเรียวขาวเล็กน้อย เท่านี้ก็เพียงพอให้พวกเขาลืมหายใจ ต่างตะลึงงันจนร่างกายแข็งค้างราวกับรูปปั้นหิน แต่ถึงกระนั้นทหารทั้งหลายต่างไม่กล้าทำกิริยารุ่มร่ามใด ๆ มากไปกว่านี้ด้วยรู้ฐานะของพวกตนเป็นอย่างดี

เยี่ยนหยางจงปรายสายตาตามเหล่าบุรุษที่กำลังใจลอย จึงพบกับตัวต้นเหตุที่ทำการฝึกถูกแทรกแซง รองแม่ทัพหนุ่มกระแอมดัง ๆ หนึ่งทีเพื่อเรียกสติของผู้ใต้บังคับบัญชา

"มีสมาธิกันหน่อย มิเช่นนั้นข้าจะส่งพวกเจ้ากลับไปชายแดน"

พี่ใหญ่ตระกูลเยี่ยนหันไปยิ้มให้น้องสาวคนสวยอย่างอ่อนโยน ท่าทีดุดันเมื่อครู่หายไปสิ้นเหลือเพียงคราบคุณชายที่แสนใจดี และสุภาพ

"เยว่เอ๋อร์มาหาพี่มีอะไรหรือไม่"

"พี่ใหญ่น้องอยากยิงธนู"

"ได้"

"ขอบคุณพี่ใหญ่"

เยี่ยนเยว่ฉีตั้งสมาธิเดินกำลังภายในถ่ายทอดพลัง ลูกเกาทัณฑ์ถูกอาบไว้ด้วยกระแสลมปราณ นัยน์ตาดอกท้อวาวโรจน์ขึ้นหลายส่วน ท่าทางเข้มแข็งจริงจังจนแลคล้ายกับนักรบสาว นางสูดลมหายใจเข้าจนเต็มปอดแล้วกลั้นไว้ชั่วครู่ เมื่อมั่นใจจึงปล่อยลูกศรอันแหลมคมให้พุ่งตรงออกไป

ปึก! ลูกเกาทัณฑ์ทรงพลังเข้ากลางเป้าสีแดงพอดิบพอดี

"คุณหนูเก่งจังเลยเจ้าค่ะ"

เยี่ยนเยว่ฉีเผยรอยยิ้มอย่างผ่อนคลายขึ้นเป็นครั้งแรกตั้งแต่ก้าวเข้ามา รองแม่ทัพหนุ่มเห็นเช่นนั้นก็เบาใจ นางคงอยากหาที่ระบายอารมณ์อัดอั้นอะไรสักอย่าง ท่าทางของเยี่ยนจิ้นหลิงเองก็แปลก ๆ ซ้ำยังรีบออกจากจวนไปโดยไม่บอกไม่กล่าว ‘หวังว่าจะไม่เกิดอะไรที่ไม่ดีขึ้นนะ’

เยี่ยนหยางจงเฝ้ามองน้องสาวยิงลูกเกาทัณฑ์ดอกแล้วดอกเล่า นัยน์ตาสีนิลดุจราตรีมีประกายวาบผ่าน ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นเขาจะปกป้องนางอย่างแน่นอน

พอได้ออกกำลังเพื่อระบายอารมณ์ ดูเหมือนอาการซึมเซาของเยี่ยนเยว่ฉีจะดีขึ้นมาก แต่แล้วก็บ่นกระปอดกระแปดขึ้นมาเมื่อหญิงสาวเกิดรู้สึกปวดแขน เยี่ยนหยางจงใช้มือขวาขยี้ลงบนผมนุ่มลื่นเบา ๆ กลั้วหัวเราะกับความอ่อนหัดซ้ำยังอ่อนซ้อมของน้องสาว

"ใครใช้ให้เจ้าขี้เกียจฝึก"

"มันเป็นกิจของผู้ชาย เยว่ฉีไม่ได้ชอบเสียหน่อย"

"เจ้าเพียงคร้านเกินไป"

"พี่ใหญ่จะแข่งปักผ้ากับข้าหรือไม่เล่า"

"นั่นมันงานของผู้หญิง"

"ก็ใช่น่ะสิเจ้าค่ะ เยว่ฉีเป็นสตรีย่อมต้องฝึกงานบ้านงานเรือน เรื่องขี่ม้า ยิงธนูยอดพธูที่ไหนเขาทำกัน"

"มีวิชาติดกาย"

"ดี...กว่า...ไม่มี" เยี่ยนเยว่ฉีทำเสียงยานล้อเลียนแทรกขึ้นมา​

"ถูกต้อง" เยี่ยนหยางจงกลั้วหัวเราะน้องสาวของตนช่างขี้เล่น​

"คอยดูเถิด น้องขอแช่ง ให้พี่ใหญ่ต้องแต่งงานกับสตรีที่ทำอะไรไม่เป็นสักอย่าง"

"ไม่มีทาง...ฮูหยินของข้าต้องสวยและเก่ง พาไปขี่ม้าล่าสัตว์เป็นเพื่อนได้ ที่สำคัญรสมือของนางต้องดี พี่ไม่มีทางเลือกสตรีแบบเจ้าว่ามาอย่างเด็ดขาด​"

"มิน่า อายุก็ปาเข้าไปยี่สิบสามยังหาภรรยาไม่ได้สักที ท่านเลือกมากถึงเพียงนี้ระวังไว้เถิดจะได้สตรีแบบที่เยว่ฉีว่า"

"ปากคอเราะร้าย พี่จะบอกท่านแม่ กุลสตรีอะไรกัน นี่มันภาพลวงตา"

"หึ! ตกลงพวกท่านอยากให้เยว่ฉีเป็นอย่างไรกันแน่ กุลสตรีหรือหญิงที่เด็ดเดี่ยวมั่นใจไม่กลัวผู้ใด​"

"ข้ารู้ว่าเจ้าดูสถานการณ์เป็นย่อมรู้จักเอาตัวรอด ใช่หรือไม่เล่าจิ้งจอกน้อยของพี่"

"ถือว่าพี่ใหญ่กำลังชมเยว่ฉีอยู่ก็แล้วกัน"

"ย่อมเป็นเช่นนั้น น้องสาวของพี่ต้องไม่ถูกผู้ใดรังแก หากออกเรือนไปก็ไม่ต้องเป็นห่วงแล้ว อนุหน้าไหนจะหาญกล้ามาเหยียบหัว เจ้าต้องจัดการสตรีเหล่านั้นจนหมอบกระแตอย่างแน่นอน"

"ท่านพี่กล่าวหนักไปแล้ว ข้าก็ไม่มีทางยิงธนูใส่พวกนางแน่"

"อืม...แต่เจ้าอาจจะทำอะไรที่ร้ายกาจมากกว่านั้น​" เยี่ยนหยางจงหัวเราะเสียงดังสนั่น คิดภาพน้องสาวของเขากำลังทรมานผู้อื่น​

เยี่ยนเยว่ฉีป้องปากหัวเราะน้อย ๆ ริมฝีปากสีแดงระเรื่อขยับขึ้นลงดูน่าหลงใหล เหล่าทหารที่ได้ยินจังหวะเสนาะหูพากันหันมามองนางอีกครา เทพธิดาช่างอยู่แสนไกล แต่เสียงใสราวกับระฆังแก้วของนางนั้น ช่วยปลอบประโลมหัวใจที่แห้งแล้งให้กลับมามีชีวิตชีวา

เยี่ยนหยางจงกัดฟันจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน ผู้ใต้บังคับบัญชาพวกนี้ท่าทางจะใช้การไม่ได้ หากข้าศึกส่งสาวงามมาหลอกล่อดูท่าคงต้องปราชัย สงสัยต้องฝึกพิเศษกันเสียแล้ว รองแม้ทัพหนุ่มคำรามกึกก้องก่อนจะรีบเข้าไปบอกบทลงโทษ เมื่อเหล่าองครักษ์ทั้งหลายได้ฟังสีหน้าก็พลันซีดเผือด

เยี่ยนเยว่ฉีไม่อยู่รอดูความครื้นเครง จึงพาร่างในอาภรณ์สีฟ้าจากไปทางเรือนพักอย่างเงียบเชียบ


-จบตอน-

*****************

เมื่อแม่ไม่อยู่เยว่เอ๋อร์ขอระบายโดยยิงธนูก็แล้วกันนะ พี่ใหญ่โดนแช่งเสียแล้วชาตินี้จะได้ภรรยาแบบที่หวังหรือไม่หนอ 5555+


ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว