ศรีมณีเองจ้า

ชื่อตอน : Back to square one 7

คำค้น : ศรีมณี,นิยายyaoi,เมียหลวง,ท้องได้,มีลูก,คอสโม่,มิเกล,ครูส,

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 26.5k

ความคิดเห็น : 41

ปรับปรุงล่าสุด : 01 ต.ค. 2561 20:34 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Back to square one 7
แบบอักษร

People you love the most

hurt you the most.

คนที่คุณรักที่สุดทำให้คุณเจ็บได้มากที่สุด





“ ฮืออ ฮึก “

ผมนั่งมองมิเกลร้องไห้อยู่หน้าร้านขนมเค้กอย่างเบื่อหน่าย

“ มึงจะหยุดได้รึยัง “

“ ฮึก “

ผมมองไหล่ของมิเกลที่สั่นเหมื่อนเจ้าเข้าถ้าผมเดาไม่ผิดมิเกลน่าจะพยามไม่ให้ตัวเองร้องไห้อยู่แต่มันไม่ได้ทำให้ผมอารมดีขึนมาเลย ให้ตายสิ ผมเกลียดสถานะการ์ณแบบนี้จริงๆ ถ้าไม่ติดว่าในส่วนลึกๆของผมมองว่ามิเกลเป็นลูกผมอยู่ละก็

ผมจับโยนลงพื้นไปแล้ว ยิ่งมองยิ่งหงุดหงิดถ้ามิเกลหน้าเหมื่อนผมมากกว่านี้สักนิดมันอาจจะทำให้ผมอารมมากกว่านี้ก็ได้

แต่ยิ่งมองเท่าไหร่ก็ยิ่งหงุดหงิดเพราะมันทำให้นึกถึงใบหน้าสวยๆของใครบางคนที่อยู่ที่บ้าน

“ จะเอายังไงกับกูไอเด็กนี้นิ “

ผมมองหน้าของมิเกลนิ่งๆแต่ผมรู้ว่ามิเกลต้องรู้ตัวว่าผมกำลังโกรธมาก

“ ยะ หยุดแล้วฮับ … ฮึบ “

มิเกลดึงแขนเสื้อขึนมาเช็ดน้ำตาที่ไหลรวมลงมากับน้ำมูกใสๆยืดยาวจนถึงปาก

น่าเกลียดจริงๆ …

“ อะ นี้ “

ผมโยนผ้าเช็ดหน้าใส่มิเกลไม่ใช่ว่าผมพิษสวาทอะไรเด็กนี้หรอกนะแต่ผมแค่อายถ้าต้องมาเดินข้างๆเด็กที่หน้าเต็มไปด้วยน้ำมูกแบบนี้

“ ขอบคุณฮับ “

มิเกลเงยหน้าขึนมายิ้มให้ผมจนตาหยี้แล้วหยิบผ้าเช็ดหน้าขึนมาเช็ดน้ำมูกปอยๆ

จะว่าไป … มันก็น่ารักดีอยู่หรอกไอเด็กนี้

จะว่าผมไม่มีความรับผิดชอบก็ได้นะผมไม่ว่าหรอกผมก็ไม่ค่อยแคร์อะไรอยู่แล้วแค่ให้เกิดมาก็บุญแล้วไม่ใช่รึไงดีกว่าผมลากไปทำแท้งละกัน

ควรขอบคุณผมกันนะที่ผมใจดีขนาดนี้

“ เช็ดเสร็จแล้วก็ทิ้งไปเลย “

มิเกลมองหน้าผมแบบไม่เข้าใจแต่ก็ไม่ได้เอ่ยถามอะไรผมได้แต่พยักหน้าก่อนที่จะวิ่งไปดุกดิกๆไปทิ้งที่ถังขยะ แล้วก็วิ่งกลับมาหาผมก่อนที่จะ

ปึก!!

ล้ม ….

“ ชิบ! “

ไอเด็กเหี้ยนิเอาแต่ก่อปัญหาให้กูอยู่ได้อยากจะจับมาหักขาให้ขาดจริงๆ

“ ลุก!!! “

ผมตะโกนบอกมิเกลให้ลุกมาตรงนั้นเพื่อเดินมาหาผม ตามิเกลแดงก้ำเหมื่อนจะร้องไห้แต่พอเงยหน้ามามองผมที่กำลังทำหน้าเหมื่อนยักก็ได้แต่กัดริมฝีปากตัวเองให้ลุกขึน

ผมนั่งมองมิเกลที่กำลังลุกขึนอย่างอยากลำบาคก่อนที่จะเดินกะเพกมาหาผม

“ มองอะไร กูไม่ใจดีเหมือนแม่มึงหรอกนะ “

มิเกลไม่ได้ตอบอะไรผมแต่นั่งก้มหน้าลงมองแผลที่หัวเข่าตัวเอง

เลือดที่แผลของมิเกลไหลหยดลงไปในรองเท้าของตัวเองรอบๆแผลบวมแดงแถมยังมีเศษหินเล็กๆติดอยู่ตรงแผลอิกต่างหาก ล้มตรงไหนไม่ล้มแต่เสือกไปล้มตรงพื้นที่ขรุขระ

น่าหงุดหงิดชิบหาย


“ รออยู่ตรงนี้เดี๋ยวมา “

ผมบอกมิเกลก่อนที่จะลุกขึนยืนเพื่อนที่จะไปร้านสะดวกซื้อที่อยู่ใกล้ๆกับร้านขนมเค้กที่ผมพามิเกลไปกินก่อนหน้านี้

“ คะ คือ .. “

ผมตะหวัดสายตาไปมองมิเกลว่ามันจะอะไรกับผมนักหนาบอกให้รออบู่ตรงนี้ทำไมยังดื้ออยู่อิกจะตามไปให้เป็นภาระกูรึไง

“ ป่าวฮับ “

ผมว่ามันมีอะไรจะพูดกับผมนั่นแหล่ะแต่หน้าจะกลัวผมมากกว่าเลยไม่พูดต่อถ้าแม่มันกลัวผมแบบนี้บ้างผมก็คงทำอะไรๆที่สะดวกมากกว่านี้

ผมเดินมาถึงร้านสะดวกซื้อก่อนที่จะตรงเข้าไปหยิบน้ำเกลือขวดเล็ก ยาทำแผลสำลีต่างๆแล้วเดินมาต่อแถวรอจ่ายตัง คนเยอะมากแต่ละคนก็ไม่ใช่จะซื้อของน้อยๆเพราะที่นี้มันถูกกว่าร้านด้านนอกเยอะก็อย่างว่าสวนสนุกอะเนอะอะไรๆก็แพง แต่สำหรับผมมันก็แค่เศษเงิน

ผมรอนานมากนานจนเริ้มหงุดหงิดผมน่าจะยืนรอตรงนี้ประมาณ 15 นาทีได้แล้วแถมลุงข้างหน้าผมก็ยังให้คนรู้จักแซงคิวอิกต่างหาก

“ นี้ลุงถ้ายังให้คนแซงคิวอิกละก็ กูฆ่ามึงแน่ “

ผมกดเสียงตัวเองให้ต่ำก่อนที่จะจ้องเขมงไปให้มันเป็นเชิงว่า กูทำจริงแน่มึงลองดูสิ

“ คุณจะไปจ่ายก่อนก็ได้่เลยครับ “

ผมพยักหน้าก่อนที่จะเดินขึนมาหัวแถวทันทีแล้วดูเหมื่อนจะไม่มีใครขัดผมซะด้วย

พอผมจ่ายเงินเสร็จก็เดินกลับมาตรงสระน้ำเหมื่อนเดิม

แต่เดี๋ยวนะมิเกลหายไปไหน!?

ไอเด็กเหี้ยนี้สร้างปัญหาให้กูไม่จบไม่สิ้นจริงๆตอนนี้ในหัวผมคิดได้อย่างเดียวคือต้องรีบหามิเกล หรือว่าจะโดนจับตัวไป ?

โถ่เว้ย!

ผมขยี้หัวตัวเองแรงๆอย่างหงุดหงิด หายไปไหนของมันวะ

“ มิเกล!! “

ไม่มีเสียงของรับจากเสียงเล็กๆของมิเกลมันทำให้ผมร้อยใจขึนมาถ้ามันเป็นอะไรมาผมจะทำยังไง

ผมรีบเดินกลับไปที่ร้านเค้กเผื่อมิเกลจะกลับมาผมเข้าไปในร้านมิงจนทั่วร้านแล้วก็ไม่มีวี่แววของมิเกลเลย

“ คุณลูกค้ามีอะไรให้ช่วยรึป่าวคะ “

“ เห็นเด็กผมดำตัวเล็ก ประมาณนี้ ขาวๆที่มากับผมรึป่าวคะ “

ผมเอ่ยบอกพนักงานในร้านที่เดินมาถามผมพนักงานน่าจะเห็นผมรุกรี้รุกรนจนเดินเข้ามาหาผม

“ คุณเป็นอะไรกับเด็กคนนั้นหรอคะ “

“ … “

“ คุณลูกค้าคะ “

เป็นพ่อครับ

พนักงานได้ยินคำตอบของผมก็พยักหน้าก่อนที่จะเดินไปหาพนักงานคนอืนในร้านแล้วพาพนักงานคนนึงมาหาผม

“ มีรูปของน้องบ้างมั้ยคะ “

“ … “

จะว่าไปผมไม่เคยมีรูปมิเกลเลยไม่มีแม้แต่รูปเดียว

“ ไม่มีครับ “

“ งั้นเดี๋ยวบอกชื่อน้องมานะคะเดี๋ยวทางเราจะไปประชาสัมพันให้เอง “

“ ชื่อมิเกล  รบกวนด้วยนะครับ “

ผมก้มหัวเป็นการของคุณพนักงานทั่งสองคน

“ ผมว่าน่าจะวนกลับไปหาลูกคุณตรงจุดที่หายนะครับถ้าไม่เจอคุณค่อยวนหาเราอิกที “

“ ครับ! “


ผมเดินออกจากร้านมาด้วยอารมไม่ค่อยดี มึงจะไปแจ้งให้กูก่อนไม่ได้หรอวะถ้าระหว่างนี้ลูกกูกำลังถูกจับใส่รถละเป็นเหี้ยไรหวงไมค์มากมั่งไอสัส

แต่ผมไม่อยากที่จะโวยวายมากเพราะเดี๋ยวพวกมันอาจจะไม่ช่วยผม

ท้องฟ้าเริ้มเปลี่ยนสีจากสีฟ้าสดใสเริ้มเปลี่ยนเป็นเข้มขึน

“ ปะป๊า ฮืออออ “

ผมเห็นร่างเล็กๆของมิเกลนั่งร้องไห้อยู่ตรงม้านั่งเสียงดัง แว้บแรกที่ผมเห็นมิเกลคือผมดีใจมากๆแล้วโล่งใจอย่างบอกไม่ถูกแต่มันแค่แว้บเดียวเท่านั้นก่อนที่ความโกรธของผมจะเข้ามาแทนที่มันสูงปรี๊ดจนตัวผมแทบจะระเบิดออกมา

ผมปรี้ตัวเข้าไปหามิเกลทันทีก่อนที่จะกระชากแขนมิเกลให้ลุกขึนอย่างแรงจนมิเกลแทบจะล้มลไปอิกรอบ

ผมยกมือขึนมาเตรียมที่จะตบเข้าไปที่ใบหน้าใสๆนั้น

ฟุบ!

“ ฮือออ ปะป๊า มะ มิเกลนึกว่า ฮึก ปะป๊าทิ้งมิเกล ฮืออออ มิเกลรักปะป๊าะ “

มือของผมง้างหยุดที่บนอากาศเมื่อมิเกลวิ่งมากอดเอวของผมไว้แน่น

“ ฮืออ ปะป๊าไปนาน มิเกลกลัว ฮึก “

มิเกลร้องไห้หนักกว่าเดิมกอดเอวผมแน่นกว่าเดิมมากๆ มันบงบอกว่ามิเกลกำลังกลัวมากมากกว่าตอนที่ผมดุซะอิก

ไม่เป็นไรนะปะป๊ะอยู่นี้แล้ว


มือของผมที่ตอนแรกตั้งใจที่จะทำร้ายมิเกลแต่ตอนนี้มันมาว่างอยู่บนหัวของมิเกลโดยที่ผมไม่รู้ตัว

ผมนั่งทำแผลที่หัวเข่าให้มิเกลจนเสร็จเรียบร้อยเลือกที่ไหลลงตามขาของมิเกลมันแห้งจนติดไปกับขาเล็กๆของมิเกลมันเลยทำให้ใช้เวลานานนิดนึงในการทำแผล


“ เมื่อกี้ไปไหนมา “

“ มิเกลไปเข้าห้องน้ำฮับ มิเกลพยามล้างแผลด้วยน้ำแต่มันสูงเกินไปมิเกลเปิดก๊อกน้ำไม่ถึง มิเกล.. “

“ พอๆ กูขี้เกียจฟัง “

ผมมองหน้ามิเกลอย่างดุๆตัวเล็กแค่นี้เสือกอวดดีเหมื่อนแม่มันไม่มีผิด

“ มึงไม่ฟังคำสั่งกูรึไง ไอเด็กนี้! “

“ มิเกลขอโทษ มิเกลจะไม่ดื้อแย้วฮับ ._.  “


ผมถอนหายใจออกมายาวเหยียด พามันกลับบ้านเลยละกันจริงๆผมกะจะให้มันนานกว่านี้เอาให้คอสมันอกแตกตายไปเลย มันจะได้รู้สึกบ้างว่าเวลาคนที่สำคัญกับเราหายไปจะรู้สึกยังไงบ้าง


“ ไอครูส!!!!! “

ผมคิดยังไม่ทันจบเสียงหวานๆก็ตะโกนเรียกผมดังลั่นจนคนรอบข้างหันมามองกันเป็นตาเดียว

ร่างบางๆของคอศวิ่งเข้ามาหาผมด้วยความเร็ว


“ มะม๊า “

แต่มิเกลลุกขึนจากเก้าอี้วิ่งไปหาคอสก่อนที่คอสจะวิ่งมาถึงผม

“ มิเกลเป็นไงบ้างลูก “

“ สบายดีฮะ เค้กอร่อยมากเลย “

คอสก่อนมิเกลแนบแน่นราวกับจะฝังร่างตัวเองลงไปบนตัวลูก

“ แผลที่หัวเข่านี้คืออะไร  ! “


คอสหันมามองผมด้วยสายตาที่โกรธแค้นราวกับจะฆ่าผมให้ตาย แต่ผมกลัวที่ไหนละผมหยักไหล่ขึนอย่างกวนตีน คิ้วของศอสกระตุกงึกๆเหมื่อนจะวิ่งมาต่อยผมซะให้ได้ถ้าไม่ติดที่มิเกลอยู่ด้วย


“ มิเกลล้มฮะ มาม๊า ปะป๊าทำแผลให้มิเกลด้วย “

“ หรอครับ “


คอสตอบมิเกลก่อนที่จะมองผมแวบนึงแล้วอุ้มมิเกลขึนแนบอกก่อนที่จะส่งไปให้วินคนขับรถหรือจะเรียกว่าคนใช้คนสนิทของคอสก็ได้

“ มาม๊ามีเรื่องต้องพูดกับปะป๊าแปปนึงมิเกลไปรอมาม๊าที่รถนะครับ “

“ ฮับ “


คอสหอมแก้มมิเกลฟอดใหญ้ก่อนที่จะเดินมายืนอยู่ตรงหน้าผมแต่ไม่ได้พูดอะไรได้แต่ยืนมองมิเกลที่ถูกวินอุ้มออกไปจนลับตา

“ จมูกดมกลิ่นไวดีนิถึงมาไวกว่าที่คิด กูนึกว่ามึงจะมีปัญญาแค่นอนร้องไห้อยู่ที่บ้านซะอิก “

เพี๊ยะ!!!

หน้าของผมหันไปตามแรงตบด้วยมือเล็กๆของคอศ

“ ทำอะไรอยู่รู้ตัวบ้างรึป่าว!! “

“ กูรู้แต่กูจะทำมึงจะทำไมกับกู!? “


ผมหันมาพูดใส่หน้าคอสก่อนที่จะบีบข้อมือข้างที่ใช้ตบผมจนเต็มแรง คอสนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวด

ช่วยไม่ได้อยากปากดีกับกูเอง


“ ทำไมวะครูส มึงหลงมันจนเป็นถึงขนาดนี้แล้วหรอ “

เสียงของคอสสั่นเคืองเหมื่อนคนกำลังร้องไห้แต่ใบหน้ากับนิ่งเฉยไม่มีน้ำตาออกมาสักหยด

ผมเกลียดหน้าแบบนี้ของมันมากที่สุด!


“ อย่ามาเสือกเรื่องของกู “

ผมตอบกลับทันทีที่คอสถามมาโดยไม่ต้องคิดอะไรเลย


“ ในใจลึกๆของมึงไม่มีคำว่าครอบครัวอยู่เลยหรอวะ “

“ มึงไม่ต้องมารักกูก็ได้แต่กูอยากให้มึงรักลูกบ้าง “

“ ทำไมมึงชอบทำให้กูเจ็บปวดตลอดเลย  “

“ หัวใจของกูมันไม่ไหวแล้ว มันรับไม่ได้ทุกเรื่องหรอกนะ “

“ มึงอยากให้กูตายจากมึงไปจริงๆใช่มั้ย “


คอสรัวคำพูดมากมายโดยไม่ปล้อยช่องว่างให้ผมพูดแทรกเลยทุกคำที่คอสมันพูดมันกลับถูกส่งเข้าไปในใจของผมมันทำให้สมองของผมคิดอะไรไม่ออก


“ … “

“ มึงรักมันมากใช่มั้ย กูแค่จะสั่งสอนมันที่มันมาลามปามกู “

คอสพูดด้วยน้ำเสียงที่แข็งกร่าง

“ กูก็แค่อยากสั่งสอนมึงเหมื่อนกันมึงจะได้รู้สึกเวลาที่สิ่งสำคัญของมึงหายไปมึงจะรู้สึกยังไง “

“ … “

“ กูขอบอกไว้อิกอย่างนึง คืนเบลมาให้กูซะ ถ้ามึงไม่คืนมากูจะทำยิ่งกว่านี้แน่ “


ผมพูดทิ้งท้ายเอาไว้แล้วเดินออกมา ก่อนที่ผมจะปล้อยข้อมือขาวๆของคอสที่ตอนนี้มีรอยแดงเต็มข้อมือผมมองไปที่หน้าของคอส ในดวงตาของมัน มันสั่นไหวมากจนหัวใจของผมกระตุกวูบ




--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 

ตอนที่7มาแล้วค่ะ ศรียังไม่ได้ตรวจคำผิดนะคะมีคำไหนอ่านงงๆ ศรีขอโทษไว้ตรงนี้เลยนะคะ

คอมเม้นให้ศรีมีกำลังใจในการแต่งต่อไปด้วยนะคะ ทูกคลลลล

 สุดท้ายนี้ฝากกดติดตามแฟนเพจของศรีด้วยเด้อ หรือกดติดตามนักเขียวไว้ จะได้ขึนแจ้งเตือนได้อ่านก่อนใครตอนอัพนิยายนะคะ

ความคิดเห็น