ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 24 ลางสังหรณ์

ชื่อตอน : ตอนที่ 24 ลางสังหรณ์

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 03 ต.ค. 2561 20:53 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 24 ลางสังหรณ์
แบบอักษร


จับไข้ไปสองวันเต็มๆ

อดจะค้อนให้เขาไม่ได้ คุณหมอพยัคฆ์ลางานให้เธอโดยให้เหตุผลว่า

“น้ำหนึ่งเธอไปเที่ยวน้ำตกครับ เล่นน้ำเยอะเลยเป็นไข้”

แน่นอน เหตุผลนี้ทำทุกคนงงเป็นไก่ตาแตกแหกไปถึงฝาบ้าน

ส่วนเธอผู้เล่นน้ำตก ป่วยร่างแทบแหลก กินอะไรก็ไม่อร่อย ลำบากคนที่พาเล่นน้ำต้องทำอาหารรสชาติธรรมดาแต่คำขู่น่ากลัวเหลือเกิน

“กินครับ ถ้าไม่กินจะป้อนน้ำตกอีก”

น้ำตกที่ไหนกันล่ะหมอ

“น้ำตกมาจากเข็มหมอ ลองไหมครับ” นั่นแหละ เธอกินข้าวได้อย่างไว เอ่ยต่อเหมือนรู้ว่าเธอคิดอะไรอยู่

“อิ่มแล้วค่ะ”

“พี่อาจจะลาออกให้น้ำนะ”

“ฮะ ทำไมคะ”

“น้ำดูแลพี่ก็พอนะคะ” คำพูดหวานหยดทำเธอฝืดๆ ที่คอ

ดูแลแบบไหน ไม่นะ

ตั้งแต่เธอริเค้นความลับ เขาก็พูดเพราะกับเธอเรื่อยมา มันทั้งละมุนและดูจะออกมาจากใจของเขาจริงๆ ถึงมันจะดูเจ้าเล่ห์ไปพร้อมๆ กันก็ตามย

“ลางานอีกคนดีไหมหนิ”

“ไปทำงานเลยนะคะ”

“อยู่คนเดียวได้ใช่ไหมครับ” แอบใจโหวงๆ แปลกๆ แม้ทุกครั้งเขาจะออกไปทำงานปกติ แต่เวลาเวรไม่แน่นเหมือนวันนี้

“น้ำอยู่ได้ค่ะ”

“รีบหายนะ พี่จะพาไปเล่นน้ำตก” โดนเธอค้อนขวับตาแทบถลน “ฮ่าๆ น้ำตกจริงๆ”

“ยังจะหัวเราะอีก”

อดบ่นให้เขาไม่ได้

แม้จะงงๆ กับชีวิตตัวเองมาก แต่มองตามแผ่นหลังที่ลับสายตาไปก็อดจะยินดีไม่ได้

เหมือนฝัน ที่เธอได้อยู่เคียงข้างคนที่เธอเคยได้ยินแค่ชื่อ

คนที่บอกว่าเกลียดกันตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอหน้า

คนที่เรียกเธอว่าทาส บังคับด้วยสัญญาที่ไม่รู้ว่าคนแบบเขาคิดได้ยังไง

คนที่ปากร้ายกับเธอ ไม่เคยแม้จะยิ้มให้ ไม่เคยยอมให้เธอเรียกชื่อ

จู่ๆ กลับเป็นคนที่ยอมเธอทุกอย่าง เอ่ยปากด้วยตัวเองขอให้เรียกชื่อเขา

แม้จะเปลี่ยนเร็วราวพายุ แต่เธอเชื่อว่ามันคือความรู้สึกและความต้องการจากเขาจริงๆ

หรือหากแม้มันจะหลอกลวง เธอก็ยอมอยู่ในวังวลนี้ ยอมทุกอย่าง ขอแค่เป็นเขา พี่เสือ

พงไพรนั่งห้อมล้อมคุณหมอหนุ่มที่วันนี้เป็นวันประชุมใหญ่

ไม่น่าเชื่อว่าคุณหมอหนุ่มคนนี้จะรับดูแลน้ำหนึ่งนานถึงห้าเดือนแล้ว

“มีอะไรครับ”

“ไอ้ช้าง เอายามา” สินธพเอ่ยขึ้น

เขามองพวกปลา ช้าง ม้า ก่อนจะถอนหายใจ

“นี่ยาอะไรครับ คุณหมอ”

“ยาใช้กินครับ”

“ขอร้องล่ะเสือ บอกพวกกูมา”

“พวกคุณรู้อยู่แล้ว จะถามทำไมครับ”

“เมื่อไหร่”

ไม่มีคำตอบจนสินธพตบโต๊ะเสียงดัง

“กูถามว่าตั้งแต่เมื่อไหร่”

“ตั้งแต่แรก มึงจะถามทำไม” พยัคฆ์คนนี้คือคนที่เป็นเพื่อนพวกเขาจริงๆ คนที่พูดคำหยาบ มีแววตาจริงจังจนน่ากลัว

นี่สิตัวตนที่แท้จริงของนายแพทย์พยัคฆ์ ตัวตนที่ไม่ใช่พูดเพราะแล้วยิ้มยียวน นั่นน่ะ คือตัวตนที่แสดงออกได้อย่างดีเยี่ยม

แต่นี่ คือตัวตนที่ฝังรากลึกและไม่ได้ขุดใช้มานานตลอดสิบปี

“มึงหลอกพวกกู”

“เออ มึงรู้ว่ายามีผลข้างเคียงยังไง แต่มึงยังจะให้ยัยตัวเล็กนั่นกิน เห็นแก่ตัวไปไหมวะ”

“มึงต่างหากที่เห็นแก่ตัว ยานั่นพวกเภสัชจะผสมในปริมาณเท่าไหร่ก็ได้ที่ปลอดภัย แต่มึงเสือกเปลี่ยนตัวยา”

“กูกำลังปกป้องน้ำหนึ่ง”

“มึงไม่ได้ปกป้องน้ำ มึงกำลังปกป้องตัวเอง มึงรู้ใช่ไหม ถ้าน้ำหนึ่งจำได้ เธอจะโบยบินไปไกลจากตัวมึง”

พยัคฆ์หันหน้าหนี ไม่กล้าสู้สายตาที่รู้จริงของกลุ่มเพื่อนอย่างพงไพร

“ม้า พอก่อน”

“ปลา เรื่องนี้มันวนอยู่กับที่เพราะคนเห็นแก่ตัวแบบมัน”

“แล้วทำไมกูจะเห็นแก่ตัวไม่ได้ ทำไมต้องพรากจากกูไป”

แววตาเศร้าของเสือร้ายอย่างพยัคฆ์ทำทุกคนนิ่งเงียบ

“มึงใจเย็นก่อนเสือ มันจะมีทางออก” คชาเห็นเพื่อนที่แม้จะไม่ได้อยู่ในกลุ่มแต่ก็รู้จักกันมานาน

พวกเขายังมีพงไพร

แต่ชายที่เหมือนจะแข็งแกร่งตรงหน้าไม่มีใครเลย

“กูไม่เห็นทางไอ้ช้าง สัญญาสันติบ้าบอนั่นมันไม่ควรเกิดขึ้น น้ำหนึ่งเป็นลูกนักการเมือง ไม่ใช่นักการทูต ไม่ใช่คนที่ต้องรองรับสันติภาพ”

“แต่มันเกิดขึ้นก่อนเราจะทำงาน มันคือข้อสัญญาเดียวที่น้ำหนึ่งจะปลอดภัย”

“เหี้ยอะไรวะ แล้วความรู้สึกของกูล่ะ ความรู้สึกของน้ำหนึ่งล่ะ ใครจะรับผิดชอบวะ”

ทั้งสามคนถอนหายใจ

ไม่เคยคิดเลย ว่าพยัคฆ์จะหลงรักเด็กสาวอย่างน้ำหนึ่งมากมายขนาดนี้

ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ มีตรงไหนที่พวกเขาไม่รู้กัน

“ทำไมต้องพรากเธอไปจากกู”

ทั้งช้างม้าต้องเดินไปปลอบเสือ

ไม่เคยคิดบว่าจะเห็นมุมอ่อนแอของคนๆ นี้

“กูเหลือแค่น้ำ คนเดียวจริงๆ นะโว้ย”

มัสยาเช็ดน้ำตาตัวเองปอยๆ

สงสารคุณหมอหนุ่มจับใจ

เขาโทรมาเล่าเรื่องราวให้เธอฟังเอง แต่มันดันช้ากว่าพวกเพื่อนเธอนักที่สงสัยเรื่องยาของน้ำหนึ่ง

“กูไม่น่าเสียเวลามาเจอพวกมึงเลยจริงๆ”

ได้แต่นั่งส่ายหัวไปมา แล้วพงไพรก็ได้เห็นมุมอ่อนแออย่างพยัคฆ์ แถมยังต้องปลอบกันเป็นเรื่องเป็นราว

หนักสุดก็สินธพ อยากถีบมันจริงๆ

ร้องไห้ดังกว่าเขาอีก ไอ้ม้าไบโพลาร์

“เรื่องเราจะเป็นไงต่อวะ กูชักงง” สินธพอดจะเอ่ยขึ้นมาไม่ได้

“ปลาจ๋า” แต่คชายังมีหน้าไปเย้ามัสยาได้อีก

พยัคฆ์ที่เห็นความน่ารักของคู่รักกลุ่มพงไพรอดจะยิ้มตามไม่ได้

เขาไม่เคยเย้าแหย่น้ำหนึ่งแบบนี้เลย อย่างมากคือแสดงความหื่นแล้วจับกลืนลงท้อง

มากกว่าเห็นรอยยิ้มคือความดื้อของอีกคนที่ตั้งอกตั้งใจดื้อกับเขาเหลือเกิน

คิดถึงเสียแล้วสิ

“นั่งเงียบแบบนี้ คิดถึงน้ำล่ะสิ”

“อืม เรื่องของกูไหม”

“กูก็คิดถึง”

“เมียกูครับ”

“ฟังให้จบ” สินธพมองเพื่อนอีกสองคนที่ตอนนี้ปลีกตัวไปจีบกันอย่างเป็นทางการแล้ว

“โห สารเลวดีว่ะ” ได้ฟังเรื่องราว คุณหมอหนุ่มก็อุทานเสียงดัง ทั้งสงสาร ทั้งสมน้ำหน้า

“พอได้หยาบ มึงก็ไม่สุภาพอีกเลยนะครับ”

“อ้าวหรอ โทษที” สองหนุ่มหัวเราะให้กันแห้งๆ “มีเพื่อนก็ดีอย่างเนอะ”

คนที่เติบโตท่ามกลางผู้คนมากมาย แต่ไม่เคยมีใครนั่งรับฟังสักคนเปรยขึ้นพรางแหงนมองท้องฟ้า

“พวกกูยังเป็นเพื่อนกับมึงนะเสือ” เขามองหน้าคนที่เอ่ยบอก คงเป็นเขาเอง มั้งที่พาตัวเองหลุดมาอยู่โลกมืดมนคนเดียว

“อือ”

“แล้วน้ำอยู่กับใคร”

“คนเดียวที่บ้านแหละ ว่าแล้ว กูกลับดีกว่า”

“รีบกลับเลย ป่านนี้นั่งชะเง้อคอยาวแล้วมั้ง”

“รู้ดี”

“มีอะไรบ้างครับที่พงไพรไม่รู้”

เขาได้แต่กระตุกยิ้ม เออเชื่อ ขนาดเรื่องยาปิดแทบตายมันยังรู้เลย

“เรื่องความทรงจำน้ำหนึ่ง อย่าเร่งรัดเลยนะ”

“รู้แล้วน่า”

“ขอบใจ”

“รีบกลับไปดูแลเลยไป”

คุณหมอหนุ่มกลับมาที่บ้านพักด้วยหัวใจพองโต เข้าใจว่าความรู้สึกที่ชัดเจนมันดีขนาดไหน

“น้ำหนึ่ง!”

————————

โปรดเถอะชื่อตอน ไม่สปอยเลยโน๊ะ

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว