facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : -Chapter21.-Rewrite 05/12/2018

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 46.8k

ความคิดเห็น : 79

ปรับปรุงล่าสุด : 17 พ.ค. 2564 11:09 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
-Chapter21.-Rewrite 05/12/2018
แบบอักษร

WHERE DO I BEGIN?

(Chapter21.)

เชนนั่งกอดเข่าในอ่างอาบน้ำใบหรูภายในห้องพักของพระอาทิตย์ ร่างบางใช้นิ้วเรียวดีดน้ำเล่นเหมือนเด็กๆ ส่วนพระอาทิตย์เดินเข้าไปล้างตัวในตู้ชาวเวอร์อาบน้ำ เมื่อเดินออกมาก็พบว่าเชนเอาแต่นั่งเล่นในอ่างอาบน้ำเหมือนเด็กๆ

“ทำไมไม่รีบอาบจะได้รีบขึ้นมา เดี๋ยวก็ไม่สบาย”

“ฮัดชิ่ว!!!” เชนจามออกมาจนจมูกแดง พระอาทิตย์นั่งลงที่ขอบอ่าง มือหนายกทาบไปบนหน้าผากของเชน

“พอแล้ว ไปอาบในตู้ชาวเวอร์ เดี๋ยวไม่สบาย”

พระอาทิตย์พูดสั่งเสียงเข้ม ใบหน้าสวยงอง้ำอย่างงอนๆ แต่ก็ยอมลุกขึ้นยืนจากอ่างอาบน้ำ เชนเป็นคนสูงแต่สัดส่วนค่อนข้างผอมบางและมีเอวคอด ใบหน้าสวยหวานราวกับผู้หญิง ท่อนขาเรียวเล็ก ผิวขาวละเอียดเนียนลื่นมือ พระอาทิตย์โอบรัดรอบเอวคอดหลวมๆ เชนมองนิ่งๆ คนตัวโตก้มลงจูบไปที่ริมฝีปากบางแล้วผละออก  

“รีบอาบ เดี๋ยวกูรอ”

“ไม่ต้องหรอก ออกไปแต่งตัวเถอะ” เชนพูดขึ้น

“อืม อย่าอาบนาน ตัวมึงรุมๆ แล้ว” พระอาทิตย์กำชับออกมาอีก เขาปล่อยน้ำในอ่างออกเพราะไม่อย่างนั้นเชนคงได้ลงไปแช่เล่นอีกแน่ๆ

เชนเบ้หน้าอย่างขัดใจที่อีกฝ่ายรู้ทัน สุดท้ายก็ยอมเดินเข้าไปยังส่วนอาบน้ำที่เป็นแบบชาวเวอร์

พระอาทิตย์เดินออกจากห้องน้ำและพบกับช่างทำผมตลอดจนช่างแต่งหน้าที่มารออยู่ก่อนแล้ว ทั้งที่ปกติเขาไม่ค่อยจะได้ทำอะไรแบบนี้ แต่เผอิญมีเชนทำให้เขายอมจ้างมาให้ 

“สวัสดีค่ะ คุณพระอาทิตย์” เสียงช่างแต่งหน้าสาวประเภทสองซึ่ง  แจ็คคุ้นเคยด้วยเป็นอย่างดี เพราะทั้งคู่เคยร่วมงานกันมาสองสามครั้งตอนอยู่ที่ฮ่องกง  

“ครับ คุณยศวี” พระอาทิตย์ทักทายและมองเด็กหนุ่มที่มากับช่างแต่งหน้านิ่งๆ เด็กหนุ่มมองพระอาทิตย์และหลุบตาลง สองแก้มใสขึ้นสีเรื่อ

“อ้อ นี่พาสเทลค่ะ ยังจำกันได้ใช่ไหมคะที่เคยเจอกันเมื่อปีที่แล้วไงคะ พาสมาสวัสดีคุณพระอาทิตย์ใกล้ๆ สิลูก” เสียงของยศวีช่างแต่งหน้าแนะนำเด็กหนุ่มตัวเล็กเจ้าของใบหน้าหวาน

“สวัสดีครับ” เด็กหนุ่มเดินมายืนข้างๆ กับยศวี

“อืม” พระอาทิตย์ยกมือขึ้นรับไหว้เพื่อไม่ให้เสียมารยาท

เขาสวมชุดคลุมอาบน้ำสีดำอย่างไม่ใส่ใจ อกแกร่งเผยให้เห็นลอนกล้ามยาวตลอดทั้งหน้าท้องแกร่ง ยศวีหรี่ตาส่งสัญญาณให้เด็กหนุ่มทำหน้าที่ของตนเองทันที พาสเทลเดินมายืนด้านหลังของพระอาทิตย์และยกไดร์เป่าผมขึ้นเป่าให้พระอาทิตย์

“ขอโทษนะครับ” พาสเทลพูดขึ้นและใช้มือเล็กสางไปที่รวงผมสีดำขลับของพระอาทิตย์

“คุณสบายดีใช่ไหมครับ” เด็กหนุ่มถามออกมา

“อืม” พระอาทิตย์ตอบเพียงแค่นั้น ทำเอาพาสเทลหน้าเสียไปนิด

“นายล่ะเป็นไง” พระอาทิตย์ถามกลับ

เด็กหนุ่มคลี่ยิ้มบางๆ และส่งยิ้มหวานตอบพระอาทิตย์ที่มองจ้องเขาผ่านกระจกเงา

“ก็ดีครับ แต่พาสคิดถึง…” เด็กหนุ่มชะงักไป คำพูดถูกกลืนหายเข้าไปในคอ เมื่อเห็นว่ามีใครอีกคนเดินออกมาจากห้องน้ำ

แกร๊กๆ เชนเปิดประตูห้องน้ำออกมา

“ฮัดชิ่ว!!!” เสียงจามของเชนทำให้คนทั้งสามหันไปมอง

พระอาทิตย์ลุกจากเก้าอี้และเดินไปหยิบเสื้อคลุมอาบน้ำมาสวมให้เชนอย่างเบามือ  

“เป็นไง ปวดหัวหรือเปล่า” เขาถามออกมาและใช้หลังมือถูข้างแก้มใส

“ปวดนิดหน่อย นั่นใคร” เชนถามออกมาเสียงเรียบ สายตาเหลือบมองสาวประเภทสองร่างใหญ่และเด็กหนุ่มหน้าตาน่ารักที่ยืนอยู่ข้างๆ กัน

“ช่างแต่งหน้าทำผม กูจ้างมาให้มึง” พระอาทิตย์พูดขึ้นเสียงเรียบ ทั้งสองคนยืนมองเชนนิ่งๆ

“ไม่เห็นต้องจ้างมาให้วุ่นวาย” เชนพูดออกมาเสียงเรียบ

“ไหนๆ ก็จ้างมาแล้ว ไปสิ”

“อืม” เชนนั่งลงที่เก้าอี้หน้าโต๊ะเครื่องสำอาง

พระอาทิตย์จัดการสวมชุดที่เตรียมไว้และเดินมายืนข้างๆ เชน เขาก้มลงจูบไปที่ปากบางสีสดและเดินออกจากห้องนอนไป ทำเอาสองคนที่อยู่ในห้องต่างยืนอึ้งกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

“สวัสดีครับ”

เชนทักทายผู้มาใหม่ ทั้งสองพยักหน้ารับและรีบเปลี่ยนโหมดเพราะดูจากท่าทางแล้วเชนคงพิเศษกว่าคนอื่นแน่ เชนนั่งให้ช่างแต่งหน้าและทำผมไปเรื่อยๆ เปลือกตาบางทำท่าจะหลับลงไปทุกที

“เด็กใครคะ” เสียงยศวีถามออกมา เชนลืมตาขึ้นช้าๆ และขมวดคิ้วคู่สวยเข้าหากันเพราะไม่เข้าใจคำถาม

“คุณว่าอะไรนะครับ” เชนถามซ้ำออกมา

“ไม่ต้องอายหรอกค่ะ คนวงการนี้มีแค่ไม่กี่คนหรอกที่ส่งเด็กให้กับคุณพระอาทิตย์เวลาที่ท่านมาฮ่องกง ตกลงน้องเป็นเด็กใครคะ” เสียงของยศวีสาวประเภทสองที่กำลังลงคิ้วให้เชนอย่างตั้งใจถามขึ้นอย่างชวนคุย

“ผมว่าเราต้องมีอะไรเข้าใจผิดกันแล้วละครับ”

เชนถอนหายใจออกมาเหนื่อยๆ เขาคงต้องเจอกับเหตุการณ์แบบนี้อีกเยอะสินะ ในเมื่อตัดสินใจเลือกผู้ชายคนนี้ไปแล้ว

“เข้าใจผิดอะไรล่ะคะ ดูเกรดก็รู้ว่าคงเกรดสูงกว่าเด็กของเจ๊ไม่มาก พาสเทลมานี่สิลูก นี่พาสเทลเด็กที่พี่ส่งให้คุณพระอาทิตย์เมื่อปีที่แล้วค่ะ แล้วนี่จบงานหรือยังคะ หรือว่าเขาจ้างตลอดทริป” เสียงของยศวียังคงถามไม่หยุด เชนถอนหายใจออกมาหนักๆ

“ออกไป” เชนพูดเสียงนิ่ง

“ว่าอะไรนะคะ”

“บอกให้ออกไปไง” เชนสั่งด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ ทั้งสองรีบเก็บของและเดินออกไปจากห้องอย่างรวดเร็ว

เชนดูจะหงุดหงิดไม่น้อยเมื่อพระอาทิตย์เดินกลับเข้ามาภายในห้อง และเดินสวนกับช่างแต่งหน้าทำผมที่พากันรีบออกจากห้องไป เชนมอง   พระอาทิตย์ด้วยสายตานิ่งๆ

“มีอะไร ทำไมไม่แต่งหน้าทำผม” พระอาทิตย์ถามออกมา

“เดี๋ยวทำเอง” เชนพูดออกมาเสียงห้วน พระอาทิตย์เดินมาจับไหล่เชนและบีบเบาๆ

เชนลุกขึ้นเดินเข้าไปในห้องแต่งตัวโดยไม่ได้พูดอะไรออกมา เขาแต่งตัวเสร็จเรียบร้อยและเดินออกมาจากห้องแต่งตัว พระอาทิตย์เองก็แต่งตัวเสร็จเรียบร้อยแล้วทว่าผมของเจ้าตัวยังคงชื้นน้ำอยู่ เชนมองนิ่งๆ

“มานั่งนี่สิ” เชนพูดสั่ง  

พระอาทิตย์จับผมตัวเองลวกๆ เขานั่งที่เก้าอี้ตามที่เชนสั่ง มือบางสอดปลายนิ้วเรียวสางผมให้พระอาทิตย์ช้าๆ ร่างบางจัดทรงให้อย่างตั้งใจและทำออกมาให้เขาดูดีจริงๆ

“ทำอะไรแบบนี้เป็นตั้งแต่เมื่อไหร่” พระอาทิตย์ถามออกมา

“จะอยากรู้ไปทำไม” เชนเดินออกจากห้องแต่งตัวไปทันที ทำเอา   พระอาทิตย์ยืนขมวดคิ้วมองตามอย่างงุนงงกับท่าทางของเชนในตอนนี้…

พระอาทิตย์พาเชนเข้าลิฟต์มายังอีกชั้นที่มีงานจัดเลี้ยง ตอนนี้ภายในห้องโถงใหญ่คราคร่ำไปด้วยแขกเหรื่อในชุดแต่งกายดูดี พระอาทิตย์และเชนเดินเข้าในงานพร้อมกัน

“สวัสดีฮะพี่อาทิตย์” จู่ๆ ก็มีเสียงเด็กหนุ่มดังขึ้นจากด้านหลัง

“ดาวเหนือ มายังไง” พระอาทิตย์ดูจะแปลกใจไม่น้อย

ดาวเหนือเด็กหนุ่มหน้าหวานเดินเข้ามาเกาะแขนของพระอาทิตย์และเบียดแทรกระหว่างคนทั้งคู่ เชนจำต้องเป็นฝ่ายสะบัดมือออกจากมือของพระอาทิตย์

“เหนือมากับคุณพ่อฮะ ไม่คิดว่าจะเจอพี่พระอาทิตย์ที่นี่ เหนือคิดถึงจังเลย” ดาวเหนือเขย่งปลายเท้าเพื่อกระซิบบอกและหอมไปที่แก้มสากของพระอาทิตย์

เชนได้แต่ยืนมองนิ่งๆ ดาวเหนือดูจะไม่คิดจะสนใจเชนเลยสักนิด  พระอาทิตย์จับมือของดาวเหนือออกจากแขนของตัวเองและเดินมาโอบเอวเชนไว้หลวมๆ ทำเอาดาวเหนือถึงกับมองค้อนเชนอย่างโกรธๆ

“หิวอะไรไหม” พระอาทิตย์ถามออกมา

“ไม่” เชนพูดบอกแล้วจับมือพระอาทิตย์ออกจากเอว

เสียงชัตเตอร์ดังขึ้นจากด้านหลังทำให้คนทั้งสามหันไปมองก็ได้พบกับ หลวน เจี๋ย เหว่ย วันนี้หญิงสาวอยู่ในชุดราตรียาวสีดำลากพื้นที่ดูแล้วช่างสวยงามมากจริงๆ

“ไม่คิดว่าจะมา เดินด้วยกันหน่อยสิ”

เจี๋ยเหว่ยเดินตรงเข้ามาหาพระอาทิตย์ แขนเรียวสอดคล้องไปกับลำแขนแกร่งของเขาและเดินไปพร้อมกัน

พระอาทิตย์หันไปสั่งอะไรบางอย่างกับแจ็ค เชนหันหลังกลับทันที และในตอนนี้เขารู้สึกอึดอัดชอบกล บ้าจริง ทำไมรู้สึกอะไรแบบนี้กัน

เชนเดินแทรกกลุ่มนักข่าวออกไปจนแจ็คต้องรีบเดินตามออกไป เชนหยิบแก้วแชมเปญติดมือไปสองแก้ว มือบางยกขึ้นดื่มรวดเดียวทั้งสองแก้ว แจ็คเดินตามเพื่อคอยดูแลเชนเงียบๆ ซึ่งเชนเองก็รู้ว่าแจ็คเดินตามเขามา แต่ไม่ได้พูดอะไร

เชนเดินออกมาที่ระเบียงของชั้นจัดงานเลี้ยง ลมพัดแรงพอสมควร แจ็คจับเสื้อโค้ทตัวยาวสวมทับที่ไหล่ของเชน บอดี้การ์ดหนุ่มก้มหัวเล็กน้อย เชนเองก็ได้แต่มองนิ่งๆ

“ขอบคุณ”

“ไม่เป็นไรครับ” แจ็คพูดออกมาเสียงนิ่งและเดินก้าวถอยหลังมายืนมุมประตูและมองแผ่นหลังบางของเชนเงียบๆ

“นายว่าฉันคิดถูกหรือผิดแจ็ค” เชนเอ่ยถามแจ็คขึ้นลอยๆ

แจ็ครู้ว่าสิ่งที่เชนพูดหมายถึงอะไร เขาได้แต่นิ่งเงียบเพราะการไม่ออกความคิดเห็นคือสิ่งที่ลูกน้องอย่างเขาควรทำ เชนเองก็ไม่ได้หวังให้แจ็คตอบคำถามของเขาเหมือนกัน

“ลมแรงนะครับ เข้าข้างในกันเถอะครับ” แจ็คพูดขึ้นเมื่อเห็นเชนยืนอยู่แบบนี้เกือบครึ่งชั่วโมงแล้ว

“อืม” เชนเดินนำหน้าแจ็คเข้าไปข้างใน

เมื่อเชนกลับเข้ามาก็พบว่าภายในงานเป็นช่วงเต้นรำพอดี ดวงตาคู่สวยเห็นพระอาทิตย์อยู่ที่กลางฟลอร์คู่กับเจี๋ยเหว่ย แสงจากชัตเตอร์ที่รุมถ่ายคนทั้งสองทำให้ทั้งงานสว่างวาบไปหมด เชนทำท่าจะหันหลังเดินกลับ แต่ก็เจอเข้ากับดาวเหนือที่ยืนกอดอกมองมาและยกยิ้มให้เชนอย่างถือดี

“เป็นไงล่ะ กลายเป็นหมาหัวเน่าเลยล่ะสิ” ดาวเหนือพูดเยาะเย้ย สายตามองมาที่เชนอย่างเหยียดๆ

“เด็กขายไม่น่าจะมาอยู่ในงานแบบนี้ได้นะ” เด็กหนุ่มยังคงพูดออกมาเสียงเหยียด  

ทว่าเชนไม่คิดจะมีเรื่องกับเด็กปากเสียแบบดาวเหนือเพราะเขารู้ดีว่าพูดไปก็เสียเวลาเปล่า เจี๋ยเหว่ยเหลือบมองมายังเชนและผละออกจาก    พระอาทิตย์

“คุณพระอาทิตย์” เสียงผู้ชายคนหนึ่งเอ่ยทักดังขึ้นจากด้านหลัง    พระอาทิตย์หยุดเดินและหันกลับมา

“หมอวิสาร สวัสดีครับ” พระอาทิตย์เอ่ยทักทายและพูดคุยกับหมอที่ทำงานให้โรงพยาบาลของเขา…

“จะรีบกลับไปไหนล่ะ”  

เจี๋ยเหว่ยเดินตามเชนออกมาพร้อมกับลูกน้องอีกสามสี่คน แจ็ค ก้มหัวให้เจี๋ยเหว่ยเล็กน้อย ดาวเหนือเดินตามออกมาพร้อมแก้วแชมเปญในมือ เชนมองนิ่งๆ เพื่อดูว่าดาวเหนือต้องการจะทำอะไร มือเล็กเอื้อมจับแขนเจี๋ยเหว่ยให้หันมาหาตนเอง

ซ่า!!!

ดาวเหนือสาดแชมเปญใส่หน้าหญิงสาวจนเปียกไปหมด

“อย่ามายุ่งกับพี่พระอาทิตย์ของเหนืออีกเป็นอันขาด”

ดาวเหนือเชิดหน้าพูดขึ้น บอดี้การ์ดสองคนเจี๋ยเหว่ยกันดาวเหนือให้ออกห่าง เจี๋ยเหว่ยกัดฟันกรอด อารมณ์ของหญิงสาวพุ่งสูงขึ้นเนื่องจากถูกเด็กไม่รู้เดียงสาอย่างดาวเหนือกล้ามาสาดแชมเปญใส่หน้าเธอขนาดนี้

เพียะ!!!

เสียงฝ่ามือตบเข้าที่แก้มใสของดาวเหนือเต็มแรง เชนเห็นยังตกใจ ดาวเหนือถูกบอดี้การ์ดของเจี๋ยเหว่ยล็อกตัวไว้

“นี่เธอ!!! กล้าตบหน้าฉันเหรอห๊ะ” ดาวเหนือตะโกนต่อว่าออกมา

เจี๋ยเหว่ยใช้มือบีบที่ปลายคางของดาวเหนือเต็มแรง มือบางหยิบมีดพกจากกระเป๋าเสื้อของบอดี้การ์ดออกมา เชนเบิกตากว้างอย่างตกใจ

“บ้าจริง แจ็ค!!!” เชนพูดบอก

แจ็คเองได้แต่ส่ายหัวไปมาเพราะเขายุ่งเรื่องนี้ไม่ได้และพยายามจับรั้งตัวเชนให้ออกห่าง

“นายจะบ้าหรือไง นั่นมันเด็กนะ” เชนพูดต่อว่าแจ็คและสะบัดตัวออกเต็มแรง ขาเรียวก้าวเดินไปทางเจี๋ยเหว่ยกับดาวเหนือแต่ถูกลูกน้องอีกคนของหญิงสาวเข้ามาขวางทางไว้

“นั่นเธอจะทำอะไร” ดาวเหนือเบิกตาโพลงด้วยความตกใจ

“แกเป็นใคร กล้าดียังไงมาสาดน้ำใส่หน้าฉัน ห๊ะ!!!”

เจี๋ยเหว่ยถามขึ้นเสียงกร้าวอย่างน่ากลัว มีดพกถูกดีดออกเผยให้เห็นความคมกริบของมัน หญิงสาวใช้มีดด้านคมแนบไปที่ข้างแก้มใสของดาวเหนือ สายตาคู่สวยคมกริบของเธอหรี่มองนิ่งๆ

“ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงหรือยังไง ใครปล่อยให้เด็กข้างถนนคนนี้เข้ามาได้ห๊ะ!!!” เจี๋ยเหว่ยหันไปตวาดลูกน้องเสียงลั่นก่อนจะค่อยๆ กดปลายมีดด้านคมลงที่เส้นเลือดใหญ่ที่ต้นคอของดาวเหนือช้าๆ

“เจ็บ อึก”  

“อย่านะ ปล่อยกู” เชนตะโกนออกมาสุดเสียง เขาคิดว่าเรื่องแค่นี้ไม่น่าที่จะถึงกับต้องฆ่าแกงกันแบบนี้  

เชนสะบัดตัวออกจากการจับกุมของบอดี้การ์ดของเจี๋ยเหว่ย เขาจับไปที่มือข้างที่จับมีดแต่ช้ากว่าหญิงสาวมาก เจี๋ยเหว่ยสะบัดปลายมีดเพื่อที่จะแทงสวนเชนทำให้เชนจำต้องจับใบมีดไว้ด้วยมือเปล่าเข้าเต็มๆ

ในตอนนี้เจี๋ยเหว่ยสติขาดไปแล้วด้วยความโมโห เธอย่อมไม่สนใครหน้าไหนทั้งนั้น

เพียะ!!!

มือบางของเชนตบไปที่ใบหน้าสวยอย่างแรงจนเจี๋ยเหว่ยเซไปอีกด้าน ลูกน้องของเธอรีบมาพยุงตัวเจ้านายสาวไว้อย่างรวดเร็ว แจ็ครีบตามเข้ามาห้ามปรามและดึงตัวเชนออกมา

“จับมันไว้” เจี๋ยเหว่ยสั่งลูกน้องเธอให้จับแจ็คไว้ หญิงสาวปรี่เข้าหาเชนอย่างรวดเร็ว เชนชูมีดในมือทำท่าพร้อมต่อสู้เพื่อป้องกันตัว

“คุณออกไปให้ห่างๆ จะดีกว่านะ ที่นี่ฆ่าใครก็ไม่ผิดสินะ”

เชนพูดออกมาเสียงดัง สายตาเหลือบมองดาวเหนือที่ยืนมองมือของเชนที่มีเลือดไหลออกมาไม่หยุด ดาวเหนือหน้าซีดแทบจะไม่มีสี

“มีคนมาครับนายท่าน”

ลูกน้องของเจี๋ยเหว่ยพูดบอกเพราะได้ยินเสียงวิ่งมาตามทางเดินและรีบลากตัวเธอออกไป เชนรีบวิ่งเข้ามาดูดาวเหนือทั้งที่ในมือยังถือมีดอยู่อย่างลืมตัว

“แจ็คเรียกรถพยาบาล แจ็คไปสิ!!!” เชนสั่งออกมาเสียงดังลั่น ส่วนแจ็คเมื่อได้ยินคำสั่งของเชนก็รีบวิ่งออกไป

“นี่เธอทำใจดีๆ ไว้ได้ยินฉันไหม เด็กบ้าเอ๊ย”

เชนเขย่าตัวดาวเหนือที่เป็นลมล้มพับไปอย่างแรงและลุกขึ้นยืน เขาควรวิ่งไปตามให้ใครมาช่วยก่อนที่รถพยาบาลจะมา

“กรี๊ด นั่นคุณจะทำอะไรคะ”

เสียงหญิงสาวคนหนึ่งดังออกมาจากด้านหลัง เชนลุกขึ้นยืนมองดาวเหนืออย่างนึกห่วงโดยลืมไปว่าในมือถือตัวเองกำลังถือมีดอยู่

พระอาทิตย์เดินออกมาเพื่อตามหาเชนและเจอเข้าพอดี เชนทำท่าจะก้มลงไปช้อนตัวดาวเหนือขึ้นอุ้ม แต่ท่าทางที่เห็นไม่ต่างกับกำลังจะเข้าไปจ้วงแทงดาวเหนือด้วยมีดในมือเลยสักนิด

“ว้าย กรี๊ด อย่าทำนะคะ!!!” หญิงสาวแผดเสียงร้องห้ามดังลั่น พระอาทิตย์ตรงเข้ามากระชากแขนเชนอย่างแรง

“หยุดเชน!!! มึงทำบ้าอะไรห๊ะ!!!” พระอาทิตย์ตะคอกใส่เชนเสียงดัง

สายตาคู่คมหันมองเชนและมีดที่เจ้าตัวถือในมือสลับกับร่างของดาวเหนือซึ่งนอนหายใจรวยรินจมกองเลือดอยู่ที่พื้น เชนสะบัดมือหนาออกและทำท่าจะก้มลงไปช้อนตัวดาวเหนือ

พระอาทิตย์คว้าไปที่แขนเรียวอีกครั้ง เพียะ!!! ฝ่ามือหนาตบเข้าที่ข้างแก้มใสของเชนอย่างแรง

“กูบอกให้หยุดดีๆ ไม่ฟัง มานี่!!!”

พระอาทิตย์ลากเชนออกจากงานเลี้ยงของเจี๋ยเหว่ยทันที เชนที่เดินตามได้แต่ตีแขนที่จับเขาไว้ไม่หยุด

“หยุด!!!” พระอาทิตย์ตะคอกออกมาเสียงลั่น

แจ็คที่รีบวิ่งกลับมาก็ต้องตกใจเมื่อเห็นพระอาทิตย์ลากเชนเดินสวนออกมาพอดี บุรุษพยาบาลและพยาบาลต่างวิ่งกรูกันไปที่ดูอาการของดาวเหนือ

“แจ็ค ไปเอารถมา!!!” พระอาทิตย์สั่งลูกน้องตัวเองเสียงดัง

“ครับนาย”

แจ็คก้มหน้ารับคำสั่งแต่ก็ไม่วายเหลือบมองเชนด้วยความเป็นห่วง นานแล้วที่พระอาทิตย์ไม่ทำอะไรรุนแรงกับร่างบางแบบนี้ ภาพในวันแรกที่เขาเจอกับเชนค่อยๆ ผุดลอยเข้ามาในหัว

“ปล่อยนะ!!! กูเจ็บ พระอาทิตย์!!!” เชนพยายามแกะมือหนาออก

“ทำอะไรลงไปมึงคิดบ้างไหมห๊ะ!!!” พระอาทิตย์ต่อว่าออกมาโดยไม่ถามเชนเลยสักคำ

“ถามกูสิว่าเกิดอะไรขึ้น ไม่ใช่มาโวยวายใส่ มาทำร้ายกูแบบนี้” เชนต่อว่าออกมาอย่างเหลืออด

“หลักฐานคาตาขนาดนี้ยังจะให้กูถามอีกเหรอห๊ะ ดาวเหนือยังเด็กมึงต้องทำขนาดนั้นเลยเหรอไง!!!”  พระอาทิตย์ต่อว่าออกมาไม่หยุด เพราะภาพที่เขาเห็นคือเชนกำลังจะใช้มีดทำร้ายดาวเหนือถึงขนาดนั้น ยังจะให้เขาถามอะไรอีก

“เห็นกูเป็นคนเลวขนาดเลยนั้นเหรอพระอาทิตย์” เชนเค้นเสียงออกมาอย่างตัดพ้อ น้ำตาใสคลอเอ่อเต็มสองตา

“ขึ้นรถ!!!” พระอาทิตย์ตะคอกออกมาเสียงดุดัน เชนได้แต่ยืนนิ่งอยู่แบบนั้น

“ไม่เข้าใจหรือแกล้งโง่วะ กูบอกให้ขึ้นรถ”

มือหนาขยุ้มไปที่รวงผมบริเวณท้ายทอยของเชน จนใบหน้าสวยแหงนเชิดขึ้น มือบางจับไปที่มือหนาและพยายามแกะออกด้วยความเจ็บ

“มึงว่ากูโง่เหรอพระอาทิตย์!!!” เชนตะโกนถามออกมาเสียงลั่น

พระอาทิตย์ผลักร่างของเชนเข้าไปภายในรถคันหรู มือหนาอีกข้างของพระอาทิตย์ก็บีบเข้าที่ปลายคางเรียวอย่างแรง

“แล้วมึงคิดว่ากูยืนด่าตัวเองอยู่หรือยังไง ห๊ะ!!!” พระอาทิตย์พูดตะคอกเสียงลอดไรฟัน ครั้งนี้เชนทำเกินไปจริงๆ  ถ้าดาวเหนือเป็นอะไรขึ้นมา ใครจะรับผิดชอบกัน

“ใช่สิ กูไม่ได้เป็นคนสำคัญของมึงเหมือนผู้หญิงคนนั้นกับไอ้เด็กผีญี่ปุ่นนั่นไง” เชนพูดว่าออกมา ตอนนี้เขารู้สึกเจ็บร้าวแขนที่ถูกพระอาทิตย์บีบอย่างแรงอยู่ในตอนนี้

“กูทำดี กูพูดดีๆ ด้วยไม่ชอบ ชอบให้กูลงไม้ลงมือตลอดเวลา โตแล้วนะมึง ยังคิดไม่ได้หรือไงว่าอันไหนควรหรือไม่ควรทำ” พระอาทิตย์บ่นออกมาเป็นชุด

// เขาก็เจ็บไม่น้อยเหมือนกัน เลือดที่ฝ่ามือก็ไหลไม่หยุดทำไมไม่ถามบ้างว่าเขาเจ็บหรือเปล่า //  เชนมองอย่างน้อยใจ ใบหน้าหวานเหยเกด้วยความเจ็บหนังศีรษะไปหมด

“คนเฮงซวย!!!” เชนพูดเสียงลอดไรฟัน

พระอาทิตย์หันกลับมามองเชนนิ่งๆ มือหนาคว้าไปที่มือบางของเชนข้างที่มีเลือดออกและกดลงไปที่แผลอย่างแรง

“อ๊ะ เจ็บ!!!”

“ทำให้รู้ว่าเจ็บ อย่ามาปากดีใส่กู วันนี้มึงได้นอนครางใต้ร่างกูทั้งคืนแน่” พระอาทิตย์ล้วงหยิบผ้าเช็ดหน้าจากกระเป๋าเสื้อด้านในมาซับแผลที่ฝ่ามือเชนให้อย่างเบามือ

“ไม่ต้อง” เชนสะบัดมือตัวเองออกอย่างแรงจนปลายเล็บข่วนเข้าที่ปลายคางของพระอาทิตย์เสียจนเลือดซิบ พระอาทิตย์กัดฟันกรอด

“แจ็คจอดรถ” พระอาทิตย์สั่งเสียงเข้ม

“ไอ้แจ็ค กูสั่งให้จอดรถ!!!” พระอาทิตย์ตวาดลั่นเมื่อเห็นว่าแจ็คยังไม่ชะลอความเร็วรถลงสักนิด

“ครับนาย” แจ็ครับคำและจอดรถที่ข้างทาง บริเวณนั้นค่อนข้างมืดพอสมควร

“ลงไป” พระอาทิตย์สั่งเสียงต่ำ

“มึงจะทำอะไร” เชนเริ่มกลัวขึ้นมาจริงๆ เมื่อจู่ๆ พระอาทิตย์ก็ให้แจ็คจอดรถและไล่เขาลงจากรถแบบนี้

“หึ ทำเสียงแบบนี้มึงกลัวกูขึ้นมาแล้วหรือไง” พระอาทิตย์สบถในลำคอพูดออกมาเสียงเย็น มือหนาจับเชนพลิกลงกับเบาะรถ ศีรษะเล็กชนเข้ากับที่พักแขนข้างประตูอย่างแรง

ตึง!!!

“อื้อ เจ็บ” เชนร้องออกมาเสียงหลง  

พระอาทิตย์ไม่สนใจเลยสักนิดว่าเชนจะเจ็บตรงไหน มือหนารวบข้อมือทั้งสองข้างของเชนไว้เหนือศีรษะและกดไปกับประตูรถจนเชนเจ็บร้าวไปหมด นิ้วยาวปลดเนกไทของตัวเองออกอย่างรวดเร็วและมัดข้อมือทั้งสองข้างของเชนไว้อย่างแน่นหนา

“ปล่อย จะทำอะไร” เชนถามออกมาอย่างตกใจ ดวงตากลมเบิกกว้าง พระอาทิตย์คงไม่ทำอะไรป่าเถื่อนกับเขาในรถหรอกนะ

“ทำให้รู้ว่ากูมีความอดทนกับความดื้อของมึงไม่มากน่ะสิเชน”      พระอาทิตย์พูดออกมาเสียงลอดไรฟัน

“อย่าทำอะไรบ้าๆ แบบนี้นะพระอาทิตย์” เชนว่าออกมาเสียงหลง

“ไม่อยากให้กูทำรุนแรงแต่มึงไม่ยอมฟังกูเลยสักนิด” พระอาทิตย์พูดขึ้นอย่างหัวเสีย เขาเริ่มโมโหจนหน้ามืด มือหนาจัดการปลดเข็มขัดหนังของเชนอย่างรวดเร็ว

มือหนารูดรั้งกางเกงสแลกของเชนพร้อมอันเดอร์แวร์ลงโดยไม่สนใจว่าเนื้อผ้าจะครูดไปกับผิวเนียนจนเกิดเป็นรอยแดงมากแค่ไหน

“ฮึกๆ ไหนบอกจะไม่ทำให้กูเจ็บ ไหนบอกจะไม่ทำร้าย ไหนบอกจะไม่ทำ ฮือๆๆ” เชนยกมือขึ้นปิดใบหน้าตนเองและร้องไห้ออกมาเสียงลั่น แจ็คเองเมื่อได้ยินก็รู้สึกสงสารไม่แพ้กันแต่ก็ทำอะไรไม่ได้จริงๆ  เพราะเขาอยู่กับพระอาทิตย์มาตั้งแต่เด็ก การที่พวกทั้งสองโตและจับปืนมาด้วยกันทำให้เขารู้ดีว่าพระอาทิตย์เป็นคนยังไง

“Shit!!!” พระอาทิตย์สบถออกมาอย่างหัวเสีย เขาผละตัวออกห่างและผลักเชนให้ขยับไปอีกด้านของเบาะรถ มือหนารั้งกางเกงใส่ให้เชนอย่างลวกๆ แต่ก็ต้องชะงักเมื่อเห็นรอยแดงเป็นปื้นๆ และมีเลือดซึมออกมาที่ต้นขาเนียนของเชนคงเพราะผ้าครูดเข้ากับผิวแน่ๆ เขากัดฟันกรอด

เชนร้องไห้อยู่แบบนั้นเพราะรู้สึกเจ็บร้าวไปหมด มือหนาดึงเชนให้ลุกขึ้น เชนสะบัดแขนอย่างแรง ดวงตากลมมองพระอาทิตย์อย่างน้อยใจ เขาทั้งโกรธทั้งโมโหคนตรงหน้าจนสับสนไปหมด พระอาทิตย์แกะเนกไทออกจากข้อมือของเชนให้อย่างเบามือ

เพียะ!!!  มือบางฟาดไปที่แก้มหนาอย่างแรง

ปึกๆๆ หมัดเล็กทุบเข้าที่อกแกร่งอย่างแรงไม่แพ้กัน เชนร้องไห้ไปด้วยและทำร้ายพระอาทิตย์ไปด้วย ร่างแกร่งไม่ได้ว่าอะไร สายตาคมมองเชนนิ่งๆ และปล่อยให้เชนตีเขาทั้งแบบนั้น

“เกลียดมึง ฮึกๆ” เชนเริ่มหมดแรง ลมหายใจหอบหนักมากขึ้น

“อึก…อื้อ…” เชนรู้สึกเจ็บและแน่นหน้าอกขึ้นมาอย่างกะทันหัน   พระอาทิตย์ถึงกับตกใจ  

“แจ็ค ออกรถไปโรงพยาบาล!!!” พระอาทิตย์สั่งออกมาเสียงเข้มดังลั่นรถ

“อื้อ อึก เจ็บ” เชนก้มขดจนตัวงอ มือบางขยุ้มที่บริเวณอกเสื้อเชิ้ตตัวหรูที่ใส่อยู่แน่น พระอาทิตย์ดึงเชนเข้ามากอด  

“ชู่ว ค่อยๆ หายใจได้ไหม” พระอาทิตย์ถามออกมาเสียงเครียด

“มันเจ็บ อื้อ ฮึก” เชนขดตัวอยู่ในอ้อมกอดของคนตัวโต เลือดสีสดไหลหยดลงเสื้อของพระอาทิตย์ มือหนาจับไปที่ศีรษะของเชนเบามือ

// บ้าจริง //  พระอาทิตย์สบถในใจ เขากอดเชนแน่นขึ้นกว่าเดิม เขาทำร้ายเชนอีกครั้งอย่างไม่น่าให้อภัยจริงๆ

“แฮ่กๆ อึก อื้อ” มือบางจิกไปที่ลำแขนแกร่ง

“กูอยากเจ็บแทนมึงจริงๆ” เสียงทุ้มสั่นเครืออย่างห้ามไม่อยู่ เขามองสภาพของเชนในตอนนี้ที่ช้ำไปทั้งตัวด้วยน้ำมือตัวเอง  

“เจ็บ หายใจ…อึก…ไม่ออก…ฮึก” เชนสีหน้าเหยเกด้วยความเจ็บ พระอาทิตย์รับรู้ได้ว่าร่างบางเจ็บมากจริงๆ  

“อืม กูรู้” พระอาทิตย์ใช้มือลูบแขนเรียวให้อย่างปลอบโยน ฝ่ามือข้างที่มีรอยแผลจากมีดบาดเป็นทางยาวของเชนชุ่มไปด้วยเลือด มือหนาใช้ผ้าเช็ดหน้าพันแผลเพื่อห้ามเลือด เชนค่อยๆ หายใจแผ่วเบาลงทุกที…


ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว