ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอน 7 > น่า 'ลัก' จังเยย

ชื่อตอน : ตอน 7 > น่า 'ลัก' จังเยย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 5k

ความคิดเห็น : 24

ปรับปรุงล่าสุด : 30 ก.ย. 2561 09:46 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอน 7 > น่า 'ลัก' จังเยย
แบบอักษร

7

ฝนเย็นฉ่ำที่พร่างพรมอยู่ภายนอก ไม่อาจดับความร้อนรุ่มที่สุมอยู่ในอกอสูรหนุ่มได้ แม้จะ พยายาม ปรามตัวเองอย่างแข็งขัน

ไฉนมันช่างยากเย็น

เพราะนึก เอ็นดูแม่เหยื่อตัวน้อย อยู่มาก เลยไม่อยากทำให้ยอดพธูขวัญหนีดีฝ่อ อัศกรรณจึงเฝ้ารอให้ถึงเวลาอันสมควร

สองตาดำขลับกลับเปล่งประกายแดงฉานในความมืด…

จ้องมองร่างงามที่นอนตะแคงให้หลังให้ ผ่านไปหลายอึดใจแม่นางฟ้าน้อยก็พลิกตัวกลับมา สองแขนที่ว่าเรียวงามตระกองกอดตัวเองไว้ด้วยความเหน็บหนาว หันหน้าเข้าหากองไฟที่กำลังเริ่มมอดดับ

ไฟส้มแดงที่สุมฟืนกลับเริงโรจน์ขึ้นด้วยฤทธิ์มนต์ผิดธรรมชาติ

ร่างสูงใหญ่ลุกเดินอาดๆ ไปหา เป้าหมาย า หย่อนตัวข้างๆ บังลมเย็นและไอชื้นจากผนังถ้ำที่กำจายออกแนวหิน

“หึ...เป็นนางฟ้าเหตุใดจึงอ่อนแอนัก”

เสียงห้าวต่ำที่เปล่งออกมาหยามหยัน ทว่านิ้วหยาบหนาที่ลากไล้นวลแก้มคนหลับกลับนุ่มนวล เขาไม่อยากให้ผิวเธอมีรอยขีดข่วนใดๆ

แม่นางฟ้างามไฉไล เป็น เหยื่อใหม่ ที่เขาตั้งใจจะละเลียดชิม อันว่าของหายากต้องค่อยๆ ลิ้มลองจริงไหม

แล้วสิ่งใดจะน่าสนุกตื่นเต้นเท่ากับการลักกินขโมยกิน

เขาเคยชินกับความโผงผางตรงไปตรงมา เพียงสบตาสตรีก็เข้าหา เตรียมอ้าแขนขารอ ไม่ต้องพะเน้าพะนอเอาใจให้มากความ

ทว่าเหยือแสนงามนี่ช่างน่า ‘ลัก’ หลับนัก

รอยยิ้มต่ำช้าผุดขึ้นที่ริมฝีปากอันปกคลุมด้วยเคราครึ้ม ดวงตาคมหวานปรือขึ้นมองมาอย่างสะลึมสะลือ ฉ่ำเยิ้มด้วยความงัวเงีย

“หลับเสีย”

อสูรหนุ่มพึมพำเบาๆ แม่นางฟ้าเปิดปากหาว พริ้มตาลงหลับตามเดิมปลายนิ้วของเริ่มเลื่อนลงที่ซอกคอขาวผ่อง ลมหายใจของเนื้ออ่อนสม่ำเสมอ บอกว่าเธอกำลังจ่อมจมเข้าสู่ห้วงนิทรา

อัศกรรณปลดกระดุมเสื้อแขนกระบอกที่ร่างน้อยสวมใส่ หัวใจอสูรนุ่มเต้นแรงขึ้นมาด้วยรู้สึกตื่นเต้น

แม้จะเคยเห็นเนื้อเย็นตลอดทั่วทั้งมาแล้วก็ตาม

เมื่อหัวค่ำยามเห็นยอดบัวตูมดุนดันออกมา ส่วนที่อยู่ตรงหว่างขาของเขาก็แข็งขัน อยากจะจับแม่นางสวรรค์คนงามปล้ำจูบให้รู้แล้วรู้รอดไป

ทว่าดวงตาคมหวานไร้เดียงสาบอกความประหม่าที่ช้อนมองมานั้น พลันทำให้เขาชะงัก

ไม่อาจหักหาญ

ไม่รู้ว่ามันเป็นห่าอะไรนักหนา ความละอายนี้ไม่มีที่มา

ช่างเถิด...หัวค่ำเขาพลาดมาแล้วหนหนึ่ง ตอนนี้เขาจึงต้องแก้ตัวใหม่ อัศกรรณแหวกสาบเสื้อออกไป เผยให้เห็นทรวงอกกลมกลึง อสูรหนุ่มตะลึงมองชั่วครู่

ปลายยอดตูมเต่ง หดแข็งเมื่อต้องแรงลม เหมือนยอดเกสรที่ยวนเย้าให้ภมรหนุ่มดูดกิน เขากอบกุมบัวตูมลูมโลมอย่างกระหาย คำรามต่ำในลำคอพอฤทัย ช่างอวบอิ่มเต็มเติมอุ้งมือของเขาได้พอดิบพอดี

“อื้อ...”

คนที่ยังคงหลับใหลพลิกกระสับกระส่ายนิ่วหน้า อัศกรรณโน้มลงซุกไซ้ซอกคอ กลิ่นหอมรื่นชื่นนาสาปลุกสัญชาติหยาบช้าให้ฮึกเหิม

ท่อนลำแข็งร้องเริ่มดุนดันเตี่ยวที่สวมออกมา

เขาซุกหน้าลงกับซอกคอขาว ฝากรอยดูดเม้มไว้ถ้วนทั่ว ผิวตัวขาวเริ่มเห็นเป็นรอยจ้ำแดง ร่างแน่งน้อนบิดตัวตะแคงตัวหนี

อสูรหนุ่มยืดเอวบางเอาไว้ในทันที

ขบเม้มลงเนินอก ฉกลิ้นลงดูดดึงยอดทรวงแดงก่ำเหมือนเม็ดทับทิม ปากจิ้มลิ้มเมม้แน่น เสียงครางกระเส่าลอดออกมาจากลำคอขาวผ่อง

ร่างใหญ่ยิ้มย่อง พออกพอใจที่ ได้กลั่นแกล้ง

ลิ้นแดงๆ แลบเลียทั่วเนื้อสาว

หืม...มันช่างหอมหวานซ่านลิ้น กลิ่นหอมหวลอย่างหนึ่งระเหยออกมาจากร่างนางสวรรค์ กลิ่นของความใคร่หรือไม่ใช่

มาจากวิมานชั้นฟ้าแล้วอย่างไร ล้วนก็มีความใคร่เหมือนกัน อัศกรรณแสยะยิ้ม ลิ้มเล็มผิวเนื้ออ่อนนุ่มเหมือนหมาป่าแทะเล็มเนื้อสมัน

“อืม...อย่าๆ”

เสียงทัดทานเล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากของร่างอรชร ที่ยังนอนหลับเพราะต้องมนต์นิทรา อสูรหนุ่มถลกผ้านุ่งของเธอขึ้น อุ้งมือช้อนก้นกลอยกลมกลึงเอาไว้ คลึงเคล้าอย่างเอ็นดู

ถูแก้มสากระคายด้วยเครารกกับแผ่นท้องเนียนนุ่ม

“งื้ม...”

คนที่ถูกรังแกบิดตัวหนี อย่าหนีเลยนะคนดี ขอให้พี่เชยชิมให้อิ่มเปรม ฟันของเขาแทะเล็มท้องน้อย แล้วค่อยๆ เคลื่อนลงสู่เนินนูนเกลี้ยงเกลา

ผิดแผกจากหญิงอื่นที่ผ่านตา

จับขาของเธอแยกกว้างด้วยความสงสัย ว่าอะไรๆ จะแตกต่างด้วยหรือไม่หนอ มุมปากยิ้มกริ่มพึงพอใจ ช่างจิ้มลิ้มน่ารักสมตัว แดงระเรื่อดั่งกลีบอ่อนของกุหลาบป่า ฉ่ำชื้นด้วยหยาดน้ำค้าง...

เขาก้มหน้าลิ้มลองอย่างกระหือรือ

อืม…หวานนัก

แม่นางฟ้าสะอื้นฮัก ลมหายใจหน่วงหนักถี่กระชั้น เขายิ่งลิ้มเลียอย่างเมามัน แทรกร่างอรชรก็นอนสั่นไปทั้งตัว

หัวใจอสูณหนุ่มเต้นรัวอย่างบ้าคลั่ง อยากจะจับจูงมือนอนไปยังฝั่งฝัน ฝันหน้าหน้าลงหว่างกลางซอกขาขาวพลัน โรมรันรัวลิ้นเป็นระวิ่ง

มือน้อยกดหัวเข้าลงต่ำ

สะโพกงามแอ่นยกเข้าหา เธอกำผมเขาแน่น...

เสียงหวานใสกรีดร้องก้องโถงถ้ำ หยดน้ำตากลิ้งไหลลงต้องพื้นดิน ทรวงอกชูชันกระเพื่อมไหว ยั่วเย้าหัวใจเป็นหนักหนา

เขาโน้มใบหน้าหมายจะลิ้มเลียทับทิมเม็ดน้อยอีกสักครา

ทว่าเธอกลับผลักหน้าเขาออกห่าง

ร่างน้อยพลิกตัวนอนตะแคง สองตายังปิดแน่น เบียดขาเรียมงามเข้าหากัน ร่างยังสั่นเทาด้วยความกระสันต์อันไม่เคยพบพานมาก่อน อสูรหนุ่มเอียงตัวลงนอนเคียงกัน

ลูบไล้แผ่นหลังขาวเนียนแผ่วเบา...

“ตัวสั่นเชียว...”

เขาเหลียวมองส่วนที่ชี้พุ่งขึ้นมาตรงหน้าขา กลอกตามองเพดานถ้ำอย่างระอาก่นด่าฟ้าดิน คลี่ปมผ้านุ่งออกจำใจใช้มือลูบคลำท่อนลำแข็งขึงนั่น จ้องมองร่างกึ่งเปลือยที่นอนชิดกัน

ยิ้มหยันตัวเอง...

To be continued…

พี่อสูรเป็นสุภาพบุรุษหรา? รอดูว่านางฟ้าน้อยตื่นมาจะว่าไง ชอบไม่ชอบบอกกันบ้างนะจ๊ะคนดี

ความคิดเห็น