เข้ามาอ่านกันเยอะๆน้า ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่13 เพื่อนสนิท

ชื่อตอน : บทที่13 เพื่อนสนิท

คำค้น : บทที่13 เพื่อนสนิท

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.3k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 02 พ.ค. 2563 17:31 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่13 เพื่อนสนิท
แบบอักษร

บทที่13 เพื่อนสนิท 

ธารา พาร์ท 

หลังกลับมาจากกรุงเทพผมก็ไล่พวกสามีทั้งสามของผมกลับไปเคลียร์ความเจ้าชู้ของตัวเอง​เพราะผมคงทนไม่ไหวแน่ถ้าเกิดเหตุการณ์แบบนั้นขึ้นอีกครั้งผมคงได้กลายเป็นฆาตกรแน่ๆ ก็นะผมไม่ใช่คนใจกว้างที่จะต้องมาแบ่งสามีของตัวเองให้ใครเชยชมนี่นะ  

หลังพวกพี่เขาไปได้เดือนกว่าๆเพื่อนผมที่อยู่ใต้ก็มาเยี่ยมมันชื่อพาส แต่มันชอบให้ผมเรียกมันว่าแพมมี่แต่ถ้าอยู่ต่อหน้าพ่อมันต้องเรียกมันว่าพาสนะเพราะพ่อมันแอนตี้เรื่องนี้มากคือไงดีลูกคนอื่นเป็นได้แต่ลูกกูห้ามอะไรประมาณนั้นอ่ะครับ มันเป็นเพื่อนคนแรกและคนเดียวที่จริงใจกับผม 

บ้านมันก็รวยนะแต่ทำตัวดินยิ่งกว่าผมอีกบางทีเดินด้วยกันนี่คิดว่าเดินกับขอทาน แต่ถ้าเวลาไปเที่ยวเมื่อไรนางจะกลายร่างเป็นคนทันทีเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังเท้าเลยหละ มันให้เหตุผลการแต่งตัวของมันว่า 

'ก็แปลกๆดีอยากลอง' 

​ผมว่าเหตุผลมันหน้าทีบมากกว่านะ แล้วก็นะมันบอกว่าเป็นอะไรที่วัดค่าของคนได้เช่นกันเพราะทั้งผมและมันเป็นเด็กทุน มหาลัยที่ผมเข้าไม่ใช่ขี้ๆนะครับสำหรับลูกคนรวยทั้งนั้น ตอนแรกป๊าผมเขาก็บอกไม่ต้องสอบชิงทุนหรอกป๊ามีตังค์ 

แต่มี๊บอกเป็นการวัดความสามารถของตัวเอง แล้วไงหละครับนายหญิงว่ามานายใหญ่ก็ต้องตามสิครับสุดท้ายทั้งผมทั้งพี่ดินเลยได้สอบชิงทุนและได้ทุนคณะที่ต้องการพอดี พอมาเป็นเด็กทุนแถมยังใช้นามสกุลเก่าของมี๊ลูกหมูยิ่งโดนคนอื่นดูถูกแต่กับนางพาสมันไม่ใช่แบบนั้นสิเพราะมันเองก็พอๆกับผมนั่นแหละ 

รวยแต่สอบชิงทุนเข้ามาแล้วมันก็ชอบทำตัวเหมือนพวกบ้านจนที่เสื้อนักศึกษาออกไปทางเหลืองๆกางเกงซีดๆเห็นแล้วขำไม่ออกเลยครับมันเดินมาคนนี่เลี่ยงเดินห่างมันกับผมแบบไกลเว่อร์เหมือนพวกผมเป็นตัวเชื้อโรคอะ 

แต่ก็ดีแล้วหละครับจนสุดท้ายคนที่กล้าเข้ามาทักผมกับพาสก็คือบิลลี่ที่เป็นเพื่อนกับมายเนมตอนนั้นมายเนมแนะนำให้รู้จักเพราะมายเนมเองก็เป็นเพื่อนกับพี่ดินแต่สุดท้ายก็อย่างที่เห็นคบกับพวกผมเพื่อหวังรวยทางลัดกันทั้งคู่แล้วเป็นไงหละเจอคนของสามีผมเข้าไปหายอยากไปอีกนาน  

แล้วผมก็สะดุ้งสุดตัวเมื่อสัมผัสได้ถึงอะไรเย็นๆที่มานาบกับแก้มผมเลยหันไปและเห็นเป็นอีนางพาสสิครับมันเอากาแฟกระป๋องที่เย็นเจี๊ยบมานาบหน้าผมเย็นไปถึงไขสันหลังเลยครับ 

"อีพาสมึงเล่นอะไรของมึงกูตกใจหมด"ผมตะโกนใส่หหน้ามัน 

"ก็มึงอะมายืนทำมิวสิคเหี้ยอะไรตรงนี้ไม่ทราบครับแล้วกูบอกมึงกี่ทีแล้วว่าอยู่กันที่อื่นให้เรียกกูว่าแพมมี่ไม่จำเลยนะจ๊ะอีลูกสาว จะว่าไปเดี๋ยวนี้มึงมีน้ำมีนวลขึ้นป่าววะอีน้ำ สงสัยผัวมึงน้ำดีชัวร์เลยหาให้กูซักคนสิของขาดมานานแล้วอยากจะมีเป็นตัวเป็นตนบ้างไรบ้างอะมึง" 

"คอยไปเถอะมึงอีแพมมี่ คนอย่างมึงเนี่ยนะจะหาเป็นตัวเป็นตนแค่คนเขาเห็นมึงใส่เสื้อยืดย้วยๆกับกางเกงยีนขาดๆผมเซอร์ถุนแบบมึงกูบอกเลยเขาวิ่งหนีมึงตั้งแต่มึงยังไม่เข้าไปทักเขาเลยมั้ง อ่อถ้าไม่ติดว่าผิวมึงขาวนะป่านนี้กูก็คงคิดว่ากูมีเพื่อนเป็นขอทานอะ" 

"อีน้องธารามึงพูดไม่ให้กำลังใจกูเลย กูจะแช่งให้ผัวมึงมารักมาหลงกูแทนมึง" 

"มึงฝันอยู่หรออีนางพาส" 

พอผมพูดจบอีพาสมันก็กระโดดกอดคอผมเลยเรานั่งกอดรัดฟัดเหวี่ยงกันอยู่หน้าบ้านของผมอย่างสนุกเลยครับแต่อยู่ๆตัวอีพาสมันก็ปลิวออกจากตัวผมแล้วตัวผมก็โดนดึงจนตัวปะทะเข้ากับกำแพงขนาดยักษ์ที่หอมมากกลิ่นคุ้นๆมากและเมื่อผมเงยหน้าขึ้นไปมองชัดเลย สามีเก๊ามาแล้วงานเข้าแล้วสิธาราเพราะท่าที่ผมกอดรัดฟัดเหวี่ยงกันถ้าคนข้างนอกมองก็คงประมาณว่ากำลังนัวเนียกันเลยหละ 

"กำลังทำอะไรครับที่รักของพี่ซี"คนที่กระชากผมออกมาคือพี่ออสตินและคนที่ถามผมคือพี่ซีโน่ ยิ้มแบบสยองมากส่วนคนที่กระชากอีพาสปลิวออกจากตัวผมคือพี่คิมหันต์อุ๊ต๊ะ!มากันครบเลยซวยแล้วสิผมแก้ตัวไงดีหว่า แต่ผมยังไม่ทันได้ตอบอะไรกลับไปอีพาสมันก็หาเหาใส่หัวผมอีกแล้ว 

"ใครหรอครับธารา"มันแอ๊บแมนแล้วเดินเข้ามาใกล้พี่คิมหันต์ของผม บอกเลยสันดานมันออกมันยิ้มเจ้าเล่ห์ให้ผมก่อนเดินผ่านตัวพี่คิมหันต์มาแล้วเข้ามาดึงตัวผมไปไว้ในอ้อมกอดของมันอย่างเร็ว ความวัวไม่ทันหายความควายของอีพาสก็มา สามีผมแต่หละคนจ้องกันตาเขม็งเลยครับ 

"ธาราออกมาครับ เดี๋ยวเห็บหมัดกระเด็นเข้าตัว"พี่ออสตินทำท่าสยองขนลุกขนผองใส่ทำเอาอีพาสมันหน้าเจื่อนเลยครับกูบอกมึงแล้วว่าให้แต่งตัวเหมือนคนหน่อยก็ไม่เชื่อกูเป็นไงหละมึงน้ำตาตกในเลยสิเจอพี่ออสตินของกูเข้าไป 

"อุ้ย!แรงส์! ผัวมึงคนนี้ปากจัดมากอีน้ำ"อีพาสมันหันมากระซิบที่ข้างหูผมแต่ถ้าเป็นมุมที่พวกพี่เขามองมันจะกลายเป็นว่าอีพาสกำลังเลียหูผมอยู่ พี่คิมเดินเข้ามาแล้วกระชากผมไปหาตัวเขา คือผมอยากจะบอกจังว่าพวกพี่จะกระชากกูกันอีกนานไหมกูอยากอ้วกแล้วคร๊าบอยู่ๆผมก็รู้สึกมึนหัวขึ้นมาเลยเซเกือบล้มดีที่พี่คิมประคองผมไว้ 

"อุ้ยตาย เกิดอะไรขึ้นกันครับเนี่ย ธาราลูกเป็นอะไรรึเปล่าไหนมี๊ดูสิ หนูแพมมี่นะหนูแพมมี่มี๊บอกแล้วว่าอย่าพากันไปเล่นน้ำในไร่ดูสิธารากลับมาแล้วทำท่าจะป่วยอีกแล้ว"มี๊ผมที่เดินเข้ามาตกใจโยนของในมือทิ้งแล้ววิ่งมาหาผมทันที 

"มี๊ ธารไม่เป็นไรซะหน่อยไปว่าแพมมี่มันทำไม ธารเป็นคนชวนมันเล่นเองอ่ะ" 

"ขอโทษครับมี๊ลูกหมู วันหลังแพมมี่จะห้ามมันให้จริงจังกว่านี้" 

"มี๊ครับคนนี้คือใครครับ"พี่ซีโน่ถามขึ้นเมื่อเห็นว่าความแมนของอิพาสหายไป 

"อ๋อ นี่หนูแพมมี่เพื่อนสนิทของธาราเขาน่ะพอดีเขามาเที่ยวเลยเข้ามาพักที่รีสอร์ทของเราน่ะ" 

"แน่ใจนะรับว่าไม่ใช่ขอทาน นี่ถ้าไม่ติดว่าผิวขาวโอโม่ผมคงคิดว่าขอทานชัวร์หรือไม่ก็ไปแย่งเสื้อผ้าขอทานมาใส่แน่เลยครับ" 

พี่ออสตินเขาปากร้ายจริงครับ อีพาสนี่ควันออกหูแล้วครับ 

"ถ้าไม่ติดว่าเป็นผัวมึงนะอีน้ำกูจะให้แด๊ดลากผัวมึงไปปล่อยป่า แม่งปากดีชิบเลยไปดีกว่าคนสวยเบื่อ มี๊ครับวันนี้ทำอะไรทานครับ เดี๋ยวแพมมี่จะเข้าไปดูไร่องุ่นให้อีคนขี้เกียจก่อนครับ" 

"กูไม่ได้ขี้เกียจนะอีพาส กูแค่กำลังป่วยโว้ย!!" 

"แหมผัวมาหน่อยละทำป่วยเชียวนะคะลูกสาว เบื่อคนมีผัวจริ๊ง!!อย่าให้กูมีบ้างเหอะกูจะอ้อนเช้าอ้อนเย็นเลยมึง"อีพาสมันหัวฟัดหัวเหวี่ยงเดินบ่นออกไปแล้วครับ ที่มันเข้าไร่ให้ผมเพราะมันกำลังจะไปดูวิธีการทำปุ๋ยบำรุงดินแบบอินทรีของไร่ผมครับมันบอกจะเอาไปปรับใช้กับสวนมันบ้าง เผื่อผลผลิตจะได้งามๆกับเขาบ้าง 

อีพาสมันบ่นให้ผมฟังว่าพ่อมันใช้สารเคมีกับผลไม้ในสวนมากไปจนไม่ผ่านการรับรองเสียหายไปเยอะเลยตอนช่วงที่มันมาเรียนที่นี่ พอมันกลับไปมันเลยคิดค้นวิธีต่างๆเพื่อลดการใช้สารเคมีลงจนตอนนี้มันบอกว่าดีขึ้นมาหน่อยแต่สภาพดินเริ่มเสียหายหนักมากแล้วมันเลยอ้างกับพ่อมันว่าจะมาพักผ่อนสมองแต่ความจริงคือดิ่งมาหาผมโดยเฉพาะเลยต่างหาก 

"เพื่อนเราแปลกมากธาราที่แต่งตัวแบบนั้น"พี่ซีโน่พูดขึ้นและพร้อมกับสำรวจร่างกายผมไปด้วย 

"ว่าแต่เราได้ไปตรวจร่างกายมาบ้างรึยังธารา"พี่คิมถามผมเสียงเรียบแต่หน้าพี่แกคือหื่นมากแล้วอีกสองคนก็ดูเหมือนจะตั้งใจฟังมากเป็นพิเศษ 

"ไปตรวจมาแล้วครับสมบูรณ์แข็งแรงดีครับส่วนตัวทดลองตอนนี้ก็ท้องได้สามเดือนแล้วครับลุงบานอนนี่เห่อมากเลยครับแต่เขาไม่ชอบคนที่ตั้งท้องลูกเขาซักเท่าไรครับ" 

"ก็ไม่แปลกหรอกครับคนที่ทำเราเสียใจลุงบานอนเขาก็ต้องเกลียดเป็นธรรมดา"พี่ออสตินพูดขึ้นมาผมว่ามันก็คงจะแบบนั้นแหละ 

"แล้วจะพร้อมเมื่อไรครับ"พี่คิมถามผมอีกหน้าพี่แกลุ้นมากเลยครับอย่างกับเด็กที่กำลังจะได้ของขวัญชิ้นโปรดเห็นแล้วผมอยากจะขำนะครับแต่เกรงใจผมเลยเลือกที่จะตอบพี่เขาแทน 

"วันนี้ครับ"พอผมตอบว่าวันนี้พี่คิมก็ยิ้มหน้าบานเลยครับแล้วอุ้มผมขึ้น 

"มี๊ครับวันนี้พวกผมยืมบ้านญี่ปุ่นทั้งวันเลยนะครับ ขอบคุณครับ"พี่คิมหันไปขอมี๊ผมเสร็จก็อุ้มผมตัวปลิวมาท้ายไร่เลยครับส่วนพี่ทั้งสองคนก็เดินตามมาเช่นกัน คงไม่ต้องบรรยายหรอกนะครับว่าผมจะกลับมาสภาพไหนเพราะผมคิดว่าตัวเองคงต้องนอนอยู่บนเตียงไปอีกเป็นอาทิตย์แน่นอนเลยครับ 

#มาแล้วๆ ฝากติดตาม ติชมกันได้นะจ๊ะเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะจ๊ะ บาย 

ความคิดเห็น