email-icon

ขอบคุณนะคะ ที่เข้ามาอ่านนิยายน้ำเน่าของไรท์

มาเฟียเถื่อนบทที่ 6 ขอเเต่งงาน

ชื่อตอน : มาเฟียเถื่อนบทที่ 6 ขอเเต่งงาน

คำค้น : สืบสวาทรักมาเฟียเถื่อน BDSM 25+ เดวิล ปรายฟ้า

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 17.1k

ความคิดเห็น : 25

ปรับปรุงล่าสุด : 28 ก.ย. 2561 11:56 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
มาเฟียเถื่อนบทที่ 6 ขอเเต่งงาน
แบบอักษร

Devil

คิดมาเล่นกับคนอย่างเขางั้นหรอ  ชาติหน้าตอนบ่ายๆเเล้วกัน    "ไปพักเถอะ เดี๋ยวกูจัดการต่อเอง"   ทั้งสองก้มหัวให้เดวิล ก่อนจะเดินเลี่ยงออกไป  


"ไอ้เดวิล  กูเอาเเฝดนรกมึงมาคืน"   เสียงอีวานพร้อมจูงมือสองเเฝดเข้ามาในบ้าน   "พี่อีวานค่ะ!!!! พูดดีๆหน่อยค่ะ ซันกับคริสออกจะน่ารัก"    พะพรายตีที่เเขนเเกร่งเบาๆเมื่อเห็นว่าอีวานพูดไม่เพราะ


"เป็นไงบ้างครับ สนุกมั้ย"   เดวิลย่อตัวลงนั่ง กอดจะข้าเเขนกอดสองเเฝด   "สนุกมากครับ  ผมเห็นเสือด้วย"   อเล็กซานเด พูดด้วยท่าทีตื่นเต้น เพราะพะพรายพาไปเที่ยวสวนสัตว์มา


"หึหึ  เเล้วกลัวมั้ยครับ"   เดวิลหันไปคุยกับคริศโตเฟอร์บ้าง เมื่อเห็นเจ้าตัวตัวกำลังยู่ปากเพราะเดวิลเอาจะเเต่สนใจพี่ชาย   "ไม่กลัวครับ เพราะมันก็เเค่สัตว์"   เเม้ไม่กลัว ถ้ามันมาหาไม่ใช่จะวิ่งร้องหบร้องไห้ไปหาเเม่เลยรึไง


"คุณเดวิลเอง  พรายอยากให้ซันคริสไปนอนบ้านพราย"   พะพรายทำปริบๆเพื่อรอคำตอบจากเดวิล  เธอหลงรักเด็กสองคนนี้หมดใจเเล้ว  "ว่าไงนะ"   อีวานร้องออกมาด้วยความตกใจ วันนี้ทั้งวันเมียเขาเอาเเต่สนใจเด็กเเฝดนี้ ไม่สนใจเขาเลย ถ้าไปนอนบ้านเขา เขาจะไม่กลายเป็นหมาหัวเน่าเลยรึไง


"ถามเจ้าตัวสิ ฉันไม่มีปัญหา"    เดวิลกระตุกยิ้มที่มุมปากกับเล่ห์เหลี่ยมของสองเเฝด อยากรู้จังว่าลูกเขาได้นิสัยนี้มาจากใคร   "ไปครับๆ"  คริสรีบร้องขึ้น เมื่อจะได้ไปนอนบ้านพะพราย   "เดี๋ยวบอกคนจัดการเรื่องเสื้อผ้าของซันกลับคริสให้นะ"   


อีวานเเทบอยากกัดลิ้นตัวเองตาย  เขามีลูกเเค่คนเดี่ยว ไม่ใช่สามคน ทำไมเขาต้องมาเลี้ยงเเฝดนรกนี้ด้วย   "ขอบคุณค่ะคุณเดวิล"   พะพรายส่งยิ้มหวานให้เดวิล จนอีวานเกิดอาการหวงหึง


"หึหึ งั้นฝากด้วยละอีวาน"   เดวิลหัวเราะในลำคอเบาๆ ก่อนเขาจะเดินขึ้นห้องไป เพื่อไปหาปรายฟ้า  ไม่รู้ว่าตื่นมาไม่เห็นเขาจะงอเเงรึเปล่า ปานนี้คงตื่นเเล้วมั้ง


พอเดวิลเดินเข้าไปในห้องก็พบว่าปรายฟ้ายังหลับอยู่  เดวิลทิ้งตัวลงนอนข้างๆปรายฟ้า ก่อนจะดึงเธอมาสวมกอด   ในอ้อมกอดเขา    "ซันคริสละค่ะ"   ปรายฟ้าถามด้วยน้ำเสียงเเผ่วเบาๆ เหมือนเสียงเเมวร้องอ้อนเจ้านายเบาๆ


"พะพรายพาไปนอนด้วยครับ"    เดวิลเกี่ยวผมที่บังหน้าสวยออก  ทำให้เห็นใบหน้าขาวอมพูปากเเดงเป็นธรรมชาติ  กำลังหลับตาพริ้ง  เดวิลจ้องปากอวบอิ่มของปรายฟ้าอยู่นานก่อนเขาจะค่อยๆจูบที่ป่กอวบอิ่มอย่างหมั่นเคี้ยว


"อื้อออออ อย่ากัดค่ะ"    ปรายฟ้าร้องอู่อี้ในลำคอ เหมือนเดวิลกัดปากล่างเธอเบาๆ   "หึหึ  ออกไปกินข้าวนอกบ้านกัน พี่อยากเปลี่ยนบรรยากาศ"   เดวิลเนี้ยอยากเปลี่ยนบรรยากาศ สงสัยเมนเดวิลไม่มา เเต่ปรายฟ้าก็เลือกที่จะลุกจากเตียงเเล้วไปอาบน้ำเเต่งตัว เพราะเองก็อยากไปเที่ยวเหมือนกัน


​ณ ห้างBBN ใจกลางเมือง

"รอที่นี่นะ เดี๋ยวพี่มา"   ปรายฟ้าเริ่มเเปลกใจเเล้วสิ ตั้งเเต่อยู่บนรถเเล้วเดวิลมีท่าทีเเปลกไป ไม่พูดไม่จากับเธอ เธอถามเดวิล เขาก็เเค่หันหน้ามาเเล้วยิ้มให้เเต่ไม่ตอบคำถามเธอ  พอมาถึงร้านอาหารเดวิลก็ทิ้งให้รอหน้าร้าน ก่อนเดวิลจะเดินเลี่ยงออกไป


ปล่อยให้ปรายฟ้ายืนที่หน้าร้านอาหารคนเดียว  ปรายฟ้าถอดหายใจฟืดใหญ่ ก่อนจะเข้าไปรอเดวิลในร้านอาหาร  ปรายฟ้ามองไปก็มีคนเต็มไปหมด ปรายฟ้าจึงเลือกไปนั่งด้านใน คือโต๊ะสุดท้าย เพราะเธอต้องการความเป็นส่วนตัวด้วย


"รับอาหารไรดีครับ"   ปรายฟ้าเงยหน้ามองก็พบกับพนักงานหน้าตาดีอายุประ 23-25 ประมาณนี้ กำลังถามเธอ  ปรายฟ้าเปิดดูเมนูอาหาร ดูไปเรื่อยๆ จนเเล้วจนเล่า เดวิลก็ยังไม่มาเลย


"เอาสเปเก็ตตี้ซอสเบคอนน้ำเเดง 2 ที่ค่ะ"   ปรายฟ้ายิ้มอ่อนให้กับพนักงาน พนักงานก้มหัวในปรายฟ้าเล็กน้อยก่อนจะเดินเลี่ยงออกไป   ปรายฟ้ามองซ้ายมองขวาเเต่ก็ยังไม่เห็นวี่เเววของเดวิลเลย เขาไปไหนะ




"ขออนุญาณครับ"    ปรายฟ้าละสายตาจากการมองหาเดวิล ก่อนจะก้มมองอาหารตรงไหน ที่ดูดีน่ากิน เเต่เธอไม่มีจิตใจจะกินเเล้ว  เธอนั่งรอเดวิลอยู่นาน จะผ่านไปชั่วโมงกว่าๆ เธอก็ยังไม่เห็นเดวิล อาหารที่เธอสั่งเธอยังไม่กิน เธอรอกินพร้อมเดวิล จนอาหารที่สั่งมามันเย็นหมดเเล้ว


หรือเดวิลจะหนีไปเเล้ว นี้ก็ผ่านไปตั้งชั่วโมงกว่า ทำไมเขาไม่มาหาเธอ  เขาไปไหนทำไมปล่อยให้เธอนั่งเดี่ยวดายเเบบนี้  เมื่อปรายฟ้าคิดดังนั้นน้ำตาเธอก็คลอเบ้าทันที


"ทำไมไม่กินก่อนละ"   ปรายฟ้าเงยหน้ามองก็พบกับเดวิลที่ยิ้มเเย้มเเจ่มใส่  "ไปไหนมาค่ะ"   ปรายฟ้ากระพริบตาปี่ๆเพื่อไล่น้ำตา  เพราะยังไงเดวิลก็กลับมาเเล้ว  "ไปซื้อของมาครับ"  ไปซื้อของ ต้องไปเป็นชั่วโมงเลยหรอ


"ของอะไรค่ะ"  ปรายฟ้าถามด้วยความสังสัย เพราะเดวิลช่างไปนานเหลือเกิน  "ไม่มีอะไรหรอก กินสิ พี่จะได้พากลับบ้าน"   ปรายฟ้ารู้สึกหัวใจเต้นไม่เป็นส่ำกลับคำพูดของเดวิล  เขามีอะไรปิดบังเธอ  คำพูดของเดวิลทีาดูเเข็ง ไม่ดูอ่อนโยนเลยสักนิด


ปรายกินเเค่ คำสองคำ เธอก็ค่อยวางซ้อมอย่างเบามือ เพราะเธอไม่รู้จะกินยังไงให้มีความสุข   "อิ่มเเล้วหรอ"   เดวิลถามปรายออกไปเมื่อเห็นเมียตัวน้อยของเขากินเเค่ไม่กี่คำเอง


"ค่ะ  ปรายอยากกลับบ้านค่ะ"   ปรายฟ้าน้ำเสียงสั่นเล็กน้อย เธอไม่รู้ว่าเธอเป็นอะไร เเต่เธออยากร้องไห้ เธอรู้สึกน้อยใจเดวิล  "งั้นไปสิ"   เดวิลลุกขึ้นออกไปโดยไม่รอปรายฟ้าเลย ยิ่งทำให้ปรายฟ้าใจหายเข้าไปเท่าตัว


"พี่เดวิลมีอะไรปิดบัง ปรายอยู่รึเปล่าค่ะ"   ปรายฟ้าเลือกถามไปตรงๆ เธอรู้สึกอึดอัดใจไปหมด   "ก็ไม่มีนิ"  เดวิลไม่มีเเม้เเต่จะหันมามองเธอสักนิด สายตาของเดวิลกำลังมุ้งไปที่ถนนอย่างเดี่ยว เดวิลขับรถไปเรื่อยๆจนถึงคฤหาสน์ตัวเอง


ปรายฟ้ารีบลงจากรถ ก่อนจะรีบวิ่งขึ้นบนห้อง  เธอไม่รู้ว่าจะทำยังไงดี เดวิลเป็นอะไร ทำไมเขาถึงได้ดูเย็นชากับเธอจัง    "ปรายฟ้าครับ"   เดวิลเดินไปกอดปรายฟ้าจากด้านหลัง เพราะปรายฟ้ายืนอยู่หน้าระเบียง เดวิลคลอเคลียที่คอปรายฟ้าเบาๆก่อนเขาจะยกมือปรายฟ้าขึ้นมาพร้อมบรรจงค่อยๆสวมเเหวนใส่นิ้วนางข้างซ้ายของปรายฟ้า

​"เเต่งงานกับพี่นะครับ!!!!"

ที่เขาหายไปนานเพราะเขาไม่รู้จะเลือกเเหวนเเบบไหนดี ปรายฟ้าถึงจะชอบ ที่เขาทำตัวเเข็งๆเพราะเขาตื่นเต้นเเละเขิน







หึหึ ไรท์มาเตือน ไรท์จะพาเข้าดร่าม่าอีกครั้ง เพื่อเพิ่มอรรถรสในการอ่านมากขึ้น ดร่าม่าไม่มากหรอกค่ะ ประมาณ 7-10 ตอน ล้อเล่น!!! สัก 3-4 ตอนพอ

ว๊ายยยยยย เฮียขอเเต่งงานเเล้ววววว ทำเอาน้องปรายเราใจหายหมด

ยังไม่เเก้คำผิดนะคะ

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว