ศรีมณีเองจ้า

ตอนพิเศษ วันคริสต์มาส [1/2] รีไรท์ใหม่ไฉไรกว่าเดิม

ชื่อตอน : ตอนพิเศษ วันคริสต์มาส [1/2] รีไรท์ใหม่ไฉไรกว่าเดิม

คำค้น : ศรีมณี,นิยายyaoi,เมียหลวง,ท้องได้,มีลูก,คอสโม่,มิเกล,ครูส,

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 19.6k

ความคิดเห็น : 14

ปรับปรุงล่าสุด : 26 ก.ย. 2561 22:44 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนพิเศษ วันคริสต์มาส [1/2] รีไรท์ใหม่ไฉไรกว่าเดิม
แบบอักษร

​ตอนพิเศษ​






“ ฮึบๆ! “


เด็กน้อยเสื้อผ้ามอมแมมนั่งอยู่ใต้ต้นสนที่ปกคลุมไปด้วยหิมะสีขาวโพลนกำลังเก็บเศษไม้เล็กๆด้วยท่าทีแข็งขัง มือเล็กๆสองข้างมีรอยขีดข่วนเต็มไปหมด


“ ต้องรีบเอาไม้ไปให้แม่ “


เด็กน้อยพูดพึมพำกับตัวเองว่าแม่กำลังรออยู่ที่บ้าน แม่ต้องการเศษไม้ไว้จุดไฟเพื่อเพิ่มความอบอุ่นให้ร่างกายของเรา บ้านเราจนกว่าที่จะมีเตาผิงเรามีเพียงแค่ถังสังกะสีใบเล็กๆสองใบเอาไว้ใส่ไม้แล้วจุดไฟเท่านั้น

ถ้าเราไม่รีบกลับไปแม่ต้องหนาวมากแน่ๆ เพราะบ้านเรามีเสื้อกันหนาวเพียงตัวเดียวและผมกำลังใส่อยู่ถึงมันจะขาดเป็นรู แต่ก็ให้ความอบอุ่นมากกว่าเสื้อตัวในที่ผมใส่อยู่

มันทั่งบางและสกปรก

คนอืนที่มองมาอาจจะมองไม่ออกด้วยซ้ำว่านี้คือเสื้อผ้า แต่แล้วไงละมันก็ดีสำหรับเราละกัน

ผมมองมือของตัวเองที่ตอนนี้กลายเป็นสีแดงไปแล้ว ผมไม่มีถุงมือที่จะใส่เลยไม่แปลกเท่าไหร่ที่มันจะแดงแสบๆ แถมยังชาอิกตังหาก


“ เฮ้ออ “


ผมถอนหายใจออกมาไอความเย็นพ่นออกมาจากปากของผมเป็นทางยาวนี้เป็นเครื่องพิสูจน์ว่าอากาศในตอนนี้มันหนาวจริงๆ

ผมเก็บเศษไม้ใส่ในถุงผ้าสีขาวใบเก่าที่ตอนนี้มันเป็นสีเทาเริ้มออกดำๆแล้ว ผมยัดลงไปให้ได้มากที่สุดที่เด็ก อายุ 10 ขวบอย่างผมจะแบกกลับบ้านได้


“ หิวจัง ‘


ร้องของผมเริ้มร้องเพราะไม่ได้กินอะไรเลยตั้งแต่เช้าไม่ใช่ว่าแม่ของผมใจร้ายไม่หาข้าวให้ลูกกินหรอกนะแต่เพราะเราไม่มีอะไรจะกินกันตั้งหากมีแค่แอ๊ปเปิ้ลสองลูกที่ป้าข้างบ้านเอามาให้เรา

แล้วแบบนี้เราจะอิ่มได้ยังไงละ

โดนปกติแล้วแม่ของผมร่างกายไม่ค่อยแข็งแรงเท่าไหร่จะนอนอยู่แต่ในห้องซะมากกว่าแม่จะอยู่แต่ในบ้านไม่ค่อยออกไปไหนนอกจากตอนกลางคืนท่านชอบไปนั่งมองดูดวงจันทร์และหาอาหารในป่าได้นิดๆหน้อยๆ

ส่วนใหญ้จะเป็นผมออกไปหาซะมากกว่าแล้วก็ป้าข้างบ้านที่ค่อยว่งน้ำส่งอาหารให้เราสองแม่ลูก

ตลอดทั่ง เช้า กลางวัน เย็น แต่ดูเหมื่อนสองวันนี้ป้าแกต้องออกไปต่างเมื่องเพื่อไปเยี่ยมลูกชายของผ้าที่กำลังป่วยหนัก


“ นี่ ไอหนู! “


มียายแก่ๆคนนึงกวักมือเรียกผมให้เดินไปหาแกที่หน้าบ้านผมหมวกคิ้วงงว่ายายเขาเรียกผมทำไม


“ หนูจะไปไหนจ้ะ “


ผมเดินเข้าไปถึงยายแกก็ยิงคำถามใส่ผมทันที


“ กำลังจะกลับบ้านครับ เดินไปอิกนิดเดียวก็ถึงแล้ว “

ผมชี้นิ้วบอกทิศทางของบ้านผมให้ยายแกดูแกจะได้ไม่ต้องถามอะไรผมอิก


“ บ้านที่อยู่ในป่าสนน่ะหรอ “

“ ครับ “


ยายแกมองผมนิ่งๆก่อนที่จะยิ้มออกมาอย่างใจดีแล้วยกมือขึนมาลูบหัวผมอย่างออนโยน


“ รอยายแปปนึงนะลูก “


ยายแกเดินกลับเข้าไปในบ้านแปปนึงก็กลับออกมาพร้อมกับถุงอาหารมากมาย ไม่ว่าจะเป็น ขนมปัง ผลไม้ต่างๆ แถมยังมีข้าวพร้อมกับเนื้อไก่อบกลิ่นหอมฉุน

ผมกลืนน้ำลายดังเอีอกอยากกินมันมากๆแม่ต้องชอบด้วยแน่ๆเราสองคนแทบไม่ได้กินเนื้อเลยสองวันที่ผ่านมานี้


“ เอาไปสิลูก ยายให้ยายอยู่กับลูกแค่สองคนช่วยยายกินหน้อยนะ “

“ คะ ครับ “


ผมเอื้อมมือมารับถุงอาหารจากยายก่อนที่จะก้มหัวขอบคุณแก


“ ขอบคุณมากครับ “

หลังจากเอ่ยขอบคุณเสร็จผมก็รีบวิ่งกลับบ้านแทบจะล้มลงกับพื้นเพราะถนนมีแต่หิมะไม่มีคนมากวาดเลยหิมะเข้ารองเท้าบูทเก่าๆของผมจนเท้าผมชาไปหมดแต่ผมไม่สนใจหรอกต้องรีบกลับไปให้แม่กิน


“ แม่ครับ! “

ผมตะโกนเรียกแม่ทันทีที่เข้าบ้านมาแต่แม่ไม่ได้อยู่ในบ้านไม่รู้ว่าแกหายไปไหนอาจจะเข้าไปในป่าสนหรือไปไหนสักที่ก่อนที่ผมจะกลับมาถึงบ้าน

แต่แม่ไม่มีเสื้อกันหนาวนิแม่จะออกไปไหนได้ผมเริ้มเป็นห่วงซะแล้วสิ


“ มิเกล กลับมาตอนไหนครับ “

เสียงอบอุ่นที่คุ้นเคยดังมาจากด้านหลังผมผมหันไปมองร่างบอบบางของแม่ก่อนที่จะวิ่งเข้าไปกอด


“ แม่ไปไหนมา มิเกล หาแม่ไม่เจอ “


ผมกอดร่างบางๆของแม่ไว้แน่นผมกลัวว่าแม่ผมจะหายไปเพราะชีวิตตอนนี้ผมมีแม่แค่คนเดียว


“ แม่ก็อยู่ในห้องไงครับ “

แม่ตอบผมก่อนที่จะยกมือขึนมาลูบหัวผมอย่างออนโยน


“ แต่เมื่อกี้มิเกลไปหาแม่ที่ห้องมิเกลไม่เห็นแม่ “

“ นี่ไง แม่เข้าไปในตู้เสื้อผ้าไปแกะเชือกนี้ออกมันติดอยู่ที่ราวแม่แขวนผ้าไม่ได้ “

แม่ชูเชือกในมือให้ผมดู


“ ทีหลังบอกมิเกลสิเดี๋ยวมิเกลทำไม แล้วทำไมแม่ต้องปิดตู้ด้วยละ “

“ ก็แม่หนาวนิมิเกล ในตู่มันอุ่นดี “


“ แม่อะ ! “

ผมออกจากอ้อมกอดขของแม่ก่อนที่จะเดินไปใส่เศษไม้ในถังสังกะสีเก่าๆสองใบแล้วจุดไฟ

“ อุ่น จางง “

ผมพูดแล้วหันไปมองแม่ที่กำลังยืนอยู่หน้าประตู

“ แม่มานั่งนี้สิครับ “

แม่ยิ้มให้ผมก่อนที่จะเดินมานั่งข้างๆผมแล้วกุมมือผมขึนมาจับประกบกั


“ อุ่นขึนมั้ยครับ “

“ อุ่นม้ากกกกก “


ผมพูดแล้วส่งยิ้มให้แม่มือของแม่อบอุ่นที่สุดแล้ว ไม่สิทุกอย่างเลย กอดของแม่ คำพูดของแม่ อุบอุ่นมากๆเลย ผมมีความสุขจังถึงแม้เราจะจนกันมากแต่แค่มีแม่อยู่กับผมแบบนี้ผมก็มีความสุขมากแล้วครับสำหรับเด็กสิบขวบแบบผม


“ แม่หิวมั้ยกินข้าวกัน “

“ ลูกหิวหรอ มีผลไม้อยู่นิลูกกินมั้ย “


แม่พูดขึนด้วยท่าทางห่วงๆผมเมื่อเห็นผมพูดเรื่องอาหารตอนนี้


“ ผมอยากกินข้าวกับไก่อบ “


ผมพูดยิ้มๆกับแม่ แม่หน้าเศร้าสร้อยทันทีหลังจากที่ได้ยินผมพูดถึงไก่

“ ขอโทษนะ แต่แม่ไม่มีให้ลูกเลยมิเกล “


ตาของแม่แสดงถึงความเศร้าออกมาหลังจากพูดจบ แม่ผมชอบเป็นแบบนี้แหล่ะแล้วคำต่อไปที่แม่ผมจะพูดก็คือ แม่เป็นแม่ที่ไม่ดีเองแม่ออกไปทำงานให้ลูกไม่ได้

แต่ใครสนกันละก็แม่ป่วยอยู่นี้น่า


“ แม่ มียายให้มิเกลมาเลิกเศร้าได้แล้วน้าา “


ผมยกมือขึนมาลูกแก้มขาวๆของแม่แก้มแม่เย็นจังสงสัยต้องหาถังมาใส่ไฟเพิ่ม ที่จริงบ้านของเราเป็นเพียงแค่ ปูนเก่าๆหลังคาเป็นไม้อันที่จริงๆเมื่อก่อนบ้านเราก็มีเตาผิงนะแต่มันพังไปซะแล้วหลังจากที่เจอพายุหิมะขนาดใหญ้ แล้วแม่ผมก็มาเลิกกับพ่อของผม


“ จริงหรอ กินสิลูก ‘


ผมลุกขึนไปแกะกับข้าวต่างๆใส่จานผมโชคดีมากที่คนรอบข้างผมใจดีกับผมและแม่ ไม่ว่าจะเป็นป้าข้างบ้านที่คุณยายที่ให้อาหารเรามา คุณครูที่โรงเรียนทึกคนใจดีกับผมมาก อย่างน้อยๆมันก็เป็นความโชคร้ายที่ปนความโชคดีของผมและแม่


“ แม่ยังไม่หิวนะครับ มิเกลกินคนเดียวก็พอ”

แม่ผมลุกขึนมาหาผมที่กำลังยืนเทข้าวใส่จานอยู่

“ แต่แม่ยังไม่ได้กินอะไรเลยนะ “

ผมหันไปถามแม่

“ บ้าใครจะไม่กินละ นี่แม่เอง แม่คอสโม่ไง หาผลไม้กินจนอิ่มแล้วครับ “

“ จริงหรอครับ “

“ ใช่ครับ แม่ไปนอนในห้องก่อนนะเด็กดี “


แม่ลูบหัวผมก่อนจะเดินกลับเข้าไปในห้องผมมองแม่จนแม่เข้าห้องปิดประตูจนเสร็จ หลังจากที่ม่ผมป่วยท่านก็กินอาหารน้อยมากๆ แถมยังไม่ค่อยมีแรงที่จะหยิบจับอะไรเลย

แต่ยังดีอยู่หน้อยที่ท่านเย็บผ้าเป็นเวลาคนแถวบ้านมีใครเสื้อผ้าขาดชำรุจก็เอามาให้แม่ผมเย็บได้ทีตัวละ ยี่สิบ สี่สิบ แต่ช่วงนี้ไม่มีเข้ามาเลยอาจะเป็นเพราะอากาศหนาวบวกกับวันหยุดเลยไม่ค่อยมีคนออกมาจากบ้านหรือสนใจที่จะซ้อมเสื้อผ้าขาดๆ

เข้าหน้าหนาวทั่งทีทุกบ้านก็ซื้อใหม่หมดแหล่ะ

ผมนั่งกินข้าวจนหมดก่อนที่จะนำเนื้อไก่มาแพ็คในถุงเอาไว้แล้วเก็บจานล้างกะว่าจะเอาเนื้อไก่มาขุดหลุมผังเอาไว้กันเนื้อไก่เสียพอจะเอาออกมากินค่อยมาอุ่นเอาเหมื่อนเดิม เพราะบ้านผมไม่มีตู้เย็นพูดแล้วก็ขุดเลยดีกว่า

ฉึกๆ !

ขุดให้ลึกพอสมควรไม่ต้องลึกเกินไปต้องหาไม้มาปักด้วยจะได้ไม่ลืมว่าขุดไว้ตรงไหน

ระหว่างที่ผมขุดๆไปเหมื่อนจอบของผมจะไปแทงโดนอะไรสักอย่างผมเลยเอามือล้วงลงไปหยิบมันออกมาปัดๆหิมะออกเพื่อมองให้ชัดเจน

อืมมม เหมื่อนมันจะเป็นกระดูกอะไรสักอย่าง ไก่รึป่าวนะ น่าจะใช่เพราะก่อนหน้านี้ป้าข้างบ้านเอาน่องไก่มาให้กินหมามันอาจจะมาคุ่ยถังขยะแล้วมานั่งแถะที่หลังบ้านผม เป็นแบบนี้ประจำแหล่ะ

เดี๋ยวหาที่ผังใหม่ดีกว่าเผื่อมามาคุ่ยแล้วเจอเนื้อไก่ผมจะแย่เอา


“ มิเกล !!! “

“ เห้ย แม่! มิเกลตกใจหมดเลย “


ผมตกใจเสียงของแม่จนทำกระดูกไก่หลุดออกจากมือใจผมเต้นตึกๆ หัวใจเกือบวายตาแล้วไหมละผมยังอยากอายุ 11 ขวบอยู่นะ T^T


“ มิเกลลูกทำอะไรอยู่! “


ผมมองแม่ที่เดินมาหาผมด้วยใบหน้าที่โกรธจัด โกรธมากๆ น้ำเสียงของท่านแข็งก้าวจนผมกลัว ท่านไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน


“ มะ มิเกล แค่จะฝังเนื้อไก่แต่มิเกลเจอกระดูกกะ.. “

“ ชั่งมัน เดี๋ยวแม่ทำเองลูกเข้าไปเถอะ มันสกปรกรู้มั้ย แม่ไม่ชอบให้ลูกมาจับ ของสกปรกแบบนี้  “


แม่พูดแทรกผมขึนมาก่อนที่ผมจะพูดจบซะอิก น่ำตาของผมรื้ออยู่ที่ขอบตา ไม่โดนแม่ดุแบบนี้มานานมากแล้วพอมาโดนผมก็รู้สึกน้อยใจปนเสียใจขึนมา


“ วันนี้ไปนอนห้องของลูกซะ แล้วก็เช็ดน้ำตาด้วยแม่ไม่ใจอ่อนกับลูกหรอกนะ “

“ ฮับ T-T “


ผมเดินคอตกเข้ามาในบ้านเดินไปที่ห้องของตัวเองเงียบๆ

ห้องของผมไม่มีอะไรมากมีแค่เตียงเก่าๆกับหมอน1ใบผ้าห่มที่เริ้มขาดแล้ว เมื่อก่อนบ้านของผมก็พอมีเงินนะครับไม่ถึงกับรวยมากแต่ไม่เคยลำบาค มีกินมีใช้ไม่ขาดมือหน้าหนาวแบบนี้ถ้าเป็นเมื่อก่อนคงได้กินไก่งวงกับชาร้อนๆข้าวต้มนุ้มนิ้ม มีเสื้อกันหนาวใส่อุ้นๆ

และมีทั่ง พ่อ แม่ น้องสาว

เราเป็นครอบครัวที่อบอุ่นมากใครๆก็บอกแบบนั้นจนกระทั่ง…

พ่อเริ้มมีอาการแปลกๆไป กลับบ้านดึกมากขึนแถบบ้างครั้งยังเมากลับมา ชอบทะเลาะกับแม่จนบ้างครั้งถึงขั้นลงไม้ลงมือกับแม่ ผมกับน้องได้แต่น้องกอดกันอยู่บนห้องเราสองคนยังเด็กเกินไปที่จะลงไปห้ามพวกเขา

มันเริ้มหนัก หนักขึน ทุกๆวันแม่จะมีรอยช้ำตามแขนตามตัว แต่ท่านก็ไม่เคยร้องไห้หรือด่าพ่อให้ผมได้ยินเลย ท่านเพียงแค่ยิ้มและทำหน้าที่ภรรยาที่ดีต่อไป

แม่ชอบขังผมกับน้องไว้บนห้องเวลาที่พ่อเมากลับมา ผมเกลียดพ่อ เกลียดมากๆ

แม่เคยจะพาผมหนีแต่ก็ถูกพ่อจับได้ พ่อก็ตีแม่อิกแล้วตามร่างกายแม่แทบจะไม่มีพื้นที่ว่างให้รอยเขียวช้ำให้ขึนแล้วเพราะรอยมันเต็มตามตัวแม่ผมไปแล้วยังไละ

วันนั้นแม่บอกให้ผมดูแลตัวเองดีๆ อย่าเกลียดพ่อ อย่าดื้อกับพ่อ ทำตัวน่ารักเหมื่อนที่ทำกับแม่ ผมตอบกลับไปทันทีเลยว่า ไม่มีทางหรอก ผมเกลียดพ่อ ผมจะไม่มีทางไปไหนไปอยู่กับใครทั่งนั้นนอกจากแม่

แม่กอดผมแล้วร้องไห้ออกมาคืนนั้นเราทั่งคู่ก็นอนกอดกันร้องไห้จนหลับไป

วันรุ่งขึนพ่อพึ่งกลับมาวันนี้แม่ไม่ได้ด่าพ่อหรือว่าพ่อเลยท่านแค่ส่งยิ้มให้พ่อแล้วเตรียมอาหารเมื่อเคยๆก่อนที่จะทะเลาะกันหนัก

เพราะตั้งแต่ทะเลาะกันแม่ไม่ค่อยสนใจเรื่องอากหารการกินให้พ่อเลยแต่วันนี้แม่กลับเอาใจพ่อเป็นพิเศษ


ครูส วันนี้คอสทำข้าวต้มกุ้งที่คุณชอบด้วยรีบกินก่อนที่จะเข้างานสายนะคุณ “

“ อะ อืม “


แม่ยิ้มหวานให้พ่อก่อนที่จะตักข้าวต้มให้ผมกับน้องดูเหมื่อนพ่อจะแปลกใจที่วันนี้แม่ดีแปลกๆผมก็ด้วยปกติท่านไม่อยากมองหน้าพ่อด้วยซ้ำ

ผมหันไปยิ้มให้น้องสาวตัวน้อยของผม น้องจะติดพ่อมากๆไม่ว่าพ่อจะไปไหนน้องผมก็จะตามไปด้วยซึ่งต่างกับผมที่ติดแม่

และคืนวันนั้นผมคิดว่าทุกอย่างจะดีขึนเพราะตอนเช้าพวกท่านไม่ได้ทะเลาะกันแต่เปล่าเลย

เอาอิกแล้ว … เสียงแม่ผมร้องไห้ พ่อผมเริ้มปาข้าวของในห้อง

ผมหลับตาลงน้ำตาของผมเริ้มไหลออกมาจากตาผมยกมือขึนปิดหนูน้องของผมไม่ให้ได้ยินเสียงของพ่อกับแม่ทะเลาะกัน

พอสักพักใหญ้ๆพ่อก็มาเปิดประตูห้องน้องกับผมมาอุ้มน้องแล้วลากผมออกจากห้องไปด้วย ท่านบอกให้ไปกับพ่อ แต่ผมไม่ไปผมบอกท่านไปว่าจะอยู่กับแม่

ผมกับพ่อฉุดกระชากกันอยู่สักพักจนมาถึงหน้าประตูผมร้องเรียกแม่ให้มาช่วยแต่เหมื่อนพ่อจะยิ่งใช้แรงกับผมมากขึน จนผมเซล้มหัวไปฟาดกับพื้นอย่างแรง แล้วทุกอย่างก็ดับมืดไป

ผมตื่นขึนมาอิกครั้งที่โรงพยาบาล 1 อาทิต ที่ผมหลับไปไม่มีใครอยู่กับผมเลยผมตื่นมาเจอความว่างเปล่า

ผมออกมาจากโรงพยาบาลก็ตรงมาหาแม่ที่บ้านอยู่ดีสภาพบ้านที่ผมเห็นใบไม้ล่วงเต็มบริเวณหน้าบ้านไม่มีใครมากวาดเลย ในบ้านก็เงียบสงบราวกับไม่มีคนอยู่ พอผมเดินเข้าไปในห้องนอนของผมก็ได้ยินเสียงร้องไห้ออกมาจากห้องนอนแม่กับพ่อ

ผมเปิดเข้าไปดูก็เห็นแม่นั่งร้องไห้อยู่หน้าตู้เสื้อผ้า

ท่านวิ่งเข้ามากอดผมพร้อมกับร้องไห้แล้วพูดขอโทษซ้ำไปซ้ำมาตัวของท่าเย็นเฉียบตามตัวท่านก็ยังคงมีรอยช้ำตามร่างกายเหมื่อนเดิม มันทำให้ผมร้องไห้ไปกับท่านด้วย

ผมบอกกับท่านว่าจะอยู่กับท่านที่นี่แม่ท่านบอกว่าผมไม่สามารถอยู่กับท่านได้เพราะแม่ไม่มีเงิน ไม่มีกำลังมากพอที่จะเลี้ยงดูผม แต่ผมก็จะอยู่กับแม่ ผมเกลียดพ่อ ผมเกลียด!

ผมมองรอยช้ำที่คอของแม่ที่มันแดงจนม่วงเหมื่อนรอยบีบที่คอ ผมตันสินใจแล้วว่าจะอยู่ที่นี้

หลังจากนั้นผมก็ไม่เคยพบเห็นพ่อกับน้องอิกเลย พอไปถามใครแถวนั้นเขาก็ตอบได้เพียงแค่ หลังจากที่ผมเข้านอนที่ รพ คืนแรกพ่อก็กลับมาบ้านแล้วหายตัวไปกับน้องไม่มีใครพบเห็นอิกเลย

พ่อเห็นแก่ตัว ชอบทำร้ายแม่แล้วยังทอดทิ้งพวกเรา ผมเกลียดพ่อ

โชคยังดีที่ผมได้ทุนเรียนฟรีจนจบแถมยังมีป้าใจดีที่ค่อยให้ขนมให้ข้าวผมกับแม่ พวกเขาทำหน้าที่ได้ดีกว่าพ่ออิก

ผมว่ามานั่งนึกว่าหลังมาเสียใจอะไรกับมันก็ไม่ดีขึนหรอกผมควรนอนพรุ่งนี้ตื่นเช้าไปหาผลไม้ป่ากับพืชผักต่างๆไว้ให้แม่ทำอาหารดีกว่า

ผมข่มตาหลับแล้วค่อยๆเคลิ้นเข้าไปในนิทรา

.

.

.


.

.

.

ตึก ตึก ตึก

ผมได้ยินเสียงฝีเท้าหนักๆเดินเข้ามาในห้องของผมแต่ตาขงผมมันหนักเกินกว่าจะลืมตาขึนมาดูได้


“ มิเกล “

อืมม ใครกันนะ

“ มิเกล! “


ผมลืมตาขึนมาเพื่อนดูว่าเสียงใครเรียกผม

“ !!!! “

พะ พ่อ


ผมลุกขึนนั่งทันทีก่อนที่จะถ้อยออกห่างจากท่าน พ่อมาทำไม? จะมาทำร้ายแม่อิกหรอ ไม่มีวันครั้งนี้ผมจะปกป้องปกแม่เอง

“ มิเกลพ่อขอโทษ ที่ปล้อยปะละเลยลูก “

“ ไม่ ! “


ผมถอยออกห่างพ่อจนชิตหัวเตียงเมื่อเห็นว่าท่านจะเข้ามาจับผม


ไปอยู่กับพ่อเถอะนะ มิเกล พ่อขอโทษ “


พ่อพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือหน้าของพ่อเศร้ามากเศร้าจนผมเจ็บปวดไปกับท่านด้วย


“ ไม่ผมจะอยู่กับแม่ ผมจะไม่ทิ้งแม่ “


พ่อแสดงสีหน้าที่ผมเดาไม่ออกว่าท่านกำลังรู้สึกยังไง โกรธ เสียใจ หรือ แค้น*?* ผมไม่อาจทราบได้

“ แม่อยู่นี้หรอ “


พ่อถามผมด้วยเสียงหนักแน่นกว่าเดิมจนผมกลัวว่าท่านจะไปทำร้ายแม่อิกเหมื่อนเมื่อก่อนที่พ่อชอบทำไง


“ ใช่ เพราะงั้นผมไม่ไปกับพ่อหรอก “


พ่อผมนั่งนิ่งไปสักพักก่อนที่จะถอนหายใจออกมายาวเหยียด


“ ไว้พ่อจะมาใหม่วันหลัง พ่อมาหาลูกได้แค่ตอนกลางคืนเท่านั้น พ่อคิดถึงลูกนะ มิเกล พ่อรักลูกมากพ่อเสียใจที่ในอดีตพ่อทำไม่ดีกับแม่กับลูก ลูกอย่าฝั่งใจเรื่องแม่ได้ไหมพ่ออยากมาแก้ไขแต่ไม่ทันแล้ว พ่อรักลูกนะ “


พ่อโน้มลงมาหอมแก้มของผมทั่งสองข้างแล้วเดินออกจากห้องไป

ผมไม่เข้าใจว่าพ่อต้องการอะไรกันแน่ ผมนอนไม่หลับผมมีเรื่องในหัวเต็มไปหมดเรื่องที่เด็กสิบขวบแบบผมไม่ควรจะรู้หรือต้องมานั่งคิดด้วยซ้ำ 


ผมหวังว่าจะนอนหลับได้อิกครั้งหลังจากที่พ่อมาหาผมนอนกอดตัวเองแน่นแล้วหลับลงไปอิกครั้ง



-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 


​ธัญวลัยเปลี่ยนไปเยอะเลยเนอะ ทำตัวไม่ถูก ฮ๋า ๆ

​ไรท์ยังไม่ได้แกไขคำผิดนะคะ

​ตอนเก่าลบไปแล้วเด้อ ส่วนเนื้อเรื่องหลักจพตามมาติดๆจ้า

มีความเห็นกันยัง ปริศณาอะไรบ้างมาช่วยกันหาหน้อยเร้วว

ความคิดเห็น