ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร

บทนำ : Best Friends

วันจบการศึกษา..

“เห้ยๆ พวกมึงเห็นไอ้สองคนนั้นป้ะวะ ไอ้เลขที่ 4 กับเลขที่ 18”

“เอ้อ ไม่เห็นว่ะว่าแต่มันใครวะ?” เพื่อนผู้ตอบรับยืนหน้านิ่วคิด

“เลขที่ 4 ก็เฟรินเลขที่ 18 ก็รันไง พวกนายนี่! เรียนอยู่ด้วยกันจนมาถึงวันสุดท้ายแล้วยังจำเลขที่เพื่อนไม่ได้อีกหรอ!” หัวหน้าห้องจอมโหดเอ็ดเพื่อนชายทั้งสองอย่างหมั่นไส้ ก็แน่แหละนี่มันเป็นวันสุดท้ายแล้วที่จะได้ใช้ชีวิตนักเรียนมัธยมอยู่ด้วยกันแต่ดันยังจำเลขที่เพื่อนในห้องไม่ได้อีก!

“โหยยย ยัยแว่นนี่ก็บ่นยันวันสุดท้ายจริงๆเลยนะ”

“แล้วไง! ก็บ่นจนพวกนายได้ดี จนเรียนจบได้นี่หละ ! ไปเลย ไปตามเพื่อนสองคนนี้มาเร็วๆเลย จะถ่ายรูปรวมกันแล้ว! - -^” หญิงสาวในคราบเด็กเรียนยืนกอดอกกระทืบเท้าตึงตังใส่ไล่เพื่อนชายตัวดีให้ไปทำหน้าที่

“เออแล้วจะไปตามมันไหนหละวะเนี่ย = = ไอ้รันนี่อาจจะอยู่กับพี่แสนดีป้ะวะ?” หนึ่งหนุ่มเอ่ยขึ้นพลางสอดสายตามองหาเพื่อนรัก

“ไม่รู้ว่ะแต่อาจจะใช่ วันนี้วันปัจฉิมจบของไอ้รันพี่แสนดีต้องมาดิวะ”

“เห้ยๆๆๆ กูเจอละนั่นไง เอ้า..” ว่าแล้วก็พลางชี้มือไปหาหนุ่มสาวที่นั่งอยู่ข้างกัน

“เอ้า.. รันกับเฟริน ยังไงวะ” อีกหนุ่มหยุดชะงักก่อนหันไปตามเสียง

“เห้ยยยย พวกมึงงงมานั่งสวีทอะไรอยู่นี่วะ! ยัยหัวหน้าจะฆ่าพวกกูอยู่แล้วเนี่ย เพื่อนเขารอถ่ายรูปกันอยู่” ส่งเสียงนำไปก่อนพร้อมเดินเข้าไปหาเป้าหมาย

“-.- ไม่มีไรก็นั่งคุยกันเฉยๆ” ชายหนุ่มร่างสูงตอบกลับพร้อมกับไหวไหล่อย่างกวนๆ

“แหน่ะๆๆ มาทำท่าทางกวนตีนใส่พวกกูอีก ไอ้รัน! เดี๋ยวกูก็ฟ้องพี่แสนดีซะนี่ว่ามึงนอกใจเขา!” ได้ทีมีหรือจะยอมโดนกวนอยู่ฝ่ายเดียว

“นอกใจอะไร อย่ามั่วๆๆๆๆ พวกมึงนี่ไร้สาระ! ป่ะๆๆ ไปก็ไป จะได้เสร็จๆ ไปกันเถอะริน” ว่าจก็ไม่รอช้ารีบดึงมือเพื่อนหญิงให้ลุกตามไปติดๆทิ้งให้เพื่อนรักทั้งสองวิ่งตามต้อยๆและแน่นอนว่าการกระทำนั้นมีหรือว่าจะรอดสายตาของไอ้เพื่อนรักทั้งสอง ต้องตกเป็นขี้ปากมันอีกแน่นอน!

“เห้ยๆดูนั่นดิ ขนาดวิ่งยังต้องจับมือเลย” สองหนุ่มกระซิบกระซาบกันพลางกึ่งเดินกึ่งวิ่งตามไปติดๆ

“กูว่ามันต้องมีอะไรหล่ะว้า ตอนยัยรินเข้ามาใหม่แรกๆนะเห็นมันชอบไปแกล้งเขาแล้วก็บอกว่าไม่มีไรก็เห็นน่ารักดีเลยอยากแกล้ง แบบนั้นก็ได้หรอวะ!”

“เอ้อ กูก็ว่างั้นก็บอกมันไปว่าถ้าชอบเขาก็บอก มันบอกไม่ได้ชอบมันรักพี่แสนดีคนเดียว มันแค่อยากแกล้งเขาเฉยๆ”

“มันต้องมีอะไรแน่ๆ! กูฟันธง!”

“ฟันธงอะไร! หุบปากแล้วไปเข้าแถวได้แล้ว! จะถ่ายรูป - -^” ยังไม่ทันจะจบบทสนทนายัยหัวหน้าจอมเหวี่ยงก็เดินมาเอ็ดเสียงดุอีกเมื่อเห็นว่าไม่หยุดคุยกันเสียที ใช้เวลาเพียงไม่นานนักเรียนมัธยมศึกษาปีที่ 6/7 ก็เข้าแถวเรียงตามเลขที่และพร้อมแล้วสำหรับบันทึกภาพแห่งความทรงจำ ภาพที่ช่วยยืนยันว่าพวกเขาเคยมีวันเวลาร่วมกัน..

หลังจากจบการถ่ายภาพเพื่อนๆในห้องต่างพากันร่ำลากันและค่อยๆทยอยกลับกันไปทีละคนสองคนจนกระทั่ง..

“ฉันไปนะหัวหน้า ^^” เฟรินเดินเข้ามากอดผู้นำของห้องที่คอยประคับประคองเพื่อนๆมาจนถึงฝั่งด้วยความซาบซึ้งใจ

“ขอให้รินไปเจอเพื่อนดีๆในมหาลัยนะ มีชีวิตที่สดใส และขอให้ได้เป็นคุณหมอเหมือนที่อยากเป็นนะ รินทำได้อยู่แล้ว” หัวหน้าห้องเองก็ใช่ว่าเขาจะโหดตลอด แต่ถึงแม้จะมีมุมเข้มงวดเสียส่วนใหญ่แต่เธอก็เป็นที่รักของเพื่อนๆในห้อง

“ขอบใจจ้า หัวหน้าก็เหมือนกันนะ .. รัน เธนส์ ฮัน ฉันไปนะ” ร่ำลาเพื่อนหญิงเสร็จก็ถึงเวลามาร่ำลาเหล่าเพื่อนชายคนสนิท

“เอิ้มม โชคดีนะว่าที่คุณหมอออ ว่าๆก็มาเจอกันบ้างเน้อ” เธนส์ยกมือบ๊ายบายเพื่อนพร้อมคำอวยพร

“ก็ถ้าฉันว่างนะ ได้เลยไม่มีปัญหา! นายก็ตั้งใจเรียนบ้างเหอะ อย่าเอาแต่หลับในชั่วโมงเรียน สงสารเพื่อนนายในอนาคต!”

“เอื้อกกก เจ็บแสบ” บทสนทนาของทั้งสองเรียกเสียงหัวเราะจากเพื่อนๆรอบๆได้เป็นอย่างดี

“แสบเหมือนเดิม ถ้าดูแต่หน้านี่นึกว่าจะเป็นคนเรียบร้อยเหมือนผ้ายัดไว้ เอ้ย! พับไว้ ฮ่าๆๆๆๆ” คราวนี้เป็นตาของฮันเองที่เอ่ยแซวเพื่อนสาว

“งั้นก็อย่าดูหน้าดิ นิสัยไม่ได้ดีเหมือนหน้าตานะ!”

“อูยยยย ยอมแล้วจ้า เออๆๆ โชคดีละกันนะ แล้วมาเจอกันใหม่นะ” ไม่ว่าเปล่าดึงเพื่อนใหญ่เข้ามากอดอย่างสนิทสนมตามประสาเพื่อนรัก

“รินมันก็คงจะหวานๆกับแค่รันคนเดียวหละมั้งงง”

“เห้ยๆ กูอยู่เงียบๆของกูอย่าพาดพิง -.- ว่าแต่เธอกลับไงอ่ะริน”

“ผู้ ปก ครอง มารับ คิคิ” เสียงหวานพูดเน้นคำทีละคำพลางหัวเราะชอบใจ

“ผู้ปกครองไรวะ พ่อแม่มันก็อยู่ต่างประเทศ หรือพี่ชายมันวะ?” สองหนุ่มซุบซิบกันอย่างไม่ค่อยเข้าใจ

“ก็ดีละ งั้นโชคดีนะ.. เอ่อ ก็.. โชคดีนั่นแหละ หวังว่าเราจะได้เจอกันอีก” ร่างสูงเองก็ใจหายไม่น้อยที่จู่ๆคนที่เคยได้แกล้งอยู่ทุกวันจะไม่ได้อยู่ด้วยกันแล้ว แต่ก็อย่างว่า..คนเราก็ต้องเดินไปข้างหน้าตามเข็มนาฬิกา

“ขอให้นายโชคดีเหมือนกันนะ หวังว่านายจะหาเพื่อนใหม่ดีๆได้นะ คิกคิก แล้วก็ขอให้รักกันกับพี่แสนดีไปนานๆนะ~ ^^” รินว่าแล้วก็ยกยิ้มหวานให้

“เอ่อ..อื้ม เธอก็เหมือนกันนะ รักกันนานๆหล่ะ” เขาเองก็ยิ้มตอบไปตามมารยาทเพระในใจลึกแล้วก็ไม่ได้อยากจะยิ้มสักนิด..มันรู้สึกแปลกๆหรืออาจจะแค่ไม่ชินกับการที่จะไม่ได้เจอเพื่อนๆ

“งั้น..ฉันไปนะ” ว่าพลางโบกมือให้พร้อมหันหลังวิ่งไปหาใครบางคน.. ใครบางคนที่ยืนรอเจ้าหล่อนอยู่หน้าตึก ร่างสูงนั้นเอาแขนพาดกอดคล้องคอร่างบางอย่างสนิทสนมก่อนจะก้มลงหอมที่ผมนุ่มนั้นเบาๆอย่างถนุถนอม..และทั้งสองก็เดินห่างออกไปเรื่อยๆจนลับสายตา

“เห้ย..รันนั่นใครวะ!” เพื่อนทั้งสองเอ่ยถามเป็นเสียงเดียวกัน

“แฟนริน” เสียงทุ้มตอบกลับไปสั้นๆ

“ฟ.. แฟนริน!  แฟน! ยัย ! ริน! o_O” ทั้งสองประสานเสียงกันอย่างพร้อมเพียง ก็แน่แหละตลอดเวลาที่เป็นเพื่อนกันมายัยนั่นไม่มีวี่แววเลยสักนิดว่ามีแฟน ถ้าจะมีก็น่าจะเป็นเจ้าคนที่นั่งอยู่ข้างๆเนี่ยแหละ

“เออดิ - -; ตกใจอะไรกันขนาดนั้น โว้ะ แยกย้ายๆๆ กลับๆๆๆ” ว่าจบก็ลุกขึ้นพร้อมสะพายเป้เตรียมตั้งท่าจะออกเดิน

“แห่ม ทีพวกกูไม่มีอวยพงอวยพรรร โชคดงโชคดี”

“- - อวยไม ก็ตามๆกันไปเรียนอยู่เนี่ย เบื่อชิบหาย” ว่าไปอย่างตัดรำคาญก่อนจะออกเดินแต่ก็ต้องชะงัก..

“ชอบเขาทำไมไม่บอกว่าชอบวะ”

“.....”

“แหน่ะเงียบแบบนี้แสดงว่าแทงใจดำ.. -.-”

“เปล่าว่ะ คงไม่มีทางหรอกกูรักแค่แสนดีคนเดียวก็พอแล้วหล่ะ” ว่าจบก็เดินดุ่มออกไปทิ้งให้เพื่อนรักได้แต่มองตาม..

.

.

.

.

.

.

‘จริงๆแล้วฉันก็ชอบเธอนะ แต่ฉันก็ชอบเธอแบบนั้นไม่ได้หรอก’

.

.

.

.

.

.

.

.

.

‘เธอก็มีความฝันของเธอ ฉันก็มีความฝันของฉัน..’

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

‘เธอก็มีชีวิตของเธอ ฉันก็มีชีวิตของฉัน..’






'ก็เธอมันน่ารักฉันเลยอยากแกล้ง!'


------------------------------ TBC ------------------------------

Talk : มาแล้วจย้าาา เปิดตอนแรกมาแล้วว มาแบบใสๆวัยมัธยมก่อน แล้วหลังจากนั้นหละ? ต้องติดตามกันแล้วหละว่าจะเป็นยังไง กลับมาเจอกันได้ยังไง ลงเอยกันได้ยังไงเมื่อต่างคนต่างมีคนรักอยู่แล้ว เอ.. หนุ่มรันของเรานี่ยังไงๆอยู่นะ งงไปหมด จะรักหรือจะชอบ จะชอบหรือจะรัก? อย่าลืมมาติดตามกันด้วยนะคะ ยินดีรับคำติชมจากทุกคอมเม้นท์เสมอจ้า <3 ไรท์รออ่านเม้นทุกคนอยู่นะคะ เพื่อหากำลังใจในการแต่ง 5555 เยิ้บนะ <3


 

Kypris (ไคพลีส) ไงจะใครหละ

'บางทีโลกมันก็โหดร้ายกว่าที่เราคิด.. '

1 คอมเม้นต์ = ล้านกำลังใจ เพื่อเตือนไรเตอร์ว่ายังมีคนรออ่านอยู่

 

 

แสดงเพิ่มเติม
แสดงความคิดเห็น

ความคิดเห็นทั้งหมด ()

ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น