email-icon

เรื่องนี้เป็นเร่องที่สองหลังของเราเองค่ะ ฝากทุกท่านอ่านและเป็นกำลังใจในงนเขียนถัดๆ ไปของเราด้วยนะคะ : ) Thank you for reading my novel.

SWEETY CHILD 29 : Who's child (REWRITE)

ชื่อตอน : SWEETY CHILD 29 : Who's child (REWRITE)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.5k

ความคิดเห็น : 14

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ส.ค. 2563 17:14 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
SWEETY CHILD 29 : Who's child (REWRITE)
แบบอักษร

SWEETY CHILD

 

 

 

 

 

 

วันเสาร์

 

"เดินออกไปเลยนะ"

"ไม่เอา พี่ไม่ไป" เสียงงุ้งงิ้งเหมือนถูกผลักไสออกไปนั่น เกิดจากเดวินเอง เมื่อไม่กี่นาทีที่แล้วปะป๊าคังโทรมาหาบอกให้ไปพบด่วนๆ มันต้องมีอะไรแน่ๆ และแน่นอนว่าเดวินไม่อยากไปจึงทำให้เดวินต้องอแงเป็นเด็กทารกไม่อยากจากบ้านไปไกล

"ไม่ได้ พี่ต้องไป"

"เดี๋ยวพี่โทรไปบอกป๊าว่าพี่ป่วยกะทันหันดีกว่า..." โทรศัพท์ที่ยกขึ้นมาตกลงข้างตัว เมื่อได้ยินเสียงหวานๆ นั้นกดเสียงต่ำจนหน้ากลัว

"ไป เดี๋ยว นี้" โซมินเนิ่มจะโมโหขึ้นมาอีกครั้ง  เพราะรู้สึกว่าเดวินนั้นเริ่มจะพูดไม่รู้เรื่อง เส้นเลือดเต้นตุบๆ อยู่ในหัวจนแทบจะเป็นไมเกรนอยู่ร่อมร่อ

"ก็พี่ไม่อยากไป พี่ว่าป๊าไม่มีเหตุผล จะให้พี่ไปนอนค้างบ้านทำไมตั้งสองวัน กว่าจะได้เจอมินก็อีกตั้งหลายวันแหนะ พี่ไม่อยากไปไม่อยากห่างเมีย" บุ้ยปากทำไม่พอใจอีกครั้ง โซมินคิดว่าวันนี้คนตัวสูงนี่งอแงมากกว่าปกติ

"แต่นั่นมันคำสั่งป๊านี่.."

"พี่ถึงบอกไงว่าป๊าไม่มีเหตุผล"

"พี่ เห้ออ.." วันนี้เขาเท้าเอวและจ้องหน้าถอนหายใจใส่เดวินด้วยความหงุดหงิดมาสามครั้งแล้ว

ไหนเดวินคนที่ใครๆ ต่างบอกเป็นเสียงเดียวกันว่าเป็นคนหยิ่ง ไหนเดวินที่เป็นคนเข้าถึงยาก ที่คนเขาลือกันมาปากต่อปากว่า รวย หล่อ เก่ง พูดน้อย คนถือตัวจนมีเพื่อนแค่สองสามคน แต่เดวินที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาไม่เห็นจะมีเค้าเดิมจากคนลือปากต่อปากกันเลยสักนิด คนตรงหน้านี่โซมินเห็นแค่...

เด็กงอแง..

"เธอจะไม่เปลี่ยนใจไปกับพี่จริงๆ หรอ.."

"ผมอยู่ได้ อยู่คนเดียวตอนที่แม่ไม่อยู่ด้วยก็อยู่มาแล้ว"

"แต่นี่มันไม่เหมือนกันนี่นา พี่ทั้งคนจะต้องกลับบ้านไปตั้งสองวันเชียวนะ ไม่กลัวพี่มีเมียน้อยกลับมาฝากบ้างหรอ"

พรึ่บ

"เดวินกล้าทำหรือยังไง?" ขยับตัวออกห่างก่อนจะพูดถามความมั่นใจปนหมั่นไส้นิดๆ

"เปล่าครับ"

 

 

 

สุดท้ายก็ได้กลับมาทานข้าวที่บ้านกับคุณและคุณนายคังเหมือนเดิม หลังจากยืดยื้อเวลางอแงใส่น้องอยู่นาน ก็แค่อยากให้น้องมาด้วย แต่น้องก็อ้างเหตุผลที่ว่า

'คุณกับคุณนายคังคงจะมีเรื่องด่วนถึงได้เรียกเดวินกลับไปกะทันหัน อีกอย่างถ้ามันไม่ใช่เรื่องของเราแล้วเค้าจะไปทำไมอ่ะ?'

นี่ก็อยากให้พ่อกับแม่รู้ว่ามีเมียแล้วไง น้องทำไมไม่คิดบ้างอ่ะว่าเดวินอยากจะเปิดตัวน้องให้คนทั้งโลกรู้แค่ไหนว่าเป็นแฟนกัน แต่พอจะบอกเหตุผลส่วนนี้ให้อีกคนรับรู้ก็โดนไล่ให้กลับมาที่บ้านและอีกคนก็เดินหายเข้าไปในห้องนอน โดยที่ทิ้งเสื้อแจ็คเก็ตตัวแพงของเดวินไว้ให้เรียบร้อย เห็นแบบนี้จะกล้าขัดใจหรอ? บางทีก็คิดนะว่าระหว่างคุณนายคังกับคุณปาร์ค โซมินคนไหนน่ากลัวกว่ากัน..

แน่นอนว่าเลือกอย่างแรก และไม่รู้ว่าต่อไปอย่างแรกจะยังน่ากลัวอยู่หรือเปล่า เพราะยังไม่เคยเห็นด้านมืดของช้อยส์ที่สองจริงๆ จังๆ

 

 

"ตาวิน กลับมาแล้วหรอลูกมาให้แม่กอดหน่อยเร็ว" ยิ้มอ่อนให้คุณแม่ไปทีก่อนจะเดินเข้าไปสวมกอดกับคุณแม่อย่างคิดถึง

"พ่อล่ะครับ"

"อยู่ห้องทำงาน แต่เดี๋ยวก็ลงมา" เดี๋ยวของแม่นี่มันเดี๋ยวจริงๆ นะ พูดถึงคุณพ่อไม่นานก็เดินลงมาหาแล้ว

"ไงเจ้าเสือ" เดินไปกอดพ่อบ้าง

"สบายดีครับ"

"มีข่าวอะไรจะมาอัพเดทมั้ย? ห้ามตอบว่าไม่มี" คุณคังมองหน้าหรี่ตามองอย่างมีเลศนัย

"รู้แล้วสินะ"

"ฉันรอแกมาบอกอยู่"

จนทานข้าวเย็นเสร็จก็ยังไม่เข้าใจเลยว่าจะให้ค้างอยู่ที่นี่ทำไม อยากกลับไปนอนกอดน้องแทบแย่ แต่คุณและคุณนายคังบอกมีเรื่องจะคุยด้วย เดวินสันนิษฐานว่าอาจจะนานเพราะฉะนั้นก็โอเคถ้าจะคุยเรื่องที่เป็นงานเป็นการ แต่ถ้าจะมาคุยเรื่องจับคู่หมั้นเขาจะตะโกนว่ามีเมียแล้วแสกหน้าเข้าให้ จะไม่เกรงใจอำนาจมืดของคุณนายคังด้วย!

"ทำไมวันนี้ไม่พาน้องมาด้วยล่ะ" เป็นคุณคังที่ถามขึ้นมา หลังจากเชิญคุณภรรยาและคุณลูกมารวมกันที่ห้องทำงาน

"ก็น้องบอกว่าพ่อกับแม่อาจจะมีเรื่องด่วน เลยไม่มา"

"เรื่องด่วนก็เรื่องของแกกับแฟนแกนั่นแหละ" อ้าว ก็พ่อไม่บอกอะไรเลยอ่ะ ก็แค่บอกให้มาทานข้าวแล้วพักอยู่สักสองวันแค่นั้นนี่

"คบกันได้นานหรือยังล่ะ" คราวนี้เป็นคุณนายคังที่ถามออกมา

"จะสองเดือนแล้วครับ"

"อืม มีรูปมั้ย แม่อยากเห็นหน้าจัง" และแน่นอนว่าเขามี ในโทรศัพท์เขามีทั้งภาพหลุดน่ารักๆ ภาพแอบถ่ายตอนหลับยังมีเลย แล้วคุณนายคังก็เลื่อนดูไปเรื่อยๆ โดยที่ปฏิกิริยาที่เดวินได้สังเกตนั่น คุณนายคังยิ้มไปตามกับภาพน่ารักๆ พวกนั้นก่อนจะยื่นโทรศัพท์คืนเขา

"เลือกได้ดี น่ารักแม่ชอบ เป็นลูกเต้าเหล่าใครล่ะ?"

"เรื่องมันซับซ้อนน่ะแม่"

"ไหนเล่าซิ" และหลังจะคำขอของคุณนายคังสิ้นสุดลงเดวินก็ตั้งใจเล่าตั้งแต่เจอกับโซมิน ได้คุยเรื่องพ่อกับโซมินจนมาถึงปัจจุบัน คุณนายคังก็ต้องร้องอ๋อขึ้นมาในทันทีที่ได้นินชื่อของ คุณปาร์ค เอเชน ผู้มีอิทธิพลในโซนยุโรป แม่เป็นคนยุโรปแต่พ่อเป็นคนเกาหลี ฟังดูแล้วพ่อกับแม่ของคุณปาร์คนี่ก็คนล่ะประเทศกันเลยทีเดียว

 

 

 

 

 

 

 

SWEETY CHILD

 

 

 

 

 

 

 

 

เป็นสองวันที่ดำเนินไปอย่างยากลำบากมากที่สุดเลย มันน่าเบื่อมาก ถึงจะวิดีโอคอลคุยกับน้อง โทรหากันแทบจะทุกครั้งที่ว่างก็เถอะ ยังไงก็น่าเบื่ออยู่ดี ค้นพบแล้วสิ่งสิ่งหนึ่งที่ทำให้เดวินไม่เกิดอาการเบื่อได้ คือการมีปาร์ค โซมินอยู่ข้างๆ นั่นเอง วันนี้เป็นวันสุดท้ายที่เขาจะได้อยู่บ้าน ต้องรอทานข้าวเย็นกับพ่อแม่สุดที่รักก่อนถึงจะได้กลับไปหาน้อง มันเป็นครั้งแรกที่เดวินคิดว่าการกลับอยู่บ้านครั้งนี้เวลาช่างผ่านไปนานเหลือเกิน หนึ่งชั่วโมงเท่ากับเขาเดินทางไปดวงจันทร์ได้เลย คิดดูสิ..

"พี่อยากกลับไปหามินแล้ว"

(อยู่ทานข้าวกับคุณพ่อคุณแม่ก่อนเดี๋ยวก็ได้กลับแล้ว)

"ไม่เอาอ่ะ อยากกลับตอนนี้เลย" ใบหน้าง้ำงอของเดวินทำให้โซมินอดจะหัวเราะออกมาไม่ได้ ท่าทางงอแงเกินใบหน้าของตัวเองนั่นน่ะมันดูตลกมากกว่าจะโอ๋ให้หยุดงอแงเสียอีก

(เลือกมานะครับจะอยู่ทานข้าวกับคุณพ่อคุณแม่ หรือจะเลือกกลับมาตอนนี้แต่ผมไม่คุยด้วย)

เดวินเชื่อแล้วแหละว่าควรกลัวใครมากกว่ากัน..

 

 

วันนี้เป็นศุกร์ เดวินไปรับโซมินทันทีที่เลิกเรียนและแวะร้านซุปเปอร์ใกล้ๆ คอนโดเดวินก่อน เพราะเย็นนี้จะทำมื้อเย็นทานกันเสียหน่อย

"อันนี้ได้มั้ย"

"ไม่ได้"

"ทำไมอ่ะ มันก็เขียวๆ เหมือนกัน"

"ไม่เห็นหรอว่ามันช้ำ"

ถามว่าที่เถียงกันอยู่นี่เรื่องอะไร ก็เดวินน่ะสิอาสาจะเลือกวัตถุดิบเอง แต่มันคงไม่เรียกว่าเองเรียกว่าหยิบขึ้นมาถามจะดีกว่า เพราะไม่ว่าจะจับอันไหนก็ต้องหันมาถามโซมินอยู่เรื่อย อย่างเช่นการเลือกผักเมื่อกี๊นี้ ก็เห็นๆ อยู่ว่าผักมันมีรอยช้ำยังจะมาเถียงอีกว่ามันก็เขียวๆ เหมือนกัน

ก็จริงอยู่ที่มันเขียวเหมือนกัน แต่เราก็ควรเลือกสิ่งที่ดีที่สุดให้แกเราและคนที่เรารักไม่ใช่หรอ

ในที่สุดสงครามน้ำลายก็สิ้นสุดลงที่ร้านซุปเปอร์ เพราะโซมินให้เดวินเดินมาเข็นรถ ส่วนโซมินเป็นคนเลือกวัตถุดิบเอง และตอนนี้วัตถุทุกอย่างของทุกชิ้นก็ได้อยู่ที่เบาะหลังรถเรียบร้อยแล้ว ในตอนนี้ก็ถึงคอนโดแล้ว ทั้งสองช่วยกันหิ้วถุงซุปเปอร์คนล่ะถุงสองถุงแล้วเดินเข้าคอนโดขึ้นลิฟท์ไปที่ห้องของเดวินทันที

แต่พอเปิดประตูห้องเข้ามาก็ต้องชะงัก เพราะมีสิ่งมีชีวิตร่างเล็กๆ เดินวิ่งเตาะแตะมากอดของเขาไว้แน่น พร้อมกับเสียงเรียกที่ทำให้เขาปวดหัวกับเหตุการณ์ที่จะเกิดขึ้นเป็นที่สุด!

"ปะป๊า"

"เห้ย ไรวะเนี่ย"

"ปะป๊า"

เสียงเด็กวัยแปดขวบวิ่งมากอดขาแกร่งไว้แน่น เงยหน้ามองผู้ที่ตนคิดว่าเป็นพ่อ ที่ยังทำหน้างงอยู่ว่าเขาไปมีลูกตอนไหน ทำไมถึงได้มีเด็กมาอยู่ในห้องของเขาถึงสองคน! เด็กอีกคนอยู่ในตะกร้าว่างอยู่โต๊ะกระจกในห้องนั่งเล่นดูๆ แล้วอายุน่าจะยังไม่ถึงปีด้วยซ้ำ ยังคงเป็นเบบี๋อยู่เลย

"เดวิน.."

"มิน.."

"เด็กพวกนี้เป็นลูกใครกันน่ะ?"

"พี่ไม่รู้"

"ปะป๊า"

"พี่ทำ..ทำผู้หญิงท้องหรอ"

"อ้าว เดวิน.."

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

TO BE CONTINUE.

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว