ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 2 ความสัมพันธ์แปลกๆ 1

ชื่อตอน : บทที่ 2 ความสัมพันธ์แปลกๆ 1

คำค้น : ขวัญข้าว,คุณเสือ,พยัคฆ์,หนูริน,บ้านนา,เจ้านายลูกน้อง,อบอุ่น,มาเด้อขวัญเอย,อีสาน,ไอ้ขวัญ,บ้านนอก

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.7k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ก.ย. 2561 21:01 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 2 ความสัมพันธ์แปลกๆ 1
แบบอักษร

บทที่ 2 ความสัมพันธ์แปลกๆ 1

อยู่บ้านวีรลักษณ์มารวมวันนี้ก็เกือบอาทิตย์แล้ว ไอ้ขวัญปรับตัวเข้ากับหน้าที่คนสวนได้ดีทีเดียวโดยเฉพาะการหลีกเลี่ยงคุณนายของบ้าน ช่วงเวลาสี่โมงเย็นแดดอ่อนกำลังดี ไอ้ขวัญจึงหยิบเสียมตั้งหน้าตั้งตาพรวดดินอย่างขมักขเม้น ได้แปลงหนึ่งเล็กๆ แล้วก็หว่านเมล็ดผักบุ้งจีนลงต่อด้วยปุย บนกระถางข้างๆ กันหลายกระถางไอ้ขวัญก็ลงทั้งหอม ผักชี และโหรพา พอเสร็จแล้วก็ยกมือขึ้นเช็ดเหงื่อริมฝีปากเล็กเผยรอยยิ้มน้อยๆ ดูน่ามอง

“พี่ขวัญ” เสียงเล็กๆ ตะโกนลั่นพร้อมร่างกระจ้อยโผเข้ากอดขาไอ้ขวัญอย่างไม่นึกรังเกียจ

“คุณหนู” เผลอทีไรก็หลุดสำเนียงอีสานทุกทีแต่คุณหนูรินกลับไม่เคยโกรธไอ้ขวัญ “กลับมาแล้วหรอครับ” ฉีกยิ้มกว้างพลางอุ้มเด็กหญิงตัวน้อยขึ้นอุ้มด้วยแขนเดียว มือเล็กๆ ก็กอดคอมันอย่างรู้ตำแหน่ง

“กลับมาแล้วรินคิดถึงพี่ขวัญ” ซบศีรษะเล็กๆ กับซอกคอเรียวด้วยอาการออดอ้อนจนไอ้ขวัญอดที่จะยิ้มไม่ได้

นับตั้งแต่วันแรกที่มาที่บ้านวีรลักษณ์หลังจากเหตุการณ์เอ่ยขัดคุณเสือในตอนเช้า พอตอนเย็นหนูรินก็เดินมาด้อมๆ มองๆ ดูไอ้ขวัญดายหญ้า นั่งจ้องอยู่นานสุดท้ายทนไม่ไหว ไอ้ขวัญก็กระชากดอกหญ้าแถวนั้นมาถักพันกันจนยุ่งเหยิงกลายเป็นมงกุฎดอกไม้ที่หาความงามไม่ได้ ก่อนจะวางบนศีรษะเล็ก หนูรินพูดเพียงขอบคุณเบาๆ แต่ไม่ยอมถอดออก หลังจากนั้นก็คอยเดินตามไอ้ขวัญที่มักจะคอยหาอะไรบ้านๆ มาให้เล่นตลอด อย่างเอาเปลือกข้าวโพดมาม้วนๆ พันๆ เป็นตุ๊กตาหน้าตาน่าเกลียดให้หนูริน แต่เด็กหญิงตัวน้อยกลับชอบมากจนถือไม่ห่างกาย บางวันก็ไปตัดก้านกล้วยมาริดใบจนหมดแล้วตัดแบ่งยาวสักศอก จากนั้นก็ใช้มีดเฉือนบริเวณสันก้านกล้วยให้เป็นลิ้นแล้วยกขึ้น ทำสักสามลิ้นก็ได้ปืนก้านกล้วยมาไล่ยิงกับหนูรินจนเหนื่อยหอบ จากนั้นมาพอหนูรินกลับมาถึงบ้านก็มาขลุกอยู่กับไอ้ขวัญจนแทบกลายเป็นแฝดตัวติดกันไม่ยอมห่าง

“วันนี้เล่นอะไรดีครับคุณหนู” ถามพลางบีบแก้มยุ้ยด้วยความมันเขี้ยว

“รินอยากฟังพี่ขวัญผจญภัย” ตอบกลับมาพร้อมตาเปล่งประกายแวววาว ตั้งแต่เผลอพูดเรื่องราวสมัยเด็กที่ไปเลี้ยงวัวเลี้ยงควายกับเด็กๆ ในหมู่บ้าน หนูรินก็ติดใจเรื่องราวแปลกใหม่ที่ได้รับรู้ และยังชอบมาอ้อนให้ไอ้ขวัญเล่าบ่อยๆ

“งั้นพี่ทำงานให้เสร็จก่อน คุณหนูรินรอพี่แป๊บเดียวนะครับ” อุ้มเด็กหญิงไปวางบนโต๊ะไม้ใต้ต้นมะม่วง จากนั้นก็รีบสะสางงานในวันนี้ให้เสร็จก่อนจะไปหยิบมะม่วงน้ำปลาหวานมานั่งคุยกับคุณหนู “สมัยพี่ยังเป็นเด็กนะ เด็กบ้านนอกอย่างเราๆ เสาร์อาทิตย์ก็ไม่ได้อยู่บ้านหรือเอาแต่เรียนหนังสือเหมือนเด็กในเมืองหรอก รอต้อนไอ้ทุยอีทุยไปเจอกันอยู่กลางทุ่ง ปีนต้นไม้กระโดนน้ำห้วยกันสนุกสนาน...” จากนั้นไอ้ขวัญก็เล่าเรื่องราวเมื่อตอนมันเป็นเด็กซนไม่ต่างจากลิง เล่าบ้างสลับหยิบมะม่วงจิ้มน้ำปลาหวานกินบ้าง พอๆ กันกับหนูรินที่ฟังตาปริบๆ ส่วนมือก็หยิบมะม่วงจิ้มน้ำปลาหวานใส่พริกน้อยเอาใจเด็กหญิงอย่างเอร็ดอร่อย

“หนูรินมาอยู่นี่เอง” เสียงทุ้มเอ่ยขัดคนทั้งสองที่กำลังหัวเราะคิกคักตลกกับเรื่องขายหน้าของไอ้ขวัญ

“คุณพ่อ” เด็กหญิงตัวน้อยสะดุ้งตกใจจนเผลอทำมะม่วงในมือหล่น

“เดี๋ยวนี้กลับบ้านมาพ่อไม่เห็นหน้าเลยนะ” ท่าทางคนตัวโตพูดอย่างน้อยใจ ไอ้ขวัญที่มองดูเม้มปากกลั้นยิ้มแทบไม่ไหว “เอ...ลูกสาวพ่อเสือหายไปไหนนะ” ไม่ว่าเปล่าชะโงกหน้าคล้ายกำลังมองหาลูกสาวจนหนูรินหัวเราะคิก

มือเล็กป้อมๆ ประกบแก้มสากใหหยุดนิ่ง “คุณพ่อหนูรินอยู่นี่ไงคะ” ก่อนจะยื่นจมูกไปชนจมูกใหญ่ของคนเป็นพ่อแล้วถูไถไปมา

ไอ้ขวัญที่ยืนมองอยู่หัวใจเปี่ยมไปด้วยความสุขแทนคุณหนู ถึงแม้ว่าคุณเสือจะไม่ค่อยมีเวลาดูแลหนูริน แต่ความรักที่มีให้ลูกคุณเสือก็ทำได้ดีทีเดียว ยกเว้นเรื่องการดูแลเด็กละนะ

“หนูรินรักคุณพ่อ” ส่งน้ำเสียงออดอ้อนพร้อมกับซบศีรษะเล็กกับคนเป็นพ่อ

“หืม แล้วพี่ขวัญไม่รักแล้วหรือคะ” พยัคฆ์อดจะแซวลูกสาวไม่ได้พลางชำเลืองตามองเด็กหนุ่มที่เอาแต่ยืนอมยิ้มอยู่ไม่ไกล

“รักสิคะ หนูรินรักทั้งคุณพ่อแล้วก็พี่ขวัญที่สุดเลย” แสดงท่าทางกางแขนกว้างให้รู้ถึงความรักที่มากล้นในหัวใจเล็กๆ ดวงนี้

“ครับๆ” ไอ้ขวัญรับคำก่อนจะเดินไปใกล้เจ้านายตัวโตเพื่อให้คุณหนูหอมแก้มได้ถนัดถนี่ กลายเป็นภาพคนสามคนแนบชิดอย่างไม่ได้ตั้งใจ

“คุณพ่อค่ะวันนี้หนูรินขอให้พี่ขวัญมานอนเป็นเพื่อนได้ไหมคะ” สบโอกาสคุณพ่ออารมณ์ดีลูกสาวตัวน้อยก็รีบอ้อนขอทันที

“คะ...ครับ” ไอ้ขวัญอดที่จะอุทานด้วยความงุนงงไม่ได้ คุณหนูรินนะคุณหนูรินอุตส่าห์หลีกเลี่ยงการเข้าไปในบ้านมาได้ตั้งหลายวัน ไอ้ขวัญทำอะไรให้คุณหนูไม่พอใจจึงได้ชวนไอ้ขวัญขึ้นเขียงกันคุณหนู ไอ้ขวัญได้แต่โอดครวญในใจขณะสบสายตาดุคมแล้วพยายามส่ายหน้าปฏิเสธ แต่ดูเหมือนจะโดนแกล้งเมื่อเสียงทุ้มตอบกลับมา

“ไปนอนเป็นเพื่อนหนูรินหน่อย คืนนี้ต้องไปงาน”

เจ้านายสั่ง...ปฏิเสธได้ที่ไหน “ครับคุณเสือ” ได้แต่ตอบรับเสียงอ่อนเท่านั้น

“เย็นนี้ก็ไปร่วมโต๊ะกับฉันด้วยล่ะ” คำสั่งต่อมาไอ้ขวัญตกใจตาเหลือกรีบร้องปฏิเสธเสียงหลง

“ไม่ได้ครับ!” มือไม้ยกขึ้นมาโบกแทบจะพันกัน

“ทำไม” ตาดุเสียงกดต่ำตามมาแทบจะทันที

“นั่นสิคะพี่ขวัญ” หนูรินเองก็สงสัย

“ป้าบัวบอกว่าลูกน้องไม่ควรร่วมโต๊ะกับเจ้านายครับ เดี๋ยวเขาว่าคางคกขึ้นวอ” ขอร้องเถอะเชื่อไอ้ขวัญ ถึงแม้ของกินแต่ละอย่างของเจ้านายจะอร่อยเหาะแค่ไหน แต่พอคิดว่าต้องไปนั่งเกร็งท้องเกร็งไส้ต่อหน้าเจ้านาย ไอ้ขวัญคงกินอะไรไม่ลง

“ฉันสั่งใครจะกล้าว่า”

อิหลินั่นล่ะไผสิกล้าว่า (จริงๆ นั้นแหละใครจะกล้าว่า) แม้จะคิดอย่างนั้นแต่ไอ้ขวัญก็ยังกลัวอยู่ดี จึงพยายามส่ายหัวน้อยๆ ปฏิเสธ

“ฉันเห็นว่าเวลาหนูรินอยู่กับนายแล้วลูกสาวฉันมีความสุข กินอะไรได้เยอะขึ้น นายทำให้หนูรินร่าเริงขึ้น” ใช่พยัคฆ์สังเกตมานานแล้ว ว่าเวลาลูกสาวเขาอยู่กับคนสวนคนนี้ทุกครั้งมักจะเต็มไปด้วยรอยยิ้ม ในตอนแรกก็ไม่ไว้ใจ คนเรารู้หน้าไม่รู้ใจ ต่อให้ป้าบัวบอกว่าเป็นหลานแต่ไม่ได้อยู่ด้วยกันจนรับรู้นิสัยใจคอที่แท้จริง พยัคฆ์ไม่มีทางวางใจปล่อยลูกสาวไว้กับคนเพิ่งเจอกัน แต่ตลอดมาเด็กหนุ่มคนนี้ดูเป็นห่วงลูกสาวของเขาจริงๆ ดังนั้นสิ่งไหนที่ทำให้ลูกสาวเขามีความสุข พยัคฆ์ย่อมไขว่ขว้ามาไว้ข้างกายลูกสาวให้ได้

“นะคะพี่ขวัญ นะคะ...วันนี้หนูรินจะบอกแม่บ้านให้ทำผัดผักบุ้งของโปรดพี่ขวัญด้วย” คุณหนูรินปล่อยลูกอ้อนสุดน่ารักมาขนาดนี้ แถมมีเอาของโปรดมาล่อไอ้ขวัญมีหรือจะทนได้

“ยอมแล้วครับคุณหนู”

ความคิดเห็น