ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : ) ช่วยเม้นติชมเพื่อการปรับปรุงด้วยนะ ทุกคอมเม้นต์คือกำลังใจให้ไรท์เขียนต่อ ถ้าชอบเรื่องนี้หรืองานของไรท์ก็กด👍 กด 🌟 ให้กับนักเขียนไส้แห้งคนนี้ด้วยนะ 💕

Ep. 20 : ไม่เชื่อใจ

ชื่อตอน : Ep. 20 : ไม่เชื่อใจ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.1k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ก.ย. 2561 10:07 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Ep. 20 : ไม่เชื่อใจ
แบบอักษร

19:30น.

**Sueashirt part..** 

ตอนนี้ผมกับต้านเราเดินจูงมือกันที่ริมแม่น้ำเจ้าพระยา มันสวยมากเลย 

วันนี้เราก็ได้เห็นคู่เจครามไปแล้ว ก็ได้แต่ดีใจไปกับเจด้วยถึงจะรู้สึกตกใจก็เถอะ

"มึงอยากกลับเลยไหม แผลยังไม่หายดีมาเดินตาก ลมงี้เดี๋ยวไข้ขึ้นนะ" 

"ที่นี่สวยดี ขอเดินเล่นอีกสักพักนะ" 

"...อิจฉาเขาเนอะ" ผมเอ่ยขึ้นมาลอยๆ 

"หืม?" 

"ไอ้เจไอ้ครามวันนี้ไง" 

"อ่อ อยากเป็นงั้นด้วยว่างั้น?" 

"ไม่หรอก ไม่ได้หวังอะไรจากมึงอ่ะ" 

"เอ้า ทำไมอ่ะ" 

"สภาพมึงแบบ.. ฝากความหวังอะไรไปคงผิดหวังอ่ะ" 

"ทำไมปากเสียงี้นะ" มันหยุดเดินแล้วหันมาหาผม 

"ก็มันจริงนิ" 

"ต้องโดนลงโทษนะ" พูดจบมันก็ก้มลงมาจูบปากผมเลย 

"อื้อออ" ผมดิ้นเบาๆเพราะคนเยอะ แต่เหมือนมันจะไปสนโอบเอวผมแน่น เอาเถอะ ไม่สนด้วยก็ได้ 

ผมเกาะไหล่จูบตอบ ปากเล็กค่อยๆโดนแทะเล็ม ไม่นานนักมันก็ผละออก 

"งืออ-//-" ผมมุดอกมันเพราะอาย555 มันก็กอดผมโยกไปมา 

"...อย่าทิ้งกันไปไหนอีกนะ" ผมกอดมันไว้แน่น นึกถึงตอนที่มันโดนยิงแล้วผมกลัว 

"กูจะทิ้งไปไหนได้ล่ะ" 

"ตอนที่หัวใจมึงหยุดเต้น รู้ไหมกูกลัวแค่ไหน" ผมเริ่มพูดในสิ่งที่อดทนเก็บไว้ ว่าจะไม่พูดแล้วแต่ก็ทำไม่ได้จริงๆ 

"กูบอกแล้วว่ากูไม่ตายง่ายๆหรอก เดี๋ยวมึงเป็นของไอ้เจ" 

"ถึงมึงอยู่กูก็ไม่ได้เป็นของมึงอยู่ดีแหละ" 

"ถึงไม่ใช่ ก็ไม่ให้ไปเป็นของคนอื่นหรอก"มันยีหัวผมแรงๆ ผมปลดสร้อยพระจากคอตัวเองออก 

"กูคืนให้นะ ต่อไปจะได้ไม่เป็นอะไรอีก" ผมเขย่งใส่สร้อยให้มัน 

"คอมึงก็โล่งเลยดิ" 

"ไม่เป็นไรหรอก กลับบ้านกัน เดี๋ยวกูล้างแผลให้" ผมจูงมือมันกลับบ้าน


2วันต่อมา

11:30น.

ตอนนี้เราอยู่กันในมหาลัย แรกๆที่ผมกลับมาเรียนก็ยังมีเสียงซุบซิบนินทา 

แต่ต้านจับมือผมเอาไว้แน่นเลย แล้วก็บอกว่าให้ผมแคร์แค่มันก็พอ แต่ว่าตอนนี้เสียงพวกนั้นเริ่มเบาลงแล้ว 

"เชิ้ต มึงหิวรึยัง" 

"เออหิวแล้ว" เราคุยกันไปเก็บของใส่กระเป๋าไป 

"มึงลงไปโรงอาหารก่อนก็ได้ กูว่าจะไปห้องน้ำก่อน" มันลุกขึ้นสะพายกระเป๋าจะเดินออกไป 

"เห้ยๆ ไปพร้อมกันก็ได้นิ" 

"ไม่เป็นไรเผื่อโต๊ะเต็ม" มันพูดจบก็วิ่งออกไปเลย ทำอย่างกับปวดขี้งั้นแหละ

ผมเดินลงมานั่งรอสักพักมันก็ยังไม่มาสักที ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นไลน์หามันก็ไม่อ่าน ไปไหนของมันวะ 

"น้องเชิ้ตครับ" ผมเงยมองต้นเสียง 

"อ้าวพี่ทาม ว่าไงครับ" พี่ทามคือพี่รหัสผมเองแหละครับ 

"คือพี่.. มีอะไรจะคุยด้วย" 

"ว่ามาสิครับ" ทำไมพี่ทามมองผมแปลกๆวะ ขนลุกจัง 

"ออกมาคุยกับพี่ตรงนู้นดีกว่า" ผมโดนพี่ทามลากออกมาที่บันไดขึ้นตึก ที่ตรงนี้ค่อนข้างอับไม่ค่อยมีคนเพราะเป็นทางหลัง 

"พี่มีอะไรครับ" พี่ทามดันผมหลังชิดผนังแล้วดันตัวเองมาชิด 

"คือว่า.. พี่.." 

"พี่ทาม ผมว่าเรา.. ยืนห่างๆกันก็ได้มั้ง" ผมพยามๆดิ้นออกแต่ก็โดนกดเอาไว้ 

"พี่อยากจะบอกเชิ้ตว่า..." พูดแค่นั้นแล้วเขาก็ยื่นหน้ามาใกล้ๆ ก่อนจะเลื่อนไปที่หูผมเหมือนจะกระซิบอะไรบางอย่าง 

"ทำอะไรกันน่ะ!!" 

"ต้าน!" ผมรีบผลักพี่ทามออกทันทีเมื่อเห็นต้านที่ยืนกำหมัดแน่น 

"คือต้าน.. " ผมเดินเข้าไปหามันแต่โดนมันตะคอกใส่ 

"ทำงี้ไม่เปิดห้องไปเลยวะ!" 

"ต้านมึงกำลังเข้าใจผิดนะ" ผมจับแขนมันไว้ 

"เข้าใจผิด? กอดจูบกันขนาดนั้นอะไรคือเข้าใจผิด" 

"มันไม่มีอะไรนะเว้ย กูกับพี่ทามแค่คุยกันเฉยๆ" 

"คุยกันเฉยๆ? คุยกันแบบไหนหน้าต้องชิดกันหรอเชิ้ต" 

"คือฟังกูอธิบายก่อนสิ" 

"กูไม่ฟัง มึงก็เหมือนกัน อย่าคิดว่าเป็นรุ่นพี่แล้วกูจะกลัว" ต้านยกมือชี้หน้าพี่ทาม 

"ต้านมึงใจเย็นๆดิ" ผมจับมือมันลงแต่ก็โดนมันสะบัดออก 

"อย่ามายุ่งกับกู!" มันพูดแค่นั้นแล้วเดินหนีไป 

"..ต้าน " ผมได้แต่กลั้นน้ำตาเอาไว้ ทำไมนะ ทำไมถึงไม่เชื่อใจกันเลย 

"น้องเชิ้ต" พี่ทามจะเข้ามาจับผมแต่ผมถอยหนี 

"ผมต้องขอตัวก่อนนะครับ" ผมรีบเดินหนีออกไป ผมมานั่งอยู่ในโรงอาหาร นั่งไปงั้นแหละกินไรไม่ลง เดี๋ยวบ่ายโมงครึ่งก็มีเรียนต่ออีก 

"เห้อออ" ระหว่างนี้ก็ไม่รู้จะทำอะไรดี ลุกไปเดินเที่ยวในมอละกัน ผมลุกขึ้นไปเดินแถวๆหน้าคณะก็ได้ยินเสียงกีต้า.. 

ผมเดินไปถึงต้นเสียงก็พบว่าต้านนั่งร้องเพลงแอ๊วสาวแถวๆนั้นอยู่กับไอ้ครามเจลูกน้ำ.. มีไอ้เทรด้วย 

"อยากจะได้คนนี้เป็นและฉันก็อยากจะได้คนนี้เป็นแฟน~~" ต้านร้องเพลงแล้วยิ้มทะเล้นใส่ผู้หญิงที่เดินผ่าน อิผู้หญิงพวกนั้นก็เขินบิดไปบิดมา.. 

"ฮึก.." อยู่ดีๆน้ำตาก็ไหลเฉยเลย

------------------ตัด-----------------

ความคิดเห็น