ขอบคุณที่ติดตามและเขามาอ่านนิยายของอริสนะคะ รักทุกคนค่ะ😘❤️

ดั่งใจบัญชา [EP30] การยอมรับ

ชื่อตอน : ดั่งใจบัญชา [EP30] การยอมรับ

คำค้น : มาเฟีย, รักดราม่า

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.3k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ก.ย. 2561 03:03 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ดั่งใจบัญชา [EP30] การยอมรับ
แบบอักษร

บทที่ ๓๐

“อื้อออ~ นะ..น้ำ~ ขอนำ้หหน่อย” 

เสียงจากคนบนเตียงผู้ป่วยที่ดังขึ้นช่วยเรียกสติของพวกเขาให้กลับมา ทั้งธาวินและภานุมาศรีบพากันหันกลับไปหาร่างบางในทันที คนเป็นสามีจัดการรินน้ำให้เมียตัวน้อยอย่างรวดเร็ว ในขณะที่คนเป็นพี่ชายช่วยประคองศรีษะของน้องสาวขึ้นเพื่อดื่มน้ำ

“เป็นยังไงบ้างที่รัก เจ็บตรงไหนไหม” ธาวินถามขึ้นหลังจากดาหลาดื่มน้ำเสร็จเรียบร้อย น้ำเสียงของเขาบ่งบอกถึงความเป็นห่วงและดีใจในเวลาเดียวกันที่เธอฟื้น

“หนูเจ็บแผลไหมคะ” ภานุมาศเองก็เช่นกัน สองหนุ่มจับมือร่างบางมากุมไว้คนละข้าง และยืนอยู่คนละฝั่งของเตียง

“ละ..ลูก?” สิ่งแรกที่ผุดขึ้นมาในสมองของหญิงสาวคือลูกน้อยในท้อง เขาปลอดภัยดีใช่มั้ย? เขายังอยู่กับเธอใช่หรือเปล่า?

ดาหลามองสามีกับพี่ชายสลับกันเพื่อขอคำตอบ หากแต่ว่าทั้งสองหนุ่มกลับพากันเงียบและสีหน้าเศร้าลง

“อึก! ขะ..เขายังอยู่กับเราใช่ไหม วิน ลูกยังอยู่กับเราใช่ไหม?” เธอกำมือหนาของธาวินแน่นพลางเขย่าเบาๆ แล้วหันมาทำแบบเดียวกันกับภานุมาศ น้ำตาแห่งความเป็นแม่ใหลพรากเมื่อคิดว่าลูกไม่ได้อยู่กับเธอแล้ว

“พี่นุ ลูกของหนูยังอยู่ใช่มั้ย? อึก! ฮืออๆ” 

“ที่รัก...คือ...ลูกของเรา...” ธาวินพูดขึ้นเสียงกระอึกกระอักอยู่ในคอ ทว่ายังไม่ทันที่เขาจะพูดจบดาหลาก็ระเบิดอารมณ์ใส่เสียก่อน

“ลูกของเรายังไง!? เขายังอยู่หรือไม่อยู่แล้วก็บอกมาสิ!” 

“ดาหลา ใจเย็นๆ อย่าพึ่งพรุนพราน ฟังธาวินให้จบก่อน” ภานุมาศว่าปราม

“ก็บอกมาสิ! ลูกยังอยู่ใช่ไหม?!”

“ใช่ครับ ลูกของเราปลอดภัยดี” คนเป็นสามีตอบพร้อมกับรอยยิ้มบางๆที่ปรากฏขึ้นบนใบหน้า ก่อนจะเลื่อนมืออีกข้างไปเช็ดน้ำตาให้หญิงสาว

“จริงเหรอ?” เธอถามด้วยน้ำเสียงอ่อนลง ธาวินพยักหน้าตอบพลางก้มหน้าลงไปวางหน้าผากไว้บนหน้าผากมนเบาๆ

“จริงครับ ลูกยังอยู่กับเรานะ...ทั้งสองคนเลย” 

“แล้วทำไมต้องทำให้ใจหายด้วย นิสัยไม่ดี!” ดาหลาปล่อยมือจากพี่ชายมาตีลงตรงต้นแขนของคนรักดังเพียะ โทษฐานที่แกล้งเธอ แต่เอ๊ะ!? เมื่อกี่ธาวินพูดว่าอะไรนะ?

“ดะ..เดียวนะ...เมื่อกี่คุณว่าสะ..สองคนเหรอ!?” 

“ครับ เราได้ลูกแฝด” ว่าแล้วก็กดจูบลงบนริมฝีปากอวบอึ๋มเบาๆ แล้วผละออกตัวออกห่าง ด้วยกลัวว่าหญิงสาวจะอึดอัดหรือเผลอไปโดนแผลผ่าตัด

“ดีใจด้วยนะ” ภานุมาศเอ่ยขึ้น หลังจากยืนดูการกระทำของสองสามีภรรยาอยู่นาน เขาเอ่ยยินดีกับน้องสาว ซึ่งเจ้าตัวก็ยิ้มรับ

“แล้วคุณพ่อเป็นยังไงบ้างคะ ท่านปลอดภัยดีใช่ไหมคะพี่นุ” ดาหลานึกขึ้นได้จึงรีบถามหาบิดาในทันที หวังว่าท่านจะไม่เป็นอะไรนะ...

“อืม...คุณพ่อปลอดภัยดี อันที่จริงท่านก็มาเยี่ยมเราด้วยนะ รออยู่ข้างนอก เพราะใครบางคนไม่ให้เข้ามา” ภานุมาศตอบคำถามของน้องสาว โดยเบนสายตาไปที่น้องเขยที่ยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามในประโยคสุดท้าย และพอเมียตัวน้อยหันมามอง ธาวินก็รีบเบนเบี่ยงประเด่นทันใด

“ผมว่าคุณพักดีกว่าครับ จะได้หายเร็วๆ”

“ไม่ ฉันอยากเจอคุณพ่อ” ธาวินทำท่าจะขัดแต่เจอสายตาพิฆาตจากคนบนเตียงซะก่อน จึงยอมในสิ่งที่คนรักต้องการ

“ก็ได้ครับ แต่รอให้คุณหมอตรวจดูอาการคุณก่อนนะ”

“ให้ฉันเจอคุณพ่อก่อน” สุดท้ายเขาก็ขัดเธอไม่ได้สินะ

“โอเคๆ เดี๋ยวผมไปตามเขาเข้ามาให้” ว่าจบก็ตั้งท่าจะเดินออกไป ทว่าดาหลากลับคว้าแขนข้างหนึ่งของเขาเอาไว้ เป็นเหตุให้ชายหนุ่มต้องหันกลับไปหาหญิงสาว

“ขอบคุณ” ธาวินยิ้มรับคำขอบคุณจากคนรัก และเอ่ยกลับไปว่า...

“เพื่อคุณผมยอมทุกอย่าง” 

ภานุมาศที่อยู่ดูอยู่ถึงกับต้องเบ้ปากให้กับประโยคเมื่อครู่ของน้องเขยด้วยความหมั่นไส้...

๐๐๐๐๐

-เวลาต่อมา-

“ขอบใจนะ ที่รับกระสุนแทน” นี้เป็นประโยคแรกที่ไพศาลเอ่ยกับหญิงสาวบนเตียงผู้ป่วย หลังจากยืนลังเลอยู่นานพอสมควรตั้งแต่ตอนที่ธาวินไปตามเขาเข้ามาเยี่ยมลูกสาว

ตอนนี้ภายในห้องพักฟื้นมี ธาวิน ดาหลา ภานุมาศและไพศาล

“หนูยินดีค่ะ เพื่อพ่อให้หนูตายแทนหนูก็ยอม” ดาหลาตอบกับด้วยรอยยิ้มจริงใจ

“หึ! ทั้งๆที่ตัวเองไม่ได้อยู่ตัวคนเดียวแล้วเนี่ยนะ ทำอะไรทำไมไม่คิดถึงลูก คิดห่างลูกบ้าง ถ้าเจ้าตัวเล็กสองคนในท้องเป็นอะไรขึ้นมาจะทำยังไง สิ่งที่สูญเสียไปแล้วมันเอากลับคืนมาไม่ได้นะ ต่อไปนี้จะทำอะไรก็คิดก่อนทำเข้าใจมั้ย?” ไพศาลพูดรัวยาวเป็นเชิงดุ และสิ่งที่พูดออกมานั้นก็กระตุ้นหยาดน้ำตาจากร่างบางเพียงคนเดียวในห้องได้เป็นอย่างดี 

“ก็หนูเป็นห่วงคุณพ่อนิ่คะ อึก!” 

 ชายวัยกลางคนค่อยๆเอื้อมมือข้างหนึ่งมาจับลูบผมลูกสาวเบาๆ ดาหลาชะงักไปกับการกระทำของเขา และไม่ใช้แค่เธอ รวมถึงอีกสองชายหนุ่มภายในห้องด้วย...

“ขอโทษนะที่ไม่เคยดูแล ไม่เคยให้ความอบอุ่น ไม่เคยทำหน้าที่พ่อ เช่นที่พ่อคนหนึ่งสมควรทำ...ขอโทษที่พูดจาทำร้ายจิตใจ ขอโทษสำหรับทุกอย่าง...” ไพศาลกว่าคำขอโทษกับลูกสาวคนโตที่เขาไม่เคยดูแลให้ความอบอุ่นแก่เธอเลย 

“...ขอพ่อกอดเราหน่อยได้ไหม?” ดาหลาทำเพียงพยักหน้าเบาๆแทนการตอบคำถามของบิดา ปากบางเม้มเข้าหากันแน่นด้วยหัวใจที่พองโต

หลังจากได้รับคำตอบไพศาลก็ค่อยๆสวมกอดลูกสาวอย่างระมัดระวังที่สุด เพราะเกรงว่าจะกระทบกระเทือนบาดแผลผ่าตัดของเธอ 

“รักลูกนะ” น้ำเสียงของผู้เป็นพ่อสั่นเครืออย่างหนัก เขากำลังโอบกอดเธอด้วยความรัก ทำหน้าที่ของคนเป็นพ่อในวันที่สายเกินไป 

“อึก..ฮือๆ คะ..คุณพ่อ” หญิงสาวเองก็ร่ำไห้ไม่ต่างกัน สัมผัสความรักจากผู้ชายที่ให้กำเนิด ผู้ชายผู้มีพระคุณ มันช่างอบอุ่น อบอุ่นเช่นนี้เอง

“พ่อขอโทษอีกครั้งนะ” 

“ไม่คะ...หนูไม่เคยโกรธคุณพ่อเลย หนูรักคุณพ่อนะ” ไพศาลอมยิ้มเล็กน้อยก่อนจะผละกอดออกในเวลาต่อมา ใช้นิ้วหนาเกลี่ยน้ำตาออกจากพวงแก้มให้ร่างบางเบาๆ

“หมดเวลาเยี่ยมแล้ว เมียผมต้องการพักผ่อน” เป็นธาวินที่โพล่งขึ้นขัดเวลาอันมีค่าของสองพ่อลูก เขาไม่ได้จะกีดกันอะไรพ่อลูกเขา แต่เพียงต้องการให้เมียตัวน้อยได้พักผ่อนก็เท่านั้น ทว่าภานุมาศที่ยืนดูอยู่เช่นกันกลับไม่ค่อยพอใจนัก 

“จะอะไรกันนักหนา คุณจะกีดกันพ่อลูกเขาไปถึงไหนคุณธาวิน😠” 

“ผมเปล่ากีดกัน แต่ดาหลาต้องพักฟื้นร่างกาย จะมาพูดคุยทั้งวันแบบนี้ไม่ได้ หวังว่าจะเข้าใจนะครับ” 

“ธาวิน!” ภานุมาศตั้งท่าจะพุ่งเข้าหาตัวน้องเขย เพื่อแจกหมัดสักดอก แต่ก็โดนเสียงของคนเป็นพ่อห้ามเอาไว้เสียก่อน 

“ธาวินพูดถูก น้องต้องการเวลาพักผ่อน เอาไว้พ่อมาเยี่ยมวันหลังนะ” ประโยคแรกเอ่ยปรามลูกชาย ส่วนประโยคหลักบอกกับลูกสาว ซึ่งดาหลาก็ชักสีหน้ากระเง้ากระงอด เป็นเชิงบอกให้เขาอยู่ต่อ 

“เชิญครับ...” ธาวินโพล่งขึ้นอีกครั้งพร้อมกับผายมือไปทางประตูห้องพักผู้ป่วย ในขณะที่ดาหลาและภานุมาศมองมาที่เขาอย่างโกรธเคือง

“...ไม่ได้ไล่นะครับ แต่เชิญดีๆ” เหอะ! พูดมาได้ว่าเชิญดีๆ การกระทำแบบนี้มันไล่กันชัดๆ! สงสัยไอ้น้องเขยคนนี้อยากเป็นศัตรูกับเขามากกว่าเป็นมิตร ภานุมาศคิดใจ 

แต่ถึงกระนั้นไพศาลกับเขาก็ต้องกลับไปตามคำเชิญของธาวินอยู่ดี

-ก่อนหน้านี้ ณ คฤหาสน์ ยุติธรรม-

“นี้คุณยังไม่ลืมมันอีกเหรอ?” คุณหญิงเภตราเอ่ยถามสามีเมื่อเดินเข้ามาในห้องนอนแล้วเห็นเขากำลังนั่งดูรูปของแม่ดาหลาอยู่

“...” คำตอบของไพศาลคือความเงียบเท่านั้น ชายวัยกลางคนเก็บรูปดั่งกล่าวเอาไว้ที่เดิม นั่นคือในกระเป๋าสตางค์ของเขาเอง ก่อนจะลุกขึ้นยืนตั้งท่าจะเดินออกไปจากตรงนั้น ทว่าก็โดนขวางเอาไว้

“ทำไม? ทำไมคุณไพศาล จะต้องให้ฉันทำยังไงคุณถึงจะลืมนังผู้หญิงแพศยานั้น!?” คุณหญิงเภตราถามอีกครั้งและเริ่มขึ้นเสียง

“แพรไม่ใช้ผู้หญิงแพศยา! เธอเป็นคนที่ผมรัก!และผมก็ไม่มีวันหมดรักเธอ!” ไพศาลตอบออกไปอย่างเหลือทน เขาไม่ได้ขึ้นเสียงดังใส่แต่อย่างใด แต่ฟังแล้วก็ดูน่าเกรงขามอยู่ดี 

“ไม่ว่าฉันจะทำดีแค่ไหน ฉันก็ไม่มีวันแทนที่มันได้ใช่ไหม?” 

“ใช่! ไม่มีใครมาแทนที่แพรได้ หัวใจของผมมีแพรเพียงคนเดียวเท่านั้น” 

“ทั้งๆที่มันมั่ว! มันมีชู้! มันสวมเขาให้คุณ! คุณยังรักมันเหรอ?!” 

“เลิกเป่าหูผมได้แล้วเภตรา! ผมรู้ความจริงเรื่องนั้นหมดแล้ว คุณใส่ร้ายแพร! คุณทำให้ผมต้องทำร้ายลูกตัวเอง!” ความอดทนที่มีอยู่ขาดสะบั้นเมื่อคุณหญิงเภตราเอ่ยถึงเรื่องราวในอดีตที่เจ็บปวด

...ใช้แล้ว! นี้คือเหตุผลที่เขาไม่เคยยอมรับดาหลาเป็นลูก เพราะเขาโกรธเคืองแม่ของเธอ นั้นคือแพรผู้หญิงที่เขารักสุดหัวใจที่นอกใจเขาไปมีคนอื่น

แต่ตอนนี้เขารู้ความจริงของเรื่องทั้งหมดแล้ว ความจริงที่ว่าแพรถูกใส่ร้าย โดยภรรยาที่ถูกต้องตามกดหมายของเขา ผู้หญิงที่เขาแต่งงานด้วยเพราะคนในครอบครัวต้องการให้เป็นเช่นนั้น และเขาก็ไม่เคยมีความรู้สึกรักใครเธอเลย ตลอดระยะเวลาหลายสิบปี เขาอยู่กับเธออย่างขมขื่น ถึงจะมีลูกด้วยกันก็เถอะ

“คุณ...” หญิงวัยกลางคนถึงกับไปถูก เหมือนกับรู้ว่าคนเป็นสามีได้ทราบบ้างอย่างมา อะไรบ้างอย่างที่ไม่หน้าเป็นผลดีต่อเธอนัก

“ก่อนหน้านี้ผมเจอผู้ชายคนนั้น มันบอกผมหมดแล้วว่าคุณเป็นคนต้นคิดเรื่องทั้งหมด! คุณใส่ร้ายแพรว่าเป็นชู้กับมัน! คุณพรากเธอไปจากผม!” 

“ฉันขอโทษ แต่ที่ฉันทำลงไปมันเป็นเพราะฉันรักคุณ” 

............................................................

หายไปนานอีกแล้ว😩

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว