ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

หัวใจเต้นระรัว [2]

ชื่อตอน : หัวใจเต้นระรัว [2]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.6k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ก.ย. 2561 21:09 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
หัวใจเต้นระรัว [2]
แบบอักษร

**ร่างสูงใหญ่อยู่ในชุดเสื้อผ้าป่านสีขาวชายยาวคลุมต้นขา และกางเกงสีเดียวกันสะอาดตา เปล่งออร่าของเทพเซียนบนสวรรค์

Oh soooo stunning!

หัวใจของเธอดิ่งลงไปที่ท้องน้อย แล้วค่อยๆ ลอยกลับขึ้นมา

นี่มันคือความรู้สึกบ้าบออะไร

ทำไมทั้งตื่นเต้น ตกใจ และหวั่นเกรง มือไม้เธอเกร็งไปหมด สายตาจดจ้องอยู่ที่ร่างของ ‘ชายงาม’ ตรงหน้า

ปากของเธอรู้สึกซ่านซ่าขึ้นมา เมื่อสบนัยน์ตาคมปลาบคู่นั้น มันดูดุดัน ทั้งที่ใบหน้าของเขาเฉยชาไม่เปลี่ยนแปลง

แข้งขาของเด็กสาวเหมือนจะอ่อนแรงขึ้นมาเสียเฉยๆ

ไม่รู้ตัวเลยว่ากำลังจ้องมองเขา

กระทั่งร่างสูงใหญ่เดินมาถึง ร่างเล็กจึงได้ล้มแปะลงบนพื้นหินไม้เย็นๆ แป้งนวลแหงนหน้ามองคนที่ยืนตระหง่านอยู่ตรงหน้า ความคิดหนึ่งก็เบียดแทรกขึ้นมา

เทพเซียนอะไรกัน

นั่นคือรูปลักษณ์ของมารร้ายต่างหาก จอมมารหมื่นพิษ

พิษ พิษ พิษ

ร่างกายของเขาเหมือนอาบเคลือบไว้ด้วยพิษร้ายที่มองไม่เห็น มันกระจายออกมาจากทั่วทั้งตัว ทำให้หัวใจคนสั่นระรัว ด้วยความกลัวและความรู้สึกอันแสนประหลาด

เขานั่งยองๆ ลงตรงหน้า เอียงคอมองเธอ…

“ผู้หญิงส่วนใหญ่ที่เห็นฉัน มักมีอาการแบบนี้"

ถ้าเป็นคนอื่นพูดประโยคนั้นแป้งนวลคงมองแรงทันที แต่นี่มันหลุดออกมาจากริมฝีปากอิ่มเต็มแดงระเรื่อของผู้ชายตรงหน้า เธอกลับไม่มีเรี่ยวแรงจะโต้แย้ง

แบบนี้...คือแบบไหน

แข้งขาระทวยอย่างนั้นหรือ แข้งขาเธออ่อนแรงน่ะใช่ แต่คงไม่ได้ระทดระทวยอย่างที่เขาเข้าใจ...เอ่อ...ทั้งหมด หรือหัวหดเพราะความหวาดหวั่น

“เธอช่วยฉันขึ้นมาจากน้ำ?”

เสียงของเขาแหบต่ำในลำคอ ทำให้ขนอ่อนที่หลังคอลุกเกรียว ปลายนิ้วเรียวยาวดันคางเธอให้จ้องมองเขา

สายตาที่มองมาเหมือนกำลังมองคนแปลกหน้า เพียงแค่สบตากันหนเดียว ใช่จะคาดหวังว่าอีกฝ่ายจะจำหน้าตัวเองได้ขึ้นใจ

หน้าตาธรรมดาอย่างเธอพอเข้าใจ

แต่เขาเป็นคนที่ใครเห็นแล้วยากจะลืมเลือน

“คุณ...คุณเป็นลม แล้วก็ร่วงหล่นลงมาจากสะพาน”

หัวคิ้วเข้มหนามุ่นเข้าหากัน

“เป็นลม?” ลูกกะตาของคุณหลี่และคุณหลินที่กำลังยืนฟัง แทบจะถลนออกมา ทว่าผู้ชายคนนั้นยังคงเอียงคอมองมาที่แป้งนวลแน่วนิ่ง เธอไม่กล้าขยับเขยื้อน เหมือนตัวเองเป็นผีเสื้อที่ถูกหมุดปักตรึงไว้บนเบาะกำมะหยี่

“ค่ะ” ได้แต่พูดอุบอิบในลำคอ

“ตัวคุณเอนไปเอนมา ก่อนจะหน้าทิ่มลงมาจากสะพาน”

สิ้นประโยค คล้ายได้ยินเสียงสูดหายใจลึกเข้าจากนายหัวขาวและนายอิฐแดงที่จับจ้องพวกเธออยู่ ฮู้ว...บ้าจัง จะเสียวสันหลังอะไรนักหนา เธอล่ะอยากจะขึงตาใส่นายโจรทั้งสอง

เขาถามเธอก็แค่เล่าไปตามจริง

นั่นเป็นอาการของคนเป็นลมแดดไม่ใช่หรือ

แม้ว่าเขาจะตัวใหญ่โตเหมือนโคกระบือ แต่ความแข็งแรงใช่จะมองเห็นแต่ภายนอก เสื้อผ้าป่านคอกว้างที่เขาใส่ แม้จะแหวกลึกลงไปจนเห็นแผงอำกำยำ และซิกแพคกระแทกตากระแทกใจ แต่ขนาดใช่จะมาพร้อมคุณภาพเสมอไป

ข้างนอกแข็งแกร่งดุจหินผา

แต่ข้างในอาจจะอ่อนแรงดุจเต้าหู้ปลาก็เป็นได้

แป้งนวลลอบมองผิวเนื้อใต้ร่มผ้าของเขาอย่างเสียดาย แต่สองกลับถูกมือหยาบกร้านกุมเอาไว้ เธอเงยหน้ามองเขาด้วยความประหลาดใจ

กลับเห็น ดวงตาดำขลับ ครู่นั้นมองมาด้วยความสงสัยใคร่รู้เช่นกัน

“งั้นหรือ”

ใบหน้าหล่อเหลาโน้มต่ำลงมาใกล้ ให้สายตาอยู่ในระดับเดียวกัน ปากของเขาอยู่ตรงกับปากของเธอ มีเพียงอากาศบางๆ กั้น

นั่นมันรอยแผลจากฟันของเธอใช่ไหม

ยังมองเห็นรอยห้อเลือดอยู่รำไร

จู่ๆ สาวน้อยก็ขัดเขินขึ้นมา โดยเฉพาะเมื่อดวงตาเจิดจ้าเหมือนแสงตะวัน จับนิ่งอยู่ที่เธอ

“ในเมื่อเธอช่วยฉัน เท่ากับว่าฉันติดหนี้เธอครั้งหนึ่ง”

ถ้อยคำเรียบง่ายของเขา ทำให้คนฟังรู้สึกกระสับกระส่ายช

ทั้งที่เขาบอกว่าตัวเองติดหนี้เธอแท้ แต่ทำไมเธอถึงรู้สึกเหมือนว่าตัวเองติดหนี้เขาอยู่นะ จิตสำนึกส่วนลึกของเธอกลับพร่ำบอก อย่าเข้าไปพัวพันกับคนตรงหน้าเลยดีกว่า

“บุญคุณต้องทดแทน แค้นต้องชำระถูกมั้ย”

ใช่...แป้งนวลเผลอพยักหน้า

ผู้ชายแปลกหน้าคนนั้นยิ้มออกมา อ๊า...เจิดจ้าแสบตาจัง

“ว่ามาสิอยากได้อะไร ฉันให้เธอขอได้หนึ่งอย่าง”

ขอได้หนึ่งอย่าง?

แทนที่จะถอยห่างอย่างที่ สัญชาตญาณ ร้องเตือน แต่ข้อเสนอของเขาช่างสั่นสะเทือนความตั้งใจของเด็กสาวเสียนี่กระไร

เกิดมาไม่เคยมีใครถามเธอแบบนี้มาก่อน ตอนที่ซื้อหวยเบอร์ ก็เคยจินตนาการว่าถ้าถูกรางวัลใหญ่ จะซื้อบ้าน ซื้อรถ ไปเที่ยวรอบโลก

ทว่าอยู่ๆ เขากลับมาบอกให้เธอขออะไรก็ได้มาแค่อย่างเดียวนับว่ายากเย็นเข็ญใจเหลือจะกล่าว สมองของเด็กสาวขาวโพลนติดขัดไปในบัดดล

แป้งนวลกัดริมฝีปาก ครุ่นคิดหนักหน่วงหนัก

ท่านประธาน

เธอได้ยินคนเรียกเขาว่าท่านประธาน ก็ต้องเป็นเจ้าของกิจการสักอย่างสินะ แสดงว่าเขาจะต้องมีบริษัทเป็นของตัวเอง ดังนั้นเขาก็มีสิทธิที่จะรับ เด็กฝึกงาน คนไหนก็ได้

ดูจากจากเบ้าหน้า อายุอานาม น่าจะย่างสามสิบ จะดีจะชั่วเขาถือเป็น ผู้ใหญ่ คนหนึ่งได้กระมัง เธอย่อมควรแทนตัวเองว่าหนูให้มันรู้ไป

“ท่านประธานคะ หนูรู้แล้วว่าจะขออะไร” แป้งนวลฉีกยิ้มกว้าง

ผู้ชายตรงหน้าคือแสงสว่างส่องทางให้อนาคตอันริบหรี่

“ช่วยฝึกงานให้หนูหน่อยได้มั้ยคะ”

สองคนที่ยืนอยู่ข้างหลังมาตลอด คราวนี้ทำหน้าเหลอเหลาชัดเจน ทว่าแป้งนวลไม่สนใจ สองตาจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าของชายหนุ่ม

แม้ว่าเขาจะหล่อเหลาเจิดจ้าแยงตาขนาดไหน

แม้ว่าวาววาตาลุ่มลึกของเขาจะดูลึกลับน่ากลัวปานใด ก็ฝืนใจขึงตามองเขาเข้ามองเข้าไปในดวงตาคู่นั้นอย่างมุ่งมั่น

มือเอื้อมออกไปกำแขนทั้งสองของเขาเอาไว้แน่น

ผู้ชายรูปงามคนนี้ไม่ใช่โอกาสสุดท้ายของเธอแล้วหรือ จะปล่อยมือไปไม่ได้เด็ดขาด เด็กสาวประกาศเจตจำนงของตัวเองอีกครั้ง บอกเขาไปดังๆ

“หนูอยากฝึกงานกับท่านประธานค่ะ!”

To be continued…

หายไปนาน เอาไปยาวๆ ช่วงนี้ชีพจรลงเท้า ไม่ค่อยได้อยู่กับที่กับทาง งานการเลยไม่ค่อยเดินเน้อ ขออภัย ฝากอีกเรื่องข้างล่างล่วย เรื่องนั้นเขียนแก้บ้า  สนใจตามไปอ่านได้ในลิงค์ข้างล่างจ้า**

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว