email-icon

เรื่องนี้เป็นเร่องที่สองหลังของเราเองค่ะ ฝากทุกท่านอ่านและเป็นกำลังใจในงนเขียนถัดๆ ไปของเราด้วยนะคะ : ) Thank you for reading my novel.

SWEETY CHILD 28 : Reconcile (REWRITE)

ชื่อตอน : SWEETY CHILD 28 : Reconcile (REWRITE)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.3k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ส.ค. 2563 17:12 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
SWEETY CHILD 28 : Reconcile (REWRITE)
แบบอักษร

 

 

SWEETY CHILD

 

 

 

 

 

หลังจากที่เดวินสะส่างปัญหาเรียบร้อย ก็รีบขับรถตรงดิ่งไปที่โรงเรียนไฮสคูลที่เมียตัวเล็กเรียนอยู่ที่นั่นด้วยรอยยิ้ม แต่พอไปถึงก็ต้องหุบยิ้มลงทันที ก่อนหน้านี้กำลังสอดส่องสำรวจว่าโซมินอยู่ที่ไหนและมันก็ไปสะดุดกับร่างใครบางคนที่ยืนกอดกับผู้ชายอยู่ซอกตึก และพอใบหน้าหวานผละออกมาจากอกของผู้ชายคนนั้นก็รับรู้ได้ทันทีเลยว่า..นั่นมันเมียของเขา!

นี่ไม่ได้อยู่ด้วยมีกิ๊กแล้วหรือไง!!!

พลั่ก!

ผั้วะ!

"มึงเป็นใคร!" ไม่อยากทะเลาะวิวาทในเขตสถานศึกษาเท่าไหร่หรอก แต่มันอดไม่ได้ หอมแก้มเขาก็ไม่ได้หอมมาตั้งสองวัน ขนาดกอดก็ยังไม่ได้กอดเลยกลัวเมียโกรธ.. แล้วหมอนี่มันมีอภิสิทธิ์อะไรมากอดเมียเขาล่ะ! คิดล่ะหงุดหงิด

เมื่อกี๊มัวแต่โมโหจนลืมดูหน้าแล้วเผลอปล่อยหมัดไปโดยไม่ได้คิดว่าคนตรงหน้าเป็นใคร แต่พอคนตรงหน้าเงยหน้าขึ้นมา ความโมโหกลับเพิ่มขึ้นมาเป็นกอง มันคือไอ้เด็กชาร์ค!

"หยุดเลยนะ มาทำไม" ที่เจ็บมากกว่าคือน้องไปพยุงตัวมัน แล้วหันมาถามเดวินด้วยเสียงเรียบ

"ก็..."

"ไม่ต้องพูด ชาร์คไปรอเราที่ห้องพยาบาล เดี๋ยวเราตามไปทำแผลให้"

"มาง้อ.." คนง้อคนไม่เป็นแบบเดวินน่ะ บอกเลยว่ายอมง้อแค่โซมินคนเดียว ตั้งแต่เกิดมายังไม่เคยง้อใครนอกจากแม่เลย ไม่เคยทุ่มเทเพื่อใครแบบนี้

"ค่อยคุย ผมจะไปทำแผลให้ชาร์ค"

"ทำไมไม่ให้มันทำเอง ทำไมมินต้องไปทำให้ด้วย"

"อย่างี่เง่าได้มั้ย หรือจะทำให้ชาร์คเอง" เดวินเงียบลง ตอบด้วยการส่ายหัวไปมา และยอมเดินตามไปเงียบๆ รออยู่หน้าห้องพยาบาล วันนี้จะมาคุยกับน้องเรื่องของพวกผู้หญิงพวกนั้น แต่ดูเหมือนว่าวันนี้มันคงไม่ใช่แค่เรื่องนี้แล้วล่ะ..

 

"มีอะไรก็พูดมาครับ ผมจะได้กลับ" หลังจากที่เคลียร์และโดนโซมินบังคับให้เดวินขอโทษชาร์คเรียบร้อย มันเป็นเรื่องเข้าใจผิดกันเท่านั้น ไม่มีอะไรเกินเลย โซมินได้อธิบายให้ฟังไปแล้ว ที่เห็นกอดกันก็เพราะชาร์คย้ายไปเรียนต่อที่เมืองนอก เพราะต้องย้ายตามพ่อแม่ไป และอีกเรื่องคือชาร์คมาสารภาพว่าชอบโซมิน.. และขอกอดเป็นครั้งสุดท้ายเพราะจะเดินทางคืนนี้แล้ว ซึ่งโซมินก็อธิบายให้ฟังอย่างละเอียด และในตอนนี้เดวินเองก็ต้องเคลียร์เรื่องความสัมพันธ์กับหญิงสาวให้โซมินเข้าใจ

"พี่ไปจัดการพวกเธอให้แล้ว รับรองว่าจากนี้จะไม่มีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอีก พี่แค่จะง้อ แต่พี่ใจร้อนไปหน่อยที่ไปต่อยชาร์ค พี่ขอโทษนะ ทุกเรื่องเลย พี่ไม่อยากห่างเราเลย ไม่อยากให้เราห่างกัน พี่คิดถึงมิน อยากกอด อยากจูบ อยากหอม อยากจับมาฟัดให้หายคิดถึง.."

"ใครบอกว่าเราห่างกัน เราเลิกกันแล้วต่างหาก"

พรึบ!

"อ้ะ!" เมื่อโซมินพูดจบประโยค เดวินก็คว้าแขนเล็กดึงให้เดินตามเขาไปในห้องนอน แม้อีกฝ่ายจะขืนตัวอยู่บ้างเพราะเดวินตัวใหญ่กว่าเลยทำให้ดึงโซมินเข้ามาให้ห้องนอนได้ไม่ยาก พอถึงห้องเดวินก็เหวี่ยงโซมินลงเตียงพร้อมขึ้นไปคร่อมร่างบอบบางไว้

"ใครเลิก พี่ไม่ได้บอกว่าจะเลิก มินคนเดียวต่างหากที่พูดเองเออเอง"

"ลงไปเดี๋ยวนี้นะ หนัก" มองค้อนใส่ร่างสูงตรงหน้า ที่คร่อมตัวเขายังไม่พอแถมทิ้งตัวลงมาอีก มันหนักนะเฟ้ย!

พรึบ

"ขอโทษ แต่เราไม่เลิกกันได้มั้ย" ยอมลงจากตัวน้องโดยดี เปลี่ยนเป็นซุกหน้าอยู่กับอกบางกอดเอวเล็กไว้แน่นราวกับกลัวว่าร่างนี้จะหายไป

"จะทำแบบนี้อีกมั้ย ชอบหรอที่เห็นผมร้องไห้"

"ไม่ทำไม่ชอบ ขอโทษ อย่าบอกเลิกพี่อีกนะ อย่าทิ้งพี่" กลัวว่าน้องจะทิ้งในสักวัน เขาไม่อยากโดนทิ้งและถ้าคนทิ้งเขาเป็นน้องเขาจะไม่ยอมเด็ดขาด

"มินให้อภัยแล้วนี่ไง ไม่บอกเลิกแล้ว โอเคมั้ย"

"ก็มินจะทิ้งพี่"

"ไม่ได้ทิ้ง"

"มินบอกเลิกพี่มินจะทิ้งพี่"

"เพ้อเจ้อ"

นอนลูบหัวปลอบคนงอแงอยู่ยกใหญ่ เสียใจขนาดไหนล่ะที่โดนน้องบอกเลิก โคตรเจ็บเวลาเห็นน้องอยู่กับผู้ชายที่ไม่ใช่เขา เหมือนจะตายถ้าน้องจะทิ้งเขา...

พอปรับความเข้าใจกันเสร็จก็หิวข้าว เลยต้องพากันออกไปทานข้าวที่ร้านใกล้ๆ คอนโด และพาแวะร้านสะดวกซื้อ เพราะโซมินอยากกินขนมเลยพากันแวะ อ๋อ! โซมินโทรบอกแม่แล้วว่าวันนี้จะค้างกับเดวิน พอกลับมาที่คอนโดก็ขึ้นเตียงเตรียมนอนกันเลย

"อยากกินนม" จู่ๆ ก็พูดขึ้นมาแบบไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย

"อยู่ในตู้เย็นมินซื้อมาไว้อยู่ แต่เป็นนมช็อคโกแลตนะ" เพราะเดวินชอบกินนมจืดมากกว่า แต่โซมินเป็นคนซื้อมาก็เลยกลายเป็นมช็อคโกแลตที่แช่อยู่ในตู้เย็นตั้งสองแกนลอน..

"อ้วน"

"หืม อย่ามาปากดีนะ!" ถึงกับเงยหน้าขึ้นมาด่าและมองค้อนใส่เลยทีเดียว ไม่ชอบเลย เรื่องอ้วนๆ นี่เซ็นซิทีฟมากเลยนะจะบอกให้

"ฮ่าๆ พี่ไม่ได้หมายถึงนมแกนลอน"

"ก็มันมีแค่นมแกนลอน จะเรื่องมา-" พูดยังไม่ทันจบก็โดนพูดแทรกขึ้น และประโยคที่แทรกขึ้นมาทำเอาหน้าร้อนผ่าว ขึ้นสีแดงแทบจะทันที

"อยากกินนมมิน"

มือหนาจับไปที่เอวบาง เริ่มไล้ขึ้นไปสูงขึ้นเปิดเสื้อของคนที่กำลังอึ้งอยู่กับคำพูดของเขา สงสัยอึ้งนานไปหน่อย กว่าจะรู้ตัวก็โดนดูดนมไปเรียบร้อยแล้ว

"อื้อ หยุดนะ ห้ามดูด"

จ๊วบ

"ทำไมจะดูดไม่ได้ จะดูดนมเมียมันผิดตรงไหน"

"ก็..ก็ถ้าดูดแล้วหลับก็ไม่ผิดอะไรหรอกนะ!"

"ไม่ทำอะไรหรอกครับ พรุ่งนี้มินมีเรียนพี่รู้" ห่วงอนาคตน้องด้วยแหละ ถ้าน้องจะต้องมาป่วยเพราะเขาอีกเขาไม่ยอมแน่ เพราะงั้นก็ขอดูดนมชมพูหวานๆให้ชื่นใจหน่อยล่ะกัน

"คนบ้ากามแบบพี่เชื่อไม่ได้หรอก" ถ้าอย่างงั้นก็ต้องดูดแรงๆ!

จ๊วบ จ๊วบ

"อื้ออ ถ้าจะแกล้งก็ไม่ต้อง อ้ะ ดูดแล้วนะ!" พูดพร้อมจะดึงเสื้อลง แต่โดนจับมือไว้ก่อน

"ถ้าพี่ไม่ได้ดูดนมมิน พี่ต้องลงแดงตายแน่ๆ เลย ขอเถอะนะ พรุ่งนี้ตอนเย็นมินก็ต้องกลับบ้านแล้วอ่ะ" พูดด้วยน้ำเสียงเศร้า ยอมละปากออกมาจากจุกชมพูนั่นโดยดี เพราะถ้าน้องไม่ยอมเขาจะไม่ทำ

"จะดูดก็ดูด แต่ห้ามทำอะไรมากกว่านี้นะ ดูดแล้วหลับโอเคมั้ย" พยักหน้ารัวๆ พร้อมกับลงไปงับจุกชมพูอีกรอบ แล้วดูดเหมือนเด็กดูดนมแม่ยังไงยังงั้นเลย..

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

TO BE CONTINUE.

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว