ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 17 ก็สิทธิ์ของฉัน

ชื่อตอน : ตอนที่ 17 ก็สิทธิ์ของฉัน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.4k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ก.ย. 2561 00:59 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 17 ก็สิทธิ์ของฉัน
แบบอักษร


พยัคฆ์กลับมาที่บ้านพักในตอนค่ำ เขากวาดสายตามองไปรอบบ้านก่อนจะถอนหายใจนิดๆ แล้วนั่งลงที่โซฟา

เขาไม่เคยอยากด่าใครมาก่อนเลย

แต่สิงหราช เขาแทบอยากจะด่าและป่าวประกาศให้รู้

ที่ชวนไปกินข้าวอยู่น่ะทาสเขา ทาสของเขาที่มีแต่เขาเท่านั้นอยู่ใกล้ ชวนไปไหนได้

มันคิดว่ามันเป็นใครวะ

ยิ่งคิดยิ่งหงุดหงิด ยิ่งหงุดหงิดก็ยิ่งโมโห อยากจะฆ่าอีกคนจริงๆ

จับขังในบ้านเลยดีไหม

เอ่ยพร้อมมองไปบนชั้นสอง พาลคนที่อยู่ข้างบนอย่างเสียไม่ได้ ก่อนจะรู้สึกถึงความผิดปกติ

โต๊ะของเขา มีอะไรบางอย่างวางอยู่

สวัสดี

ข้อความสั้นๆ ในแผ่นกระดาษเล็ก แต่เขากลับขยำเหมือนโกรธแค้นก่อนจะปามันทิ้ง

มีคนลักลอบเข้ามาในบ้านตอนที่เขาไม่อยู่

ทิ้งโน๊ตปั่นประสาทไว้ให้ดูเนี่ยนะ ฮึ

ก๊อกๆๆๆ

ร่างที่คุ้นตาเปิดประตูให้กับเขาง่ายดาย ก่อนจะหลบให้เขาเดินเข้ามาในห้อง

ง่ายจังล่ะ ปกติดื้อกว่านี้หนิ

“น้ำหนึ่ง”

“คะ”

“คนที่เขาตามตัวเธอ เขารู้แล้วว่าเธออยู่ที่นี่” ในขณะที่เขาพูด เขาก็สังเกตเห็นว่าเธอกำมือตัวเองแน่น

“ฉันกลัว เพราะฉันไม่รู้ว่ากำลังเผชิญหน้ากับอะไร”

คำที่เอ่ยออกมาตรงๆ อดที่เขาจะหวั่นใจตามไม่ได้

“อยู่ให้ห่างจากสิงหราช ถ้าอยากปลอดภัย”

“ทำไมคะ หรือว่าหมอสิงห์”

“ไม่รู้ แต่มันคือคนนอก เป็นคนอื่น”

“แล้วคุณหมอไม่ใช่คนอื่นเหรอคะ” คำถามพาซื่อแต่ทำเอาเขาอยากจะเอานิ้วดีดกบาลเล็กๆ นั่นเผื่อช่วยให้เธอจำอะไรได้บ้าง

คนอื่นที่ไหนจะคร่อมเธอไว้บนเตียงแบบนี้ล่ะ

“โง่จริงหรือแกล้งโง่”

“อ๋อ ฉันลืมไปค่ะ” ปากเล็กๆ นั่นพึมพำเบาๆ “ฉันไม่ใช่คนอื่น แต่ฉันเป็นคนที่หมอเกลียด”

น้ำตาล่วงเผาะ

เขาเห็นมัน แต่ทำเป็นเมินเฉยไม่สนใจ

ก่อนจะปล่อยให้อีกคนเป็นอิสระ แต่ยังไม่ยอมลุกไปไหน

“ง่วงรึยัง”

“ไม่ค่ะ พึ่งจะหนึ่งทุ่ม แต่”

“แต่อะไร”

“ถ้าจะให้ตื่นเพื่อคุยกับคุณ ฉันง่วงดีกว่าค่ะ”

เธอกำลังประชดเขาใช่ไหม

ยัยคนนี้ ไม่ขัดขืนแต่ปากจิกเขาทุกคำ

ใครสอนมา

“ฉันปิดไฟเลยนะคะ”

“อื้ม”

เขายังไม่ได้อาบน้ำ แต่ก็ไม่เอ่ยขัด

“ไปอาบน้ำสิคะ”

“อาบให้หน่อย”

“ฮะ?”

“ทำไม จะใช้ทาสอาบน้ำให้แปลกเหรอ ตามมาล่ะ”

เขายิ้มก่อนจะลุกขึ้นแล้วเดินไปห้องน้ำเฉย

ทิ้งให้อีกคนนั่งทำหน้าปริศนามีแต่เครื่องหมายคำถาม

หวังว่าจะอาบน้ำเฉยๆ นะ

ซึ่งน้ำหนึ่งพึ่งจะพึงระลึกได้ว่า

สองคนอยู่ด้วยกัน อาบน้ำเฉยๆ มักไม่มีจริง

เธอจึงมีสภาพอิดโรยแม้เขาจะปล่อยให้นอนตั้งแต่ตีหนึ่ง แต่การตื่นมาทำงานกลับง่วงจริงๆ

“ทำไมดูเหมือนคนไม่ได้นอน” พี่บีถามขึ้น

ตามด้วยสายตาของพี่ปลา ตอนนี้พวกเธออยู่ที่โรงอาหารกัน

“เอ่อ คือ”

“โดนคุณหมอจัดหนักเหรอ”

“พี่บี ไม่นะคะ”

บียักไหล่ ก่อนจะกวาดสายตาไปทั่วร่างเล็กตรงหน้า

หลักฐานมันฟ้องนี่หว่า

“น้ำ พี่ไม่ได้กินเผือกอย่างเดียวนะ ผักบุ้งพี่ก็กิน สายตาพี่ดี”

มัสยามองน้ำหนึ่งตามที่บีพูด

จริงๆ ด้วย เธอไม่ทันได้สังเกต

แบบนี้มันจะดีจริงเหรอ

“คุณหมอแซ่บไหม”

“พี่บีคะ มันไม่ได้เป็นอย่างที่พี่บีคิด” น้ำเสียงเศร้าๆ ทำบีเบะหน้าเหมือนจะร้องไห้

“พี่ขอโทษ” คนไม่รู้เรื่องกล่าวขอโทษทันที “พี่จะไม่พูดเรื่องนี้อีก ขอโทษนะน้ำ”

“ค่ะ”

มัสยาถอนหายใจ ก่อนจะไปจัดการกับคนต้นเรื่อง

“คุณหมอคะ ฉันนึกว่ามีแต่ในละคร” มัสยามาถึงที่นัดก็เปิดประเด็นกับคุณหมอทันที

“อะไร”

“ใช้ตัวล้างแค้น”

ชายหนุ่มขมวดคิ้ว ก่อนจะเข้าใจว่าหญิงสาวตรงหน้าพูดเรื่องอะไร

“สิทธิ์ของผมครับ”

“อย่าเล่นกับความรู้สึกของผู้หญิงเลยนะคะ มันไม่สนุกหรอก”

“ผมไม่ได้เล่นครับ ผมทำ เพราะผมอยากทำ ถ้าคุณปลาหรือพงไพรไม่พอใจก็รับตัวเธอกลับไป”

“พูดจริงใช่ไหมคะ”

มัสยาถามแน่ชัด เขาแค่ยักไหล่ตอบ

“ค่ะ” หญิงสาวเดินออกมาก่อนจะกดเบอร์ของเพื่อนทันที

“ม้า มารับน้ำหนึ่งหน่อย”

สินธพที่กำลังวิตกกับเรื่องของตนถึงกลับถอนหายใจ

มัสยาโทรบอกให้เขาไปรับน้ำหนึ่ง

แต่เขายังไม่เคลียร์กับใครบางคนที่เอาแต่หลบหน้า แถมยังใช้ไอ้ช้างเป็นยันต์กันภัยอีก

“ช้าง”

“ไรวะ”

“ไปรับน้ำหนึ่งที”

“กูไม่ไป ไปทำไมให้เสียเวลา บอกปลาไม่ต้องยุ่งเรื่องนี้เลย”

คชาเอ่ยอย่างรู้ทัน

“กูไปรับเอง”

“ไปทั้งหมดนี่แหละ แต่เราไม่ต้องกลับโรงแรมหรอก พาน้ำหนึ่งไปรอที่ที่นึงดีกว่า”

คนไม่อยากยุ่งเอ่ยอย่างนึกสนุก

คุณหมอหนุ่มคนนั้นกวนตีนเก่งแค่ไหนใครก็รู้ ขอแก้แค้นหน่อยเถอะ เขาอยากเห็นเสือเดือดพล่าน

“แล้ว คุณจินนี่ล่ะ”

“พาเธอไปด้วยสิวะ ดีเลย น้ำหนึ่งจะได้ไม่เกร็ง” ถึงจะพอรู้ชื่อเสียงพูดคุยกัน แต่การเจอกันน้อยมากตลอดที่น้ำหนึ่งอยู่ใต้การคุ้มครองของฝั่งรัฐ

“เดี๋ยวกูไปข้างบนก่อน” นั่นแหละสินธพถึงยิ้มออกมา

ก่อนที่เขาจะเลี่ยงไปอีกห้อง ห้องของคนที่เขารู้สึกผิดกับเธอ

จินตนาเปิดประตูพอดี เพราะคชาเคาะห้องเรียกและบอกจุดประสงค์แล้ว

แต่ไม่คิดว่าเปิดประตูมาจะเจอคนใจร้ายอีกคน

เจอหน้าเขาแล้วอยากจะร้องไห้จริงๆ

“คือ”

ม้าพยศกลายเป็นคนใบ้ชั่วขณะ

เขาไม่เคยจะรู้สึกแบบนี้เลย ความสับสนตีวนจนเขาปวดหัว

“คุณม้ามีอะไรคะ” เสียงแหบแปล่ง แต่ท่าทีการเรียกและการแสดงออกกลับเอ่ยกับเขาอย่างปกติ

“คือ ไอ้ช้างบอกแล้วใช่ไหม”

“ค่ะ”

“งั้นไปเตรียมตัวหน่อยไหม”

“เอ๊ะ” เอ่ยจบเขาก็ดันเธอเข้าห้องก่อนจะล็อคประตูทันที

หวังว่าพอจะมีเวลาคุยกับเธอก่อนที่ไอ้ช้างจะออกมา

“คุณม้ามีอะไรคะ” อีกคนยิ้มนิดๆ เขารู้ เธอไม่ได้อยากยิ้มและกำลังฝืนแค่ไหน

ยิ่งมองคนที่พยายามแสดงความเข้มแข็งเขายิ่งรู้สึกผิด เหมือนโดนค้อนทุบหัวยังไงยังงั้น

“ฉันขอโทษ” คำขอโทษง่ายๆ แต่เหมือนจะทำให้อีกคนเปราะบางเหลือเกิน น้ำตาเธอทะลักราวกับเขื่อนแตก

“เรื่องอะไรคะ จินนี่ไม่เห็นจะเข้าใจ คุณม้าทำอะไรผิด ขอโทษจินนี่ทำไมคะ”

เออ เขาไม่ได้ทำผิดอะไรเลย

แค่ตอนนี้ยืนคุยกันแล้วเธอยืนร้องไห้สะอื้นตัวโยนแค่นั้นเอง แค่นั้นจริงๆ

แม่ง ไม่ผิดเลย แต่เหมือนกำลังจะถูกประหารด้วยท่าทีนั้นของเธอ

“ฉันขอโทษที่ใส่ร้ายเธอ เอาอารมณ์เป็นใหญ่ แถมยังทำร้าย ทำให้เธอ”

พูดไม่ออกแฮะ

ข่มเหงเธอขนาดนั้น

“ไม่ได้ทำอะไรหรอกค่ะ คุณม้าไม่ต้องขอโทษ ฮือ”

ผมคว้าคนตัวเล็กเข้ามากอด

ยิ่งกอดยิ่งรู้ว่าเธอบอบบางขนาดไหน แม่ง ทำไมเขาถึงกล้าทำร้ายเธอได้ลงคอกันนะ ตัวเธอก็เล็กแค่นี้เอง ไอ้สารเลวม้า

แกมันนิสัยไม่ดี รังแกผู้หญิง

สุดท้ายก็คุยไม่รู้เรื่อง

ไอ้ช้างก็ไม่มาตาม เหมือนรู้ว่าทั้งเขาและจินตนาคงไม่ได้ไปด้วย

——————

จะไปเชิญน้องน้ำ ไปจิบเครื่องดื่มเย็นๆ บางที่ 555

ไหน ใครเรียกคนเขียนเข้าฝั่ง รำไรแล้วค่ะ ฝั่งหรอ เปล่า คลื่น 5555

ใกล้แล้วๆ ใกล้เป็นบ้า ก่อนจะถึงฝั่งมันมีเรื่องราว อีกนิดๆ

มีใจก็เซมา

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว