อัพทุกวันอาทิตย์ ฝากติดตามด้วยค่ะ ขอบคุณค่ะ

ตอนที่ 4 ผีเสื้อเหมันต์

ชื่อตอน : ตอนที่ 4 ผีเสื้อเหมันต์

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 267

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ก.ย. 2561 12:50 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 4 ผีเสื้อเหมันต์
แบบอักษร

“พอทีเถิดพี่จื่อเฉิง” เสียงขอร้องปนสะอื้นดังขึ้นจากด้านหลัง

ติงจื่อเฉิงจึงปล่อยมือลดการควบคุมตัวชินอ๋องไว้ เมื่อทั้งสองหันกลับไปเจอกลับพบหญิงสาวในชุดสีขาวสะอาด ยืนกลั้นร้องไห้อยู่บริเวณประตู

คราแรกชินอ๋องประหลาดใจไม่น้อย ที่เห็นแววตาที่คมเข้มนั้นมองผู้มาใหม่อย่างอ่อนโยนปนขื่นขม

“เจ้า” ชินอ๋องถามนางขึ้นเปรยๆ

“คาราวะ ท่านอ๋อง หม่อมฉันติงเจียฉานเพคะ” ร่างอ่อนช้อยก้มคาราวะ

“เฮอะ บ้าไปแล้วสติเจ้ายังดีหรือ..? แนะนำตัวกับสามีหรือมันไม่เคยจำชื่อเจ้าเลย” ติงจื่อเฉิงโวยวายขึ้น พร้อมชี้หน้าตรงมายังชินอ๋องอย่างกราดเกรี้ยว

“แล้วเจ้ายุ่งอะไรด้วย” ชินอ๋องเถียงกลับ

คำก็จะฆ่า สองคำก็โวยวาย สามคำก็พูดแต่เรื่องแลกเปลี่ยนอันแสนเจ้าเล่ห์ เจ้าติงจื่อเฉิงชาติที่แล้วเป็นสุนัขจิ้งจอกหรือไร..!

“ข้าจะไม่ยุ่งเลย หากคนที่หลงเสน่ห์เจ้าในวันนี้ ไม่ใช่น้องสาวของข้า”

เส้นเลือดที่ปูดโปนตรงหน้าผากบ่งบอกว่าเขากำลังโมโหสุดขีด ชินอ๋องจึงพยายามเงียบเสียงลง อย่างไรก็ตามตอนนี้นางก็อยู่ในร่างชาย หากมีอะไรผิดพลาดขึ้นมา คงไม่มีใครเห็นใจเช่นยามเป็นหญิงเป็นแน่

“พี่จื่อเฉิงกลับไปเถิด ข้าขอร้อง” น้ำตาของน้องสาวที่กำลังรื้นขึ้น ทำให้ผู้เป็นพี่ชายใจอ่อนลดเสียง และลดท่าทีที่ไม่เป็นมิตรลง

นางรู้ดีว่าพี่ชายไม่ได้ชอบชินอ๋องตั้งแต่แรก เป็นชายาที่ไม่ได้รับการตบแต่งนั้นก็ร้ายแรงพอดูแล้ว ยิ่งเพราะชินอ๋องไล่นางไปดูแลสวนดอกไม้ด้วยแล้ว ยิ่งทำให้เขาอยากจะปลิดชีพชินอ๋องในทันทีที่พบหน้า

หากแต่เขายั้งมือไว้หลายตรา แต่พอเผชิญหน้าแล้วนั้นก็ต่อสู้ไม่รู้แพ้รู้ชนะสักที แต่คราวนี้กลายเป็นที่ชินอ๋องดูเสียเปรียบพี่ชายนางเป็นครั้งแรก

“ข้าไม่กลับ ในเมื่อสัญญาฉบับนี้คือความจริง ข้าจะอยู่ที่นี้” ติงจื่อเฉิงยิ้มเหี้ยมเกรียม

“ไม่ได้”

“ไม่ได้”

ติงเจียฉานและชินอ๋องปฏิเสธพร้อมกันในทันที เพียงแค่เขาอยู่เพียงครู่เดียว ก็เกิดปัญหามากมายถึงเพียงนี้ หากให้มาอยู่ตลอดเวลา รั้งแต่จะฆ่าชินอ๋องเร็วขึ้นเท่านั้น

“ทำไมจะไม่ได้ ก็เห็นกันแล้วหนิ มีนักฆ่าที่อยากฆ่าเจ้านั้นมากมายก่ายกอง” เขานั่งลงแบมือ ทำเหมือนไม่ได้อยากอยู่ที่นี้นัก

ความคิดของรุ่ยอิงนั้นเริ่มจะยอมจำนน ในสิ่งที่เขาพูดออกมา เพราะดูเหมือนจะมีคนอยากฆ่าชินอ๋องมากเหลือเกิน หากติงจื่อเฉิงอยากฆ่าชินอ๋องแค่ไหนก็ต้องระงับไว้ เพราะว่าน้องสาวเขายังคงรักชินอ๋องอยู่

“ได้ข้าจะให้เจ้าอยู่ที่นี้”

“ก็แค่นั้น”

“แต่....” ชินอ๋องยิ้มขึ้น “เจ้าต้องคอยคุ้มครองข้า”

“ทำไมข้าต้องคุ้มครองคนชั่วอย่างเจ้า” เขาตะโกนเสียงดังลั่น

“ข้ามีเพียงปริศนาบางอย่างที่ต้องแก้ไข หากทุกอย่างถูกแก้ไขแล้ว ถึงวันนั้นเจ้าจะฆ่าข้า ก็เชิญ” ชินอ๋องยื่นข้อเสนอ

“งั้นได้ ข้าจะคุ้มครองให้เจ้าปลอดภัย แต่ก่อนจะถึงวันนั้นเราอาจจะต้องมีหลายอย่างที่จะต้องตกลงกัน”

เสียงระบายลมหายใจอย่างช้าๆอย่างโล่งอก ไม่นานนักเหล่าทหารที่รีบร้อนมาพร้อมตวี้เทียนและเสี่ยวซี

“เสี่ยวซี เจ้ามาทำอะไรที่นี้ มันอันตรายไม่รู้หรือไง..?” ชินอ๋องรีบไปดึงมือให้เสี่ยวซีที่เพิ่งเข้ามาในห้องทำงานรีบออกไป ก่อนที่จะเข้ามาพบกองเศษซากมนุษย์เป็นสิบคน

ไม่ว่าอย่างไรเสี่ยวซีเองก็เป็นเด็ก ! ไม่ควรเห็นภาพเช่นนั้น

การที่ชินอ๋องห่วงใยผู้อื่นทำให้คนที่อยู่ในเหตุการณ์พากันมึนงง ในนิสัยที่ชินอ๋องเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง

“น่าสนใจจริงๆ” ติงจื่อเฉิงเองก็มองอย่างไม่เชื่อสายตา หลายต่อหลายครั้งที่เขาเคยพบชินอ๋อง ตั้งแต่ก่อนน้องสาวจะมาอาศัยที่จวนแห่งนี้ ชายคนนั้นทั้งเห็นแก่ตัว พูดจาโอหัง มีวรยุทธเป็นเลิศ

ในห้องอาบน้ำส่วนตัวของชินอ๋อง คือที่ที่เจ้าของร่างคนเก่าเขาเคยใช่ร่วมอภิรมย์กับชายาทั้งหลาย เป็นห้องที่มีสระกว้าง ด้านข้างมีน้ำตกจำลองที่คอยปล่อยน้ำอุ่นมาตลอด

แต่วันนี้ชินอ๋องกลับเหนื่อยล้าเต็มที นางจึงลืมเรื่องสรีระของความเป็นชายไปสิ้น เพียงแต่ที่ห้องอาบน้ำแห่งนี้มีแต่นางเพียงผู้เดียว

อาภรณ์ที่ร่วงหล่น พร้อมปลายเท้าที่จุ่มลงในน้ำอุ่นค่อยๆไล่ความอ่อนล้าของนางให้หายไป

แต่ความผิดปกติก็เกิดขึ้นเมื่ออีกมุมของห้องอาบน้ำ ที่ควันของไอน้ำจางลง กลับปรากฎร่างผิวสีแทนแช่น้ำอยู่

ติงจื่อเฉิงที่เปลือยกายอย่างสบายแช่อยู่ในสระน้ำ ก่อนที่ชินอ๋องจะมาถึง

ชินอ๋องในตอนนี้มุดลงน้ำเหลือเพียงศีรษะ ด้วยใบหน้าตื่นตะตึง ไม่เคยมีครั้งไหนที่จะอับอายขายหน้าถึงเพียงนี้

“เจ้ามาอยู่ที่นี้ได้อะอะอย่างไร”

“หม่อมฉันมาก่อนพระองค์แก้ผ้าบนแท่นนั้นอีก” ติงจื่อเฉิงกล่าวมาอย่างหน้าตาเฉย อย่างประชดประชัน

ส่วนชินอ๋องในตอนนี้ใบหน้าที่แดงเป็นสีกลีบกุหลาบนั้น ทำให้ ติงจื่อเฉิงเลิกคิ้วอย่างเคลือบแคลง ร่างสูงจึงค่อยๆเคลื่อนตัวเข้ามาใกล้ยังๆที่ชินอ๋องอาบน้ำอยู่

“อะอออกไปนะ ออกไป” ชินอ๋องเม้มริมฝีปากแน่น

“เป็นชายด้วยกันทำไมจะอาบน้ำด้วยกันไม่ได้ละ” เขาพูดลอดไรฟันอย่างชั่วร้าย ใบหน้ามีแต่ความคิดคับแค้นใจตรงเข้าหาชินอ๋อง

“จะออกไปดีๆ หรือให้ข้าเรียกทหาร” ชินอ๋องที่นั่งลงในสระเหลือเพียงส่วนคอกล่าวขึ้นเลิกลั่กแล้ว ถึงแม้ตอนนี้เฉินรุ่ยอิงจะเป็นชาย แต่สัญชาตญาณก็ยังคงอายเช่นสตรีทั่วไป

“จะเรียกได้อย่างไร ในเมื่อปากเจ้ากำลังจะพูดไม่ได้อีก” น้ำเสียงของเขานิ่งเรียบไร้ความเมตตา

เพียงแค่ช่วงระยะเวลาหนึ่งที่ติงจื่อเฉิง ออกท่องเที่ยวตระเวนไปทั่วแคว้นอิสระในทะเลทรายอันแสนกว้างใหญ่ พอกลับมาถึงที่บ้านไม่รู้ว่ามันเป็นข่าวดีหรือร้าย

น้องสาวของเขานั้นเปรียบเสมือนญาติคนเดียวในครอบครัวที่เขารัก เพราะทั้งสองกำพร้าบิดามารดามาตั้งแต่จำความได้ ถูกน้าสาวเลี้ยงดูเพราะโลภมากในในทรัพย์สินเงินทองจึงแอบส่งตัวเจียฉานไปยังหอนางโลมเลื่องชื่อในเมืองต้าตู

เมื่อเขาตามไปถึงน้องสาวเขาถูกซื้อตัวโดย ผู้ปกครองเมืองด่านซ้ายรัฐฉิน นามว่าชินอ๋อง ไร้การตบแต่งเช่นภรรยาทั่วไปนั้นก็ทำให้เขาโมโหมากพออยู่แล้ว นี่ชินอ๋องยังไม่ใยดีน้องสาวเขาอีก

ร่างสูงพุ่งตรงเข้าหาชินอ๋องที่อยู่ในน้ำ มือเกาะเกี่ยวลำคอรัดแน่นด้วยท่อนแขนตรึงเข้าหาลำตัว แผ่นหลังที่เปลือยเปล่าของชินอ๋องกระแทกเข้าที่หน้าอกของติงจื่อเฉิง

ใบหน้าของผู้ที่ถูกปองร้ายเขียวคล้ำขึ้น ปากเล็กๆพยายามจะอ้าปากขยับร้องเรียกคนช่วย แต่ก็ไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมา จมูกพยายามจะหายใจเข้าเพื่อรับอากาศ

น้ำในสระกระชอกเป็นระรอกคลื่นตามแรงดิ้นของชินอ๋อง แล้วค่อยๆนิ่งลงเพราะเขาหมดสติไปเสียก่อน


ช่วงค่ำสายตาที่อ่อนล้าค่อยๆลืมตาตื่นขึ้น ชินอ๋องมองบนเพดานวนไปรอบๆ เพราะคิดว่าที่แห่งนี้คงไม่ใช่โลกมนุษย์อีกแน่นอน พอคิดแบบนั้นน้ำตาก็ไหลลง

“นอกจากจะความจำเสื่อมแล้ว พระองค์ยังคงเสียสติอีกนะพ่ะย่ะค่ะ” ด้านข้างริมเตียง ติงจื่อเฉิงยิ้มเย้ยหยันขึ้น

“นี่เจ้าบ้าไปแล้วรึไง ฮือๆๆๆ” ชินอ๋องที่หันไปเจอคนร้ายต้นเหตุ ก็ยกมือขึ้นทุบอกเขาเป็นยกใหญ่ “ข้าให้เจ้ามาปกป้องข้า ไม่ได้ให้มาสังหารข้าแบบนี้”

ถึงแม้รุ่ยอิงจะอยู่ในร่างชินอ๋อง แต่เมื่อเจอเหตุการณ์เฉียดตายบ่อยๆ นางก็ไม่อาจรักษาความเป็นตัวตนของชินอ๋องได้ เพียงไม่กี่วันเท่านั้น ยังเกิดเรื่องมากมายถึงเพียงนี้ นางเพียงแต่ได้คิดว่าหากตายลงไปตั้งแต่ในร่างเฉินรุ่ยอิงแล้วเสียตั้งแต่ตอนนั้น คงไม่ทรมานเช่นนี้

“หยุดเดี๋ยวนี้นะ !” ติงจื่อเฉิงรวบมือชินอ๋องไว้ด้วยมือข้างเดียว แล้วกดลงบนที่นอนอย่างไม่ปราณี ส่วนอีกมือก็บีบลำคอเอาไว้ ทำให้สองมือของชินอ๋องไม่สามารถทุบตีเขาได้อีก

“ฟังข้าให้ดี ที่ข้าต้องปกป้องเจ้า เพียงเพราะน้องสาวข้ารักเจ้า และเจ้าทำความชั่ว เจ้าต้องถอนพิษผีเสื้อเหมันต์ให้น้องข้า”

“ข้าไม่รู้เรื่องนะ พิษอะไร” เขาปฏิเสธ

“เจ้าโกหก”

“ไม่รู้ ไม่รู้จริงๆ” ชินอ๋องร้องไห้ขึ้นอีกครั้ง

น้ำตาของชินอ๋อง ทำให้ติงจื่อเฉิงใจอ่อนขึ้นอีกครั้ง แววตาที่ไร้เดียงสาและดูจริงใจในคำตอบนั้นทำให้เขาลดมือที่ตรึงไว้ลง แรงดิ้นทำให้อาภรณ์ของทั้งสองร่วงหล่นเผยหัวไหล่

ชินอ๋องนอกจากจะร้องไห้จนจมูกแดงแล้ว ตอนนี้แผงอกของติงจื่อเฉิงก็ยังทำให้ส่วนแก้มนั้นแดงมากขึ้นไปอีก ถึงแม้ยามเป็นรุ่ยอิงจะเป็นหญิงที่เคยแต่งงานมาแล้ว แต่ตลอดชีวิตของนางนั้นก็ไม่เคยใกล้ชิดชายผู้อื่นอีก

“หน้าเจ้าแดงเช่นนี้ หากเป็นหญิงสาวข้าคงไม่ปล่อยผ่านคืนเร่าร้อนนี้ไปแน่ แต่นี่เป็นเจ้าเป็นชายแล้วแถมเป็นชายที่ข้าเกลียดเข้ากระดูกดำ หาทางถอนพิษให้ได้ เมื่อไรที่เจ้าจำได้ข้าจะหยุดทรมานเจ้า” ติงจื่อเฉิงสะบัดตัวของชินอ๋องออกไปอย่างแรง แล้วลงจากเตียงไปนอนบนม้านั่งตัวยาวด้านข้างแทน

“อ๋อ ! หากใครคิดจะฆ่าเจ้า ข้าจะปกป้องเจ้าเอง แต่สำหรับมือข้าแล้วหากพลาดพลั้งทำเจ้าเจ็บ เจ้าก็ต้องทนหน่อยแล้วกัน” น้ำเสียงเย็นชาของติงจื่อเฉิงเอ่ยขึ้น

เพียงครู่เดียว ลมหายใจของปีศาจร้ายที่ชินอ๋องสาปแช่งไว้ในใจนั้นก็หลับลง แล้วเสียงลมหายใจของชินอ๋องแผ่วเบาลงอย่างโล่งอก

พอเริ่มกลับมาสำรวจร่างกาย มือที่ขาวซีดจากการถูกบีบรัด ขึ้นเป็นรอยแดง ยิ่งกลืนน้ำลายลงไปที่คอแล้วนั้นยิ่งเจ็บมากขึ้นไปอีก

ถึงแม้จะไม่ใช่ร่างกายข้า แต่ก็แก้ผ้าจนเขาเห็นไปหมดแล้วน่าอายสิ้นดี แล้วยังจะรอยช้ำพวกนี้อีก สงสัยพรุ่งนี้คอข้าต้องเขียวช้ำเป็นแน่ !

ชินอ๋องที่ถึงแม้จะเจ็บตัวไปหมด แต่ก็ยังเอามือก่ายหน้าผากคิดถึงคำพูดของติงจื่อเฉิงไปมา

ผีเสื้อเหมันต์คืออะไร..? แล้วทำไมน้องสาวของเขาจึงต้องถอนพิษนี้...? ในยามที่ชินอ๋องมีชีวิตอยู่เขาได้ทำอะไรไว้ ติงจื่อเฉิงจึงโกรธมาถึงเพียงนี้ถึงกับจะฆ่าแกงกันทั้งๆที่ร้องสาวเป็นภรรยาของชินอ๋อง

ยิ่งคิดมากเท่าไรก็ยิ่งปวดหัวมากขึ้นเท่านั้น ช่างมันเถอะ เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็เช้าแล้ว

......

ความคิดเห็น