ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : My Doctor5

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 43.4k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 20 ก.ย. 2561 16:21 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
My Doctor5
แบบอักษร


Nuch talk

ฉันเดินออกมาจากคอนโดนั้นเพื่อออกมาเรียกแท็กซี่เดินออกมาพร้อมกับน้ำตาที่ฉันกั้นมันเอาไว้เพื่อให้ไม่ให้เขาเห็นน้ำตาของฉันแต่ตอนนี้ฉันปล่อยมันออกมาโดนที่ไม่แคร์สายตาของคนรอบข้าง ฉันรู้สึกที่มันอธิบายไม่ได้ ฉันกลัวถ้าเขารู้ว่าฉันท้อง เขาจะแย่งลูกไปจากฉัน ฉันกลัว ฉันโบกรถแท็กซี่พร้อมบอกเป้าหมายที่ฉันจะไป


" คอนโด W คะ " ไม่นานแท็กซี่ก็มาจอดที่หน้าคอนโดฉัน

" เท่าไหร่คะ ? "

" 150 ฿ ครับ "

คนขับแท็กซี่บอกราคา ฉันก็ควักเงินในกระเป๋าให้เขาไปพร้อมกับก้าวขาออกจากรถแล้วเดินไปหน้าลิฟต์เพื่อกดลิฟต์ไปยังชั้นเป้าหมาย


ติ้ง !


เสียงลิฟต์เปิดฉันจึงเดินไปที่หน้าห้องก่อนจะหากุญแจแล้วไขเข้าห้องไป ฉันเดินมานั่งที่โซฟาห้องรับแขกเอนตัวนอนอย่างรู้สึกเหนื่อยล้า และเผลอหลับไปนานเท่าไหร่ไม่รู้


กริ๊ง ! กริ๊ง ! กริ๊ง ! กริ๊ง !


" มาแล้วค่าาาา " ฉันสะดุงตื่นเพราะมีคนมากดกริ่งเรียกฉันที่หน้าห้องก่อนจะลุกไปเปิดประตู

" มีอะไรห๊ะ ยัยแพรวถึงได้มาหาฉันถึงที่นี่ "

" ก็ฉันเห็นแกไม่เข้าไปทำงาน ก็เลยมาดูว่าแกเป็นอะไรรึเปล่า " แพรวถามด้วยสำเนียงเป็นห่วง

" เปล่า ไม่เป็นอะไร ก็แค่ไม่สบายนิดหน่อยกินยาเดี๋ยวก็หาย " ฉันบอกมันไปแพรวมันจะได้ไม่ต้องเป็นห่วงฉัน

" เออ ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว อะ ฉันซื้อโจ๊กมาฝาก ฉันคิดว่าแกคงยังไม่ได้กินอะไร "

แพรวยื่นถุงโจ๊กมาให้ฉัน ฉันรับไว้แล้วเดินเอาโจ๊กไปใส่ถ้วยแล้วฉันก็ยื่นให้มันถ้วยนึงจะได้นั่งกินไปพร้อมๆกัน แต่พอฉันจะตักโจ๊กเข้าปากก็รู้สึกเหม็น พะอืดพะอม รู้สึกจะอ้วกขึ้นมาจึงเอามือปิดปากแล้วรีบวิ่งมาที่ห้องน้ำ


อ้วก ! อ้วก ! อ้วก! อ้วก! ~~~~~


" เห้ย ! นุช เป็นอะไรอะ ไหนบอกไม่สบายนิดหน่อย นี่มันไม่นิดแล้วนะ ฉันว่าไปหาหมอเหอะ ปะ เดี๋ยวฉันพาไป " แพรวรีบวิ่งตามมาลูบหลังฉันขึ้นลง

" ไม่ต้องๆ ฉันไม่เป็นอะไรมากหรอก ฉันไปหาหมอมาแล้ว " ฉันบอกออกไป เพื่อไม่ให้เพื่อนฉันเป็นกังวล

" โอเคๆ แล้วยาอยู่ที่ไหนฉันจะไปหยิบมาให้ รีบกินจะได้พักผ่อน "

" อยู่ในกระเป๋าอะ " ฉันเอ่ยออกไปก่อนจะนึกขึ้นได้ว่ายานั่นมันคือ.... แต่ก็เอ่ยห้ามไม่ทันเมื่อมันหยิบถุงยาขึ้นมาอ่าน ฉันเลยรีบเดินไปหามัน

" ยาบำรุงครรภ์ มีอะไรจะอธิบายไหมคะ คุณนุช " แพรวมันเน้นชื่อฉัน ด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งน่ากลัว เพราะมันไม่เคยพูดกับฉันแบบนี้มาก่อน

" เออ.... กะ...ก็ อย่างที่แก่เห็นนั่นแหละ " ฉันตอบมันออกไป มันก็เงียบกับมา

" .............. "

" เออ ฉันท้อง!! " ฉันตอบมันออกไป พร้อมกลับกระชากถุงยาจากมือแพรวแล้วเดินมานั่งลงที่โซฟา

" แกท้อง! แล้วพ่อของเด็กคือใคร ฉันไม่เคยเห็นแกคบใครเลยนะ เห้ย! อย่าบอกนะว่าแกไปขอสเปิร์มจากธนาคารสเปิร์มมา "

" จะบ้ารึไงห๊ะแก ฉันไม่ได้ไปขอสเปิร์มมาจากไหนทั้งนั่นแหละ "

" แล้วใครคือพ่อของเด็ก แกบอกฉันมาเดี๋ยวนี่นะ "

ยัยแพรวถามฉันด้วยน้ำเสียงจริงจังอย่างคาดหวัง ฉันได้แต่ก้มหน้านิ่งกับคำถามที่ออกจากปากมัน ฉันเองก็ยังไม่รู้เลยว่าพ่อของเด็กเป็นแล้วฉันจะบอกมันได้ยังไง ฉันตัดสินใจเล่าเรื่องเมื่อสองเดือนก่อนให้ยัยแพรวฟัง พร้อมกับน้ำตาที่ไหลหยดลงมาอาบแก้มเนียนใสของฉัน

" ฮึก ฮื่อออออ ไม่เป็น ฮึก ไร นะแก ฉันจะดูแกกับลูกในท้องแกเอง " แพรวดึงฉันเข้าไปกอดก่อนที่มันจะพูดออกมาทั้งน้ำตา

" ฮื่ออออออ ขอบคุณนะแพรว ที่แกไม่ทิ้งฉัน ฮึก ฮึก ขอบคุณนะ ขอบคุณจริงๆ "


ฉันร้องไห้กับเรื่องนี้ไปนานเท่าไหร่ก็ไม่รู้ ฉันคิดว่าถึงจะไม่มีใครสนใจฉันแต่อย่างน้อยก็ยังมีเพื่อนที่ดีอย่างยัยแพรวที่อยู่เคียงข้างฉัน คอยดูแล และเป็นห่วงฉัน แค่นี้ฉันก็งคงจะมีความสุขแล้ว แล้วฉันก็เผลอหลับไป




ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว