ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : My Doctor4

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 46.4k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 20 ก.ย. 2561 16:18 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
My Doctor4
แบบอักษร

Krish talk

หมับ!

ผมเดินตามร่างบางมาที่ลานจอดรถก่อนที่ผมจะยื่นมือไปจับที่ที่ข้อมือของเธอ

" ปล่อยฉันนะ " เธอตอบบอกผมด้วยน้ำเสียงเย็นชา

" ผมมีเรื่องจะคุยกับคุณ ขอคุยด้วยหน่อย "

" แต่ฉัน ไม่-มี " เธอบอกผมพร้อมกับสะบัดมือออกจากผม และเดินจะไปขึ้นรถแต่ผมก็ตามไปกระชากเธอจนเธอเซมาชนกับอกกว้างของผม ผมเลยถือโอกาสกอดเธอไว้แน่น

" ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ " เธอดิ้นอยู่ในอ้อมกอดของผม

" ถ้าไม่หยุดดิ้น ผม ' จูบ' นะ " ผมเน้นที่คำว่า ' จูบ' เพื่อแสดงให้เธอเห็นว่าผมนั่นเอาจริง แล้วก็ได้ผลจริงๆ เพราะเธอหยุด ผมจึงปล่อยเธอออกจากอ้อมกอดของผมแล้วจับมือเธอเดินขึ้นไปหน้าลิฟต์ แล้วกดชั้นที่ 40 เพื่อขึ้นไปที่บนห้องของผม ตลอดทางก็มีสายตามองมาที่ผมกับเธอ ก็แน่ละซิใครๆก็รู้ว่าผมเจ้าชู้แค่ไหน แต่ก็ไม่เคยพาผู้หญิงคนไหนขึ้นมาที่ห้องสักครั้ง เธอนี่แหละคนแรกที่ผมพาขึ้นมา


" คุณพาฉันมาที่นี่อีกทำไม ? "

" ก็บอกไปแล้วไง ว่าอยากคุยด้วย " ผมบอกเธอเสียงนิ่ง


ติ๊ง !


เสียงลิฟต์ดังขึ้นแล้วประตูลิฟต์ก็เปิดออก ผมเดินนำเธอมาหยุดอยู่ที่หน้าห้องของผมแล้วเปิดประตูห้องให้เธอเดินเข้าไปก่อนที่ผมจะเดินตามเธอเข้าไปในห้องแล้วล็อกทันที


แกร็ก เสียงล็อกประตู


" มีอะไรก็ว่ามา ฉันจะได้รีบกลับ " เธอเริ่มเอ่ยบทสนทนาก่อนเพื่อทำลายความเงียบ

" คือ ผมอยากจะขอโทษคุณ เรื่องของคืนนั้น " ผมพูดจบประโยค เธอก็เงยหน้ามองผมดวงตาของเธอมีสีแดงเอ่อคลอด้วยน้ำตา เธอคงจะกั้นมันไว้ไม่ให้ไหลออกมา

"............"

" ผมขอโทษนะคุณ ขอโทษจริง จะผมรับผิดช... " ผมยังพูดไม่จบประโยค เธอเอ่ยขัดผมขึ้นมาเสียก่อน

" ไม่ต้องมารับผิดชอบฉัน ฉันไม่ต้องการ ฉันไม่ต้องการอะไรจากคุณทั้งนั้น " เธอเอ่ยบอกผมด้วดวงตาแดงกล่ำ

" แต่... "

" คุณมีเรื่องจะคุยกับฉันแต่นี้ใช่ไหม ฉันจะได้กลับ " เธอบอกผมพร้อมกับลุกขึ้นเดินไปที่ประตู ก่อนที่ผมจะเดินมารั้งข้อมือเดินไว้

" คุณไปที่โรงพยาบาลทำไม คุณเป็นอะไร " ผมถามเธออกไปด้วยความสงสัยเพราะว่าถ้าเธอมาตรวจโรคทั่วไปผมคงไม่สงสัยเท่านี้แต่เธอดันมาอยู่ที่แผนกสูตินารี ผมเลยสังสัยว่าเธอกำลังจะ....

" มะ ไม่ได้เป็นอะไร ก็แค่ ปะ...ป่วยธรรมดา ไม่ต้องมายุ่ง " เธอตอบผมออกมาน้ำเสียงตะกุตะกัก

" แต่นั่นมันแผนกสูตินารี นะคุณ คุณบอกผมมาดีกว่าว่าคุณเป็นอะไรกันแน่ ถ้าคุณท้อ... " ผมยังไม่ทันพูดจบเธอก็ขัดผมขึ้นมา

" ฉันไม่ได้ท้องอย่างที่คุณคิด แล้วก็หยุดคิดเรื่องบ้าๆแบบนี้สักที ถึงถ้าฉันท้องขึ้นมาฉันก็ไม่ต้องการความรับผิดชอบจากคุณ มีแค่นี้ใช่ไหมที่คุยสงสัย และฉันหวังว่าต่อจากนี้เราคงไม่ต้องมาเจอกันอีก เพราะฉันเกลียดคุณ "


เธอบอกผม อธิบายมาจนหมดก่อนจะเดินออกจากห้องผมไป แต่ผมไม่เชื่อเธอหรอกนะเรื่องที่เธอไม่ได้ท้อง เหตุผลที่เธออธิบายมันฟังไม่ขึ้น ผมต้องไปถามไอ้ภีมให้แน่ใจว่าเธอเป็นอะไรกันแน่ เธอไม่มีทางหนีผมไปได้หรอก


" เราต้องได้เจอกันอีกแน่ "

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว