facebook-icon

สวัสดีผู้เยี่ยมชมทุกท่านค่ะและขอบคุณทุกกำลังใจและการติดตามนะคะ

ตอนที่ 24 เสือร้องไห้

ชื่อตอน : ตอนที่ 24 เสือร้องไห้

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 45.5k

ความคิดเห็น : 34

ปรับปรุงล่าสุด : 18 ก.ย. 2561 21:49 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 24 เสือร้องไห้
แบบอักษร

ตอนที่ 24 เสือร้องไห้



วันต่อมา พยัคฆ์รอเพียงนาราที่กำลังไปสอน ตอนเย็นเขาได้นัดเจ้าหน้าที่อำเภอไว้เรียบร้อยแล้ว ชายหนุ่มอารมณ์ดีแทบทั้งวันจนกระทั่งเข้มรีบพรวดพราดเข้ามาหาถึงในห้องทำงาน

“นายครับ”

“อะไร” พยัคฆ์ไม่ได้เงยหน้ามอง เขาเพียงนั่งดูบรรดาอาวุธหนักที่อยู่ในช่วงทดลอง

“เชิญนายไปดูหลังไร่เถอะครับ”

“ทำไม”

“มีคนของเราตาย สยองมาก สภาพเหมือนโดนเสือกะซวกคอหอย” ดวงตาพยัคฆ์ตวัดเงยหน้ามองลูกน้องตนทันที แววตาที่ดูมีความสุขเป็นนิจแปรเปลี่ยนเป็นดุดัน

“มึงไม่ต้องไป อยู่เฝ้าที่นี่” ชายหนุ่มสั่งเสียงแข็งก่อนจะรีบเดินออกไป เข้มมองตามนายด้วยความสงสัยแต่ไม่กล้าถามออกไป

“ครับนาย”




พยัคฆ์เดินตามกลิ่นเลือดมาอย่างแม่นยำ เมื่อมาถึงก็พบว่าลูกน้องของเขากำลังมุงดูศพที่นอนตายอย่างน่าสยดสยอง

“พวกมึงออกไปให้หมด!!”

“ครับนาย” ทันทีที่ได้ยินเสียงเข้มตะโกนทั้งหมดก็พากันสะดุ้งหันกลับมาหาเจ้านายกันหมด เมื่อได้รับสายตาดุดันนั้น ทั้งหมดก็พากันกรูออกไปอย่างรวดเร็ว เหลือเพียงพยัคฆ์ผู้เดียวที่ยืนมองศพนิ่ง ทั่วกายอาบไปด้วยเลือดจากการถูกกรงเล็บของสัตว์ขนาดใหญ่

ร่างสูงพิจารณาดูรอยที่คอก็ยิ่งมั่นใจมากว่าเป็นฝีมือของแวร์วูฟหรือไลแคนท์สักตัว ใบหน้าหล่อเหลาคมเข้มดูตึงเครียดขึ้นเพราะดูแล้วเขาก็คงจะเป็นสาเหตุตามเคย

“สวยงามจริงๆ นายว่าไหม วิลล์” เสียงที่มาด้านหลังทำให้พยัคฆ์รีบหันกลับไป ทันทีที่ได้เห็นผู้มาเยือนกรงเล็บหมาป่าก็ปรากฏขึ้นมาอย่างไม่ได้นัดหมาย

ศัตรูของเหล่าอัลฟ่า เอริค

“แกมาที่นี่แกต้องการอะไร” พยัคฆ์ถามเสียงเรียบแต่แฝงไปด้วยโทสะ

“นายเปลี่ยนไปมาก นายมีความเป็นมนุษย์มากกว่าจะเป็นสัตว์กินเนื้ออย่างที่เคยเป็นซะอีก” น้ำเสียงที่ไม่ได้ดูทุกข์ร้อนนั้นบ่งบอกถึงอดีตของนายใหญ่แห่งพยัคฆ์คำราม

“ฉันไม่เหมือนแก”

“เดาว่าแกคงจะมีอะไรที่เปลี่ยนแก ถ้าฉันเดาไม่ผิดก็คงจะเป็น” เอริคยิ้มมุมปากครู่หนึ่ง “ความรัก อืม เกินความคาดหมายมาก เธอเป็นใคร”

“อย่าได้คิด” ใบหน้าหล่อเหลาคมเข้มขบกรามแน่น เอริคไม่ใช่คนซื่อตรงเท่าใดนัก เขาพร้อมจะโจมตีทุกจุดอ่อนของศัตรูและไม่ปรานีต่อใคร

“Are you mad?”

“Ridiculous” พยัคฆ์ระงับความโมโหลง เขารู้ดีว่าเอริคกำลังเล่นตลกหากยอมเป็นเหยื่อ เอริคจะได้เปรียบรุกฆาตทันที

“Fine” ทันใดนั้นใบหน้าหล่อเหลาแบบลูกครึ่งก็แปรเปลี่ยนเป็นดวงตาสีแดงพร้อมกับเขี้ยวที่แวววาวน่าเกรงขาม พยัคฆ์เองก็ไม่น้อยหน้าเมื่อดวงตาสีอำพันสว่างปรากฏ

“ตอนนี้ฉันเป็นSuper Alphaแล้ว และอัลฟ่ารายต่อไปที่ฉันจะฆ่าก็คือนาย” เอริคประกาศก้องแต่ชายหนุ่มเจ้าของถิ่นหาได้เกรงกลัวไม่ สิ่งเดียวที่เขากลัวคือความปลอดภัยของนารา “Let’ s get started”

“โฮกกกก!! /โฮกกก!!” เสียงคำรามอันน่าเกรงขามของทั้งสองทำให้เหล่าสัตว์ทุกตัวตกใจหวาดกลัวจนหนีไปจากบริเวณนั้นจนหมด

ทั้งสองกระโจนเข้าหากันทันที เอริคเอี้ยวตัวหลบกรงเล็บอันแหลมคมอย่างรวดเร็วก่อนจะตวัดข่วนข้างหลังจนเป็นรอยเหวอะหวะจนเหมือนโดนดาบฟันอย่างสาหัส

“อ๊ากก!!” พยัคฆ์คำรามออกมาด้วยความเจ็บปวดทันที อัลฟ่าอาจจะสามารถรักษาตัวเองให้หายเร็วกว่าหมาป่าธรรมดามากแต่การถูกทำร้ายโดยSuper Alpha นั้นมันแตกต่างกันเพราะแข็งแกร่งกว่า ร้ายกาจอันตรายกว่าและสร้างความเสียหายได้มากกว่า ร่างสูงไม่ยอมแพ้กัดฟันกระโจนเข้าหาเอริคอีกครั้งโดยข่วนไปเต็มๆ แรงจนมีแผลเหวอะไม่แพ้กันที่ลาดไหล่ก่อนจะอัดหนุ่มลูกครึ่งจนกระเด็นไปติดต้นไม้อย่างรุนแรง แต่ก็ถูกเอริคข่วนกลับที่กลางอกอีก

บึ้ม!!

เสียงระเบิดดังมาแต่ไกลทำให้พยัคฆ์หันไปมองกลุ่มควันที่โพยพุ่งขึ้นมาสลับกับจ้องเอริคเขม็ง เขารู้ทันทีว่าเกิดเรื่องขึ้นที่ไร่ของเขาเข้าแล้วแต่เอริคยังยิ้มเหมือนกับไม่ได้ยินเสียงอะไรทั้งนั้น

“แกทำอะไรกับไร่ของฉัน”

“สร้างความสะใจนิดหน่อย ก็นะ หยอกกันเล่นๆ เท่านั้นด้วยความคิดถึงที่ไม่ได้เจอกันนาน”

“กวนตีนไม่เปลี่ยน” พยัคฆ์ด่าเสียงห้วนก่อนที่ทั้งสองจะวิ่งเข้าหากันอีกรอบ คราวนี้พยัคฆ์ในวิชาหมัดมวยต่อสู้จนสูสีและข่วนกลับไปหลายแผลแต่เอริคกลับรักษาตัวได้เร็วแทบจะทันที

“บอกเลยว่าตั้งแต่เจออัลฟ่ามาทั่วโลก นายเป็นอัลฟ่าที่ฉันประทับใจที่สุด กรรซ์”

“แกไปเจอมากี่คนแล้วล่ะ”

“9 นายคนที่ 10 เลขดีใช่ไหมล่ะ ฮะ?” เอริคโม้อย่างอารมณ์ดีดูเพื่อนเก่าพยายามยืนตรงเพราะแผลด้านหน้าและหลังที่เริ่มปะทุความเจ็บปวดมากขึ้น

“ฉันจะไม่มีวันเป็นตัวเติมพลังให้แกแน่เอริค”

“ตัวที่แล้วมันก็พูดแบบนี้” เอริคเดินเข้าไปหาชายหนุ่มพลางยกมือข้างขวาที่ยังคงกรงเล็บแหลมคมชุ่มไปด้วยเลือดของนายใหญ่พยัคฆ์คำราม “วิลล์ ไม่มีใครสู้ฉันได้ยิ่งฉันเป็นหมาป่าสีเทาด้วยแล้ว นายยิ่งไม่ใช่คู่ต่อสู้ของฉัน”

“ฉันยังไม่ตาย จะรู้ได้ยังไง”

“แล้วนายจะรู้ว่าการตายมันดีกว่าการเป็นศัตรูฉันเป็นไหนๆ” ใบหน้าหล่อเหลาอันมีเชื้อผสมยิ้มเย้ยหยันอยู่ในที เดิมทีเขาก็ไม่ได้มีแผนอะไรอยู่แล้วกะว่าจะฆ่าพยัคฆ์และทำลายไร่ทิ้งให้ราบคาบเพราะความแค้นที่เคยต่อสู้แพ้จ่าฝูงที่มาจากการถูกกัดอย่างพยัคฆ์ ไม่ได้เกิดมาเป็นมนุษย์หมาป่าเช่นเดียวกับเขา ดังนั้นเอริคจึงรีบใช้กรงเล็บแทงเข้าที่หัวใจของพยัคฆ์แต่ต้องชะงักไว้เสียก่อน

“นาย!! นายอยู่ไหนครับนาย” เสียงดังมาแต่ไกลทำให้หนุ่มลูกครึ่งล่าถอยเสียก่อน จะฆ่าพยัคฆ์อีกครั้งก็ไม่ใช่เรื่องยาก

“แล้วฉันจะกลับมา คอยต้อนรับฉันด้วยล่ะ” ว่าแล้วก็กระโจนหนีออกไปทิ้งให้ร่างสูงใหญ่ของพยัคฆ์นั่งทรุดลงด้วยความเจ็บปวด การรักษาตัวเองเป็นไปอย่างเชื่องช้าเมื่อเสียงฝีเท้าของลูกเข้ามาใกล้ขึ้นเขาจึงฝืนใจลุกขึ้น

“นาย เกิดเรื่องใหญ่แล้วนาย นายเห้ย!!” แสงตกใจตาเบิกกว้างเมื่อเห็นรอยแผลที่แสนน่ากลัวบนร่างกายของนายใหญ่ก่อนจะรู้สึกตัวรีบไปพยุงพยัคฆ์

“เกิดอะไรขึ้น”

“โกดังอาวุธของเราระเบิดไปโกดังนึงครับนาย โกดังที่เรากำลังจะส่งของให้เจ้าจิตติพันธ์” ได้ยินเช่นนั้นใบหน้าหล่อเหลาก็ขบกรามด้วยความโกรธเกรี้ยว

“พากูเข้าบ้านใหญ่”

“ไม่เข้าโรงพยาบาลเหรอนาย!”

“กูบอกให้พากูเข้าบ้าน!!” พยัคฆ์ตะคอกเสียงดังจนแสงต้องยอมพาเข้าบ้าน

เมื่อถึงห้องนอน ร่างสูงก็ไล่ทุกคนออกไปจนหมด เขาพยายามพยุงตัวเองเดินไปเปิดลิ้นชักฝั่งของนาราแต่มันถูกล็อกไว้ เขาจึงกระชากมันออกจนของในลิ้นชักกระจาย ตาคมมองหาบางอย่างก่อนจะพบกับแร่เพนไนท์ที่ถูกบดเป็นผงและผ่านกรรมวิธีการทำเป็นยาเฉพาะเพื่อรักษาบาดแผลที่ร้ายแรงของแวร์วูฟโดยเฉพาะ หากเขาไม่ได้พบเพียงอย่างเดียวแต่เขาพบอะไรบางอย่างที่ให้เขาโกรธจนไฟลุกท่วมตัว



พยัคฆ์เดินลงมาด้วยอาการปกติจนคนตกใจแท้จริงแล้วมันช่วยให้การรักษาตัวเองเป็นไปอย่างรวดเร็วขึ้นถึงจะยังไม่หายดีร้อยเปอร์เซ็นต์ก็ตาม แสงมองอย่างตกตะลึงพร้อมลูกน้องหลายคน

“นายครับเราจัดการเรื่องโกดังได้แล้วครับ แล้วเรื่องแผลของนาย…” แสงหยุดชะงักทันควันพลางกลืนน้ำลายอึกใหญ่เมื่อเห็นสายตาเหี้ยมๆ ของนาย

“ห้ามใครเอาเรื่องนี้ไปแพร่งพรายเด็ดขาด ใครปล่อยเรื่องกูยิงทิ้งแน่!!” พูดจบเขาก็เดินไปนั่งที่ห้องโถงใหญ่ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น เมื่อเห็นแววตาที่ว่างเปล่าเย็นชา แสงก็รู้สึกได้ถึงการกลับมาของนายพยัคฆ์ นายพยัคฆ์คนเดิมเมื่อหลายปีก่อน

“ครับนาย”

ไม่นานนักก็ปรากฏร่างของมือขวาคนสนิทที่เดินกลับมาพร้อมเหงื่อท่วมตัว ตามเนื้อตัวมีแต่รอยคราบดำๆไปทั่วตัว

“เสียหายหมดครับนาย คิดมูลค่าก็ประมาณ 200 ล้านเหรียญ” พยัคฆ์กำแก้วเหล้าแน่นจนร้าว ใบหน้าหล่อเหลาบัดนี้ไม่หลงเหลือความล้อเล่นอ่อนโยนใดๆ ไม่มีใครกล้าเข้าหน้าสักคนได้แต่ยืนก้มหน้านิ่งไว้

“ติดต่อเจ้าจิตติพันธ์ว่ากูขอเลื่อนเวลาส่งของออกไปก่อน เพื่อเป็นการขอโทษกูจะขายแค่ 150 ล้าน”

“ครับนาย” แสงตอบกลับก่อนจะรีบยกโทรศัพท์หาปลายทางที่รัฐอิสระทันที

“เอ่อ นายครับเรื่องเจ้าหน้าที่อำเภอล่ะครับ” เข้มถามเสียงเบา

“มาแล้วเหรอ”

“ครับนาย”

“ไล่กลับไปซะ” พยัคฆ์เว้นไปครู่หนึ่งก่อนจะถามถึงคนรักอย่างอดกลั้น “นารา มาหรือยัง” ร่างสูงถามเสียงเย็นจนเหล่าลูกน้องขนลุกเป็นพัลวัน

“กำลังมาครับ”

“อืม” ชายหนุ่มได้ยินก็ยกแก้วเหล้าดื่มเช่นเดิม มาลัยมองนายของตนอย่างเป็นห่วงเพราะตั้งแต่กลับมาเขาก็ดื่มเหล้าหมดไปหลายขวดแล้ว




เสียงฝีเท้าเบาของหญิงสาวค่อยๆ เดินย่องเข้ามาทางด้านหลังของชายหนุ่มเพื่อจะปิดตาแต่เสียดายที่พยัคฆ์ลุกขึ้นยืนเสียก่อน

“พี่เสือ”

“กลับมาแล้วเหรอ” ชายหนุ่มมองหน้าเธออย่างเย็นชาจนหญิงสาวตกใจ

“พี่เสือเป็นอะไรคะ”

“คุ้นๆ ไอ้นี่บ้างไหม” มือหนาชูแผงยาที่เธอกินมาตลอดเพื่อป้องกันตัวเอง นารามองแผงยาสลับกับใบหน้าหล่อเหลานั้นอย่างรู้สึกผิด “ไม่อยากมีลูกกับพี่ก็บอกกันมาตรงๆ ไม่จำเป็นต้องแอบทำแบบนี้”

ดวงตาคมบัดนี้ฉายแววเจ็บปวดอย่างแสนสาหัสมันเจ็บยิ่งกว่าการถูกเอริคทำร้ายเสียอีก เขากำมันแน่นและขยำจนผิดรูปก่อนจะโยนทิ้งอย่างรุนแรงต่อหน้าเธอจนสะดุ้ง

“พี่เสือ มันไม่ใช่อย่างที่พี่คิดนะ”

“ไม่ใช่อย่างที่คิดแล้วมันเป็นยังไงวะ!!” ชายหนุ่มขึ้นเสียงทำเอาคนตัวบางถอยกรูดแทบไม่ทันทั้งน้ำตา

“เพราะนาคิดว่าเรายังไม่พร้อมที่จะมีลูกกันตอนนี้ พี่ก็รู้ว่าพี่ทำอะไร ศัตรูพี่มีมากแค่ไหนพี่ยังจะ…” เธอหยุดชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดขึ้นอีกครั้ง “พี่ยังจะอยากมีลูกอีกเหรอ”

“ทำไมไม่พูดกันตรงๆ ทำไมถึงคิดว่าพี่จะปกป้องครอบครัวตัวเองไม่ได้” น้ำตาลูกผู้ชายไหลรินจนเธอรู้สึกเจ็บแทนจึงเอื้อมมือไปหวังกอบกุมแก้มสากทั้งสองข้างทว่าเขากลับถอยหนี หญิงสาวจึงชักมือกลับและปาดน้ำตาตัวเอง

“พี่เสือ นาขอโทษที่ทำไปแบบนั้นแต่ว่านาแค่ไม่อยากเสี่ยง พี่..พี่เสือปล่อยนะ พี่เสือปล่อย” เขาไม่ฟังคำแก้ตัวใดๆ ของเธอทั้งนั้น พยัคฆ์เดินจูงมือลากเธอเข้าไปในห้องนอนและปิดประตูดังปังจนคนอื่นในบ้านสะดุ้งตามพร้อมกับมองตามนายหญิงด้วยความเป็นห่วงและภาวนาให้เธอปลอดภัยจากเงื้อมมือของสัตว์ร้ายอย่างพยัคฆ์

TBC

ไลแคนท์        > หมาป่าที่ถูกสาปให้เป็นหรือถูกไลแคนท์สายเลือดแท้กัด

มนุษย์หมาป่า  > คนที่เป็นมนุษย์หมาป่าผ่านการถูกหมาป่ากัดอย่างเช่น นายพยัคฆ์

หมาป่าสีเทา   > Grey wolf 

Alpha         > จ่าฝูง

Super Alpha > จ่าฝูงหรือหมาป่าธรรมดาที่ฆ่าจ่าฝูงและได้รับพลังให้แข็งแกร่งมากยิ่งขึ้นตามจำนวนที่ฆ่า


ปล. ไม่บอกหรอกว่านายพยัคฆ์ไม่ธรรมดายังไง ติดตามตอนต่อไปค่า รักรีดเดอร์ทุกคนจุ๊ฟๆๆๆ

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว