ขอบคุณทุกแรงสนับสนุนนะค่ะ}

ชื่อตอน : บทที่ 27 I'm sory END

คำค้น : I'm sory...ขอโทษที...พอดีมีผัวเป็นมาเฟีย nc18+

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 65.8k

ความคิดเห็น : 48

ปรับปรุงล่าสุด : 05 ต.ค. 2562 20:42 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 27 I'm sory END
แบบอักษร

 

บทที่ 27 I'm sory end 

นี้ก็ถึงงานแต่งผมแล้วตื่นเต้นมากครับ ผมไม่คิดเลยว่าวันนี้จะมาถึง นับตั้งแต่วันนั้นที่พี่มันฟื้นขึ้นมาเดือนที่แล้วที่แผลของพี่เหสมานกันจนตอนนี้หายเป็นปริตทิ้ง ให้ตายเถอะผมดีใจชมัด ก่อนหน้านั้นก็ทะเลาะกันรุนแรงนิดหน่อยครับแต่ก็ปรับความเข้าใจกันแล้วจนมามาถึงวันนี้พี่มันก็ขอแต่งโครตตื่นเต้น 

 

1เดือนก่อนหน้านั้น 

“กินอะไรหน่อยไหมลูก” 

แม่ผัวที่แสนดีโอบไหล่สวยเบาๆที่นั่งจับมือเหมันต์อย่างเป็นห่วงลูกสะใภ้เขาท้องอยู่จะมานั่งทำอย่างนี้ได้ยังไงกันก็รู้ว่าห่วงแต่มันก็มากเกินไปหลายวันมานี้ก็เอาแต่ซึมและร้องไห้ข้าวก็ทานเหมือนกับแมวดมอันนั้นอันนี้ก็ไม่เอา 

“ไม่เป็นไรหรอกครับผมยังไม่หิว” 

“ไม่เป็นไรไม่ได้จ๊ะ!..เราท้องอยู่ถ้าเกิดเป็นอะไรขึ้นมาตาเหมันต์คงไม่ให้อภัยตัวเองแน่ๆ..ลูกแม่มันไม่เป็นอะไรง่ายๆหรอกเชื่อแม่สิไปเร็วทานข้าวกันนะคะเดียวไม่มีแรงเฝ้าพี่เขาเอาลูก” 

แม่รู้เพราะผมบอกว่าผมกำลังจะมีหลานให้เขาอีกคนที่จริงก็ไม่ได้ตกใจอะไรเพราะนี้มันก็เป็นท้องที่สองของผมแล้ว 

นี้ก็7วันแล้วที่พี่มันอยู่ในอาการโคม่าและก็เป็นอีกสองวันที่พี่มันไม่ลืมตามองผมมองทุกคนเป็นเจ็ดวันที่ผมใจหดหู่เอามากๆลูกผมอยู่กับแม่ของผมครับส่วนแม่พี่เหกับแม่ผมจะสลับกันดูหลานไปกลับโรงพยาบาลอยู่ตลอดเพื่อดูอาการพี่มันแต่ดูเหมือนว่าผมจะเป็นภาระไปด้วยแย่จริงๆส่วนพ่อผมกับพ่อพี่เหมันต์ปรึกษากันบ่อยขึ้นเรื่องที่จะย้ายพี่มันไปต่างประเทศอย่างเดิมหรือเปล่าเพราะผ่าตัดเสร็จก็ย้ายพี่มันมารักษาโรงพยาบาลที่ไทย 

“ตะ..แต่ผม” 

“รักได้แต่ก็อย่าเกินตัว...อย่าลืมสิว่าเรายังมีลูกอยู่สองคนที่กำลังถึงวัยซนแถมยังอีกคนที่อยู่ในท้องเราไหนจะตัวเราอีกไม่ห่วงเหรอลูก...ไม่ห่วงว่าเขาจะอยู่ยังไงจะทำอะไรจะสบายดีไหมนะเหรอที่แม่ไม่พูดเพราะอยากให้เราคิดได้ไม่ใช่ว่าทำอะไรที่คิดไม่ได้อย่างนี้...เชื่อแม่” 

”ครับ..”ผมเดินออกมาจากห้องที่พี่เหพักฟื้นอยู่กับคุณหญิงมณีที่เดินประคองลูกสะใภ้แย่างเป็นห่วงเป็นใยทุกอย่างรอบกายดูโอเคไปหมดแต่มันไม่โอเคอยู่อย่างคือร่างบางที่ดูผอมไปมากอาการน่าเป็นห่วงเอาเสียจริงทั้งๆที่ท้องอยู่แท้ๆ 

เหมันต์ 

ผมเหมือนตายทั้งเป็นเหมือนเกิดแล้วเกิดใหม่มันเจ็บจนไม่รู้จะทำยังไงกับความเจ็บนี้ดีผมลืมตาขึ้นช้าๆมองรอบๆห้องสีเหลียมกว้างกลิ่นอายของยาแตะจมูกจนรู้ได้เลยว่านี้เขาอยู่โรงพยาบาลไหนจะการตกแต่งรอบข้างแล้วยิ่งเน่นชัด 

แกร๊ก!!! 

“น้ำ…” 

เสียงแหบพร่าของผู้เป็นนายดังขึ้นลูกน้องที่ซื่อสัตย์และจงรักภักดีอย่างเดี่ยวที่เข้ามาพอดีถึงกับฉีกยิ้มอย่างดีใจปรี่เขาไปประคองนายให้ดื่มน้ำจากหลอดจัดท่าจัดทางปรับเบาะให้ขึ้นพอที่จะนั่งได้ 

“เมียกู…” 

ผมถามถึงกังหันเมื่อตื่นขึ้นมาผมคิดถึงโครตๆในยามนี้เวาลานี้ผมโครตจะคิดถึง 

“มาดามออกไปกินข้าวครับ” 

“กูหลับไปกี่วันละ” 

“ถ้ารวมแล้วก็7วันครับ” 

“มีคนเจ็บกี่คน” 

“พวกมันบาดเจ็บ10กว่าคนครับมีคนตายอีกหนึ่งตอนนี้ทำการเผาไปแล้วมาดามเป็นคนจัดการทั้งหมดแล้วครับทั้งเรื่องค่าใช้จ่ายในงานแล้วก็ให้เงินอีกก้อนไปอีกครับ” 

“อื้อ..บอกทางบ้านเขาด้วยว่าถ้ากูหายดีจะไปเยี่ยม” 

“ครับนาย…” 

มันน่าเศร้าขะมัดแต่ในเมื่อตายไปแล้วการที่เราจะมานั่งเสียใจมันก็ไม่ได้หรอกชีวิตคนเรามันต้องเดินหน้าต่อไปอยู่ดีชีวิตมาเฟียหรืออะไรก็ช่างที่เกี่ยวข้องกันมันมีอันตรายอยู่แล้วชีวิตมันไม่แน่หรอกครับ 

“ถ้ายังไงถ้ามาดามรู้ต้องดีใจแน่ๆเลยครับผมว่ามาดาม…” 

จู่ๆคนที่ยืนข้างเตียงก็พูดขึ้นเดี่ยวตอนนี้ไปมาๆระหว่างห้องนายกับห้องคนรักอย่างกิตมือขวาของคนที่ทำหน้านิ่งๆสุขุมเหมือนที่เขาทำปกติใส่ทุกคนจะเห็นใบหน้าคมนั้นมีความสุขไม่เย็นชาก็ต่อเมื่ออยู่กับกังเท่านั้น 

“อย่าบอกกัง” 

“....” 

“กูจะมีแผนเซอร์ไพรส์เมียกู” 

ผมห้ามมันไว้มันอาจะเร็วหรือนานเกินไปก็ไม่รู้แต่จู่ๆหัวสมองผมมันกลับคิดเรื่องที่จะขอกังแต่งงานขึ้นมาทั้งๆที่ก็อยากจะบอกอยากจะเห็นหน้าอยากจะกอดแต่ในเวลานี้ผมว่ามันก็เป็นการฝึกที่จะทำให้เมียอยู่โดยที่ไม่มีผมถ้าผมตายขึ้นมาเขาต้องดูแลแทนผมได้อยากรู้ว่าเมียผมเขาจะเข้มแข็งแค่ไหนอีกอย่างมันเป็นคำขอจากพ่อตาผมก่อนที่ผมจะเป็นอะไรก่อนหน้านี้ 

“ถ้าเมียกูมาให้พวกที่อยู่ข้างหน้าห้องเคาะประตูห้องสองครั้งละ” 

“ครับ” 

กังหัน 

ผมรีบทานข้าวก่อนจะรีบลุกขึ้นออกมาแม่พี่เห็นอย่างนั้นถึงกับส่ายหัวกับความที่ผมเป็นห่วงพี่มันเกินไปเราจ่ายเงินเสร็จสับก็เดินดิ่งมาห้องvipที่พี่มันพักอยู่มีลูกน้องเฝ้าอยู่หน้าห้องประมาณเกือบสิบกว่าคนผมไม่เข้าใจจริงๆมันทำให้คนเดินผ่านกลัวกันไปหมดนะ 

“เดี๋ยวแม่ขอคุยกับพวกการ์ดก่อนนะเดี๋ยวตามเข้าไป” 

“ครับ” 

ผมผลักประตูห้องเข้ามาร่างสูงที่นอนนิ่งอยู่บนเตียงทำให้เขาอยากจะมีกำลังใจสู้กับรอบๆข้างทำให้เขาอย่างจะมีชีวิตต่อมือสวยจับมือของอีกคนแนบแก้มสวยอย่างคนึงคิดหา 

“พี่กังรักพี่นะ...รักมากเลยอะ” 

“.....” 

“เมื่อไหร่จะตื่นอะกังโครตเหงาเลย..เมื่อกี้กังเพิ่งไปทานข้าวมาแม่พี่บอกกังว่ากังผอมขึ้นกังผมตรงไหนอะ” 

ผมเอามือพี่มันมาจับเอวตัวเองไม่ได้บอกว่าท้องไม่บอกออกไปเพราะอยากให้เซอร์ไพรส์แค่บอกว่าผมโดนคุณแม่ดุว่าผอมไปผมเหมือนคนบ้าเข้าไปทุกวันยิ่งพุดก็เหมือนพูดคนเดียวใบหน้าสวยก้มลงหาใบหน้าคมก่อนจะประกบปากจูบลงไปบนปากหนา 

“รักพี่นะรักมากด้วย...ลูกถามหาพี่ใหญ่เลยว่าเมื่อไหร่พ่อของเขาจะฟื้นนะ” 

……. 

….. 

 

.. 

. 

. 

. 

. 

. 

2อาทิตย์ผ่านไป 

สองอาทิตย์แล้วแต่ก็ไม่มีอะไรคืบหน้าเลยสักอย่างวันนี้ก็เหมือนเช่นเคยผมนั่งร้องไห้ที่ผ่านมาผมรู้สึกว่าอ่อนแอผมเหมือนเป็นคนที่อ่อนแอมากผมเอาแต่ร้องไห้จนบางครั้งก็เหมือนคนบ้าไปแล้ว 

“มึง” 

“ฮึก!กูไม่อย่างอ่อนแอให้ใครเห็นนะเว้ย!” 

ผมกอดไอ้กันต์แน่นตอนนี้เพื่อนพี่ผมกับพี่มันมาเยี่ยมกันตั้งแต่พี่มันเข้าโรงพยาบาลมาทุกคนมาเยี่ยมพี่มันไม่เว้นแต่ละวันตอนนี้สองแสบไปเล่นกลับลูกของคนอื่นๆนู้นที่โซนของเล่นที่ตึกเด็กไม่ไกล้ไม่ไกลโดยมีพวกพ่อๆเขาไปด้วยมีแต่พวกเมียๆอย่างผมอยู่ 

“น้ำตามันไหลมาเองอะฮึกฮือออ!!!” 

“เฮ้อไอ้กังมึงแม่ง!..ท้องอยู่นะเว้ยร้องอะไรเยอะแยะวะเดี๋ยวถ้าลูกมึงไม่หล่อเหมือนสองแสบทำไงวะ” 

“ไม่พี่เหอยากได้ผู้หญิงต้องสวยสิวะ!!” 

“เออๆผู้หญิงก็ผู้หญิงเนมคนนี้ไม่อยากจะเถียงกับคุณแม่ลูกสามอย่างมึง!” 

ไอ้เนมเสริมพูดขึ้นแต่ละคนมาเหมือนฝูงลิงยังไงไม่รู้แต่ละคนโคตรจะเสียงดังแต่มันก็ทำให้ผมสบายใจนะอย่างน้อยนะ 

มันอาจจะเป็นปฎิหารมากน้อยขนาดไหนกันครับในเมื่อเพื่อนผมทุกคนสามารถตั้งครรภ์ได้นะยกเว้นไอ้เหี้ยทรายมันมีอะไรที่จะเป็นสุดยอดความลับสำหรับกลุ่มพวกผมเลยก็ได้นะครับ 

พอสักพักพวกมันก็กลับไปเหลือแต่ผมกับพี่มันแล้วก็ลูกๆที่ตอนนี้ไปเล่นบ้านของไอ้นัทเชลนู้น 

“พี่เหกังไปซื้อข้าวเเป๊บนึงนะ..จุ๊บ!” 

ผมก้มลงจูบพี่มันก่อนจะเดินออกมาจากห้องเเม่พี่เหให้พวกการ์ดหน้าห้องกลับไปหมดแล้วเหลือแต่พี่บิ๊กคนเดียวที่ค่อยรักษาความปลอดภัยชีวิตผมต้องดำเนินต่อครับผมดูแลตัวเองมากขึ้นเพราะรู้ว่าตัวเองไม่ค่อยจะสุขภาพจะดี 

ผมกลับมากับอาหารเซเว่นในโรงพยาบาลมีนมแล้วก็อาหารที่ผมพอจะทานได้เพราะบางอันผมก็กินไม่ค่อยได้อาการแพ้ท้องผมไม่มีหรอกครับคนที่แพ้ท้องนะก็คือพี่เหเขาแพ้ท้องแทนผมแต่ตอนนี้เขายังไม่ฟื้นนิส่วนพี่บิ๊กตอนนี้ออกไปซื้อผักสลัดให้ผมนู้น 

ผมผลักประตูออกไม่มากนักก็ต้องชะงักเมื่อเหมือนได้ยินใครคุยกันแถมยังได้ยินเสียงใครไม่รู้โก่งคออ้วกอีก 

“นายครับ...โอเคไหมครับ” 

อ้วก!!!! 

“แค่กๆ...อยากจะบ้าตายเหม็นอาหารชะมัด” 

“....” 

“งานเป็นยังไงบ้าง” 

“เรียบร้อยดีครับตำรวจไม่รู้แน่ผมเอาศพมันไปเผาแล้วคงไม่มีใครไปหาเจออีกอย่างถ้าเจอคงไม่มีใครสาวมาถึงตัวนายได้สบายใจเถอะครับ” 

“ดี...มึงกลับไปหาไอ้กิตได้ละวันนี้กูคงไม่มีอะไร” 

“ครับนาย...แล้วที่นายแกล้งไม่ฟื้นละครับ” 

“.....” 

“นายจะแกล้งไม่ฟื้นไปถึงเมื่อไหร่กัน...ผมว่าพอเถอะครับผมสงสารมาดามไม่อยากจะคิดเลยถ้ามาดามล้มป่วยขึ้นมา..2อาทิตย์แล้วนะครับที่นายฟื้น” 

ผมชะงักยืนนิ่งหน้าประตูเพื่อฟังความของคนสองคนที่คุยกันผมจำเสียงนี้ได้ดีมันคือเสียงของพี่เดี่ยวและคนที่ผมรักและหวยหาเขามากที่สุดในตอนนี้และตอนไหนๆเสียง’พี่เหมันต์’ยังไงละถ้าผมไม่มาได้ยินคงไม่รู้ใช่ไหมว่าพี่มันฟื้นแล้วผมดีใจและเสียใจไปพร้อมกันมันเจ็บชิบจากการที่ถูกหลอกหรือการโกหก 

“...กูก็ไม่อยากจะแกล้งหรอก..แต่ขออีกหน่อยเดี๋ยวกูจะหยุดเองก็เมียกูมันน่ารักนี้หว่าทำไงได้วะ” 

‘แกล้ง’ แกล้งผมงั้นเหรอไอ้เหี้ยแม่ง!ผมอุตสาห์อดหลับอดนอนอุตสาห์เป็นห่วงผมร้องไห้แทบทุกคืนแต่ที่ได้กลับมาคืออะไรวะคือการโกหกหลอกลวงงั้นเหรอวะ!!! 

“...ครับ” 

“กูก็ไม่อยากมีปัญหาหรอกแต่ดูท่าทางโง่ๆปัญญาอ่อนของเมียกูดิหึๆดูเหมือนควายตัวน้อยเลย” 

ควายตัวน้อยอย่างผมที่ดูโง่งั้นเหรอสุดท้ายมาผมก็เป็นได้แค่ควายที่อยู่ในสายตาพี่มันงั้นเหรอใช่ผมมันโง่จนไม่มีที่ติถึงได้โดนคนเหี้ยหลอกมาตั้งนานไงเจ็บไม่ไหวแล้วหัวใจผมมันเจ็บเหลือเกินเจ็บมากผมจะตายไหม 

มือซ้ายมาเฟียถอนหายใจอย่างเหนื่อยๆกับนายตัวเองนี้คิดจะทำอะไรกันแน่ไม่อยากจะคิดเลยถ้านายของเขาอีกคนล้มป่วยขึ้นไปคนที่เสียใจคนเป็นนายเล่นอะไรไม่รู้เรื่องเอาเสียเลย 

“แล้วเอกสาร…” 

ปั่ง!!!!!!!!!! 

ผมเปิดประตูห้องเข้าไปเสียงประตูกระทบกับฝาผนังเกิดเสียงดังลั่นสายตาของชายทั้งสองมองมาด้วยความตกใจไม่น้อยแต่ก็ไม่มีท่าทีว่าจะกลัวที่ความลับถูกเปิดเผยที่มาของคำว่าความลับมันไม่มีในโลกนะ 

ผมกำหมัดแน่นความเครียดแม่งแล่นมาเลยโครตจะเจ็บใจแม่งหลอกกันมาได้ไงวะผมแม่งดูเหมือนคนโง่เหรอวะที่ต้องยอมให้พี่มันหลอกนะ 

ร่างสูงที่นั่งผิงหมอนใบใหญ่เปลือยท่อนบนไว้โชว์รอยสักเต็มตัวไปหมดกับลูกน้องที่ยื่นข้างเตียงไม่ใกล้ไม่ไกล 

“มาดาม…” 

“.....” 

“เมีย...” 

“..ฟื้นตั้งแต่เมื่อไหร่” 

“ตั้งแต่เมื่อกี้แล้วครับเมีย” 

พี่มันพูดออกมายิ้มๆพอให้เห็นฟันสวยๆใบหน้าคมมองร่างเล็กอย่างอ่อนโยนสายตาที่แสนจะอบอุ่นแต่เขาคงไม่รู้ว่าผมโกรธเหี้ยๆเลยละตอแหลสัสมึงฟื้นนตั้งแต่2อาทิตย์ไม่ใช่เหรอวะ! 

“งั้น...ผมขอตัวก่อนนะครับนาย” 

เดี่ยวโค้งตัวให้ก่อนจะเดินเบี่ยงผมออกมาทำให้เหลือแต่ผมกับพี่มันที่อยู่ในห้องทุกอย่างรอบกายรู้สึกหยุดนิ่งมีแต่เสียงหัวใจที่เต้นโครมครามกับเสียงแอร์อุณหภูมิต่ำที่ยังคงดัง 

“จะหลอกไปถึงเมื่อไหร่” 

ผมพูดขึ้นขณะที่แกะอาหารออกจากถุง 

“ครับ?” 

“กูถามพี่มึงว่าจะหลอกกูไปถึงไหนห๊ะ!!!..พี่มึงคิดว่ากูโง่เป็นควายหรือไงทำไมต้องหลอกกันด้วย!!” 

เสียงเริ่มสั่นคลอน้ำตาเริ่มจะคลอเบ้ามือขย้ำถุงข้าวแน่น 

พี่มันเงียบเพราะเริ่มรู้ว่าผมรู้แล้วว่าพี่มันปิดบังเรื่องที่ฟตัวเองฟื้นแต่ไม่ยอมบอก 

“กังหันอย่าพูดจาแบบนี้มันไม่น่ารักนะเมียอึก!!...” 

พี่เหทำท่าจะลุกออกมาจากเตียงสีหน้าเขาดีมากจนเหมือนไม่รู้ว่าป่วยอยู่เพราะกังหันดูแลผู้ชายที่ขึ้นชื่อว่าผัวอย่างดีกายหยาบเดินมาหาร่างเล็กที่ยังยืนนิ่งร่างหนาเอื้อมมือไปจะจับแก้มเนียนแต่ก็โดนปัดมืออย่างไร้เยื่อใย 

“ไม่ต้องมายุ้ง!!...ทำไมถึงโกหกตอบกูมาดิ!พี่มึงไม่รู้หรอกว่ากูเจออะไรมาบ้างแต่พี่กลับพูดได้เต็มปากเต็มคำว่าอยากจะแกล้งกูเพราะกังมันน่าแกล้งพี่มึงแม่งฮึก!แถมยังบอกว่ากูเป็นควายอีก!!เห็นกูไม่สำคัญขนาดนั้นเลยคิดจะทำอะไรก็ทำงั้นเหรอรักกูบ้างปะกูร้องไห้ทุกคืนไม่เคยมีวันไหนที่จะไม่ร้องฮึกกก!!!พี่มึงก็รู้แต่ไม่เคยที่จะลืมตามาดูไม่เคยที่จะรู้ว่ามันเจ็บแค่ไหนอะ!!!!” 

“.....” 

“มึงเอาความเป็นความตายมาเล่นทำไม!!กูไม่เคยที่จะว่าไม่เคยที่จะบ่นกับการดูแลมึงเพราะไอ้กังคนนี้มันรักคนเหี้ยๆอย่างมึงไง!!กูถึงได้ทำด้วยความเต็มใจแต่ผลที่ได้มาจากพี่คือการแกล้งการโกหกอย่างงั้นเหรอสนุกมากไหมกับการเล่นกับความรู้สึกคนอื่นนะ!!!!!” 

“....” 

“....” 

“โกหกทำไมแล้วไอ้เรื่องที่ว่าพี่ฟื้นไม่ฟื้นนะยังพอทนเรื่องที่ผมได้ยินเมื่อกี้คืออะไร…” 

“.....” 

“พี่ฆ่าคนงั้นเหรอพี่สั่งลูกน้องให้ฆ่าคงทั้งคนเลยงั้นเหรอ!!!!” 

ผมอยากจะรู้เพราะเราไม่เคยทะเลาะกันรุนแรงสำหรับคนอื่นอาจจะมองผมงี้เง่าแต่ผมไม่สนหรอกเพราะถ้าเป็นคุณคุณจะรู้สึกว่าการถูกทำอย่างนี้มันเจ็บแค่ไหนนะไหนจะเรื่องที่คุยกันเมื่อกี้คือมันร้ายแรงถ้าพี่มันโดนจับขึ้นมาละพี่มันเกิดติดคุกมาแล้วผมกับลูกจะอยู่ยังไงผมผิดหวังผิดหวังกับคนตรงหน้า 

“ตอบฮึก!ฮือออ!!อย่าเอาแต่เงียบสิฮึกๆ...ปล่อย!!!” 

ร่างสูงไม่พูดแต่ดึงร่างบางที่ยืนร้องไห้ตาสวยแดงก่ำมือเล็กเช็ดน้ำตาตัวเองอย่างอดไม่ได้กังพยายามผลักคนที่กอดเขาออกเหมันต์ทำหน้าเจ็บปวดเขาเสียใจไม่แพ้กันแผลที่โดนมือเล็กผลักจนมีเลือดซึมออกมาแต่ร่างสูงก็ได้แต่เก็บเสียงเจ็บปวดนั้นไว้เพราะตอนนี้สิ่งที่สำคัญกว่าตัวเองคือความรู้สึกของคนตรงหน้าเขาไม่ตอบเพราะเขายอมรับเขาผิด 

ไม่เอาอีกแล้วถ้าจะไม่ทำให้เราต้องมาทะเลาะกันไม่เอาเขาไม่คิดจะทำมันอีกแล้วเขาผิดใช่เขาผิดเต็มๆเลยละ 

ร่างบางผลักอกของคนตรงหน้าให้ออกไปก่อนจะถอดแหวนออกจากนิ้วนางข้างซ้ายออกมาก่อนจะเขวี้ยงใส่พี่มันอย่างแรง 

“ไอ้ควายโง่ๆของมึงก็ไม่อยากจะอยู่ให้รกตามึงหรอกวะ!!!...จากนี้ต่อไปกูกับมึงแม่งขาดกัน...เลิกกันเถอะ!!!” 

ผมวิ่งออกมาจากห้องโดยไม่มีคำจะอธิบายไม่หันไปสนใจว่าคนที่เขาเพิ่งบอกเลิกจะรู้สึกยังไงเพราะทั้งสองก็คงรู้สึกเจ็บปวดทรมานไม่แพ้กันความรักบางครั้งมันก็สวยงามแต่บางครั้งมันก็สอนเราในหลายด้านเหมือนกัน 

ร่างบางวิ่งไม่นานก็ลดความเร็วแบะเดืนในที่สุดเขาไม่เคยลืมว่ามีลูกตัวน้อยของเขาอีกคนที่อีกหงายเดือนก็จะลืมตามาดูโลกสองขารู้สึกหมดแรงน้ำตาอาบแก้มสวยเขาจะทำยังไงดีละเขาคิดไม่ออกเลยว่าจะทำยังไงต่อดีกับชีวิตแต่ตอนนี้ทางที่ดีคือต้องกลับบ้านใช่บ้านของเขา 

“แม่งงงง!!!!” 

ร่างสูงสบถออกมาอย่างโกรธตัวเองเขาไม่เคยเห็นร่างบางร้องไห้ขนาดนี้มันดูท่าเจ็บปวดน่าดูผมไม่น่าเลยจากการที่ผมจะพูดจะขอแต่งงานกลับกลายเป็นเราต้องมาเลิกกันผมทำบ้าอะไรลงไปวะร่างสูงได้แต่หงุดหงิดตัวเองก่อนจะดึงสายน้ำเกลือออกตอนนี้เขาไม่สนแล้วเขาสนแต่ร่างบางบางมันเจ็บเชี่ยๆหัวใจมันจะสลายอยู่แล้วไม่เอาแบบนี้ดิเขาไม่ได้คิดไว้แบบนี้มันน่าโกรธคนอย่างผมมันไม่น่าให้อภัยด้วยซ้ำ 

ร่างสูงเปลี่ยนเสื้อผ้าใส่เสื้อยืดสีดำกับกางเกงยีนสีดำสนิทกดโทรหาเดี่ยว 

“ฮัลโหล...มาหากูที่ห้อง 

‘เกิดอะไรขึ้นนาย….เมื่อกี้’ 

“กังหันบอกเลิกกู…” 

“ครับ” 

ไม่ต้องพูดก็รู้ว่านายเขาต้องการที่จะสื่ออะไรมันผิดพลาดไปหมดเขาบอกอะไรไม่ได้หรอกก็คนมันรักกันแต่แค่วางแผนในเวลาน่าสลดแบบนี้ถ้าเขาเป็นกังหันก็คงจะทนไม่ได้เหมือนกันแต่ก็พูดอะไรไม่ได้ในเมื่อเขาเป็นแค่ลูกน้อง 

..... 

.... 

.. 

. 

​ฮึก!” 

ผมเดินออกมาจากโรงพยาบาลเมื่อตั้งหลักยึดมั่นได้น้ำตายังคงไหลไม่หยุดเกลียดชะมัดเกลียดโลกใบนี้โกรธตัวเองและโกรธพี่มันสุดๆผมโครตจะเสียใจเจ็บเหี้ยๆเลยวะ 

ตอนนี้ก็ค่ำแล้วเพราะผมไปนั่งแช่อยู่ที่สวนของโรงพยาบาลนานสองนานนี้ก็2ทุ่มเกือบสามทุ่มไม่รู้ว่านั่งไปนานแค่ไหนถึงกับมืดแล้ว 

ผมเรียกแท็กซี่คันหนึ่งที่วิ่งด้วยความเร็วปานกลางตามท้องถนนยามค่ำคืนรถแท็กซี่สีน้ำเงินจอดเทียบฟุตบาทผมจึงขึ้นไปนั่ง 

“ไปไหนดีครับ” 

ชายขับรถร่างท่วมมองผมผ่านกระจกน่ากลัวมากแต่ก็หันกลับไปมองกระจกใหม่ 

“ไปฮึก!×××ครับ” 

“ครับ” 

รถได้แล่นออกหน้าโรงพยาบาลผมมองออกไปนอกหน้าต่างพยายามหยุดร้องไห้เช็ดน้ำตาออกลวกๆไม่มีอีกแล้วใช่ไหมครับคำว่ารักของผมและพี่มันโลกนี้ช่างโหดร้ายเหลือเกินเหมือนจะตายเจ็บเป็นบ้า 

“พี่ครับนี้มันไม่ใช่ทางกลับบ้านผมนี้ครับ” 

ผมหันมามองพี่เขาเมื่อรู้สึกว่านี้มันไม่ใช้ทางกลับบ้านผมผมชักจะเริ่มกลัวแล้วกลัวมากๆ 

“.....” 

“พี่ผมจะลงเฮ้ย!..จอดดืวะ” 

เขาไม่ตอบแต่กลับเงียบแล้วขี่มาเลื่อยๆร่างกายผมตอนนี้สั่นอีกแล้วรถจอดสนิทตรงป่าที่ไหนสักแห่งพอรถจอดผมจึงเปิดประตูรถออกแต่มันกลับล็อคจะทำยังไงก็ไม่ออกมันแทรกกลางระหว่างเบาะมาหาผมเบาะหลังผมเบิกตากว้างก่อนที่จะเอื้อมไปปลดล็อประตูอีกฝั่งดึงร่างผมให้ลงตามมา 

“จะ...พากูไปไหน..ปล่อยนะเว้ย!!!” 

“หุบปากแล้วตามมาถ้าไม่อยากเจ็บตัว!” 

ผมสู้แรงมันไม่ได้น้ำตาเริ่มไหลลงมาอีกแล้วมันกระชากลากถูผมจนมาถึงบ้านที่ดูแล้วทรุดโทรมมากก่อนจะเปิดประตูแล้วกดไหลผมให้นั่งลงบนพพื้นไม้ 

ผมขยับหนีมันจนผมติดมุมไม่มีที่ไปบ้านนี้ไม่มีอะไรเลยนอกจากบ้านไม้ทรุดโทรมและพื้นที่บ้านกว้างๆเหมาะกับเป็นบ้านร้าง 

“ฮึก….มึงจะทำอะไรกูวะอย่าเข้ามานะเว้ย!!!!” 

“เรามาเล่นสนุกกันดีกว่านะที่รัก~” 

มันมองผมด้วยสายตาอยากกระหายตวีดลิ้นเลียริมฝีปากอย่างหื่นๆมือถอดเสื้อตัวเองออก 

“กูเป็นผู้ชายนะเว้ย!!...” 

“แล้วไงวะ...เงียบปากได้แล้วแหกปากอยู่ได้!!” 

เพี๊ยะ! 

หน้าสวยหันไปตามแรงตบก่อนที่เลือดจะไหลซึมออกมารอยฝ่าแดงของนิ้วมือ5นิ้วประทับอยู่บนใบหน้า 

ผมทำท่าจะหนีแต่มันกลับคว้าตัวผมไว้ทันก่อนจะเขวี้ยงผมลงพื้นผมเอามือลองก้นตัวเองไว้แต่นั้นมันก็น่าเป็นห่วงฮึก!ลูกผมฮืออลูกผมเข้าจะเป็นอะไรไหม 

มือสวยจับท้องตัวเองลูบเบาๆอย่างหวาดกลัวตัวเขาไม่เท่าไหร่แต่ลูกเขาละ 

“ฮึก!..ลูก!!.ลูกอย่าเป็นอะไรนะ” 

ชายที่ยืนมองเหยื่องงนิดๆกับคำพูดของกังหัน’ลูก’คือใครหรือว่าเด็กตรงหน้าเล่นของอาจจะเป็นกุมารแต่เขาก็ไม่ได้สนใจเพราะเขาสนใจเหยื่อตรงหน้ามากกว่า 

ผมทำอะไรไม่ได้ผมท้องผมท้องอยู่ไงถึงทำอะไรไม่ได้แถมยังบวกกับสภาพร่างกายของผมที่ไม่สู้ด้วยถ้าไม่ท้องผมซัดเกลี้ยงไปแล้ว 

“ยะ..อย่า...ปล่อยกู!!” 

ชายร่างท้วมจับขาผมไว้แล้วผมเข้าหาตัวก่อนที่จะคลึงแขนทั้งสองข้างผมร่างมันขึ้นมาคร่อมผมก่อนที่จะไซร้ซอกคอผม 

“ฮืออออ….ออกไป!!..” 

ผมดิ้นคลุกคลักร้องไห้ออกมาไม่อายใครขยะแขยงขยะแขยงที่สุดสกปรกไม่ไหวแล้ว 

“ชะ...ช่วยด้วย...พี่เห!...ฮือออช่วยกังด้วยยย!!!” 

พี่เหจะมาช่วยผมทำไมกันละเพราะเราเลิกกันแล้วแต่ตอนนี้ผมกลับคิดถึงพี่มันคนเดียว 

“ไม่มีใครช่วยมึงได้หรอก...จะแหกปากยังไงก็ไม่มีใครได้ยิน5555+” 

“ปล่อยกูไปเถอะนะ..ฮือออ!” 

“จะปล่อยได้ไงวะกูไม่ได้เหยื่อผู้ชายที่มันสวยอย่างนี้มานานแล้ว” 

“ฮึกๆ...ฮือออ” 

“หอมเหลือเกิน...หอมไปทั้งตัวเลย555+” 

น่ากลัวผมกลัวกละวเหลือเกินเสียงหัวเราะนั้นเปร่งออกมามันก้มลงประกบจูบผมผมตาเบิกกว้างกลิ่นลมหายใจที่หายใจเข้าหายใจออกลดใบหน้าผมสกปรกฮึกสกปรกที่สุดเลย! 

ผมปิดปากไม่ยอมให้มันลุกล้ำดิ้นสุดแรงต่อต้านน้ำตาไหลออกมาเป็นทาง 

“จะเล่นตัวอะไรหนักหนาวะ!!...เพี๊ยะ!!!” 

“ฮึก!..” 

เจ็บ! 

ผมเจ็บมากเกินเยียวยาแล้วผมกลัวเหลือเกินจะมีใครเข้าใจความรู้สึกนี้บ้าง 

มันควักเอามีดปลายแหลมออกมาผมต้องเบิกตากว้างอีกครั้งมันจะทำอะไรผมเสื้อผมโดดฉีกออกโดยไม่ใยดีเหลือแต่กางเกงที่ยังคงหลงเหลือมันเลียริมฝีปากก่อนจะมุดหน้สเข้ากับซอกอกผม 

“ขาวๆอย่างนี้...มันต้องมีรอยสักหน่อยหึๆ” 

“มึงจะ..ทำอะไรกู!!!” 

“โอ๊ยยยย!!!!....เฮือกกก!!” 

มันไม่ตอบแต่เอามีดปลายแหลมกรีกอกผมเลือดสีแดงสดไหลออกมาแต่มันก็ไม่เยอะขนาดเป็นแผลใหญ่แต่มันก็สร้างความเจ็บเลยไม่น้อย 

ดูสิคนตรงหน้ายั่วยวนเขาเอามากๆเลยเขาเพิ่งเคยเห็นผู้ชายที่มันน่าเอาขนาดนี้ 

มันทำท่าจะก้มลงไซร้ผมอีกครั้งแต่ก็มีบางอย่างทำให้ตัวมันถึงกับลอยปลิวออกจากผมเขาเดินเข้าไปเตะไปต่อยมันซ้ำๆอย่างน่ากลัว’เหมันต์’ผู้ชายที่ผมรักที่สุดเขาน่ากลัวสายตาที่เคยอ่อนโยนกลับบัดนี้มันไม่ใช่เขาน่ากลัวจนขนลุกเปลวไฟความโกรธมันจุดให้คนตรงหน้าเขาม้นเลือดร้อนจนถึงขีดสุด 

“อั่ก..!” 

ตุบ! 

ตุบ! 

ตุบ! 

ตุบ! 

“พะ...พอแล้วฮึก!..พอเถอะ” 

ผมนีบลุกขึ้นไปกอดเขาด้านหลังเขาไม่ฟังผมเลยเขายังคงใช้เท้าเตะผู้ชายคนนั้นซ้ำๆใบหน้าที่โดนคนร่างสูงถีบยังมีรอยรองเท้าอยู่เลือดสีเเดงไหลออกมาทางปากตกไหลลงพื้น 

เขาไม่ฟังผมอาจเพราะเราไม่ได้เป็นอะไรกันแล้วก็ผมบอกเลิกเขาไปแล้วนิ 

ผู้ชายคนนี้เย็นชาสุขุมเหลือเกินสายตาที่มันเคยอ่อนโยนแค่กลับผมกับรู้สึกแข็งกร้าว 

“ฮืออออ….” 

“พวกมึง!” 

ผู้เป็นนายตวัดสายตามองลูกน้องก่อนจะออกคำสั่งคนที่ทำงานด้วยกันมาหลายปีอย่างเดี่นวที่เป็นมือซ้ายกับบิ๊กที่เป็นหัวหน้าหน่วยรักษาความปลอดภัยจับ 

ถ้าร่างสูงไม่รอบคอบติดเครื่องติกตามไว้ที่สร้อยคอของตระกูลที่มีการปรับเปลี่ยนใสเครื่องติดตามลงไปด้วยน้ำมือของเขาคงไม่รู้ว่าเมียเขากำลังจะถูกผู้ชายข่มขืนมันเจ็บที่ใจไปหมดถ้ามาไม่ทันไม่อยากจะคิดเลยถ้าเป็นเขาจะไม่ว่าอะไรเลยแต่นี้มันทำกับกังเมียรักของเขาดวงใจของเขามันกล้าทำขนาดนี้มันก็ถือว่าหยาบเกียรติเขาเหมือนกัน! 

“เฮ้ยปล่อยกูนะเว้ย!!!...” 

เสียงของชายขับรถแท็กซีดังก้องไปทั่วเหมันต์หันมามองคนตัวเล็กที่ยังร้องไห้กอดเขาเอาไว้ข้างหลังก่อนจะถอดเสือคลุมตัวไว้ดึงเอาร่างสวยที่เปลือยท่อนบนเข้ามากอดคนในอ้อมกอดกอดตอบเสียงสะอื้นยังคงมีอยู่แถมยังร้องหนักกว่าเดิมอีก 

“ขี้แงจังเมียใครกันหืม?..” 

“ไม่ได้ขี้แง!” 

ผมไม่ได้ร้องไห้สักหน่อยแค่ฝุ่นมันเข้าตาตางหากเว้ยพี่เหก้มลงจูบปากแผ่วเบาเบบว่าไม่อายใครเลย 

“หยุดร้องได้แล้วยิ่งเราร้องพี่ยิ่งเจ็บที่อกข้างซ้ายทุกครั้ง” 

“ฮึก!...” 

พี่มันเช็ดน้ำตาให้ผมเขาอ่อนโยนเหลือเกินแต่เขายิ่งกอดผมยิ่งรู้สึกขยะแขยงตัวเองผมมันสกปรกสรกปรกเอามากๆไม่คู่ควรผมไม่มีแต่สักนิดเลย 

พี่เหหันไปมองไอ้เหี้ยนั้นอีกครั้งสายตาเขายังคงไม่เปลี่ยนไปไม่เคยเห็นน่ากลัวๆมากผมกำมือเขาเบาๆไม่อยากให้เขาต้องมาฆ่าคนนั้นพ่อของลูกผมถ้าเป็นอะไรขึ้นมาจะทำยังไง 

“กราบตีนเมียกู…” 

เสียงเย็นยะเยือกพูดขึ้นคนที่เลือดอาบหน้าชายตาขึ้นมามองเหมันต์แล้วแสยะยิ้ม 

“ถุ้ย!...ให้กูกราบตีนไอ้ตุ๊ดนั้นกูไม่…” 

ผลั๊วะ!!!! 

รองเท้าหนังปลายแหลมยกขึ้นเตะหน้ามันจนหันก็ไม้ได้สูงอะไรขนาดนั้นกังหันตกใจอ้าปากค้างเขาดึงแขนแกร่งไว้แต่ดูเหมือนท่าเขาจะไม่ฟังแล้ว 

“กราบ ตีน เมีย กู” 

“....อั่ก!” 

“ระหว่างลูกปืน..กับมึงก้มลงกราบมึงเอาอันไหน!” 

พี่เหดึงปืนออกมาแล้วช้อนเอวผมไปโอบสัตว์โลกเรามันก็ต้องมีความกลัวความเอาตัวรอดอยู่แล้วร่างท้วมคุกเข่าลงสองมือพนมก้มตัวลงกราบตีนแบบคับแค้นใจโกรธแต่กลับทำอะไรไม่ได้ 

มันเสียศักศรีของลูกผู้ชายทั้งชีวิตยังไม่เคยที่จะต้องมากราบตีนใครก็ได้แต่นึกคิดอยู่ภายในใจเหมันต์แสยะยิ้มอย่างพอใจกับเหตุการณ์ตรงหน้านี้มันยังน้อยไปหึๆ 

“พะ..พี่เห..พอเหอะกังไม่ถือโทษ!” 

“ไปรอพี่ในรถ…” 

“พี่คงไม่คิดจะ…” 

“พี่ไม่ฆ่ามันหรอกเชื่อพี่ไปรอในรถพี่ขอเคลียร์กับมันแป๊บเดียว” 

“......ครับ” 

พี่เหหัรมาสนใจและพูดกับผมจูบลงหน้าผากผมไม่มีใครที่จะดีไปกว่าพี่มันแล้วแต่ว่าเราก็เลิกกันไปแล้ว 

“เดี่ยว” 

ครับ!!! 

ผมเชื่อเขาได้ไหมเขาคงจะไม่คิดฆ่ามันหรอกนะผมกลัวพี่มันติดคุกนั้นพ่อของลูกเลยนะครับแถมยังลูกสามอีกผมออกมากับพี่เดี่ยวเพื่อมาอยู่บนรถถามนู้นนี้นั้นผมเยอะเลย 

เหมันต์ 

พอกังไปผมก็มองหน้ามันอย่างโกรธไม่ได้โกรธถึงขนาดขั้นสูงสุดมานานแล้วให้ตายเหอะยิ่งเห็นหน้ามันผมยิ่งหงุดหงิด 

ผมรู้แล้วว่ากังท้องลูกคนที่สามผมดีใจผมรับรู้มาตลอดแต่ไม่สามารถตอบได้ต่อไปผมจะไม่เล่นอีกแล้วถ้ารู้ว่าเมียกับลูกผมต้องมาเจออะไรเหี้ยๆแบบนี้ผมมันเหี้ยทอะไรไม่เคยคิดที่ผมให้ไอ้เดี่ยวไปกับเมียผมเพราะเมียผมชอบอยู่กับมันส่วนไอ้บิ๊กมันแรงเยอะอยู่กับผมนี้แหละดีแล้ว 

ผมเดินเขาไปหามันมองหน้าไอ้เหี้ยที่มันกำลังจะข่มขืนเมียผมน่าตลกชะมัดคนอย่างงี้นะเหรอจะใหญ่แค่ไหนเชียวถึงคิดจะเสียบเมียผมสู้ผมได้ไหมละ 

“...มึงทำอะไรเมียกู” 

“555+ถามโง่ๆวะทำอะไรนะเหรอก็จะเอาเมียมึงเป็นเมียไงวะของสวยๆแบบนั้นแบ่งกู...อ้ากกกกก!!!” 

ร่างสูงใช้มีดปักลงบนบ่าของชายกลางก่อนที่จะมีเสียงร้องคร่ำครวญร้องออกมาก่อนจะดึงออกเลือดสีสดไหลออกมาก่อนจะปักลงบนท้องอีกคนอีกครั้ง 

น่าสมเพศ! 

น่าสมเพศชะมัดเสียงเจ็บปวดทรมานของคนที่มันคิดจะเอาเมียกู 

ร่างสูงหัวเราะในลำคออย่างพอใจกับสิ่งที่ตนทำแต่นั้นมันยังไม่คุ้มเหมันต์รูดซิบกางเกงของชายคนนั้นก่อนจะจับของรักของหวงบีบจนเต็มแรง 

“อ้ากกกก!...ปล่อยไอ้เหี้ย!!!” 

“หึๆ…” 

“แฮกๆ..ปะปล่อย” 

“เสียเวลางั้นตัดเลยก็แล้วกัน” 

ฉับ! 

“อ้ากกกกกกกก!!!!!!!” 

มันร้องออกมาอย่างทรมานมีดคู่กายของเหมันค์ตัดลงบนโคลนปลายของอวัยวะเพศความเป็นชายได้หายไปในพริบตาน้ำตาของลูกผู้ชายหลั่งไกลออกมาทั้งเจ็บปวดและทรมานเลือดสีแดงพุ้งออกมาของรักได้ตกลงพื้นต่อหน้าต่อตา 

“หึ!..” 

ยิ้มน่ากลัวได้เผยออกบนใบหน้าคมสายตาที่จ้องดูภาพตรงหน้าอย่างสะอกสะใจอย่าคิดมาทำเมียเขาหรือทำเมียเขาหม่นหมองไม่ว่าใครหน้าไหนก็ไม่ได้นอกจากเขาคนเดียวมาเฟียก็คือมาเฟียอยู่วันยังค่ำไม่ได้เป็นไก่อ่อน 

“กูจะไม่ฆ่ามึง...แต่ลูกน้องกูไม่แน่หึ!” 

“เชี่ย...มึงไม่ตายดีแน่!!” 

“จัดการที่เหลือด้วย” 

เขาสัญญากับกังแล้วว่าจะไม่ฆ่าใครแต่กังไม่ได้บอกนี้ว่าห้ามสั่งลูกน้องฆ่าผมฟังกังและซื่อสัตย์ตลอดแต่เรื่องนี้ผมไม่มีข้อยกเว้น 

ร่างสูงเดินออกมาจากบ้านล้างก่อนจะตรงมาหารถคันหรูของตส่วนเรื่องที่ว่าไอ้บิ๊กจะกลับยังไงเดี๋ยวลูกน้องผมก็มารับ 

เมียผมที่ลงรถมากอดจะสวมกอดผมบ้าชิบ!เมียใครวะน่ารักเป็นบ้าผมกอดกังตอบหอมหัวเล็กนั้นอย่างเอ็นดูผมไม่รู้ว่ามันทำอะไรกังบ้างแม่ง!!หรือผมควรกลับไปฆ่ามันดี 

“พี่เห..ฮึก!..พี่ไม่ได้ฆ่ามันใช่ไหม?” 

“ไม่..พี่แค่สั่งสอนมันให้ไอ้บิ๊กเฝ้าพี่แจ้งตำรวจแล้วเดี๋ยวคงมาถึง” 

ร่างสูงไม่ได้ตั้งใจจะโกหกแต่มันจำเป็นกังดีเกินไปเกินไปจริงๆขนาดมันทำขนาดนี้กังยังแม่ง!! 

“ครับ..ผมแค่กลัวว่าถ้าพี่ทำมันกังกลัวพี่ติดคุก...กังไม่อยากให้พี่ฆ่าใครถ้าพี่ไม่อยู่กังกับลูกจะอยู่ยังไง” 

“หึ!..” 

“ไอ้พี่บ้า..ตุบ” 

อึก! 

เมียผมนี้มันรุนแรงจริงๆกังทุบอกผมแผลมันยังไม่หายดีหรอกครับก่อนมาผมก็ยังไม่ได้เปลี่ยนผ้าพันแผล 

“พะพี่..เห!!กังขอโทษ!!” 

“ไม่เป็นไร” 

ร่างบางมองสำรวจร่างสูงอย่างตื่นตระหนกกลัวร่างสูงจะเจ็บคนบ้านนี้แผลยังไม่หายก็ทำอะไรบุ่มบ่ามไปได้แถมยังบอกว่าไม่เป็นไร 

คนตัวเล็กพยุงร่างสูงให้ขึ้นรถก่อนรถจะสตาร์ทออกมาโดยมีมือซ้ายขับมันออกมา 

“พี่เหไปส่งกังบ้านก่อนนะครับ” 

“....” 

“เราเลิกกันแล้วนะครับ...ผมว่าเราไม่ควร” 

“ทำไมถึงพูดแบบนี้...เลิกกันงั้นเหรอ” 

“ก็ใช่..” 

“พี่ไม่เลิก!” 

“อย่าทำอย่างนี้ครับ...ผมกับพี่เรา…” 

ผมเจ็บนะครับร่างกายผมชาไปหมดทำไมต้องพูดคำนี้เจ็บไปหมดหัวใจผมมันเจ็บแปล๊บผมไม่มีทางเลิกตราบใดที่ผมไม่ตายไปจากชีวิตกังไม่มีทางผมหยิบแหวนเข้ามาสวมมห้เด็กดื้อใหม่แล้วดึงเข้ามากอด 

“ถ้าพี่ไม่สิ้นลมหายใจตราบใดพี่ก็ไม่เลิกพี่รักกัง..พี่ขอโทษที่พี่ทำไปเพราะแค่อยากฝึกความเข้มแข็งอยากจะรู้ว่าถ้าเราไม่มีพี่เราจะอยู่ได้ไหมจะดูแลทุกอย่างแทนพี่ได้ไหม” 

“พี่ด่ากังว่าควายด้วย!..” 

“เพราะกังน่ารัก” 

“แม่ง...คนละเรื่องแล้วนะ!” 

“คนละเรื่องอะไรกัง...เรื่องเดียวกัน” 

“พี่ไม่อธิบาย” 

“ไม่รู้สิ...พี่ก็มาอธิบายแล้วน้ไงขอโทษที่ทำให้เรารองไห้นะครับ” 

“พี่บ้า...ฮือออ~ทำอะไรไม่เคยถามไม่เคยอธิบายสักครั้งใครจะไปรู้บ้าที่สุดเลยกังก็เจ็บไม่เเพ้พี่กังมีผัวคนเดียวพี่รู้ไหมถ้าพี่มาไม่ทันกังคงมีผัวเพิ่มเกือบเป็นเมียมันไปแล้ว” 

“ไม่มีทางผัวกังมีคนเดียวเท่านั้น!..ต่อแต่นี้พี่ไม่ให้กังขึ้นรถโดยสารทุกชนิดแน่ๆ!” 

ไฟเลี้ยวตบลงเข้าบ้านพอดีเขาคิดว่าเหมันต์กลายเป็นคู่พ่อลูกสามขี้บ่นตั้งแต่ตอนไหนกัน 

หมอประจำตระกูลอย่างเมียไอ้ทรายเพื่อนเมียผมเข้ามาทำแผลส่วนเรื่องลูกผมไม่ได้ถามต่อเพราะกังคงอยากเซอร์ไพรส์มั้งผมรู้ตั้งแต่เมียผมร้องไห้ซบอกเมียไอ้เซนแล้วกังขอเวลาไปทำแผลคงจะพูดเรื่องลูกด้วยผมห่วงมากผมกลัวถ้ามันทำเมียผมแท้งผมคงจะไปฆ่าเง้ามัน 

พ่อแม่น้องรู้แล้วรีบมาที่บ้านผมตอนนี้ก็นอนอยู่อีกห้องหนึ่งส่วนกล้ากับคิมลูกผมก็นอนกอดกันอยู่ข้างผมนี้แหละผมหอมหัวลูกชายทั้งสองแล้วมองอย่างเอ็นดูดูๆไปแล้วก็เหมือนมองตัวเองตอนเด็กหึ! 

แกร๊ก! 

เสียงประตูเปิดออกเผยให้เห็นเมียผมกับผู้ชายอีกคนที่ขึ้นชื่อว่าหมอกังเผยยิ้มออกมาหัวใจผมมันบางไปหมดแล้ว 

ผมลุกขึ้นเดินไปพยุงกังแทนหมอแล้วทำหน้านิ่งปกติก็ปกติอยู่แล้วผมคิดว่าการที่เราปริปากพูดมันเสียเวลามากยิ่งพูดยาวๆมันยิ่งน่ารำคาญแต่สำหรับกังทุกคำพูดมันมีความหมายผมถึงพูดกับคนสำคัญเยอะกว่าพูดกับใครๆ 

“ผมทำแผลให้แล้วส่วนเรื่องละ..” 

“ห้าวววว~...ผมง่วงแล้วครับพี่เหขอบคุณนะครับพี่หมอบ๊ายๆครับ” 

“เออ..ครับ” 

ก่อนที่ผมจะปิดประตูลงน่ารักชะมัดอย่างนี้จะไม่ให้ผมหลงได้ไงละจะปิดอีกนานไหมนะหึๆ..ยิ้มได้แสดงว่าลูกไม่เป็นอะไรผมโล่งใจชะมัดเพราะถ้ามีอะไรกังจะแสดงทางสีหน้าตลอดที่ยิ้มได้แสดงว่าลูกยังอยู่คนที่สามแล้วสินะครับ 

“ลูกหลับแล้วเหรอ?” 

“ครับ..เรามาเช็ดตัวเร็วเดียวจะได้เปลี่ยนผ้าแล้วนอน” 

“ครับ...แล้วใครเช็ดตัวให้พี่อะ” 

“แม่” 

“ครับ…ตะ..แต่พี่ถ้าผมถอดเสื้อแล้วพี่ห้ามโกรธนะ” 

“......” 

“สัญญาสิ” 

“อื้ม..” 

ผมว่ามันต้องมีสักอย่างผมแค่รับคำเพราะที่จริงแล้วผมโครตจะโกรธและโมโหเอามากๆพอพูดจบกังก็ถอดเสื้ออกเผยให้เห็นรอยช้ำเต็มไปหมดกับผ้าผันแผลที่กลางอกผมกัดฟันกรอดทำไมมันเยอะขนาดนี้ตอนที่อยู่ที่น้นมันไม่ค่อยเห็นแต่พอไฟกระทบให้เนื้อผิดสีขาวที่มีรอยช้ำรอนดูดเต็มไปหมด 

“พะ...พี่อ๊ะ!!” 

ร่างสูงก้มลงไซร้คอขาวโดยไม่ต้องรออะไรเขาจะลบรอยเหี้ยๆ!นี้ออกให้หมดสงใสผมคงจะได้ฆ่าทั้งโครตมันแล้วละ 

“อื้อออ!!!..พี่เห..จ๊วบบบ!!!” 

“พี่จะลบมันออกให้หมด!!!...กังเป็นของพี่คนเดียว” 

“ครับ...กังเป็นของพี่นเดียวช่วยลบมันออกให้กังหน่อยนะครับกังขยะแขยงจะแย่แล้ว!” 

“พี่รักกังมากนะ..” 

“อย่าใส่เข้ามานะครับ...อ๊ะ...ไม่ไหวแล้วนะครับ!” 

“ครางเบาๆนะครับลูกนอน” 

“อื้อออ!!!...จะพยายาม” 

“ไปห้องอื่นดีกว่าครับกังจะได้ครางดังๆหึๆ” 

ว่าแล้วก็อุ้มเมียตัวน้อยในท่าเจ้าสาวก่อนจะเปิดประตูอีกบานที่เชื่อมกับห้องข้างๆ 

....  

..  

. 

กลับมาปัจจุบัน 

“ลูก...แต่งตัวเสร็จหรือยัง?” 

ผู้เป็นแม่เดินเข้าห้องมาหาลูกชายตัวเองที่นั่งคิดอะไรเพลินๆอยู่หน้ากระจก 

ร่างบางวันนี้ดูจะสวยกว่าปกติถึงแม่จะอยู่ในสูทที่ต้องขยายตัวออกให้นิดหน่อยเพราะร่างบางของกังหันไม่ได้มีตัวคนเดียวแต่ยังมีเจ้าตัวเล็ก 

“เสร็จแล้วครับ” 

กังหันยิ้มให้แม่ของตนที่เข้ามายืนอยู่ข้างหลังเขาผ่านกระจกที่สะท้อน 

ผมเดินออกมาโดยมีแม่ยืนข้างกาย สถานที่จัดมันใหญ่นะครับ เราจัดกันที่วังของเพื่อนพี่เหที่เป็นเจ้าชายของอังกฤษ ผมมาเตรียมตัวที่วังเล็กซึ่งอยู่ไม่ไกลนัก เราขึ้นรถม้ามาล้อเลื่อนเคลื่อนไปตามการวิ่งของม้า จนมาหยุดอยู่ตรงหน้าประตูใหญ่ที่จัดงาน 

ฟู่~ 

ลูกผมวิ่งถือเออ...ปืนงั้นเหรอ เขาบอกว่ามันเป็นทำเนียมของมาเฟีย 

ทหารเปิดประให้ผมเข้าไปซึ่งมีแม่เดินคู่และลูกอีกสองคนที่เดิน พร้อมกันอยู่ข้างหลังผม 

พอประตูเปิดออกก็ต้องถึงกับอยากจะร้องไห้ เมื่อแขกทุกคนเต็มไปหมดรวมทั้งเพื่อนๆพี่ที่ผมรู้จักและเคยร่วมงานด้วย และผู้คนอีกมากมาย 

ไม่นับแต่นั้นพี่เหที่ยืนยิ้มกว้างอยู่บนนั้น แล้วเดินมารับผมแถมยังเอามือมาประคองผมอีก 

ผมยิ้มให้เขาแบบเต็มใจไม่เสแสร้ง 

“พ่อจะเริ่มพิธีแล้วนะ” 

“ครับ/ครับ!” 

“คุณเหมันต์ อัคนีราษฎร์” 

“..ครับ” 

“คุณจะรับเขาเป็นภรรยาและจะดูแลเขาหรือไม่’ 

‘รับครับ ผมรับเขาเป็นภรรยาและจะดูแลเขาเท่าชีวิตนี้...พี่รักกังกับลูกนะและจะดูแลตลอดไปจนกว่าพี่จะสิ้นลม” 

พี่เหพูดประโยคหลังเขาหันหน้ามาหาผมแล้วยิ้มให้ใครหลายๆคนที่ไม่เคยเห็นพี่เหยิ้มก็อึ้งครับ 

“แล้วคุณกังหัน สานิกุลละ” 

“.....” 

“คุณจะรับเขาเป็นสามีหรือไม่” 

“รับครับผมรับเขาเป็นสามีและจะคอยอยู่เคียงข้างเขาตลอดไปเหมือนกัน” 

“งั้นพ่อก็ขอให้เจ้าทั้งสองโชคดี..พ่อขอประกาศไว้ณตรงนี้ต่อจากนี้ไปคุณคือสามี ภรรยากันแล้ว!จูบเจ้าสาวได้!!” 

พอพ่อพูดเสร็จเราก็หันหน้าเข้าหากันผมร้องไห้อีกแล้วอะมันไหลออกมาเองนะ พี่เหเอื้อมมือมาเช็ดน้ำตาให้ผมแล้วกดจูบลงมาบนริมฝีปากผม ผมกอดเขาตอบแล้วร้องไห้ออกมาหนักกว่าเดิม ไม่ใช่ความเสียใจ แต่เป็นความดีใจ มันล้นไปหมด 

พี่เหผละออกก่อนกอดผมแน่น เรากอดกันท่ามกลางผู้คนมากมาย เสียงปรบมือดังขึ้นรัวๆ เพื่อแสดงความยินดีกับผมและพี่เห 

“ถึงเวลาโยนดอกไม้แล้วๆ” 

คิมหันต์พูดขึ้น พี่เหจึงอุ้มลูกแล้วหอมฟอดใหญ่ ผมรับดอกไม้ที่ลูกให้ผมมาไว้ในมือ 

ทุกคนต่างมารวมตัวกันเพื่อรับดอกไม้เป็นบางส่วน 

“จะโยนแล้วนะ!!!” 

“123!!” 

พรึบ! 

“ยินดีด้วย!!!” 

ผมหันหลังแล้วโยนดอกไม้ออกจากมือแล้วหันไปดูเมื่อทุกคนต่างพูดขึ้นยินดีกับใครสักคน 

ผู้โชคดีคนนั้นก็คือไอ้ทรายที่รับช่อดอกไม้ได้ ก็คนอื่นแต่งหมดแล้วก็เหลือแค่มันนี้แหละ 

หลังจากนั้นผมก็พูดคุยกับแขกในงานด้วย คุยกันหลายอย่างมีแวะมาหารุ่นพี่รุ่นน้องของผมกลุ่มใหญ่เลยแหละนับได้ว่ารวมสายรหัสเลยก็ว่าได้ พองานเลิกผมก็ส่งแขกส่วนเพื่อนๆพี่ๆบางคนก็ไปพักโรงแรมบางคนก็ไปพักที่คฤหาสถ์พี่เหที่เตรียมไว้ต้อนรับทุกคน 

ส่วนผมกับพี่เหแยกมาอยู่บ้านที่อยู่ในอังกฤษเหมือนกันมันเป็นบ้านตากอากาศของพี่มัน ถึงกับขึ้นฮอร์มาเลยแหละเพราะมันเป็นเกาะไง ที่นี้สวยมากครับสดชื่นมากเลย แต่ตอนนี้บรรยากาศไม่เป็นใจนิดๆเพราะฝนมันตกหน่อยๆอะ  ส่วนลูกผมไปนอนกับคุณย่าคุณยายเขานู้น 

“กัง” 

“ครับ” 

“เป็นอะไร” 

พี่เหถามผมหลังจากเขาเข้าไปอาบน้ำเสร็จผมที่กำลังเช็ดผมอยู่ก็ยิ้มให้ พี่เหนอนลงมาบนตักผม ผมเขี่ยผมเขาเล่น 

“ปล่าว...แค่คิดอะไรเพลินๆนะ” 

“หึๆ….ฟอด~” 

“งื้อ!” 

“เมียยังไม่ชินอีกเหรอไง” 

“พี่เห…” 

“พี่มีอะไรจะบอก” 

“......” 

แล้วพี่เหก็เล่าอะไรหลายๆอย่างที่ผมไม่เคยรู้มาก่อน ทั้งเรื่องเกี่ยวกับลูก และเสี่ยงอันตรายครั้งนั้นอีก ผมโกรธครับแต่ผมก็ทำอะไรไม่ได้ ก็ในเมื่อผมมีผัวเป็นมาเฟียนิครับ 

“พี่ขอโทษที่ไม่ได้บอก” 

“เฮ้อ!...” 

“โกรธงั้นเหรอ” 

“ปล่าว..กังเข้าใจ” 

“.....” 

“แต่..พี่ต้องสัญญานะครับว่าพี่มีอะไรจะต้องบอกผมทุกอย่างไม่ใช่ปิดบังกันอย่างนี้เข้าใจไหมครับ” 

“อื้มขอบคุณ” 

“?” 

“ที่เข้าใจกันมาโดยตลอด” 

“ครับผมก็ขอบคุณเหมือนกัน” 

“งั้น….” 

พี่เห 

ยิ้มเจ้าเล่ห์แล้วเอานิ้วมาไต่แขนผม ผมรู้แล้วว่าเขาคิดอะไร บ้าชะมัด เขาก้มลงมากดคลึงปากผมไว้ลิ้นร้อนสอดเข้ามาในโพลงปากผมแล้วตวัดลิ้นไล่เอาความหวานจากปากผมไปแล้วพละออก น้ำลายของเรายืดออกมาด้วยผสมกันไปหมดไม่รู้ของใครเป็นของใคร 

“หยุดนะอื้อ!” 

มือหน้าเริ่มอยู่ไม่สุขเขาสอดมือเข้ามาใต้เสื้อผมแล้วเริ่มดึงกางเกงนอนผมออก ส่วนหน้าก็อยู่แถวซอกคอผม 

“พะ..พี่เหกังอื้อ!!!” 

เขาแกะกระดุมเสื้อผมออกตอนไหนไม่รู้แต่ที่รู้ๆคือเขาเลียหัวนมผมอยู่ 

ร่างสูงเอามือไปนวดคลึงแกนกายของกังหัน อยู่อย่างนั้น 

มันพองตัวขึ้นจนเขาอยากจะเอามันออกมาเลยละ 

“ซี๊ด!!!เสียวครับ!” 

พี่เหเริ่มชักน้องชายผมขึ้นลงตามจังหวะ เสียวครับเสียวมาก พี่เเม่งนั่งลงมาทับผมไม่มากแล้วเอาไอ้นั้นมาถูไถตรงนั้น “อื้อ~เสียว” 

ผมครางออกมา อย่างกลั้นเสียงไม่ไหว พี่เหควักท่อนลำยาวของมันออกมาพร้อมกับควักของผมออกมาบ้าง เขาผลิกผมให้อยู่ด้านบน แล้วจุ๊บลงมาบนหน้าผากผมทีหนึ่ง 

ผมรู้หน้าที่เอาท่อนเอ็นร้อนของตัวเองไปถูไถกับท่อนลำอันใหญ่เครือของพี่มันที่กำลังแข็งตัวทักทายผมผงกๆ 

อ่า~เสียวเมีย” 

ผมก้มลงเลียน้ำเงี่ยนของพี่มันที่กำลังปริเยิ้มออกมาจากหัวบานปลาย 

“ซี๊ด!!!” 

พี่เหซี๊ดปากไม่หยุดผมจึงครอบปากลงไปบนท่อนลำร้อนแล้วรูดมันเข้าไปตามจังหวะ 

“อ่าา...เมียย...ซี๊ด!!...อ่าา...อ่าาา…” 

เขาครางไม่หยุดผมเงยมองหน้าของเขาเขาทำหน้าเหยเกเลยก็ว่าได้คงอยากมากเลยสินะเนี้ย 

ผมไม่คิดจะให้เขาครับผมอยากจะให้เขารอก่อนผมท้องเดือนเดียวอยู่มันจะมีผลต่อลูกครับ ยังไงก็ช่วยเขาไปก่อน 

“เมีย...รักเมียอ่าา...อ๊าาา...โอ้ว!!!...ดูดแรงๆ..ซี๊ด!...อย่างนั้น!” 

ผมแทบสำลักเมื่อพี่เหกระดกถ่อนลำเข้ามาในคอผมลึกเกินไป แต่ผมก็ไม่ได้ว่าอะไรรูดท่อนเอ็นเข้าปากต่อ 

พี่เหขยุ้มผมของผมเบาๆ แล้วเลื่อนลงมาดันไหล่ผมนิดหน่อย แรงกระแทกของพี่เหเร็วขึ้นมากจนเห็นได้ชัด เขากระเด้ามาเข้าปากผมอย่างหวยหา 

“อู๊ยยยย!!!จะแตกแล้ว...ซี๊ด!!แม่งเอ๊ย!!” 

อั่ก!..อั่ก… 

“กังพี่จะแตกแล้ว..โอ๊ย!!!” 

ผมเร่งจังหวะสองสามครั้งพี่เหก็กระตุกแล้วปลดปล่อยออกมา หน้าผมเปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำกามไปหมด 

“โทษที” 

เขาพูดแล้วหยิบกระดาษชิดชู่ข้างเตียงมาเช็ดให้ผม 

“เราช่วยพี่แล้วงั้นพี่ช่ว…” 

“ไม่เอาครับผมเหนื่อย..เดี๋ยวผมช่วยตัวเองเอา” 

“ทำไม” 

“ก็...เอออ…” 

“ตอนนี้มันตอนเข้าหอของเรานะ..พี่อยากได้ลูกนิ” 

“มะ..เฮ้ย!” 

ผมยังพูดไม่ทันจบพี่เหก็กระโจนใส่ผมแล้วก้มลงเลียรอยแยกของผมจนมันแฉะไปหมด เขาจับผมอ้าขาออกกว้างแล้วลากลิ้นเลียน้องชายผมสุดปลาย 

“อ่าาา~...ไม่เอาครับ” 

“ขมิบรอทำไมละหืม” 

“อ๊ะอึก!!...พะ..พี่เห” 

เขาลากลิ้นไปทั่วตัวผมแถมยังคลึงลูกวงกลมแฝดผมเล่นอีก 

“พะ...พี่เห..อึก!” 

“ยอมหรือยัง” 

“ยะ..ยอมอึก!!หยุดเลียได้แล้ว..อ่าาา!!” 

เขาไม่ฟังครับตวัดลิ้นรัวหัวนมผมไม่ยั้ง ถ้าพี่มันเป็นหมานี้ผมว่าใช่เลยนะ เลียอยู่ได้ 

“หึ!” 

“ทำเบาๆนะ...กังท้องอยู่” 

ผมพูดออดไปแล้วหันหน้าไปทางอื่นจนได้นิยามของความลับไม่มีในโลกสินะแล้วดูพี่มันยิ้มอย่างงั้นทำไมเล่าไอ้พี่บ้านิ! 

“กว่าจะพูดแหะ…” 

“หืม?” 

อะไรอะพี่เหก้มลงจูบปากผมแล้วก้มลงจูบท้องผมเบาๆ 

“ก็ถ้าพี่ไม่ไปได้ยินเราคุยกับเพื่อนพี่ก็คงไม่รู้หรอกว่าเราท้องนะ” 

“......” 

จุ๊บ!! 

เขี่ยพี่แม่งร้ายอะตอนไหนเนี่ย...คงเป็นตอนที่ผมพูดกับพวกเพื่อนๆผมตอนพี่มันอยู่โรงพยาบาลมั้งก็ว่าละทำไมแม่งยิ้มเจ้าเล่ห์สัน 

“รู้?...รู้แล้วทำเป็นไม่รู้ไปได้ไอ้คนหื่น” 

“เมียอยากเซอร์ไพรส์พี่พี่รู้เลยไม่ได้ถาม” 

“รู้อย่างนี้ยังจะเอาอีกรอท้องผมแก่ก่อนสิพี่” 

“แต่พี่เชี่ยนอะ..พี่สัญญาจะทำเบาๆตั้งแต่ออกจากโรงพยาบาลมาพี่ยังไม่ได้เอาเมียเลยอะมีแต่เมียใช้แต่มือชักให้พี่อะ3เดือนเลยนะเมีย” 

ก็ใช้สามเดือนแล้วที่เราไม่มีอะไรกันลูกก็สามเดือนแล้วก็ไม่ได้บอกนิครับว่าหลังจากหนึ่งเดือนเราก็แต่งกันเลยผมกับพี่มันเคลียงานให้เสร็จก่อนผมขอผู้ใหญ่ไว้ว่าอีกสองเดือนข้างหน้าค่อยแต่ง 

“ไม่…” 

สายตาเข้าที่ตอนเมื่อกี้ยังคงดูตื่นเต้นอยู่กลับเหี่ยวเฉาไปซะงั้น 

“ก็ได้!..ห้ามปล่อยในนะ” 

“อ่า” 

แล้วก็ก้มลงมาไซร้ซอกคอผม แถมยังกัดจนเป็นรอยฟันอีก 

“รักนะครับ” 

“อื้ม..” 

. 

. 

. 

. 

“รักนะครับ..ซี๊ด!!” 

“มะเหมือนกัน...อ่า~พี่เหกังไม่ไหวแล้ว” 

“พี่มีความสุขมากเลย…” 

“กังก็มีความสุข” 

“พะ..พี่รักเรามากนะ” 

“ครับ..อ่าา~~~” 

“พี่รักมากนะ” 

“ผมรู้..ผมรักมากกว่า” 

“ยอมแล้วครับเมีย” 

ชวิตคู่ของเรานะมันไม่ง่ายหรอกครับ แต่ว่าแค่มีคนสองคนจับมือกันไว้ เข้าใจกัน เชื่อใจกันและรักกันเท่านั้น..ก็คงเพียงพอสำหรับเราแล้วละครับ 

ผมรักเขามากครับ และเขาก็รักผมมาก เราสองคนรักกันผมพร้อมที่จะเดินไปข้างหน้ากับเขาไม่ว่ามันจะเป็นเช่นไรผมก็ยืนเคียงข้างเขา 

ผมรักผู้ชายที่ชื่อ 

เหมันต์ 

ครับ..... 

ผมก็รักเมียที่ชื่อ 

กังหัน 

เหมือนกัน…. 

 

END 

 

#ไรท์ขอบคุณทุกกำลังใจนะคะ รักทุกคนคะ 

ความคิดเห็น