facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : พ่อมด 22

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 4k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ก.ย. 2561 17:31 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
พ่อมด 22
แบบอักษร

พ่อมด 22

หลังจากที่เฟิร์สคลาสรู้ว่าฟิโอน่าท้อง เขาก็พยายามเกลี้ยกล่อมให้ฟิโอน่าอยู่แต่ที่บ้านและไม่ให้ไปเรียนอีกเพราะกลัวฟิโอน่าและลูกจะเป็นอันตราย แต่ฟิโอน่าก็ไม่ยอมทำท่าจะร้องอย่างเดียวเวลาโดนเฟิร์สคลาสขัดใจ จนเฟิร์สคลาสต้องใจอ่านยอมให้ฟิโอน่าไปเรียน

“คุณเซอร์เวย์ก็ไม่ยอมช่วยผมพูดเลย เฮ้อ~~” เฟิร์สคลาสพูดบ่นเล็กน้อยที่เซอร์เวย์ไม่ยอมช่วยเขาพูด เอาแต่บอกให้เคลียร์กันเอง

“ถึงฉันพูดไปนายคิดว่าฟิโอจะฟังหรอ? ตอนที่ไม่ท้องก็เอาแต่ใจตัวเองอยู่แล้ว พอท้องนายก็เห็นฤแล้วนี่ว่าดื้อกว่าเดิมขนาดไหน” เซอร์เวย์ว่า เพื่อนเขาจริงๆเป็นคนดื้อมาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้วเพียงแต่เป็นคนดื้อเงียบ ถ้าขัดใจเจ้าตัวมากๆ ไม่พอใจขึ้นมาเรื่องใหญ่ แล้วนี้มาท้องอีกอารมณ์แปรปรวนยิ่งกว่าพายุ

“ผมรู้แต่ผมก็เป็นห่วงคุณฟิโอนี่ครับ” เฟิร์สคลาสว่า

“เฮ้อ~~ ฉันว่าให้ไปเรียนน่ะดีแล้ว อยู่บ้านเป็นอะไรขึ้นมาก็ไม่มีใครรู้ ฉันเองก็ใช่ว่าจะอยู่บ้านทุกวันและก็ไม่ได้มีเวลามานั่งเฝ้าตลอด ไปเรียนอย่างน้อยก็มีนายกับเพื่อนนายอยู่” เซอร์เวย์ว่า

จริงๆแล้วเซอร์เวย์คิดว่าให้ฟิโอน่าไปเรียนน่าจะดีกว่าให้อยู่บ้านคนเดียวเพราะอย่างน้อยที่โรงเรียนก็ยังมีเฟิร์สคลาสคอยดูแลอยู่ตลอดเป็นอะไรขึ้นมาเฟิร์สคลาสก็สามารถช่วยได้ทัน แต่ถ้าเกิดอยู่บ้านเกิดล้มหรืออะไรขึ้นมาเขาก็กลัวว่าจะไม่มีคนช่วย

“มันก็จริง” เฟิร์สคลาสลองคิดตามที่เซอร์เวย์พูด ก็พยักหน้ารับอย่างคนเห็นด้วย

“อืมก็ตามนั้น ส่วนเรื่องรถตอนนี้ก็เลิกขี่มอไซค์ไปก่อนแล้วขับรถใหญ่แทน เอารถฉันไปใช้ก่อนเดี๋ยวฉันขี่มอไซค์นายเอง มันจะได้ไม่อันตรายมาก”

“แต่…”

“ไม่มีแต่ตามนั้น”

“เสร็จแล้ว~~ ไปกัน” ฟิโอน่าที่พึ่งล้างจานเสร็จเดินเข้ามาในห้องนั่งเล่นก่อนจะพูดกับทุกคนและมองทั้งสองยิ้มๆ

“ไปๆ ไปลุกเดี๋ยวไปส่งฉันจะได้ไปเอามอไซค์นายด้วย” เซอร์เวย์พยักหน้ารับฟิโอน่าก่อนจะลุกขึ้นยืนและเรียกเฟิร์สคลาส ตัวเฟิร์สคลาสก็พยักหน้ารับและเดินเข้าไปหาฟิโอน่าแล้วทั้งสามก็พากันเดินไปที่รถ

เนื่องจากเมื่อวานเฟิร์สคลาสไม่ได้ขี่มอไซค์กลับมาวันนี้เซอร์เวย์เลยต้องไปส่งทั้งสองคน และด้วยความเป็นห่วงในเรื่องความปลอดภัยของฟิโอน่าเวลานั่งรถ เซอร์เวย์เลยให้เฟิร์สคลาสเปลี่ยนมาขับรถใหญ่ เพราะเฟิร์สคลาสเองก็ขับรถยนต์เป็น

 \*\*@โรงเรียน\*\*

“ดูแลฟิโอน่าดีๆล่ะ” เซอร์เวย์พูดบอกเฟิร์สคลาส ขณะที่กำลังนั่งคร่อมมอไซค์ของเฟิร์สคลาส

“ครับ ขอบคุณนะครับที่ให้ยืมรถ”

“ขอบใจน้า~~” ฟิโอน่าพูดขึ้นยิ้มๆ

“อืมๆ แค่นี้เองเพื่อความปลอดภัยของเพื่อนและหลานฉัน อีกอย่างฉันก็อยากเปลี่ยนมาขับมอไซค์ด้วย งั้นฉันไปก่อนนะเย็นนี้เจอกัน” เซอร์เวย์ว่ายิ้มๆ

“ครับ ขับรถดีๆครับ” เฟิร์สคลาสว่า แล้วสักพักเซอร์เวย์ก็ขับมอเตอร์ไซค์ออกไป ส่วนเฟิร์สคลาสและฟิโอน่าก็พากันขึ้นห้องเรียน แต่พอทั้งสองเข้ามาในห้องทุกคนก็หันมามองทั้งสองเป็นตาเดียว แต่ทั้งสองก็ไม่ได้สนใจและเดินไปนั่งประจำที่ แต่วันนี้เฟิร์สคลาสให้ฟิโอน่านั่งในสุด

“สวัสดีครับคุณฟิโอ ไม่สบายดีขึ้นแล้วหรอครับ” พอทั้งสองนั่งประจำที่ นิคก็หันมาถามฟิโอน่าด้วยความเป็นห่วง

“อืม ดีขึ้นแล้วล่ะ”

“ดีแล้วครับ แล้วมึงอ่ะเมื่อวานตอนบ่ายหายไปไหน พักเที่ยงก็ไม่ไป พอกลับขึ้นห้องมามึงก็ไม่อยู่ รถก็ไม่ได้ขับกลับ โทรไปก็ไม่รับ” นิคพูดกับฟิโอน่ายิ้มๆ ก่อนจะหันไปหาเพื่อนของตัวเองที่นั่งอยู่ฟิโอน่าและยิงคำถามรัวๆใส่เฟิร์สคลาส

“โทษทีเมื่อวานมีธุระด่วย และก็ยุ่งๆด้วยเลยไม่ได้บอก” เฟิร์สคลาสว่า

“เออๆ คราวหลังจะหายไปไหนก็บอกหน่อยดิวะ กูเป็นห่วง” นิคว่า เขาเป็นห่วงเพื่อนจริงๆเพราะอยู่ๆก็หายไป ติดต่อก็ไม่ได้

“เออขอบใจที่เป็นห่วง”

“เออๆ อ่ะนี่เล็คเชอร์กูจดไว้ให้ คุณฟิโอก็ดูกับไอ้เฟิร์สได้นะครับ”

“ขอบคุณนะนิค” ฟิโอน่าว่ายิ้มๆ

“ไม่เป็นไรครับ”

“เป็นบ้าแล้วมาเรียนโรงเรียนปกติได้ด้วยหรอ?” ยังไม่ทันที่ให้จะได้พูดอะไรต่อ อยู่ๆก็มีเสียงดังมาจากข้างหลังนิค พอทั้งสามหันไปมองก็พบว่าเป็นเซนเซีย เธอยืนมองมาที่พวกเขาพลางแสยะยิ้มน้อยๆ เพื่อนๆในห้องเองก็มองมาทางเธออย่างสนใจ

“เธอพูดเรื่องอะไรเซนเซีย?” เฟิร์สคลาสเอ่ยถามเซนเซียด้วยน้ำเสียงที่ไม่ค่อยพอใจนัก

“ก็พูดถึงคู่หมั้นของนายไงเฟิร์สคลาส นี่เพื่อนๆในห้องเขารู้กันหมดแล้วนะว่าคู่หมั้นนายมันเป็นบ้า!!....”

“หยุดพูดบ้าๆแบบนั้นซะ!! เซนเซีย อย่าหาว่าฉันไม่เตือน”

“ฉันจะพูดทำไม!! ก็แฟนนายมันบ้า!! และเมื่อวานที่นายหายไปก็เพราะพาแฟนของนายไปโรงพยาบาลเพราะอาการมันกำเริบ!! นี่ไงแผลโดนตบบนใบหน้าของฉันนี่ไงที่แฟนนายเป็นคนทำ!!!” เซนเซียว่าและโยนความผิดเรื่องที่เธอโดนเซอร์เวย์ตบไปให้ฟิโอน่า เพื่อนๆในห้องถึงแม้เมื่อวานเซนเซียจะบอกแล้ว แต่พวกเขาก็อยากรู้ว่าสิ่งที่เซนเซียพูดนั้นจริงหรือเปล่า

“เมื่อวานเธอก็บอกทุกคนแบบนั้น” นิคหันมาบอกเฟิร์สคลาส

“ฮึก!...ฟะ..เฟิร์ส..” เสียงซุบซิบของเพื่อนในห้องเงียบลงทันทีที่เริ่มมีเสียงสะอื้นดังมาจากคนข้างหลังเฟิร์สคลาส พอเฟิร์สหันไปก็เห็นว่าตอนนี้ใบหน้าของคนรักกำลังเต็มไปด้วยน้ำตา เขาไม่แน่ใจว่าเป็นเพราะท้องอยู่หรือเปล่าฟิโอน่าเลยอารมณ์ไม่คงที่

“คุณ…คนดีครับ ไม่ร้องนะครับไม่ร้อง” เฟิร์สคลาสรีบดึงฟิโอน่าเข้ามากอดและพูดปลอบทันที

ตั้งแต่เมื่อวานแล้ว ถ้าเกิดฟิโอน่าร้องไห้ ถ้าเขาไม่เรียกฟิโอน่าว่าคนดี เจ้าตัวจะไม่ยอมหยุดร้องไห้ ดังนั้นเฟิร์สคลาสเลยเปลี่ยนสรรพนามทันที เพื่อไม่ให้ฟิโอน่างอแง

“ฮึก!! ฮื้อ~~ คนดีบ้าหรอ ฮึก! ฟะ..เฟิร์ส” ฟิโอน่ากอดเฟิร์สคลาสและร้องไห้ออกมาอย่างไม่อายใคร สายตาและคำซุบซิบของเพื่อนในห้องมันทำให้เขารู้สึกแย่ เขาไม่อยากร้องไห้และไม่อยากอ่อนแอ แต่เขาก็บังคับตัวเองไม่ได้

“ไม่เลยคนดีไม่ได้บ้าครับ ไม่ร้องนะเดี๋ยวปวดหัวนะ” เฟิร์สคลาสพยายามปลอบให้ฟิโอน่าหยุดร้อง แต่ฟิโอน่าก็ยังคงไม่หยุด

“อะไรกัน! ฉันพูดเรื่องจริงทำมาเป็นร้องไห้! เรียกคะแนนสงสารหรอ?” เซนเซียพูดอย่างไม่พอใจ

“เงียบไปเลยเซนเซีย แล้วสิ่งที่เธอพูดมาฉันถามหน่อยว่าใช่เรื่องจริงหรือเปล่า? หลักฐานก็ไม่มี และถ้าจะเอาไอ้รอยตบบนหน้ามาอ้าง มันก็ไม่น่าจะยืนยันได้นะ เพราะว่ามันไม่ได้เป็นตัวบ่งบอกว่าคุณฟิโอน่าเป็นคนทำ หรือว่าเธอมีรูปถ่ายตอนโดนตบ?” นิคหันมามองเซนเซียก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง เมื่อวานเขาก็พูดแบบนี้ไปแล้วครั้งหนึ่ง แต่หญิงสาวก็ยังจะยกเรื่องนี้มาพูดอีกทั้งๆที่ก็ไม่มีหลักฐาน

“นิคกูพาคุณฟิโอไปห้องพยาบาลนะ ส่วนเธอถ้ายังไม่เลิกยุ่งกับฉันและคุณฟิโอ ฉันรับรองได้เลยว่าชีวิตเธอไม่ปกติสุขแน่ เธอแอบชอบฉันอยู่นี่ น่าจะรู้ดีว่าฉันพูดคำไหนคำนั้น! นิคกูฝากที่เหลือด้วย” เฟิร์สคลาสพูดจบก็อุ้มฟิโอน่าที่ร้องไห้จนหลับไปแล้วขึ้นก่อนจะพาเดินไปที่ห้องพยาบาล ส่วนนิคที่อยู่ในห้องก็มองไปที่เซนเซียก่อนแสยะยิ้มเล็กน้อยก่อนจะหันไปมองเพื่อนในห้อง

“ฉันบอกไว้ก่อนว่าคุณฟิโอน่ะไม่ได้บ้า แต่ถ้าใครไม่เชื่อและไม่อยากจะยุ่งกับพวกฉันก็แล้วแต่นะฉันไม่มีสิทธิ์บังคับ แต่…ฉันรับรองได้เลยว่าใครก็แล้วแต่ที่พูดหรือซุบซิบอะไรแย่ๆให้คุณฟิโอและเฟิร์สคลาสได้ยิน…หึ! จงภาวนาให้ชีวิตยังปกติสุขเถอะ” นิคว่าพลางแสยะยิ้มออกมา เขารับรองได้เลยว่าเพื่อนเขาไม่มีทางขู่และมันสามารถทำให้ชีวิตของคนที่มาลองดีได้วุ่นวายแน่

 \*\*@ห้องพยาบาล\*\*

“มาห้องพยาบาลอีกแล้วหรอ” หมอหนุ่มที่ห้องพยาบาลหันมาทางประตูที่ถูกเปิด พอเห็นว่าเป็นเด็กที่เขาพึ่งเจอไปเมื่อวันก่อนก็เอ่ยถามอย่างงุนงง

“ขอโทษที่ต้องมารบกวนครับ” เฟิร์สคลาสเอ่ยขอโทษหมอประจำห้องพยาบาลก่อนจะพาฟิโอน่าไปวางที่เตียง หมอหนุ่มก็ลุกเดินเข้ามาดู

“ร้องไห้มาหรอ?” หมอหนุ่มถาม

“พอดีมีเรื่องนิดหน่อยน่ะครับ…”

“คนท้องก็งี้แหละอ่อนไหวง่าย อารมณ์อาจจะมีแปรปรวนบ้าง…” หมอหนุ่มพูดยิ้มๆ

“มะ…หมอรู้?” เฟิร์สคลาสหันไปมองหมอหนุ่มอย่างตกใจ เขาไม่คิดว่าหมอจะรู้เพราะเท่าที่ฟิโอน่าเล่าให้ฟังการตรวจแบบธรรมดามันไม่สามารถทำให้รู้ได้ว่าท้อง

“พ่อผมเป็นหมอเจ้าของไข้ แฟนเธอน่ะ” หมอหนุ่มว่ายิ้มๆ จริงๆมันเป็นเรื่องบังเอิญที่เมื่อวานเขาดันไปเห็นประวัติและผลตวรจของฟิโอน่า

“หมอเจ้าของไข้…หมอที่คุณฟิโอนัดเป็น….ถ้างั้น!!” เฟิร์สคลาสไล่คิดตามที่หมอหนุ่มพูด พอคิดไปคิดมเขาก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจอีกครั้ง

“ผมเป็นครึ่งน่ะ ครึ่งมนุษย์ครึ่งพ่อมด” หมอหนุ่มว่า เพราะในห้องพยาบาลไม่มีคนอยู่เขาเลิกกล้าบอกความจริงเฟิร์สคลาส

“เอ่อ…ผมไม่รู้จะเริ่มพูดยังไงดี”

“ฮ่าๆ ก็พูดเหมือนตอนที่ยังไม่รู้เรื่องนั่นแหละ ยังไงเรื่องนี้มันก็ต้องเก็บไว้เป็นความลับอยู่แล้ว ผมไม่พูด คุณไม่พูด เรื่องก็จบแค่ตรงนี้” หมอหนุ่มว่ายิ้มๆ

“นั่นสิครับ เอ่อ…ว่าแต่คุณฟิโอจะไม่เป็นอะไรแน่หรอครับ”

“ช่วงนี้ก็อาจจะเป็นบ่อย เพราะฮอร์โมนด้วยและอะไรหลายๆอย่างด้วย นี่ก็เห็นว่าจะเข้าช่วงแพ้ท้องด้วยนี่ อือ…ผมกลับพ่อก็ไม่ได้เป็นหมดสูติด้วย….”

“พ่อคุณหมอแนะนำหมอสูติให้ผมแล้วล่ะครับ วันหยุดนี้ผมก็จะไปให้เขาตรวจให้” ระหว่างที่หมอหนุ่มกับเฟิร์สคลาสกำลังคุยกันอยู่ อยู่ๆฟิโอน่าก็พูดขึ้น พอทั้งสองหันไปมองก็เห็นว่าฟิโอน่ากำลังจะลุกขึ้นนั่ง

“คุณฟิโอ…คุณ…”

“ฉันไม่ได้เป็นอะไร แค่ไม่อยากเห็นหน้าผู้หญิงคนนั้น จริงๆไม่อยากร้องไห้หรอกแต่น้ำตามันไหลเอง” ฟิโอน่าพูดออกไปตามตรง จริงๆเขาก็รู้สึกเหนื่อยอยากพักด้วย อาการเวียนหัวก็กำเริบด้วย เขาเลยแกล้งหลับและให้เฟิร์สคลาสพามาห้องพยาบาล

“ผมเป็นห่วงนะรู้มั้ย” เฟิร์สคลาสว่า

“ฉันรู้ แต่ฉันก็เพลียจริงๆนะ” ฟิโอน่าว่าพลางสงสายตาอ้อนๆไปให้เฟิร์สคลาส

“ครับๆ แต่ต้องถามหมอห้องพยาบาลก่อนนะว่าจะให้พักหรือเปล่า” เฟิร์สคลาสพูดกับฟิโอน่ายิ้มๆ ก่อนจะหันไปทางหมอ

“ก็ถ้ายังเพลียอยู่ผมก็ให้พัก แต่จริงๆก็ไม่แนะนำให้นอนติดเตียงหรอก ออกกำลังกายทำนู่นนี่บ้างก็ได้” หมอว่ายิ้มๆ

“ครับ ถ้ายังไงผมฝากคุณฟิโอด้วยนะครับหมอ เดี๋ยวผมไปเรียนก่อนนะถ้าเรียนเสร็จแล้วผมจะมาหา” เฟิร์สคลาสหันไปพูดกับหมอก่อนจะหันกลับมาพูดกับฟิโอน่า

“อื้อ” ฟิโอน่าพยักหน้ารับน้อยๆ สักพักเฟิร์สคลาสก็ออกไปจากห้อง ส่วนฟิโอน่าหมอหนุ่มก็ให้เขานอนพัก

หลังจากที่เฟิร์สคลาสออกมาจากห้องพยาบาลเขาก็เดินกลับไปที่ห้อง พอเข้ามาเพื่อนในห้องก็หันมามอง แต่เขาไม่สนใจและเดินไปนั่งที่ ส่วนครูที่สอนอยู่ก็ไม่ได้ว่าอะไรเพราะนิคบอกแล้วว่า เฟิร์สคลาสพาฟิโอน่าไปห้องพยาบาล

 ชั่วโมงเรียนผ่านไปเรื่อยๆจนถึงช่วงพัก เฟิร์สคลาสก็ไปหาฟิโอน่าและพาไปกินข้าว พอถึงคาบเรียนช่วงบ่ายฟิโอน่าก็กลับมาเรียนกับเฟิร์สคลาส เพื่อนๆในห้องก็มีมองมาบ้าง แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร คาบเปลี่ยนไปเรื่อยๆจนกระทั้งคาบสุดท้ายหมดเวลาทุกคนก็พากันแยกย้ายกลับบ้าน

“วันนี้อยากกินอะไรเป็นพิเศษหรือเปล่า?” ระหว่างที่เฟิร์สคลาส นิคและฟิโอเดินไปที่รถของตน เฟิร์สคลาสก็หันมาถามฟิโอน่าที่เดินอยู่ข้างๆ

“ไม่รู้สิ ไม่ได้มีความอยากอะไรเป็นพิเศษนะ” ฟิโอน่าว่า

“ไม่ถามกูบ้างอ่ะ กูอยากกิน…”

“อยากกินอะไรก็หาแดกเองสิจะมาบอกกูทำไม” ยังไม่ทันที่นิคจะพูดจบประโยคดี เฟิร์สคลาสก็หันมาพูดกับนิคอย่างกวนๆ ฟิโอน่าที่เห็นทั้งสองคนกวนกันไปกวนกันมาก็หัวเราะออกมา

“คุณฟิโอยิ้มแล้ว” นิคว่ายิ้มๆ เพราะวันนี้ฟิโอน่าไม่ค่อยยิ้ม ในฐานะเพื่อนและน้องชายมันทำให้เขารู้สึกเป็นห่วงฟิโอน่า

“ขอบใจนะที่เป็นห่วง” ฟิโอน่าพูดกับนิคยิ้มๆ

“ครับ อ้าวเฟิร์สรถมอไซค์มึงอ่ะ” นิคยิ้มให้ฟิโอน่าก่อนจะตรงไปที่มอไซค์ของตน แต่พอเห็นว่าข้างๆไม่มีรถของเพื่อนจอดอยู่เลยหันมาถามเฟิร์สคลาส

“พอดีแลกรถกับคุณเซอร์เวย์น่ะ พอดีเขาอยากขับมอไซค์” เฟิร์สคลาสว่า

“อ๋อๆ เอองั้นกูไปก่อนนะ ผมกลับก่อนนะครับคุณฟิโอวันจันทร์เจอกันครับ” นิคพยยักหน้ารับก่อนจะบอกลาทั้งสองคน จากนั้นเขาก็ขึ้นคร่อมมอไซค์และขับออกไป ส่วนเฟิร์สคลาสและฟิโอน่าก็พากันมาที่รถยนต์และพากันขับกลับบ้าน




บางทีไรท์ก็คิดนะว่าฟิโอน่าของไรท์ก็แอบร้ายเหมือนกันแฮะ 5555 ว่าแต่เซนเซียนี่ไม่เข็ดหรอ? ต้องเจอกับเซอร์เวย์อีกรอบดีมั้ยเนี่ย 5555

ความคิดเห็น