ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 5 : พระพายกับสายรหัสคนถ่อย

ชื่อตอน : ตอนที่ 5 : พระพายกับสายรหัสคนถ่อย

คำค้น : yaoi นิยายวาย พี่เลี้ยง เจนไม่นก พ่อหม้าย เพชรพระพาย

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.7k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 16 ก.ย. 2561 17:06 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 5 : พระพายกับสายรหัสคนถ่อย
แบบอักษร

เพชรพระพาย

#พระพายกับสายรหัสคนถ่อย



พระพายเป็นเด็กที่เข้ากับทุกบ้านได้ราวกับว่าเกิดมาเพื่อเป็นบุตรหลานของชาวโลกทุกคน…แน่นอนรวมถึงบ้านหลังนี้ที่หล่อหลอมตัวตนความเป็นเพชรพิสุทธิ์ขึ้นมาด้วย เพราะตอนนี้พระพายได้กลายมาเป็นลูกรักของแม่ของเขาแล้ว แต่เรื่องแบบนี้ไม่เกินความคาดหมายเลย เพราะพระพายสามารถคาดเดาได้ทุกอย่าง….ก็ไม่ทุกอย่างหรอก แต่เกือบทุกอย่าง….



เสน่ห์ของพระพายคือการเป็นเด็กซื่อตรง ไร้เดียงสา อ่อนโยนเหมือนกับพกพาเอาทุ่งลาเวนเดอร์ไปกับตัวด้วยทุกที่ หากสามารถปราบพยศเป็นยอดรักของคุณหญิงพรรณีได้ ก็ไม่มีบ้านไหนยากเกินไปสำหรับพระพายหรอก แม้มันจะเป็นไปด้วยความบังเอิญก็ตาม….พระพายคงหนีไปไหนไม่พ้นแล้วจริงๆ….



“คุณแม่ครับ เดี๋ยวพายล้างให้เอง” 



“ไม่เป็นไรหรอกลูก หนูเป็นแขก ไปพักให้หายเหนื่อยเถอะ” 



เอาเป็นว่าเหยื่อได้เข้ามาติดกับก่อนกำหนดเสียอีก จริงๆนี่ว่าจะล่อลวงมาบ้านตอนเปิดเทอมที่พ้นสภาพพี่เลี้ยงกับนักศึกษาฝึกงานเป็นหนุ่มออฟฟิศกับนักศึกษาข้างห้องนะเนี่ย แต่ไม่เป็นไร มาเร็วอย่างนี้ อะไรดีๆก็อาจจะเกิดเร็วขึ้นก็เป็นได้ เพชรคิดได้อย่างนั้นก่อนจะริเริ่มอะไรใหม่ๆที่เขาว่าดีก็ต้องดี และโปรเจ็คนี้จะผ่านไปไม่ได้เลยถ้าไม่ได้พระพายมาเป็นนักแสดงนำเช่นเดิม



“พระพายครับ”เขาเดินไปยืนข้างๆ ช่วยซาวจานที่พระพายล้างน้ำยาไว้แล้ว



“ครับ”



“วันนี้พี่มีเลี้ยงข้าวน้องรหัสที่ยังมีชีวิตอยู่ ไปเป็นเพื่อนไหมครับ”



“เอ่อ…”  น้องรหัสเขา หรือรุ่นพี่ที่คณะของพระพาย….เพราะเรื่องที่เกิดขึ้นทำให้พระพายไม่คิดว่ามันจะดีนักหรอกที่ให้ไปพบเจอ แต่เพชรกลับส่ายหน้าปฏิเสธก่อนโดยไม่รอให้คนที่เขาชวนพูดปัดด้วยซ้ำ



“ไปนะครับ พี่ให้มันเอาชีทปีหนึ่งมาให้พระพายด้วย”



“พวกเขารู้เหรอครับว่าพระพายรู้จักกับพี่เพชร”  แววตาของน้องวูบไหว ความกลัวที่ครอบงำนั้นน่าเอ็นดูจนเขาอยากจะฉุดมาโอบกอด แต่ต้องรั้งมือไว้ มันยังเร็วเกินไปเดี๋ยวพระพายจะเอาสก๊อตไบร์ทฟาดหน้าเขาหน้าซิงค์ล้างจานที่บ้านตัวเองนี่แหละ…



“รู้สิครับ พี่บอกไปน่ะ”



“แล้วพวกเขา โอเคเหรอครับ”



“ลองไม่โอสิครับ นี่พระพายคิดว่าพี่เป็นใคร”



“ลูกแม่ไพลินบ้านเลขที่ 481” 



“ชอบเล่นมุกเหรอครับ เดี๋ยวพี่ให้เล่นเพชร”  พระพายยู่หน้า คนบ้าก็คือคนบ้า สลดได้ไม่นานก็กลับมาเป็นคนบ้าเล่นมุกผีๆใส่กัน ไม่ใช่ผีธรรมดาด้วยนะ ค่อนไปทางผีทะเลเลยทีเดียว



“ล้างจานดีๆเลยครับ ไม่งั้นพายจะเอาฝอยขัดหม้อขัดเพชรให้สะอาดให้ดู!”  สรุปไม่ใช่แค่สก๊อตไบร์ทเสียด้วย นี่มันเป็นคำขู่ที่สุภาพหูที่สุดเท่าที่ชีวิตของเพชรพิสุทธิ์เคยได้ยินมา…



หลังจากออกจากบ้าน เขาก็พาน้องกลับมาที่หอเพื่อเคลียร์งานอย่างที่ตั้งใจด้วยความเร็วสูง นี่มันก็เย็นแล้ว คาดว่าสายรหัสผู้อดยากของเพชรพิสุทธิ์ที่ยังมีชีวิตอยู่คงรอให้เขาไปเลี้ยงข้าวจนใจจะขาด เขามาเคาะประตูเรียกพระพายอยู่ที่หน้าห้อง พอพระพายเปิดประตูห้อง เขาก็พาน้องที่ยังดูกล้าๆกลัวๆออกจากหอไป บอกแล้วว่าไม่มีอะไรน่ากลัวหรอก เพราะที่น่ากลัวที่สุดไม่ใช่สายรหัสรุ่นน้องเขา เพราะพี่บัณฑิตน่ากลัวสุด บอกเลย…



“พายไปด้วยจะดีเหรอ มันสายพี่เพชรนะ”



“ดีสิ พระพายไม่มีพี่รหัสไม่ใช่เหรอ”  หรือจริงๆคือมี แต่พี่รหัสคนนั้นไม่เคยมาดูดำดูดี แต่ไม่เป็นไรนี่มันยุคสมัยไหนแล้ว ไม่มีใครตายเพราะไม่มีพี่รหัสหรอกน้า



ให้ขวัญและกำลังใจเจ้าลูกกระต่ายขี้กลัวไปพลางขับรถออกไปที่ร้านอาหารที่มักจะเลี้ยงกันเป็นปกติ พาน้องเข้ามาในร้านก็รู้ได้ทันทีว่าต้องไปนั่งโต๊ะไหน เพราะเหล่ารุ่นน้องทั้ง 4 ที่มีชีวิตมาที่นี่โบกมือโหวกเหวกโวยวายต้อนรับเขากันใหญ่ พระพายนั้นเหมือนจะตัวเล็กลงเมื่อเดินเข้าไปใกล้ และเจ้ากระต่ายก็ทำให้เขาหลุดหัวเราะออกมาเมื่อเอาแต่เกาะอยู่ที่หลัง อะไรจะขี้กลัวได้ปานนั้น เมื่อกี๊ยังจะเอาฝอยขัดหม้อขัดกันอยู่เลย



“พี่เพชรอ่ะ พายไปรอข้างนอกนะ”



“ไม่ต้องเลยครับ มาแล้วก็ต้องนั่ง เฮ้ยพวกมึง เอาเก้าอี้มาให้น้อง!”  ในฐานะคนจ่ายเงิน สั่งอะไรก็ต้องได้ในวินาทีนั้น ในที่สุดคนตัวบางก็ได้มานั่งที่เก้าอี้ซึ่งมีคนเอาเสื้อเช็ดให้อย่างทะนุถนอมและเลื่อนมาที่พระพายซึ่งไม่พร้อมจะนั่งทั้งๆที่ไม่ได้เป็นริดสีดวงอะไร ดวงตากลมโตยังคงมองคนพี่ที่ขู่เข็ญกันว่าจะขอร้อง แต่เสียใจด้วย….เพชรพิสุทธิ์เปลี่ยนไปแล้ว! น้ำตาทุกหยดที่เขารีดออกมาจากพระพายต้องให้ประโยชน์สูงสุดต่อจากนี้!



“น้องพายสั่งเลยนะครับ วันนี้เสี่ยเขาเลี้ยง เอาที่ดีที่สุดมา ปลากะพงจากภูเขาหิมาลัยพี่เขาก็จ่ายให้ได้”  ใครคนนึงบนโต๊ะพูดขึ้นพลางยื่นเมนูให้พระพายด้วยรอยยิ้มและท่าทางใจดี แต่พระพายยังทำตัวไม่ถูกนัก



“น้องเขางงไปหมดแล้วมึง ปลากะพงเชี้ยไรมาจากภูเขาหิมาลัย เรียนจนโง่เหรอ”  อย่าทะเลาะกันนนนน!!!!



“โหยเฮีย เราก็อยากจะโชว์ความป๋าให้น้องดู นี่ก็ทะนุถนอมจั๊นนนนน ยุงไม่ให้ไต่ไรไม่ให้ตอมเลย”  คนพูดนี่คงไม่เคยได้มาสัมผัสน้องพระพายคนดังของคณะจริงๆ เพชรยิ้มออกมาอย่างเจ้าเล่ห์ นี่ไง….เขาถึงได้เอานางฟ้ามาโปรดพวกไพร่นี่กัน จะได้รู้ฤทธิ์พระพายซะบ้าง แล้วจะได้รู้ว่าที่เขาทำนั้น….มันไม่มีอะไรเกินจริงไปเลย



“เอ่อพี่เพชรก็ไม่ได้ขนาดนั้นหรอกครับ”  พระพายพยายามแก้ตัว แต่ยิ่งแก้ มันยิ่งน่าสงสัย



“อ้าว แล้วพี่เพชรนี่ขนาดไหนเหรอ ใหญ่ไหม”ไอ้พวกสัปดนนี่



“พี่เพชรเป็นพี่เลี้ยงของพายที่ทำงานนะครับ แต่เจ้านายใหญ่คือคุณนักรบ” 



“…………..”



“…………”เป็นไงล่ะ เงิบกันทั้งโต๊ะ พระพายมาได้ไม่ถึงสองนาที โชว์อิทธิฤทธิ์ใส่สายรหัสผู้บาปหนาของนายเพชรพิสุทธิ์จนไปไม่เป็นกลับบ้านไม่ได้แล้ว



“ง่า….อย่าทะเลาะกันนะครับ”  พระพายพูดออกมา พวกเขาเสียงดังและพูดคำหยาบกันไปมาจนทำให้น้องคิดเช่นนั้น พระพายนี่ดูใสซื่อเสียเลยเกิน เกิดมาไม่เคยเห็นคนหยอกกันแรงๆเหรอ น้องถึงได้คิดไปว่าทะเลาะกัน  อยากจับไปเข้าคลาสแดกดันคนให้ได้ดีอย่างเจนรักษ์ชะมัด….



“พี่เพชรเลี้ยงน้องมาไงเนี่ย”สายรหัสปี 3 เหมือนจะชื่อพี่ชิ้น



“กูไม่ใช่พ่อใช่แม่เขา” เอ๊ะ ไอ้นี่ ถามยังไง???



“โคตรรูกอ่ะ” ธีรวุทธิ์หรือธีร์ปีสองสายรหัสคนถ่อยถาม



“รูก?” เพชรพิสุทธิ์นิ่วหน้า



“น้อน” เจตภัทร ปีห้าสายรหัสคนถ่อยย้ำ



“แปลว่าอะไรวะ” ตามไม่ทัน



“อะไรก็ตามที่แปลว่าน่ารักน่าบีบน่าทะนุถนอม” ธารากร ปีสี่อธิบาย



“อะ กูเก็ตล่ะ ทีนี้เข้าใจกูแล้วใช่ไหม”  ทุกคนพยักหน้าหงึกหงัก พระพายก็ได้แต่คิดว่าทำไมพี่เพชรเข้าใจอะไรง่ายจัง ว่าแต่ที่เขาพูดถึงนี่คือพระพายเหรอ



“น้องไม่เหมือนแบบที่กูคิดเลยอ่ะ แบบ…ไม่หยิ่งเลยอ่ะ”



“พายไม่หยิ่งนะ”  พระพายเถียงกลับเสียงเบา ยังคงกังวลเรื่องที่คนอื่นลือกันออกไป ท่าทางเลิกลั่กแต่น่ารักนั้นทำให้สายรหัสคนถ่อยถึงกับหัวเราะออกมา เริ่มเข้าใจว่าทำไมเพชรถึงอยากให้ทุกคนได้สัมผัสพระพายจริงๆ



เพราะพระพายไม่เหมือนกับที่ใครๆเขาเล่ามา…



หยิ่ง ขี้โกหก หัวสูง นิสัยไม่ดี…คนในคณะรู้กันหมดว่าพระพายเป็นเช่นนั้น แต่ไม่เคยมีใครไปถามพระพายจริงๆ พระพายตอนอยู่ที่คณะไม่ใช่คนที่ร่าเริงและไม่คุยกับใครนอกจากเพื่อนสนิทอีกสองคน แต่นั่นก็ไม่แปลกเลยเพราะตนเองถูกพูดแบบนั้น พระพายคงกะจะให้เวลาทำให้ทุกอย่างมันดีขึ้น แต่เรื่องร้ายๆยิ่งนับเวลาก็ยิ่งนานออกไปทางความรู้สึก หากไม่มีตัวช่วยดีๆก็คงไม่มีทางออกมาจากบ่อโคลนพวกนั้นได้ เพราะฉะนั้นคนอื่นจึงต้องมาสัมผัสพระพายในสถานการณ์ที่ต่างออกไป เพื่อที่จะได้รู้ว่าน้องจริงๆแล้วเป็นคนแบบไหน



เพชรรู้และจับจุดถูก วันนี้คนนึงพูดแบบนึง พรุ่งนี้คนอีกคนก็จะต้องได้ฟังและพูดต่อ เขาใช้วิธีเดียวกันกับที่ผู้ไม่ประสงค์ดีทำกับพระพาย ในเมื่อมาถึงจุดนี้ พระพายก็เหมือนไม่มีอะไรจะเสียเพราะชื่อเสียที่ตัวเองไม่ได้สร้างได้ถูกทำให้ป่นปี้ไปแล้ว จะกู้ชื่อให้  ถ้าไม่ลองทำทุกอย่างก็คงไม่รู้ว่าอย่างไหนดี และก็ดูเหมือนว่าเราไม่มีความจำเป็นต้องพยายามอะไรเลย เพราะโทนเสียง ความนอบน้อม ความไร้เดียงสาที่น้องมี มันช่วยผลักดันให้คนอื่นที่รับข้อมูลมาผิดๆได้กระจ่างแก่ใจแล้ว



“ผมว่าน้องแม่งถูกแกล้งแน่เลยว่ะ”  ไอ้ปีห้าที่จริงๆควรจะจบไปได้แล้วแต่ยังมานั่งเนียนเรียนและเนียนแดกได้พูดขึ้น จุดประเด็นได้ดีมาก



“พี่แม่งใจเย็นเว้ย น้องพระพายเขาตัวหดเท่ามดแล้ว พูดไรเกรงใจน้องบ้างสิเฮ้ย”  เป็นธารากรปีสี่ที่ต้องคอยปราม



“พระพายไม่เป็นไรนะครับ”  ปีสองที่นั่งใกล้ๆหันมาพูดให้กำลังใจ สายรหัสเขามีแต่ผู้ชายห่ามๆ เด็กน้อยที่เลี้ยงมาเหมือนถูกปั้นอย่างพระพายก็อาจจะทำตัวไม่ถูก ไม่ต้องเดาเลยว่าเพื่อนๆต่อให้เป็นคนห่ามกันแค่ไหน แต่พออยู่กับน้องทุกคนคงหันมาพูดเพราะด้วย มันเป็นเอฟเฟคจากตัวตนที่ทำให้คนอื่นปฏิบัติตาม นี่ไงทุ่งลาเวนเดอร์ของรัตนสกุล น้องพายผู้พิชิตองคุลีมารที่แท้ทรู



“ไม่ต้องกลัวนะ”  เขาพูดปลอบ ได้ทีพลางลูบหลังน้องที่ทั้งงงและตกใจที่คนพวกนี้มีอะไรให้หึกเหิมกัน ก็บอกแล้วว่าน้ำตาของพระพายจะไม่เสียไปอย่างไร้ความหมายอีก แม้น้องจะถือคติต้องไม่จองเวรกรรมต่อกัน แต่ช้าไปแล้วเพชรอนุญาตให้ตัวเขาเองเป็นเจ้ากรรมนายเวรของพระพายแต่เพียงผู้เดียวเท่านั้น จะไปจดลิขสิทธิ์ตัวเองให้ดูด้วย อย่ามาท้านะ ว่าแต่ใครท้า? กรมทรัพย์สินทางปัญญาเหรอ?



“พายไม่เป็นไรครับ จริงๆก็ไม่ได้สนใจอะไรแล้วด้วย”



“รูกกกกกก”  ไอ้พวกที่หึกเหิมสถาปนาตนเป็นอัศวินของพระพายได้แต่ครวญคราง



“คือ…พระพายอาจจะแบบ…ทำให้เขาเห็นว่าเป็นคนงั้นก็ได้อะครับ”



“น้อนนนนนนน”



“เข้าหัวกันบ้างไหมชาวเรา อย่าเวอร์”  เพชรก็ได้แต่ปรามไปตามหน้าที่ หากแต่เขานั่นแหละคือผู้ผลักดันเบอร์หนึ่ง!



“พี่เพชรน้องอย่างนางฟ้าอ่ะ ถ้านี่มีธูปผมจุดละนะ” ธีร์หันไปพูด อีกนิดจะกราบแทบตักน้องแล้ว



“เชี้ยผมขอหวยได้ปะ”  ปีห้าที่อดอยากพ่อแม่จะไม่ส่งเงินให้หันมาถาม



“น้องพายเกิดวันที่เท่าไหร่ครับ”  นี่ก็กะจะขอหวยลูกเดียว เพชรหันควับ เขาว่ามันชักจะมากไปแล้วล่ะวันนี้



“เอ่อ วันที่ 7 กันยาครับ”



“ง่อว ขอวิ่งไปติดต่อเจ้ามือหวยแป็ป” นายลูกชิ้น ชินภัทร



“กูฝากด้วยไอ้ชิ้น”  ปีห้าพูดกับปีสาม เอาสิทำกันเป็นทีม



“แล้วนี่พี่เพชรบอกให้ผมเอาเลคเชอร์ในตำนานไปให้นี่ พระพายไม่มีพี่รหัสเหรอครับ”  ในที่สุดก็มีคนหนึ่งที่ดูมีสติกว่าใครชวนพระพายคุยในเรื่องมีสาระ พระพายพยักหน้าเบาๆ แต่ทุกคนรู้ว่าพระพายมี



และรู้ด้วยว่าทำไมมันถึงมีแต่เหมือนไม่มี



“งั้นพระพายจะไม่รังเกียจพี่ใช่ไหมถ้าพี่ขอเป็นพี่เทคเราน่ะ”  ปีสองที่สมองโตกว่าปีห้านั้นหันมาสบตาเขา ทำดีมากไอ้ธีร์ กลับไปเดี๋ยวโอนตังค์ให้



“จะดีเหรอครับ คือแบบพระพายเกรงใจ”



“เกรงใจอะไร พี่ไม่มีน้องรหัส ซิ่วไปตั้งแต่ยังไม่ได้รับน้องเลย เนี่ย เลคเชอร์ในตำนานของศาตราจารย์เพชรพิสุทธิ์ไม่ได้ส่งต่อให้รุ่นเราเนี่ย ช่วยเอาไปได้ไหมครับ”



“…………”  พระพายไม่ตอบแต่หันมามองตาเขา เจ้าของเลคเชอร์ในตำนานของสายรหัสคนถ่อยนั้นยิ้มให้เห็นว่าเขายินดี



“พี่ได้เกียรตินิยมด้วยนะ เผื่อพระพายไม่รู้”  เขาหันมาขยิบตาให้ พระพายก็รู้หรอกว่าเขานะเก่งแค่ไหน แต่การที่พระพายไม่ได้รหัสนั้นแล้วไปเอาเลคเชอร์ของเขามา มันจะดีเหรอ



“พระพายจะได้มีไว้ให้รุ่นน้องต่อๆไปด้วยไง”



“แต่เดี๋ยวพายก็จะมีน้องรหัสเหมือนกันนะ”  พระพายแย้ง



“ก็ถ่ายเอกสารให้ไปอีกสิครับ พี่จะบอกให้นะว่าเลคเชอร์พี่เพชรนะกระจายข้ามวิทยาเขต แต่คนส่วนใหญ่มีไม่ครบกันหรอกนะ”  ปีสี่อธิบายเพิ่มเติม ทุกคนดูเป็นงานราวกับซิงค์สมองนักขายตรงกันมาก่อน



“……….” 



“แต่ยังไงพระพายก็เลคเชอร์ของตัวเองด้วยอยู่แล้ว วันนั้นพี่ก็เห็นนะ ดีเลยแหละ พระพายก็เอาของตัวเองและของพี่ให้น้องไปก็ได้”



“รับสายเราไปเถอะครับ อย่าให้พวกเรากำพร้าปีหนึ่งเลย”    ปีห้าที่เรียนไม่จบได้กล่าวเอาไว้ ก็น่าสงสัยว่ามีเลคเชอร์ดีอยู่ในมือแล้วทำไมยังเรียนไม่จบเหมือนกัน ราคาคุยหรือเปล่าเลคเชอร์คุณเพชรนี่ แต่พระพายก็ตัดสินใจแล้ว มีคนรักและเอ็นดูก็ย่อมดีกว่าไม่ใช่หรือไง….และพระพายก็มีคนเกลียดในคณะเยอะแล้ว มีคนชอบบ้าง…ก็ดีเหมือนกัน



“ฝากตัวด้วยนะครับ”  พระพายยิ้มออกมา เป็นยิ้มที่กว้างที่สุดตั้งแต่ที่มีมาในระยะรัศมีไม่ไกลจากมหาวิทยาลัยที่เรียน พระพายอาจจะได้เริ่มชีวิตนักศึกษาทั่วไปช้ากว่าคนอื่น แต่เขาจะทำให้มั่นใจ



ว่าพระพายจะได้เริ่มมันอย่างจริงจังต่อจากนี้



ยื้อยึงกันอยู่นานในที่สุดงานเลี้ยงก็ต้องเลิกรา พระพายกับเขาเข้ามาอยู่ในรถมุ่งหน้ากลับหอ มันมืดแล้วจึงไม่มีใครมุ่งหน้ากลับกรุงเทพกันวันนี้ เพชรเหลือบมองคนข้างกาย พระพายมีใบหน้าที่แจ่มใสกว่าตอนมาแม้ว่าที่โดนไปจะทำเอาไปไม่ถูกสักเท่าไหร่ น้องถูกคนลอบข้างโอ๋มาดีจริงๆจนมาเจอของแปลกเลยอดไม่ได้จะคัลเจอร์ช็อค แต่ไม่เป็นไร ค่อยๆปรับกันไป พระพายไม่ได้แก่เกินจะดัดหรอก แค่ต้องให้โอกาสน้องได้รับรู้เรื่องเลวๆของสังคมบ้าง



“ขอบคุณพี่เพชรมากนะครับที่ขู่เข็ญพายไปด้วย”  พระพายหันมาขอบคุณเขาอย่างจริงใจ ต้องพูดว่าขู่เข็ญเลยทีเดียว เพราะถ้าเขาไม่มีความอดทนต่อแววตาออดอ้อนของเจ้ากระต่ายน้อยแล้วล่ะก็ บางทีเรื่องดีๆวันนี้ก็ยังไม่เกิด ใช่…พระพายมองว่าการเปิดโลกไปเจอคนถ่อยๆเหล่านั้นคือเรื่องดีๆ



“ดีใจที่พระพายชอบนะครับ”



“พายได้มีพี่เทคกับเขาแล้ว ทำไมจะไม่ดีล่ะครับ”  เขายิ้มให้กับพระพายที่มีความสุข ใช่…พระพายได้สายรหัสปีสองของเขาขอไปดูแล ทุกอย่างเหมือนจะเป็นความประสงค์ของพระเจ้า….ที่ประสงค์ให้เขาเลือกที่จะจัดการปัญหาเหล่านี้ให้



“ต่อไปนี้เราก็เกี่ยวข้องกันแล้วนะ” ใบหน้าหวานของน้องพลันแดงขึ้นมา



“ได้ไงอ่ะ พี่ปีสองขอเทคพายคนเดียวนะ”  ถึงพระพายจะได้รับมรดกตกทอดเลคเชอร์ของเขาก็เถอะ



“แล้วพระพายไม่อยากเกี่ยวข้องกับพี่เหรอ”



“……….”



“พี่ก็เทคแคร์เราอยู่นะ”



“ก็พี่เพชรเป็นพี่เลี้ยงของพาย”



“พี่เลี้ยงที่ให้พระพายซื้อชาไข่มุก ล้างจานให้ แลกกับการพามาเจอสายรหัส แกะปลาทู ล่าสุดวันนี้แกะส้มให้กินด้วย”



“………”



“พี่ชอบเป็นพี่เลี้ยงพระพายจัง” ดูเหมือนจะได้กับได้ ได้อะไรไม่รู้



แต่รู้ว่าพระพายเหมือนจะมีแต่เสียกับเสียเลย….



“แล้วนี่พระพายขับรถมาเหรอครับ พี่ไม่เห็นรถจอดเลย”  เขาเปลี่ยนเรื่อง ไม่งั้นพระพายอาจจะระเบิดตัวตายได้



“อา…รถส่งเข้าศูนย์นะครับ”



“แล้วนี่มาไงครับเนี่ย”  เขาเกือบเบรกหน้าทิ่ม



“ก็…นั่งรถตู้มาครับ”  แล้วแม่บอกว่าน้องมาตั้งแต่เช้า เป็นไปได้ว่าน้องรีบไปนั่งรถตู้ที่ท่ารถและมาถึงที่นี่แต่เช้าโดยไม่มีรถ เพชรนั้นเหลือบมองคนข้างตัวอย่างฉงนใจ ไม่คิดว่าภารกิจง้อกันของเขาจะเป็นเรื่องใหญ่ของพระพายขนาดนี้ เพราะมันไม่ได้ดูลำบากไปเหรอ….ถ้าคุณหญิงพรรณีรู้ว่าพระพายทำอะไรแบบนั้นลงไป มีหวังมาแหกอกเขาแน่นอน



แต่คงไม่สู้รู้ว่าพระพายโดนแจกอ้อยไปเท่าไหร่แล้ว….



“ก็พายอยากมาหาพี่เพชรนี่นา ห้ามโกรธนะ”



“วันหลังโทรมาก็ได้ นัดเคลียร์ใจๆไปเลย ไม่ต่อวิ่งมาหาถึงแบบนี้ รถตู้มันก็อันตรายอยู่นะ เข้าใจไหม”  ถึงแม้เขาจะขึ้นบ้างด้วยหวังจะขออาศัยรถบางคนกลับกรุงเทพด้วย แต่ไม่ชอบใจที่น้องทำนัก อย่างว่า….ลองได้สปอยล์แล้วเลิกยาก



“ก็พายไม่รู้นี่ว่าพี่เพชรจะหายงอนไหมเลยต้องรีบมาง้อ”



“พี่ไม่ได้งอนเด้อ”



“ก็แบบพายไม่อยากให้พี่เพชรรู้สึกไม่ดีแล้ว”  เราเดินกันมาถึงหน้าห้อง หมดไปหนึ่งวันแต่พระพายก็ยังไม่เข้าใจจริงๆเหรอ ว่าเขารู้สึกอย่างไร เพชรแค่รู้สึกผิดและทำอะไรไม่ถูกที่สอนน้องไม่ดีจนทำให้น้องผิดหวังกับตัวเองอย่างนั้น แต่เมื่อน้องมาโชว์ให้เห็นแล้วว่ามีสปิริตจะสู้ต่อ เขาก็กลับมาบ้าบอได้เหมือนเดิม เพราะคนเราไม่มีวันปรบมือข้างเดียวดังได้หรอก การเรียนรู้ถ้าไม่ได้รับความร่วมมือมันก็เท่านั้น



“พี่เพชรง้อไม่ยากนะครับ ถ้าเป็นพระพายน่ะ”  เขาบอกพระพาย จ้องมองไปที่แววตาคู่นั้น อยากให้อีกฝ่ายค้นหาสิ่งที่อยู่ภายในใจจะขาด แต่มันอาจจะเร็วเกินไปสำหรับพระพายในตอนนี้ เพชรเองก็ยอมรับ



ว่าเขาสร้างตัวตนออกมาหลายมุมเกินไปเพื่อให้คนจับไม่ได้ไล่ไม่ทัน

และคนที่เขาหวังให้มาจับกันก็คือคนที่ไร้เดียงสาที่สุดด้วย



“แค่พระพายมาบอกว่าต่อไปพระพายจะตั้งใจและเปลี่ยนทัศนคติใหม่ จะสู้คนบ้าง ไม่ยอมอ่อนข้อให้ใคร แค่นี้ก็ง้อพี่ได้แล้วครับ”  แต่ในทางปฏิบัติมันไม่แค่นี้นะสิ พระพายปล่อยปะละเลยปัญหานี้และยอมคนง่ายมาจนชิน สุดท้ายแล้วความใจดีของน้องกลับมากัดกร่อนความรู้สึกให้เจ็บปวดเกินกว่าจะนับ



เพชรประคองแก้มใสให้มองเขาตรงๆไม่หลบตาไปไหน พระพายรู้ดีว่านี่คือข้อเสียมากกว่าข้อดี แต่น้องอาจจะเหนื่อยที่จะเปลี่ยนแปลงแล้ว บนโลกนี้หากจะต้องมีคนแบบพระพายเพื่อเป็นแสงสว่างบนโลก โลกนี้ก็ต้องมีคนแบบเพชรที่เหมือนความมืดฉุดน้องออกมาจากพวกคิดไม่ดีขึ้นมาเช่นกัน และนั่นมันก็อยู่ที่น้องจะเลือกและอยู่ที่เพชรอีกเช่นกัน…ว่าเขาจะกะล่อนเอามุกไหนมากระตุ้นความเฉื่อยชาของคนโลกสวย



“พี่เพชร…วันนี้ที่พาไปเจอสายรหัสเพราะอยากให้พายไปจัดการเรื่องนั้นเหรอ”  ดวงตากลมช้อนมองเขาราวกับจะถามหาความจริงที่มีมากกว่าคำถาม นั่นคือเจตนาของเขาเสียมากกว่า ทำไมคนเราที่เป็นแค่พี่เลี้ยงในที่ทำงาน ต้องแคร์กันมากขนาดนี้ด้วย



“อยากให้จัดการทุกเรื่องครับ”



“………”



“เราน่ะ จะยี่สิบแล้วนะ พอเรียนจบก็ต้องมาทำงานกับคุณรบ อันนี้รู้ตัวดีใช่ไหม”



“อืม”



“แล้วคิดว่าเราในตอนนี้เป็นได้ไหม”



“ไม่ได้ครับ”



“ได้ครับ ไหนพูดใหม่สิ”



“หึ พายยังไม่เก่งแบบพี่เพชรเลย”



“พระพายไม่มีวันเก่งเหมือนพี่ เหมือนที่พี่ไม่มีวันเป็นคนดีได้เท่าพระพาย” 



“แต่พายเพิ่งทำพลาดไป”



“ตีเหล็กต้องตีตอนร้อน”



“พี่เพชร….”



“พระพายเป็นเลขาคุณรบแล้วนะ เนี่ยมะรืนนี้ก็เป็นอีกแล้ว ไม่พร้อมตอนนี้จะไปพร้อมตอนไหนครับ”



“อืม”



“แล้วพอเปิดเทอมมาพระพายก็จะกลับไปเป็นนักศึกษาที่โดนคนทั้งมหาลัยนินทา”



“……….”



“พี่ไม่ว่าถ้าพระพายจะนิ่งเฉย แต่ถ้าโอกาสมาแล้วลองคว้าดูไหมครับ”



“โอกาสเหรอครับ”



“ใช่ครับ ถือว่าเป็นโอกาสลองสนามก่อนมาสู้ในสนามจริงของการทำงานดูนะ”  น้องกำลังทำความเข้าใจกับมันอยู่ พระพายไม่เคยคิดอยากจะสู้ใครเพราะหวั่นใจกับความพ่ายแพ้ ด้วยความรักความสมบูรณ์แบบของตัวเองเลยไม่อยากยอมรับหากจะแพ้ในเรื่องงี่เง่าแบบนี้จึงเลี่ยงที่จะเผชิญหน้ากับคนมากมายและยอมรับความโดดเดี่ยวที่ไม่เคยทำลายกัน เพชรเข้าใจตรรกะของพระพายดี แต่เขาแค่ไม่ได้แสนดีแบบน้องเท่านั้น



เขามันตัวร้ายหรือไม่ก็เป็นเพื่อนพระเอกมาตลอด ไม่มีทางที่จะเป็นคนดีที่โง่ๆแบบพระเอกในละครที่ทำร้ายนางเอกมาทั้งเรื่องเพื่อมางอนง้อขอคืนดีในตอนท้าย แต่เขาคือใครสักคนที่จะเอื้อมมือไปคว้านางเอกเอาไว้และไม่มีวันยกให้ไอ้พวกแอบอ้างเป็นพระเอกหน้าไหน เขาจะฉุดน้องให้ต่ำลงมาถึงจุดที่ต้องจับถอดออกจากการเป็นนางเอกของละครเรื่องนี้ และมาเกลือกกลั้วอยู่กับเขา ในเมื่อทำตัวเองให้เหมาะสมกับพระพายไม่ได้ ก็มีทางเดียวคือทำให้พระพายเหมาะสมกับเขาเท่านั้น



และเพชรก็ได้ริเริ่มแผนการนั้นมาเกือบปีแล้วตั้งแต่วันนั้น…

วันที่พระพายได้สารภาพความรู้สึกกับเขา….




Talk:  หลังจากที่เพิ่งเอาคอมไปซ่อม เราก็รีบมาลงอย่างด่วนเลยยยยยยยยยยย พ่อพระเอกต่อเรืออย่างขะมักขะเม้น ยิ่งเห็นน้องเปิดให้ยิ่งได้ใจไปฉุดกระชากลากถูชาวบ้านเขา เรือนี้ไม่ต้องการลูกเรือจริงๆ กัปตันขยันมาก5555

เรื่องนี้จะถูกใส่ในเล่มชุดเดียวกับเจนไม่นกด้วยค่ะ ในเล่มจะมีอีกคู่คือเคลจุ้น แต่อีกคู่ที่กำลังจะแต่ง(คือยังไม่ได้แต่ง)คือคู่พี่น้องวินกับพี่ลูกชุบตัวละครใหม่ของเรา ฮืออออออออ

วันก่อนเราได้เห็นดราฟท์ของหน้าปกทั้งสาม(บอกก่อนว่ามีสามเพราะยาวมากจริง) น้องวินน่ารักมากกกก แต่ยังเอามาอวดไม่ค่อยได้เพราะต้องแก้อีก5555 พร้อมเมื่อไหร่จะเอามาอวดค่ะ รอหน่อยน้า

Twitter @reallyuri

Facebook  https://www.facebook.com/pages/category/Writer/Skylover-x-novels-249101909234202/

ความคิดเห็น